ပန်းများ ယ‌နေ့ထိ ရှင်သန်နေသေးသည်

ကျန်းယွီသည် နေ့လယ်ပိုင်းက ဟူဝူပြောခဲ့သော စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမှတ်မိနေသည်။ ဟူဝမ်သည် မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ဘယ်ဘက်လက်မှ လက်သန်းနှင့် လက်သူကြွယ်တို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဟု ဆို၏။ သို့သော် အလောင်းသုံးလောင်းလုံးတွင် လက်ဆယ်ချောင်းစလုံး အပြည့်အစုံရှိနေသည်။

ဟူဝူ၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုသည် အခြားသူများထံ ကူးစက်သွား၏။ လူတိုင်းသည် ထိုကွဲလွဲမှုကို သတိထားမိပြီး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

လီ‌ေပါ်သည် အံ့အားသင့်စွာ နောက်သို့ဆုတ်ရင်း သံသယဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါ... ဒါဆို ဟူဝမ်က ဒီမှာ မရှိဘူးပေါ့?"

"ဟုတ်တယ်”

နေ့လယ်ပိုင်းက ဟူဝူ၏ ပြောစကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းယွီသည် လော့ဖေးကို ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်ကို စစ်ဆေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု အရိုးစုများကို တွေ့ရသောအခါ သူ၏မှန်းဆချက်သည် အတည်ပြုသွားလေသည်။

သူ၏ 【နာမည်မြင်နိုင်စွမ်း】 စွမ်းရည်ဖြင့် အရိုးစုသုံးခု၏ အပေါ်တွင် အမည်မည်းသုံးခု ပေါ်လာ၏။

【NPC】【ယွင်တန်】【အဆင့် ၆】

【NPC】【ကျန်းချွန်လီ】【အဆင့် ၇】

【ကစားသမား】【ယဲ့ရှောင်ယွင်】【အဆင့် ၂】

ပွင့်လန်းနေသော ပန်းများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် အရိုးစုသည် ယဲ့ရှောင်ယွင်၏ အရိုးစုဖြစ်သည်။

အားလုံး ပြောနေကြသော ဟူဝမ်ဆိုသည့် လူ၏အမည်မှာ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေ၏။

"မဟုတ်ဘူး။"

အဘိုးခြောက်သည် ချွေးများတရွှဲရွှဲနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆန်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့ အဂ္ဂိရတ်ပညာ တစ်မျိုးမျိုးကို သုံးနေတာ ဖြစ်ရမည်။ ဟူဝမ်က ရွာသားတွေကို ဘယ်တော့မှ ထိခိုက်အောင်မလုပ်ဘူး"

ဟူထျယ်ကျန်းသည်လည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ဝမ်အာဟာ အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့တယ်။ မင်းတို့ နတ်ဆိုးတွေက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ ရှင်းနေတယ်။"

ရွာသားများ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျန်းယွီသည် ရှင်းပြခြင်းမပြုဘဲ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟားဟား!"

အာ့တန်၏မျက်နှာတွင် သတ်ချင်စိတ်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ?"

"ခင်ဗျားတို့က စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း အဆုံးသတ်ကို ငြင်းဆန်နေကြတာလဲ” ကျန်းယွီက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါလည်း ဟူဝမ်က လူသတ်သမားပဲလို့ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ?"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ရွာမှ လူလေးယောက်သာ ထွက်ခွာသွားပြီး သုံးယောက်မှာ သေဆုံးပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟူဝမ်က ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ဤသင်္ချာပုစ္ဆာကို ကလေးတစ်ယောက်တောင် တွက်ချက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော လော့ဖေးပင် ကျန်းယွီ၏ စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ လူသတ်သမားသည် ဟူဝမ် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ကျန်းယွီသည် တည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်တွင် မီးတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် လက်ငါးချောင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"ငါးယောက်။ ရွာကနေ ထွက်သွားတဲ့လူ ငါးယောက် ရှိခဲ့တယ်။"

တိတ်ဆိတ်မှုက လိုက်ပါလာပြီးနောက် လူတိုင်း၏နှလုံးသားကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

"ငါးယောက်?" အိမ်ထဲက လော့ဖေးသည် ပုလင်းများနှင့် အိုးများကို ခွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? လူတိုင်းက လေးယောက်လို့ မှတ်မိနေတာပဲ!"

