အရိုးစုသုံးခု

အနီရောင်ဖြင့် ပြသထားသော နာမည်ရှိသည့် အာ့တန်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

သူ့၏ကြီးမားသောလက်များပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထနေပြီး ဖိနှိပ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့်စိတ်သည် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာဖို့ ဆန္ဒရှိပြီပေါ့၊ ဟုတ်လား?" အာ့တန် မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်...ဘယ်သူလဲ?"

ကျန့်မုဆိုးမ၏အသံသည် ဓားဖြင့် ဖန်ကို ခြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ဒါ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး! အခန်းထဲက လူတွေကို ထွက်ခွာခွင့်ပြု!" လီ‌ေပါ်က သူ့အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီသည် ပုံရိပ်ရှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ကာ သူတို့၏ တောက်ပမှုသည် အတက်အကျ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် ငရဲမှ ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ ကြီးမားသော မုန်းတီးမှုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။

သူသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် "လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ 'ပွင့်လင်းရိုးသားစွာ' စကားပြောချင်ရုံပါပဲ" ဟု ပြောသည်။

"ပွင့်လင်းရိုးသားစွာ?" ဟူထျယ်ကျန်း၏မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ သူနက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်‌ေနလဲ?! ငါတို့ ဘာလို့ မင်းစကားကို နားထောင်ရမှာလဲ?!"

"လူဆိုးကြီးကို ရိုက်မယ်!" ဟူ၍ စူးရှသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဆံပင်နှစ်ဖက်ထုံးထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ကျန်းယွီကို လက်သီးဖြင့် ထိုးသည်။ သို့သော် ထိခိုက်မှုဖြစ်သည့်နေရာမှ ရွှေရောင်အလင်းသာ လွင့်စင်သွားသည်။ ကျန်းယွီသည် မထိခိုက်ဘဲ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

ကျန်းယွီသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်၊ ဒီဂိမ်းကမ္ဘာရဲ့ အထူးလုပ်ဆောင်မှုတွေကြောင့် ရှင်းရှို့ ရွာက NPC တွေကို တိုက်ခိုက်လို့ သို့မဟုတ် သတ်လို့မရဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော်ကလည်း 'ခင်ဗျားတို့' လိုပဲ NPC တစ်ယောက်ပဲနေ" သူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဂိမ်းများရှိ အစပြုသူရွာများ သို့မဟုတ် သင်ခန်းစာအဆင့်များသည် Player များ၏ 'လွတ်လပ်မှု' ကို ပြင်းထန်စွာ ကန့်သတ်ထားသည်။ အခြေခံသင်ခန်းစာကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက ဂိမ်းကို ရှေ့ဆက်လို့မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီသည် ထူကွမ်း အာ့တန်ကို ပုဆိန်ဖြင့် သတ်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကာ ဤသတ်မှတ်ချက်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ အခု တွေးကြည့်တော့ ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေသည်။

ထူးဆန်းတာက ဂိမ်းကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ ထူကွမ်းဖြစ်နိုင်တယ်။ အခုထိ ကျန်းယွီသည် သူ၏လုပ်ရပ်များစွာကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူသည် ဂိမ်း၏ သာမန်စည်းမျဉ်း ကိုတောင် ချိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထူကွမ်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရွာကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် စနစ် ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေခဲ့၏။

ကျန်းယွီ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရွာသားများသည် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူ ဘာပြောနေတာလဲ?" လီ‌ေပါ်သည် သူ့ဘေးရှိ ရွာလူကြီး လျူယဲ့ကို မေးလိုက်၏

"ဘာဂိမ်းလဲ ဘာပုဆိန်လဲ ကျွန်တော် စကားတစ်လုံးမှ နားမလည်ဘူး"

ရွာလူကြီး လျူယဲ့သည် ဉာဏ်ပညာရှိပုံရပြီး

"ဆရာ၊ ခင်ဗျားက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလားလို့ ကျွန်တော် မေးချင်တယ် ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ရွာကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်တာလဲ?"

နတ်ဘုရား? ဘာနတ်ဘုရားလဲ! မင်းတို့က NPC ဖြစ်ကြောင်း သတိမထားမိကြဘူးလား? ကျန်းယွီ တွေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် မေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ လော့ဖေးကို သတ်တာလဲ?"

ယခု ကျန်းယွီသည် ရှစ်ယောက်၏ မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံနေရသည်။ သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို နောက်ကျောသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောသည်။

လီပေါ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "လော့ဖေးက ဘယ်သူလဲ...?"

"အော်? အထဲက လူက လော့ဖေး။ ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား?" ကျောက်ယွီ ပြောသည်။

အဘိုးခြောက်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဟွန့်!အဲ့ဒီရူးနေတံ့လူရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဘာမှ အရေးမပါဘူး! အဲဒီနေ့က တောဝက်ဘီလူး လိုက်ရှာဖို့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူက ချွမ်လီ၊ ယွင်တန်နဲ့ ဟူဝမ်တို့ကို သတ်လိုက်တယ်။ မိသားစုသုံးစုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။ အာ့တန် သူ့အစ်ကို ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ ဟူထျယ်ကျန်း သူ့သား ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ ကျန့်မိသားစုနဲ့ သူမရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင် ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ ဒီမုန်းတီးမှုကို လက်စားချေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကောင်းကင်တောင် ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး! ကျေးဇူးပြု၍ နတ်ဘုရား၊ မဝင်စွက်ဖက်ပါနဲ့"

"အော်?" ကျန်းယွီသည် အာ့တန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို အယ်ဒန်၊ မနေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား?"

အာ့တန် အသက်ရှုကျပ်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုလို့ မခေါ်နဲ့! မနေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာပေါက် မှတ်မိတယ်။ အဲ့အိမ်ထဲက ပိုးမွှားက ကျွန်တော်တို့ကို အရက်မူးအောင်လုပ်ပြီး သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော် အချိန်မီနိုးလာပြီး အရာအားလုံးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်"

ကျန်းယွီ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ဆိုရင် ချွမ်လီ၊ ယွင်တန်နဲ့ ဟူဝမ်တို့ထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲ?"

"ကျွန်တော်က လေးယောက်ထဲမှာ အငယ်ဆုံးပဲ။ တခြားသုံးယောက်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မနှိုင်းရဲပါဘူး"

"အော်၊ ဒါ ထူးဆန်းတယ်။ မင်းက အိမ်ထဲကလူက ရွာသားသုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက လေးယောက်ထဲမှာ အားအနည်းဆုံးဖြစ်တဲ့ မင်းကိုတောင် မနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ် တခြားသူတွေကို သတ်နိုင်မှာလဲ?" ကျန်းယွီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"...ဒီ...သူက လှည့်စားမှုသုံးရမယ် မနေ့ညက ကျွန်တော်တို့ကို မေ့မြောအောင်လုပ်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ဝိုင်လိုမျိုးပဲ!" အာ့တန် မျက်နှာနီမြန်းပြီး ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းယွီ ခေါင်းခါသည်။ "သူက ရွာကနေ ထွက်ခွာချင်ရုံပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းက တမင်တကာ တားဆီးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူက နည်းပညာနိမ့်တွေကို အားကိုးရတာ"

အာ့တန် တစ်ခုခု ပြောတော့မလို ဖြစ်နေချိန်တွင် အဘိုးခြောက်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူ လူသုံးယောက်ကို သတ်တဲ့ကိစ္စက မရှင်းရ‌ေသးဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ!"

ကျန်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ "ကျွန်တော် ရှင်းပြပြီးသားပဲ။ သူမှာ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ဖို့ စွမ်းရည် မရှိဘူး။ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့မှာ သူက လူသတ်သမားဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ ဘာသက်သေရှိလဲ?"