အခြား ရွာသားရှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြသည်။ ကျန်းယွီကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ပြောဆိုနေသည့် စိတ်ကယောင်ချောက်ခြားဖြစ်နေသော လူနာတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှုမြင်ကြ၏။

အဘိုးခြောက်က ကျိန်ဆဲသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! လုံးဝ လှည့်စားမှုပဲ! အထဲက လူဆိုးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားက တာဝန်မယူဘဲ ဒီလိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာလား။ ခင်ဗျားက ဟူဝမ်ကို အသရေဖျက်တာ မကျေနပ်သေးလို့ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပုံချချင်သေးတာလား?"

အဘိုးခြောက်၏စကားများသည် အခြားသူများကို မီးပွားများ ဖြစ်စေသည်။ သူတို့သည် ကျန်းယွီထံသို့ ဒေါသတကြီး ချဉ်းကပ်လာပြီး "အဂ္ဂိရတ်ပညာ" ကို သိရှိအောင် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ကျန်းယွီသည် အဘိုးခြောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ မေးသည်။

"အစောပိုင်းက အဘိုးခြောက် တောဝက်ဘီလူးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိရှိတဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို ပို့ဆောင်ဖို့ ဝိုင်ကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဝိုင်အိုး ဘယ်နှစ်လုံး ပြင်ဆင်ခဲ့လဲလို့ ကျွန်တော် မေးချင်တယ်။"

အဘိုးခြောက်သည် ဤရုတ်တရက် မေးခွန်းကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘီယာအိုး ဆယ်လုံး; ရွာထဲက လူအားလုံးက အခမ်းအနားမှာ ပါဝင်ကြတယ်..."

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် အဘိုးခြောက်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။ သူ တိတ်တိတ်ကလေး ရေတွက်လိုက်သည် -

ယွင်တန်၊ အာ့တန်၊ ဟူဝမ်၊ ဟူဝူ၊ ဟူထျယ်ကျန်း၊ ကျန်းချွန်လီ၊ ဒေါက်တာလီ၊ "လူဆိုး"၊ နှင့် သူ့ကိုယ်သူ — စုစုပေါင်း လူကိုးယောက်သာ ရှိသည်။

ကျန်းမိသားစုသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းချွန်လီ၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ သူမသည် အခမ်းအနားတွင် ပါဝင်လိမ့်မည် မဟုတ် သူမ၏ သမီးနှစ်ယောက်လည်း ပါဝင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာ..." အဘိုးခြောက်သည် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်နိုင်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မကိုက်ညီမှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသည်။

ကျန်းယွီက စကား ဆက်ဆိုလိုက်သည်။ "ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက ကျန်းမုဆိုးမက လောဘကြီးပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ဝိုင်ကို ခိုးသွားတာလား?"

အကျပ်အတည်းတွေ့နေသော ကျန်းမုဆိုးမက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို အသရေမဖျက်နဲ့၊ လူယုတ်မာ!"

ကျန်းမုဆိုးမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းယွီက ဆက်လက်ပြောသည်။

"နောက်ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ လက်နက်ငါးခု ရှိတယ်။ ရွာကနေ လေးယောက်ပဲ ထွက်သွားတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ လက်နက်ငါးခု ရှိနေရတာလဲ?"

ဟူဝူသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ငြင်းခုံသည်။

"လက်နက် အရေအတွက်က ပုံမှန်ပါပဲ တစ်ခု ပိုနေတာက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယွီက ခေါင်းခါရင်း ပြုံးသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အချက်ကို ခင်ဗျား နားမလည်သေးပုံရတယ်..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အချက်က လက်နက်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအိမ်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီရွာမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် နေခဲ့ကြတာတောင် ဒီနေ့မှ ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတယ်။ ဒါဆို ဒီသက်ကယ်မိုးတဲက ဘယ်သူ့အပိုင်လဲ"

ထိုစကားများသည် နောက်ထပ် ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခတ်စေသော မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွား၏။

ကျန်းယွီ ပြောသည့်အတိုင်း သက်ကယ်မိုးတဲ၏ တည်ရှိမှုသည် အလွန် သဘာဝကျနေသောကြောင့် လူတိုင်း အထင်ရှားဆုံး ပြဿနာကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် အခန်းထဲရှိ ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက မြင်နေသော်လည်း မည်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။

အကယ်၍ ဤအိမ်သည် ကျန်းယွီ၏အိမ်ဆိုလျှင် သူ့ကို ဘာလို့ မည်သူမှ မသိကြသလဲ။

သို့သော် ဤအိမ်သည် ကျန်းယွီ၏အိမ် မဟုတ်လျှင် ဘယ်သူ့အိမ် ဖြစ်မည်လဲ။

လော့ဖေးသည် အတုန်လှုပ်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းယွီနှင့် အခြားရွာသား NPC များသည် ဂိမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းယွီ၏ စကားများကြားပြီးနောက်တွင် သူ ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားသည်။

အဘိုးခြောက်က တွေဝေစွာ မေးသည်။ "ခင်ဗျားပြောတာက ဒီတဲက ခင်ဗျားအိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ့အိမ်လဲ?"

"ကျွန်တော် မှားယွင်းမှု မရှိဘူးဆိုရင် ဒီဟာ ဥယျာဉ်မှူးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ကျောက်ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"ဥယျာဉ်မှူး” ဟူထျယ်ကျန်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ ဘာမှ မှတ်မိခြင်း မရှိပေ။

"ရွာမှာ ဥယျာဉ်မှူး ရှိလို့လား?" ကျန်းမုဆိုးမက ဟူဝူကို မေးသည်။ ဟူဝူသည် မျက်လုံးများ ပြူးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကျန်းယွီသည် သူ၏ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီလို သံသယဝင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း သုံးခု ရှိသည် "

"ပထမတစ်ချက် လက်နက်များပါတဲ့ သေတ္တာအပြင် အခြား သစ်သားစင်ပေါ်မှာ မြေအိုးအချို့ ရှိသည်။ ကျွန်တော်က အစကတော့ အဲဒါတွေထဲကို အစားအစာနဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ပါတာလို့ ထင်ခဲ့တာ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်တော့ ပျားရည်၊ ကန့်၊ အဆိပ်၊ ထုံး၊ ဖွဲနဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ မစင်တွေကို တွေ့ရတယ်။"

"ကန့်နဲ့ ထုံးကို မြေဆီလွှာ pH ကို ချိန်ညှိဖို့ သုံးတယ်။ အဆိပ်ကို ပိုးမွှားနှိမ်နင်းဖို့ သုံးတယ်။ ဖွဲနဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ မစင်ကိုတော့ မြေဩဇာအဖြစ် သုံးတယ်။ ဒါက ပိုင်ရှင်ဟာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုတာ ပြနေတယ်။"

"ခြောက်သွေ့တဲ့ အစာအချို့ ပါတဲ့ လေစစ်ခြင်းတောင်း အချို့လည်း ရှိတယ်။ အများစုက ခုတ်ထားတဲ့ ပန်းပင်တွေ ဖြစ်သည်။ ရွာမှာ နွားတွေ မွေးမြူထားတာ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ပိုင်ရှင်ဟာ ဥယျာဉ်မှူး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆလိုက်တာ"

"ဒုတိယအချက်" ကျောက်ယွီသည် ခဏရပ်ပြီး လက်နှစ်ချောင်းကို ဆန့်တန်းသည်။ "ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာက အဘိုးခြောက်ရဲ့ ညမွှေးပန်း ဝိုင်က ခင်ဗျားရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်နဲ့ မဟုတ်လား?"