အဘိုးခြောက်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ဟွန့်! သက်သေ?! တောဝက်ဘီလူးက ရွာကို အချိန်အကြာကြီး ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲလောက်က ဒီလူငယ်က သန်မာတဲ့ရွာသားသုံးယောက်ကို သူနဲ့အတူ တောဝက်ဘီလူး သွားသတ်ဖို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ ရွာကို ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်ယူလာပေးဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ငါတို့က သူ့ကို ဖြောင့်မတ်တဲ့သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ အဲဒီခရီးမစခင်မှာ ငါ ကိုယ်တိုင် အကောင်းဆုံး ညမွှေးပန်းဝိုင်ကို ရဲရင့်တဲ့စစ်သည်တော်လေးယောက်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် လေးယောက် ရွာကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် ဘာသတင်းမှ မရှိတော့ဘူး။ သုံးရက်အကြာမှာ အာ့တန်က တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားပြီး ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ရွာသားသုံးယောက်ရဲ့ အရိုးတွေကိုပဲ ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့က တောဝက်ဘီလူးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ရွာကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့တယ်။ ပြင်ပလူရဲ့ အဖျက်လုပ်ငန်း မရှိခဲ့ရင် သူတို့ ဒီလိုအဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"အခု သုံးယောက်က သေသွားပြီ၊ သူတစ်ယောက်ပဲ ပျောက်နေတယ်။ သူ့ကလွဲရင် ဘယ်သူက လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"တစ်လခွဲလောက်ကလား?" ကျန်းယွီ တွေးတောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "သူက ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူသတ်သမားဆိုရင် ဘာလို့ ရွာကို ပြန်လာတာလဲ?"

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျန့်မုဆိုးမက ရုတ်တရက် အသံမာမာဖြင့် ပြောသည်။

"သူ ဘာတွေးနေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သုံးရက်အကြာမှာ သူ ပြန်လာတာ မြင်ခဲ့တယ်။ ရွာထဲမှာ ရတနာတွေ ကျန်နေသေးတာကို သတိရသွားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မလိုချင်ဘူး ခင်ပွန်းရဲ့ အသက်အတွက် သူ့ကို ပေးဆပ်စေချင်ရုံပဲ!"

ဒီလို ပြင်းထန်စွာ ပြောပြီးနောက် ကျန့်မုဆိုးမ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုယိုတော့သည်။ သူမ၏ ငိုသံသည် ရယ်သံကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ပြဿနာကို သတိပြုမိသော ကျန်းယွီသည် အဘိုးခြောက်ကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကျဉ်းချုံးလိုက်ပါမယ်။ ခင်ဗျားပြောတာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲလောက်က လော့ဖေး ဒီကိုလာပြီး တောဝက်ဘီလူး သတ်ဖို့ တခြားရွာသားသုံးယောက်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ သုံးရက်အကြာမှာ အာ့တန်က အလောင်းသုံးလောင်းကို ရှာပြီး ရွာကို ပြန်သယ်လာပြီး မြှုပ်နှံခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သုံးရက်အကြာမှာ လော့ဖေး ရွာကို ပြန်လာတယ်၊ ဟုတ်လား?"

အဘိုးခြောက် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်! သုံးရက်အကြာမှာ လူဆိုး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက နတ်ဘုရားရဲ့အခန်းထဲမှာ ပုန်းနေတယ်။ အဲဒီအခန်းကို နတ်ဘုရားရဲ့မှော်ပညာတစ်မျိုးနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနားကိုတောင် သွားလို့မရဘူး။ ကျေးဇူးပြု၍ နတ်ဘုရား စုံစမ်းပြီး လူဆိုးကို လွှဲပေးပါ"

အိမ်ထဲတွင်ရှိသော လော့ဖေးသည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ အလျင်အမြန် အော်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး! မမှန်မကန် မစွပ်စွဲနဲ့!"

ရွာဝင်ပေါက်မှ လူရှစ်ယောက်သည် လော့ဖေး၏အသံကို ကြားပြီး ချက်ချင်း စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားကာ တင်းမာသောအခြေအနေ ဖြစ်သွား၏။

ကျန်းယွီသည် လော့ဖေးဘက်သို့ လှည့်ပြီး ထပ်မံညွှန်ကြားသည်။ "စကားမပြောနဲ့! ငါ ကိုင်တွယ်မယ်"

လော့ဖေး စကားနားထောင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းယွီ၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို ဆက်စောင့်နေသည်။

ဒီနေ့က လော့ဖေး ရှင်းရှို့ ရွာတွင် ရှိနေခဲ့သည့် စတုတ္ထမြောက်ည ဖြစ်သည်။ သုံးရက်အကြာတွင် သူ ရောက်လာခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော် ကျန်းယွီသည် ငါးရက်ကြာအောင် ဒီမှာရှိနေခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ သူ့၏ဆဋ္ဌမမြောက်ည ဖြစ်သည်။

ပြဿနာသည် အချိန်ကာ တွင်သာမက ရွာသားများ၏ 「သဘောထား」သည်လည်း သော့ချက် ဖြစ်၏။

ကျန်းယွီသည် သူ၏လေသံကို ပြောင်းလဲပြီး နောက်ဘက်တွင် ပုန်းနေသော ဟူဝူကို မေးသည်။ "အစ်ကို ဟူဝူ မင်း နေ့ခင်းဘက်က ကျွန်တော်တို့ကို လာရှာတာ မှတ်မိလား?"

ဟူဝူသည် ရှုပ်ထွေးစွာနှင့် သူ့အသံအက်အက်ဖြင့် "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ ခင်ဗျားတို့ကို မရှာခဲ့ဘူး!" ဟု ပြောသည်။

ဟူဝူ၏စကားများကို ကြားသောအခါ အိမ်ထဲမှ လော့ဖေးသည် အငြင်းပွားရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းယွီသည် သူ့ကို တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာပြလိုက်၏။

ကျန်းယွီ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဟူမိသားစုရဲ့အိမ်မှာ မီးလောင်တာ၊ အစ်ကို ဟူဝမ် မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့တာ၊ မင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာကို ငါတို့ကို ပြောခဲ့တယ်။ မင်း အစ်ကို ဟူဝမ်ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ စာမေးပွဲ ဖြေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက မူမမှန်ဘဲ သေဆုံးသွားပြီး ဘာအစအနမှ မကျန်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အရက်သောက်နေတာ၊ မဟုတ်ဘူးလား?"

ကျန်းယွီ၏စကားများကို ကြားသောအခါ ဟူဝူ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ မျက်နှာနီမြန်းပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်၏

"မင်း ဘာလို့ ငါ့အကြောင်းတွေ သိနေတာလဲ? မင်းက နတ်ဘုရားမှော်ပညာနဲ့ ငါ့စိတ်ကို ခိုးကြည့်ခဲ့တာလား?"

"မင်း ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ" ကျန်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး!" ဟူဝူသည် စကားထဲမှ "ချို့ယွင်းချက်" တစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်ပုံရသည်။

"မင်း မှားနေတယ်! ငါ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အရိုးတွေ မကျန်တော့ဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ဘူး။ အစ်ကို အာ့တန်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်သယ်လာပြီး ရွာရဲ့တောင်ဘက်က ညောင်ပင်အောက်မှာ မြှုပ်နှံခဲ့တယ်။ သင်္ချိုင်းကျောက်တုံးတောင် မထူရသေးဘူး။ မှန်တယ်! မင်း ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာ!"

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းယွီသည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင်မြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။ သူသည် ဤအရာအတွက် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"အော်? ရွာရဲ့တောင်ဘက်က ညောင်ပင်အောက်မှာလား? ကျေးဇူးပြု၍ သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေကို သွားတူးပါ။ အမှန်တရား ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်"

အဘိုးခြောက်သည် ယခု ဒေါသထွက်နေသည်။ "နတ်ဘုရား ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား?! သူတို့က သာမန်လူတွေဖြစ်ပေမယ့် သေဆုံးသူတွေကို လေးစားရမယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို စော်ကားရဲတာလဲ?! မြန်မြန် လူဆိုးကို လွှဲပေး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို စတေးပြီးတော့တောင်..."

"ဘာလုပ်မှာလဲ?" ကျန်းယွီ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု အခန်းထဲဝင်လိုက်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဝင်လို့မရဘူး၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ပိုခံနိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်?"

အဘိုးခြောက်- "..."