အဘိုးခြောက်က တိတ်တိတ်ကလေး ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျန်းယွီသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ နုတ်ထားသော အဖြူရောင်ပန်းတစ်ပွင့်ကို ယူပြီး အဘိုးခြောက်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ညမွှေးပန်းပဲလား?"

ပန်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အဘိုးခြောက်သည် ခေါင်းခါသည်။ "မဟုတ်ဘူး ဒါက ညမွှေးပန်း မဟုတ်ဘူး ဒါက ဂမ္ဘီရဆေးပင်ပဲ။"

"ဟုတ်တယ် ဂမ္ဘီရဆေးပင်နဲ့ ရောထားတဲ့ ညမွှေးပန်း ဝိုင်‌ေကြာင့် ခင်ဗျားတို့အားလုံး မနေ့ညက မူးလဲသွားခဲ့တာ"

ကျန်းယွီက ဆက်‌ေပြာသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီ ဂမ္ဘီရဆေးပင် ရောထားတဲ့ ဝိုင်ကို သူရဲကောင်းတွေကို ပို့ဆောင်တဲ့ညမှာ သောက်ခဲ့ကြတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိတယ်”

နေ့လယ်ပိုင်းတုန်းက သူ အဲဒီလို ဝိုင်သောက်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဟူဝူ ပြောခဲ့တယ် ကျန်းယွီကတော့ အဲဒါက ခရီးမထွက်ခင် ညကလို့ ခန့်မှန်းမိသည်။

အခြားသူများကတော့ အဲဒီညက အိပ်ပျော်သွားတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ သို့သော် ဟူဝူ၏မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေသည်။ သူသည် အရက်ကို အလွန် အာရုံခံစားလွယ်သည်။ ကျန်းယွီ မှန်နေ၏။ ခွက်တစ်ထောင်သောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသော ထိုလူသည် ထိုညက မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံး‌ေနခဲ့သည်။

လူတိုင်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းယွီသည် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖော်ပြသည်

"မြင်ယောင်ကြည့်လိုက် ဥယျာဉ်မှူးက လူတိုင်းကို မူးလဲအောင် လုပ်ပြီး မျက်စိလည်နေတဲ့ လူလေးယောက်ကို ရွာထဲကနေ ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် ခေါ်သွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကိုတောင် ခိုးထားခဲ့တယ် ရွာအပြင်ဘက်မှာ တောဝက်ဘီလူးနတ်ဆိုးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဘာဖြစ်မယ်ထင်လဲ"

လက်နက်မရှိဘဲ မူးယစ်နေသော လူအချို့သည် တောဝက်ဘီလူးနတ်ဆိုးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း... အကျိုးဆက်များကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် သာမန်ရွာသားများသာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရား မဟုတ်ပေ။

အာ့တန်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့ လက်နက်မပါဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိသလဲ?"

"ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သေတ္တာထဲမှာ လက်နက်ငါးခု ရှိတယ်" ဟု ကျန်းယွီက ရှင်းပြသည်။

အာ့တန်က ဆက်လက် ငြင်းခုံသည်။ "လက်နက်ငါးခုဆိုတာ... မဖြစ်မနေ..."

"မဟုတ်ဘူး။" ကျန်းယွီက အာ့တန်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။

"ဟူဝမ်က တစ်မီတာ (သို့) သုံးပေခန့် ရှည်တဲ့ လေးကို သုံးတယ်။"

ဟူထျယ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

"ကျန်းချွန်လီနဲ့ ယွမ်ဒန်က သံလက်ပတ်တွေနဲ့ အနီရောင် အဝေးပစ်ဓားတွေကို သုံးတယ် မဟုတ်လား?" ကျန်းယွီက ထပ်မေးသည်။

ကျန်းမုဆိုးမနှင့် အာ့တန်တို့ မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

ကျန်းယွီက ဆက်လက်ပြောသည်။

"တိုက်ဆိုင်စွာပဲ သေတ္တာထဲမှာ ဒီလက်နက်တွေအပြင် သံဓားတစ်လက်နဲ့ ပုဆိန်တစ်လက်လည်း ပါသေးတာ်”

ဓားများကို များသောအားဖြင့် စစ်သည်များက ကိုင်ဆောင်ကြသည်။ ရွာထဲတွင် ထိုသို့သောသူ မရှိသောကြောင့် ယဲ့ရှောင်ယွင်၏ လက်နက် ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ပုဆိန်များကို သစ်ခုတ်ရန် သုံးသည်။ ဥယျာဉ်မှူးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကတ်ကြေးကို သုံးလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းယွီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အာ့တန်၏ မျက်နှာ မကောင်းတော့ပေ။ သူသည် ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး

"ပုဆိန်... ပုဆိန်က ငါ့ဟာ ဖြစ်နိုင်သလား?"

ကျန်းယွီသည် အာဒန်၏ ရေရွတ်သံမှ အချက်အလက်ကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားပြောတာက ပုဆိန်က ခင်ဗျားဟာပေါ့?"

အာ့တန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး ကျွန်တော်က ထင်းခုတ်သမားပါ။ အစ်ကိုကြီး ယွင်တန်နဲ့အတူ ရောဂါဘာယကို ရှောင်တိမ်းဖို့ သုံ့ရှင်းရွာကနေ ထွက်ပြေးလာကြတာ ဒေါက်တာလီက လက်ခံပြီး ဒီမှာ အခြေချခဲ့ကြတယ်။ ပုဆိန်က ထင်းခုတ်ဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ပျောက်သွားတယ်..."

ကျန်းယွီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ ဒါပဲ!"

အဘိုးခြောက်က ဆက်သည်။

"အာရုံ မပြောင်းနဲ့၊ မင်းရဲ့ တတိယအချက်က ဘာလဲ?"

ကျန်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ယဲ့ရှောင်ယွင်၏ အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယမြောက် ခန့်မှန်းချက်ကတော့ ဒီပန်းပဲ -"

"ကြည့်လိုက် ဒီပန်းရဲ့ နွယ်တွေဟာ ဒီအရိုးစုရဲ့ လည်ပင်းနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ရစ်ပတ်ထားတယ်။ မြေကြီးကနေ ထွက်လာပြီး ညောင်ပင်အောက်က ပန်းခင်းထဲမှာ အဖြူရောင်ပန်းတွေ ပွင့်နေတယ်။ အဲဒီ အဖြူရောင်ပန်းတွေက ဂမ္ဘီရဆေးပင် တွေ ဖြစ်နေတယ်”

"ဒါဆို ဘာလဲ?" လီ‌ေပါ်က တွေဝေစွာ မေးသည်။

ကျန်းယွီသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချသည်။

"ဒါက တကယ့်လူသတ်သမားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ သေဆုံးသူက သေခါနီးမှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အချက်အလက်ပဲ"

လီ‌ေပါ်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပုံရသည်။

"ဟုတ်တယ် သူ သေခါနီးမှာ Mandrake အစေ့တွေကို မျိုချခဲ့တယ်။ အစေ့တွေက မကြေညက်ဘဲ သူ့ရဲ့ လည်ချောင်းနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအစေ့တွေက အလောင်းဆီကနေ အာဟာရကို စုပ်ယူပြီး မြေအောက်မှာ အပင်ပေါက်လာပြီး‌ေတာ့ နောက်ဆုံးမှာ ပန်းတွေအဖြစ် ပွင့်လာခဲ့တယ်"

"ဒီ 'မရှိတဲ့' ဥယျာဉ်မှူးက တကယ့်တရားခံပဲ"

ကျန်းယွီသည် ယဲ့ရှောင်ယွင်၏ ရုပ်ကြွင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်ပြီး ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်။

***