ကျန်းယွီသည် ဂိမ်း၏အထူးကာကွယ်မှုယန္တရားကို ယုံကြည်စိတ်ချသည်။ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင် အခန်းထဲသို့ ဝင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အချိန်အတန်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် အဘိုးခြောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ နတ်ဘုရားပြောသလို လုပ်ကြရအောင်။ လူဆိုးမှန်း အတည်ပြုပြီးရင် ကျေးဇူးပြု၍ နတ်ဘုရား မဝင်စွက်ဖက်ပါနဲ့"

ကျန်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်"

အဘိုးခြောက်သည် အာ့တန်နှင့် ဟူဝူကို သင်္ချိုင်းမှ အလောင်းသုံးလောင်းကို သွားတူးရန် အမိန့်ပေးသည်။ ဟူထျယ်ကျန်းလည်း ကူညီရန် သွားသည်။ ကျန့်မုဆိုးမသာ ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏သမီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ငိုယိုမြည်တမ်းနေသည်။ ကျန်းယွီ သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လူသုံးယောက်သည် ထူထဲသော လျှော်တောင့်ဖြင့် ပတ်ထားသော အရိုးသုံးစုကို သယ်လာပြီး ကျန်းယွီ၏တံခါးတွင် အလျားလိုက် ချထားသည်။

အရိုးသုံးစုသည် အချိန်အကြာကြီး မြှုပ်နှံထားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် ပုပ်ပွနေပြီး အချို့သော အရိုးများသည် အလွန်ကြွပ်ဆတ်နေသည်။ အနည်းငယ် မဆင်ခြင်ဘဲ ဖိအားသုံးလိုက်ပါက ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ အရိုးနှစ်စုသည် လူ့ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တစ်စုမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေသည်။ ၎င်း၏လည်ချောင်းနှင့် နံရိုးများကို အပင်အမြစ်များစွာနှင့် နွယ်ပင်များ ရစ်ပတ်ထားပြီး မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများနှင့်အတူ ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။

ကျန့်မုဆိုးမသည် သူမ၏ကလေးများ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အရိုးများကို ကြည့်နေသော အခြားသူများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့နေသည်။

ကျန်းယွီသည် အရိုးသုံးစုကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ခန့်မှန်းချက်များကို ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။

"ဆရာဝန် လီ" ကျန်းယွီက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ဆရာဝန်လို့ ကြားတယ်။ ဒီသုံးယောက်ကို မြေမြုပ်ထားတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ခင်ဗျားပြောခဲ့တယ်နော်။ လတ်ဆတ်တဲ့ အလောင်းတွေက ပုပ်ဆွေးဖို့ အချိန်ယူရတယ်။ မြှုပ်နှံပြီးရင် ပုပ်ဆွေးမှုနှုန်းက ပိုနှေးတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ခြောက်သွေ့တဲ့ အရိုးတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ?"

လီ‌ေပါ်သည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေသည်။ "အာ... ဒီ... ဒီကိစ္စကတော့..."

ကျန်းယွီ၏ စကားများသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လွန်းသည်။ လီ‌ေပါ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပွတ်သပ်နေသည်။ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ တွေးမရနိုင်တော့ပေ။

အဘိုးခြောက်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဟွန့်! အလောင်းတွေ ဘာကြောင့် အရိုးတွေ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာကို သက်သေပြနိုင်မှာလဲ? ခင်ဗျားက ငါတို့အားလုံးက ခင်ဗျားကို လှည့်စားနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား?"

ကျန်းယွီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို မခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခင်မှာ ခင်ဗျားတို့ သုံးခုလုံးကို ပိုပြီး သေချာ ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုစေချင်တယ်"

လူအုပ်ကြီးသည် တွေဝေစွာ အရိုးစုသုံးခုကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ဟူဝူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဖြစ်နိုင်လို့လား... မဖြစ်နိုင်တာ! လုံးဝ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ! အားအာအာအာအာအာ!"

ကျန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ရှာတွေ့သွားပုံရတယ်"

ဟူဝူက ဘာကြောင့် အော်ဟစ်တာလဲ?အရိုးစုတွေက ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ?