အပိုင်း ၁၀၉-၁၁၁
Vol. 8 Ch. 109-111
အခန်း(၁၀၉) ပထမအနမ်း(၂)
ရှန်ချင်းဟန်က အနက်ရောင်စတော်ကင်ဝတ်ထားခြင်းသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှရာ မှည့်နေသော မက်မွန်သီးလေးတစ်လုံးနှယ် စားချင်စဖွယ်ဖြစ်၍ တစ်ကိုက်ကိုက်ကြည့်ရန် လွန်ဆန်ရခက်ခဲသည်။
သူ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်းပိုပူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းဇီချန်က အာရုံလွှဲရန် အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။
“ဒီချောင်ဆမ်နဲ့ အသားကပ်ခြေအိတ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်။ တစ်ခုကို ဘယ်လောက်ပေးရလဲ”
“ချောင်ဆမ် က ၅၂၈၈ ယွမ် ၊ အသားကပ်ခြေအိတ် တစ်စုံ ၂၉၉၈ ယွမ် ”
…
"ဘာ”
လင်းဇီချန်အံ့အားသင့်သွားသည်။
ရှန်ချင်းဟန်ပြောလာသော စျေးနှုန်းများကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မြင့်တက်လာသော အပူက ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။
နှစ်ခုပေါင်း ယွမ်တစ်သောင်းကျော်။ တကယ် ဒီလောက်စျေးကြီးလား။
ချောင်ဆမ်က ဈေးကြီးတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်ပေမယ့် ဒီလိုအသားကပ်ခြေအိတ်ပိစိလေးတွေကို ထောင်နဲ့ချီပြီး ရောင်းနေတာလား။ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။
လင်းဇီချန်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်ချင်းဟန်ကပြောလိုက်သည်။
“သူတို့က နာမည်ကြီး ဘရမ်းတွေမို့ ဈေးပိုကြီးတယ်"
လင်းဇီချန်က မိမိသည် ငွေအသုံးကြမ်းသည်ဟုမထင်စေရန် ဆက်ရှင်းပြသည်။
“မေမေတို့ ပိုက်ဆံနဲ့မဟုတ်ဘူး။ စာမေးပွဲဖြေနိုင်လို့ရတဲ့ ဆုငွေနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ”
“ဒါပေမယ့် အရမ်းစျေးကြီးတာပဲလေ…”
လင်းဇီချန်က နားမလည်နိုင်လောက်အောင် တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်ခဲသွားသည်။
ရှန်ချင်းဟန်က ပျော့ညံ့သောအသံဖြင့် ပြော၏။
“ဈေးကြီးတာက အရည်အသွေးပိုကောင်းပြီး ပျက်စီးဖို့အလားအလာနည်းတယ်။ သူတို့က ပိုကြာကြာခံတယ်ဆိုတော့ တကယ်တမ်း ရေရှည်အတွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အများကြီးတော့မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဟာ လုံးဝ ဖြုန်းတီးတာမဟုတ်ပါဘူး။ စျေးကြီးတဲ့အဝတ်တွေကို ဝတ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာလည်းရှိပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် သဘောကျဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ”
သူ၏ နားမလည်နိုင်စွမ်းက ရှန်ချင်းဟန်၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် လင်းဇီချန်က အမြန်အဆန် သဘောတူလိုက်သည်။ ရှန်ချင်းဟန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှုတ်ခမ်းကလေးများကို မသိမသာလှုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။
"ငါက အရေးမကြီးပါဘူး၊ နင်ကြိုက်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ"
“ငါ အရမ်းကြိုက်တယ်။ တကယ်ကြိုက်တယ်။ အဲ့တာကြောင့် အဖုံးကိုချွတ်ကြည့်မိတာ”
"တကယ်လား"
“တကယ်”
“ဒါဆိုပြီးရော.. ကောင်းတယ်”
ရှန်ချင်းဟန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပြုံးသွားသည်။ သူမ၏စကားဆုံးပြီး မကြာမီ၌ပင် ရှန်ချင်းဟန်၏ ပါးပြင်များက နီမြန်းလျက် လင်းဇီချန်ဆီသို့ ခြေထောက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအသားကပ်ခြေအိတ်တွေက ထိလို့ အရမ်းကောင်းတယ်။ နင် ကိုင်ကြည့်မလား”
“အင်း ဒါဆို ငါကိုင်ကြည့်မယ်”
လင်းဇီချန်သည် ရှန်ချင်းဟန်၏ ခြေထောက်သွယ်သွယ်လေးများပေါ်သို့ လက်ကိုတင်လိုက်ကာ နူးညံ့စွာကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ တိုးညှင်းသော ပွတ်တိုက်သံက နားထဲသို့ အလွန် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းစွာ တိုးဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် ရှန်ချင်းဟန်သီဆိုသော သီချင်းများကို နားထောင်ရသကဲ့သို့ပင် ရင်ခုန်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
"ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
ရှန်ချင်းဟန်၏ မျက်နှာက အလွန်နီမြန်းနေသော်လည်း ဆက်လက်မေးနေဆဲဖြစ်သည်။ လင်းဇီချန်ကမူ အသားကပ်ခြေအိတ်၏ အလွန်နူးညံ့၍ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလျက် ပြန်ဖြေ၏။
"သူတို့ကို စျေးကြီးပေးပြီး ရောင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပဲ။ ကိုင်လို့အရမ်းကောင်းတယ်”
"ငါ ဈေးပေါတဲ့ အသားကပ်ခြေအိတ်တွေသာ ဝယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နင်အခု ဒီခံစားချက်ကို ခံစားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ပို၍ပင် နီရဲလာသည်။
"နင်ထင်လား... ငါ့ခြေထောက်တွေကို ဒီတိုင်းထိလိုက်ရင်ရော ကိုင်လို့ကောင်းမယ်ထင်လား”
“အင်း အသားကပ်ခြေအိတ်ကလည်းကလည်း နူးညံ့ပြီး နင့်ခြေထောက်တွေကလည်း အရမ်းနူးညံ့တယ်”
“ဒါဆို… အသားကပ်ခြေအိတ်နဲ့ ငါ့ခြေထောက်ဆိုရင် နင်ဘာပိုကြိုက်လဲ”
ဤသို့မေး၍ ရှန်ချင်းဟန်၏ လေသံသည် ယခင်ကထက် ပို၍ သဘာဝကျလာသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် အသားကပ်ခြေအိတ်ဝတ်ထားရသည့် ခံစားချက်ကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာ၍ လင်းဇီချန်က စိုက်ကြည့်နေခြင်းကို ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။
လင်းဇီချန်က သူ့လက်ကို သူမ၏ အသားကပ်ခြေအိတ်ဖြင့်ဖုံးမထားသော နေရာဆီသို့ ရွှေ့သွားကာ နူးညံ့စွာတင်လိုက်သည်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးဗြောင်းဆန်၍ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော်လည်း ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကြိုးစားလျက်ရှိသည်။
"ဒါဆို နင့်ခြေထောက်တွေကို ပိုကြိုက်တယ်…”
"ငါလည်း ဒီလိုပဲထင်တယ်" ရှန်ချင်းဟန်၏ ရင်တွင်း၌ အလွန်ပျော်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှောင်ချန်၊ မင်းအမေက နေ့စဥ်သုံးပစ္စည်းတွေကို ပေးလိုက်တယ်။ တံခါးလက်ကိုင်မှာ ချိတ်ထားခဲ့မယ်နော်။ သားထွက်လာပြီးနောက်မှ လာယူ”
ရွှီမင်၏အသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီးနောက် လင်းဇီချန်သည် ရှန်ချင်းဟန်၏ခြေထောက်ပေါ်မှ သူ့လက်ကို အလိုလို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူနှင့် ရှန်ချင်းဟန်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခံစားချက်ရှိနေကြသည်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်ခဲ့၍ နှစ်ဖက်မိဘများက ပံ့ပိုးကူညီခဲ့ကြသည်။
‘သူ့ခြေထောက်ကို ကိုင်တာ ဘာမှားလို့လဲ’
ဤသည်ကိုတွေး၍ ရှန်ချင်းဟန်ရဲ့ အနက်ရောင်ပိုးသားဝတ်ထားသော ခြေဖဝါးပေါ်သို့ လက်ကို ပြန်တင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ အန်တီမင်”
သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို ထိရခြင်းသည် သွယ်လျသော ခြေထောက်တစ်ခုလုံးကို လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားနိုင်သောကြောင့် ခြေထောက်များကို ထိရသည်ထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။
ရွှီမင်ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းဇီချန်နိုးလာ၍ တံခါးဖွင့်ကာ အိတ်ကို အတွင်းသို့ ယူလာခဲ့သည်။
ပြီးခဲ့သော တစ်ခေါက်က ရှန်ချင်းဟန် မိမိတို့အိမ်၌ အလည်လာအိပ်စဥ်က ရှက်စဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို သတိရ၍ စစ်ဆေးကြည့်ရန် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်ပါးလွှသော ကွန်ဒုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းခါလျက် အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။
သူမနှင့်အတူရှိချင်ခြင်းက ယခုကား အလွန်စောလွန်းသေးသည်။
‘နှုတ်ခမ်းချင်းတောင်မထိဖူးသေးတာကို ဘာတွေလောနေရမှာလဲ’
အဆုံးထိ ဖြောင့်ဖြောင့်ဖြူးဖြူး ခပ်ဖြည်းဖြည်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ခံစားရခြင်းကို ပိုစိတ်ဝင်စားစဖွယ်ကောင်းသည်။
“အန်တီရှင်းက ပစ္စည်းတွေ ပို့ပြီးပြီ၊ နင် ညအိပ်လိုက်တော့လေ”
“နင် မူလတန်းကျောင်းစတက်ကတည်းက ငါ့ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ခါမှ မအိပ်ဖူးဘူး။ နင့်ကုတင်ပေါ်မှာပဲ ငါအမြဲအိပ်နေတာ။ ဒါလုံးဝမတရားဘူး။”
"ဒါဆို ငါဒီမှာ ခဏခဏအိပ်မယ်" လင်းဇီချန်က ပြုံး၍ပြောသည်။
ရှန်ချင်းဟန်က ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်၏။
"နင် ညတွေအများကြီးအိပ်ရမယ်။ ဒီနေရာမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာအိပ်ရမယ်”
"နင် အကြိမ်ရေ မှတ်နေတာလား”
“ဒါပေါ့”
“ဒါဆို နင် ငါ့အိပ်ရာထဲ ရှူးပေါက်ချသလို နင့်အိပ်ရာထဲရော စိုအောင်လုပ်ဖို့လိုသေးလား” လင်းဇီချန်က ရှန်ချင်းဟန်ကို စနောက်လိုက်သည်။
ရှန်ချင်းဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ငြင်း၏။
“ဒါက လုံးဝမတူဘူးလေ။ ငါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာမှမဟုတ်တာ”
“ဒါပေမယ့် ငါနင့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စနေတာ”
“နင် တော်တော် စိတ်ရှုပ်စရာပဲ” ရှန်ချင်းဟန်က ခေါင်းအုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ပစ်ပေါ်က်လိုက်၏။
လင်းဇီချန်က ထိုခေါင်းအုံးကို ကောက်ယူ၍ ရယ်မောလျက် ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ခေါင်းအုံးပစ်ပေးပြီးနောက် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။
မသိလိုက်ခင်၌ပင် အချိန်က မနက် 1 နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းဇီချန်က သူ့ဖုန်းကို စစ်ကြည့်၍ မည်မျှ နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရှန်ချင်းဟန်ကို ပြောလိုက်၏။
"အရမ်းနောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်ရအောင်။ ညဥ့်နက်တဲ့ထိနေတာက မိန်းကလေးရဲ့ အသားအရည်အတွက်မကောင်းဘူး”
အခန်း(၁၁၀) ပထမအနမ်း (၃)
"မနက် ၁ နာရီတောင် ထိုးနေပြီလား"
ရှန်ချင်းဟန်သည် ထိုအချိန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ညသန်းခေါင်မတိုင်မီ အိပ်လေ့ရှိသည်။
“မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး အမြန်သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ရမယ်”
ရှန်ချင်းဟန်သည် သူမ၏ခြေထောက်ပေါ်ရှိ အသားကပ်ခြေအိတ်များကို အမြန်ချွတ်ကာ အိပ်ယာမှထ၍ ဖိနပ်စီးလျက် မျက်နှာသစ်ရန် သန့်စင်ခန်းသို့အမြန်သွားခဲ့သည်။
လင်းဇီချန်က အိပ်ရာပေါ်ရှိ သူမချွတ်ထားခဲ့သော အသားကပ်ခြေအိတ်များကို အနီးကပ်ကြည့်ရန် ၎င်းတို့ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ အရည်အသွေးက အမှန်ပင် ကောင်းမွန်၍ ယွမ်ထောင်ချီတန်သော ဘရန်းတစ်ခုဖြစ်မည်ထင်ရသည်။
လှပသော ခြေထောက်လေးများသည် ကောင်းမွန်သော အသားကပ်ခြေအိတ်များနှင့်ထိုက်တန်သည်။ သို့သော် စျေးသက်သာ၍ အရည်အသွေးနိမ့်ကျကာ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လွယ်ကူသော အသားကပ်ခြေအိတ်များကိုဝယ်သင့်သည်ဟု တွေးမိသည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရှန်ချင်းဟန်ရေချိုးပြီး၍ ပြန်လာပြီးနောက် လင်းဇီချန်က သန့်စင်ခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။
နောက်ထပ် ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသွားသည့်အခါမှ လင်းဇီချန်က ရေချိုးပြီးသည်နှင့်ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချင်းဟန်သည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ညအိတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၍ သူနှင့် အတူအိပ်ရန် စောင့်နေသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မီးခလုတ်ဆီ အဆောတလျင်လျှောက်သွား၍ ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆို မီးပိတ်လိုက်မယ်”
“ပိတ်လိုက်ပါ”
မီးပိတ်လိုက်ပြီးသည့်နောက် အခန်းတစ်ခန်းလုံး အမှောင်ကျသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချင်းဟန်က ဒိုက်ဘာမဝတ်ရသေးသည်ကိုသတိရကာ လှမ်းအော်လိုက်၏။
“ရှောင်ချန် မီးဖွင့်ထားဦး။ ငါ ဒိုက်ဘာဝတ်ဖို့မေ့နေတယ်”
လင်းဇီချန်က မီးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှန်ချင်းဟန်သည် အိပ်ရာမှထကာ အံဆွဲကိုဖွင့်၍ ဒိုက်ဘာတစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမက သန့်စင်ခန်းသို့ ထပ်မဝင်သည့်အပြင် လင်းဇီချန်ကိုလည်း ထွက်သွားရန်မပြောခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်သို့လှည့်ခိုင်းကာ နောက်လှည့်မကြည့်ရန်သာ ပြောပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ပင် ဘောင်းဘီကို ချွတ်ကာ လင်းဇီချန်၏ရှေ့တွင် ဒိုက်ဘာဝတ်လိုက်သည်။
"ရပြီ နင်အခုလှည့်လို့ရပြီ”
"ဒါဆို မီးပိတ်လိုက်မယ်"
“ပိတ်လိုက်”
အခန်းထဲရှိ အလင်းရောင်က တစ်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နှစ်ယောက်သား အမြန်အိပ်ရာဝင်ကာ စောင်တစ်ထည်နှင့် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို မျှဝေသုံးလျက်ရှိသည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလွန်နီးကပ်နေသောကြောင့် နှလုံးခုန်သံကိုယ်စီကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာကြားနေရသည်။ လင်းဇီချန်ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် ရှန်ချင်းဟန်၏ အိပ်ယာပေါ်မှ မွှေးရနံ့တစ်ခု သင်းပျံ့လာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည် ။
“ဟန်ဟန်၊ နင့်အိပ်ရာက ဘာလို့ အနံ့နည်းနည်းမွှေးနေတာလဲ။ တစ်ခုခုသုံးခဲ့လား"
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ငါ့ကိုယ်သင်းနံ့ပဲ။ ကုတင်ပေါ်မှာ အဲ့လိုပဲ မွှေးနေတတ်တာကြာပြီ”
"ကိုယ်သင်းရနံ့လား"
လင်းဇီချန်က အနည်းငယ် ပဟေဠိဖြစ်သွားရသည်။
“ဒါပေမယ့် အဲ့တာက နင့်ကိုယ်သင်းနံ့နဲ့မတူပါဘူး”
ရှန်ချင်းဟန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်ပါဆိုနေ ငါ့ကိုယ်သင်းနံ့ အဲ့တာ။ နင်မယုံရင် ငါ့ကို နမ်းကြည့်လိုက်”
“ဒါဆို ငါနမ်းကြည့်မယ်”
လင်းဇီချန်က ဤသို့ပြော၍ ရှန်ချင်းဟန်၏ ရင်ဘတ်ကို အနံ့ခံကြည့်ရန် ရင်ဘတ်နားသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လာသည်။ အချိန်အတော်အတန်ကြာ ဂရုတစိုက်အနံ့ခံပြီးသည်အထိ သူက အနံ့များကို ကိုက်ညီသည်ဟုမထင်နိုင်သေးပေ။ သူပဟေဠိ အနည်းငယ်ဖြစ်၍ ထမေးတော့မည့်အချိန်တွင် ကုတင်ခေါင်းရင်း၌ ချိတ်ဆွဲထားသော လေသန့်အမွှေးခဲချိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရကာ အလိမ်ခံလိုက်ရသည်ကို ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။
"နင့် ကုတင်ပေါ်မှာ အမွှေးခဲကြီးချိတ်ထားတာကို ငါ့ကို ကိုယ်သင်းနံ့ဆိုပြီး ဂျင်းထည့်နေတာမလား”
“ငါ့မှာ ကိုယ်သင်းနံ့ရှိပါတယ်ဆိုနေ”
ရှန်ချင်းဟန်သည် ၎င်းမှာ လေအေးပေးစက်၏ ရနံ့ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရန် ငြင်းဆို၍ လင်းဇီချန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စနောက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်သည် အလွန်နီးကပ်သောအနေအထားတွင်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ရှန်ချင်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွင့်ပျံနေသည့် နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံကိုပင် လင်းဇီချန်က ခံစားနိုင်၏။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချင်းဟန်၏ စိုအိအိ ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် နမ်းချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။
ရှန်ချင်းဟန်က နှစ်ဦးသား၏ နီးကပ်မှုကို သတိပြုမိလျက် မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ရီဝေဝေဖြစ်လာသည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းဇီချန်က ဖြည်းညှင်းစွာလှုပ်ရှား၍ ရှန်ချင်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။
လင်းဇီချန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှနွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ရှန်ချင်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်သွားကာ အရည်ပျော်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းဇီချန်က အချိန်အတန်ကြာ မနမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းလွှာများမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် မိနစ်ဝက်နီးပါးအကြာထိ စကားမပြောဘဲ ထိုတိုတောင်းလှသော အံ့ဖွယ်အခိုက်အတန့်ကို တိတ်တဆိတ် ခံစားနေကြသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အပြန်အလှန်ရှိလာသောအခါ ပထမအနမ်း၏ ခံစားချက်သည် အမှန်ပင် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်း၍ မမေ့နိုင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ရုတ်တရက် ရှန်ချင်းဟန်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
စောင်ကိုဖယ်၍ ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ဖိနပ်စီးလျက် အခန်းပြင်သို့အမြန်ထွက်သွား၏။
"ဘာဖြစ်တာလဲ"
“ငါ…ရှူးပေါက်လိုက်မိပြီ…”
ရှန်ချင်းဟန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ လင်းဇီချန်ကို နမ်းရုံမျှဖြင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကလည်း ပိုမို မြင့်တက်လာ၍ ထိန်းမနိုင်တော့သည်အထိ တစ်ကိုယ်လုံးစိုရွှဲလာသည်။
“ ရှူးပေါက်လိုက်တယ် ” ဟူသော စကားကိုကြားတော့ လင်းဇီချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ခံစားသိရှိလိုက်သည်။
“ငါတို့ နမ်းနေတုန်း နင် ဆီးသွားလိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ရှန်ချင်းဟန်က ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ပါးပြင်များ အနည်းငယ်နီလာသည်။ အနမ်းတစ်ခုကြောင့် ဆီးသွားမိခြင်းသည် အလွန်ရှက်စဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။
“နင် နမ်းတုန်းက ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
“အင်း ကြီးကြီးမားမား ခံစားမိတယ်”
“နှလုံးခုန်မြန်တယ်၊ ရင်ခုန်တဲ့ ခံစားချက်လိုပဲ” ရှန်ချင်းဟန်က အဆင်မပြေစွာ ရှင်းပြသည်။
“ငါ ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းပူလာတာ ခံစားမိတယ်။ နောက်တော့… နောက်တော့ ငါ ရှူးပေါက်ချလိုက်မိတာပဲ”
“ တကယ် ခံစားချက်တွေ ပြင်းထန်လာတယ်”
လင်းဇီချန်ခဏတာမျှ စဥ်းစား၍ ရှန်ချင်းဟန်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ့အမြင်ကို မျှဝေလိုက်သည်။
“နင့် စွမ်းအားက ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်လို့ ငါသံသယဖြစ်မိတယ်။ အဲ့တာကို ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်နဲ့ ထိန်းချုပ်ထားပြီးနော့ နင့် ဝိဉာဥ်စွမ်းအင် အလုံအလောက်မြင့်မားရင် ဒီစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်”
အခန်း(၁၁၁) အနမ်းဘုရင်
‘ငါ့စွမ်းအားကို ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်နဲ့ ထိန်းချုပ်လို့ရတာလား’
ရှန်ချင်းဟန်က နားထောင်၍ နားလည်သော်လည်း အပြည့်အဝနားမလည်ပေ။
"လာပါ၊ နင့် ဝိဉာဥ်စွမ်းအင် အင်အားကောင်းလာရင် ဆီးသွားမိမလား စောင့်ကြည့်ရအောင်” လင်းဇီချန်က ရှန်ချင်းဟန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ သူမကို ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ချင်းဟန်က သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြော၏။
“ခဏ၊ သန့်စင်ခန်းသွားပြီးဆေးကြောလိုက်ဦးမယ် ငါချက်ချင်းပြန်လာမယ်”
“အခုဆေးကြောနေစရာမလိုဘူး။ နင် ဆီးထပ်သွားရင် ထပ်ဆေးရမှာပဲ။ အဲ့တာ ပိုရှုပ်တယ်”
"ဒါပေမယ့် အခု စိုနေတော့ အဆင်မပြေဘူးလေ"
...
ရှန်ချင်းဟန်သည် ရေစိုနေသည့် ခံစားချက်ကို နှစ်သက်သော်လည်း ဘောင်းဘီကို စိုစွတ်နေခြင်းကိုမူ မနှစ်သက်ပေ။ ဘောင်းဘီမစိုဘဲ ဒိုက်ဘာထဲ၌ ဆီးသွားမိလျှင်ပင် မကြိုက်ပေ။
ဘောင်းဘီမစိုဘဲ အနှီးထဲမှာ ဆီးသွားနေရင်တောင်မှ မကြိုက်ဘူး။
လင်းဇီချန်က မလိုအပ်ဟု ခံစား၍သဖြင့် ပြော၏။
“ခဏနေပါဦး မကြာခင်ပြီးသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ နမ်းပြီးမှ သွားဆေးလိုက်”
"ဒါဆို ငါ ဒိုက်ဘာအသစ်လဲလိုက်ဦးမယ်”
ဤသို့ပြော၍ ရှန်ချင်းဟန်သည် အံဆွဲဆီသို့လျှောက်သွား၍ ဒိုက်ဘာအသစ်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူမမေ့နေခြင်းလား၊ ဂရုမစိုက်ခြင်းလားမသေချာသော်လည်း စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်ခြင်းအလျင်းမရှိဘဲ လင်းဇီချန်၏ရှေ့၌တွင် ဒိုက်ဘာလဲလိုက်သည်။
လင်းဇီချန်သည် သူမကို မကြည့်ဘဲ သူ့ဖုန်းကို စစ်ဆေးရန် ခေါင်းငုံ့ကာတိတ်တဆိတ်နေနေသည်။
"ငါအခုအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ”
ရှန်ချင်းဟန်သည် ရှက်ရှက်နှင့် မျှော်လင့်နေသော အသံဖြင့် လင်းဇီချန်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် အလွန်တိုတောင်း၍ နူးညံ့သော ပထမအနမ်းကို ခံစားလိုက်ပြီးသည့်နောက် ၎င်းတို့၏ ဒုတိယအကြိမ်ကို ထပ်မံမျှော်လင့်နေမိသေးသည်။ လင်းဇီချန်က တစ်ခွန်းမျှ စကားမပြောဘဲ သူမကို သူ့ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်ခိုင်း၍ သွယ်လျသော ခါးကို သိုင်းဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းဖျားများကို ထပ်မံရှိုက်နမ်းလိုက်သည်။
ဤအနမ်းသည် ပထမအကြိမ်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်ကာ နက်ရှိုင်းသည်။ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသော ရှန်ချင်းဟန်သည် ချက်ချင်းပင် ကြက်သီးများထလာ၍ အကြောများတင်းမာလာရာ သူမ၏ ချစ်စဖွယ်ခြေချောင်းလေးများပင် ယင်းကြောင့် အနည်းငယ်ကွေးသွား၏။
သို့သော် မကြာမီတွင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပြေလျော့သွားကာ ခေါင်းမူးဝေသွားသည်ဟု ခံစားရ၍ လင်းဇီချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ လုံးလုံးလျားလျား ပျော့ခွေသွားသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းဇီချန်က လက်မလွှတ်ဘဲ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းများကို ဆက်၍နမ်းသည်။ သူ့ပေါင်ပေါ်မှ နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အချိန်မှသာ သူမနှုတ်ခမ်းများကို တွန့်ဆုတ်စွာ လွှတ်ပေးလိုက်၏။
“ဒီတစ်ခါ ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
ရှန်ချင်းဟန်က သူ့ကို မဖြေပေ။ သူမက အနည်းငယ်မောဟိုက်လျက် နှုတ်ခမ်းဖျားများကို ဟထားဆဲဖြစ်ကာ ပါးပြင်ထက်သို့ ချွေးစေးများ စီးကျလျက်ရှိသဖြင့် အဝတ်အစားများလည်း ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဤတစ်ခါအနမ်းက အလွန်ကြာမြင့်သဖြင့် အသက်ရှုရခက်သကဲ့သို့ပင်ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အသက်အနည်းငယ်ရှုလျက် လင်းဇီချန်ကို မှုန်ဝါးဝါး မျက်ဝန်းများဖြင့်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့နှလုံးက အရမ်းခုန်နေတယ် ဇီချန်၊ အဲ့အချိန်ခဏလေးမှာ ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်အတက်အကျက အရမ်းများလွန်းတယ်။ နောက်ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ နွေးခနဲဖြစ်သွားတာ မထိန်းနိုင်လိုက်ဘူး”
ရှန်ချင်းဟန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားပြီး သူမထံမှ အနည်းငယ်စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော လင်းဇီချန်သည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်လုနီးပါး သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ရှန်ချင်းဟန်သည် သိသာထင်ရှားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုများရှိသည့်အခါတိုင်း ဆီးသွားတတ်သည်ဖြစ်ရာ ချွေးများဖြင့်စိုရွှဲသွားတတ်သည်။
ဤလက္ခဏာများအားလုံးသည် ရှန်ချင်းဟန်၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောရေနှင့်ပတ်သက်သည့် စွမ်းအင်သည် ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်နှင့်လည်း ချိတ်ဆက်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ အားလုံးမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းဖြစ်လျှင် ဤရေစွမ်းအင်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“လာ၊ ဆက်ကြရအောင်” လင်းဇီချန်က ရှန်ချင်းဟန်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ကာ သူမကို ထပ်မံနမ်းရှိုက်ရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
စစ်ဆေးမှု နှစ်ခုမျှ ဖြင့်မလုံလောက်ပေ။ သေချာစေရန်အတွက် အကြိမ်ပေါင်းများစွာလိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ သို့မှသာလျှင် ပိုမိုတိကျသော အဖြေတစ်ခုကိုရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“အမ်”
လင်းဇီချန်က မမျှော်လင့်ဘဲ သူမကို ထပ်မံနမ်းလိုက်သောအခါ ရှန်းချင်ဟန်က ခေါင်းမူးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။
အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အတိအကျမသိနိုင်သော နွေးထွေးသောခံစားမှုတစ်ခု သူ့ခြေထောက်ပေါ်ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ လင်းဇီချန်က ရှန်ချင်းဟန်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်၏။
"အခုရောဘယ်လိုခံစားရလဲ”
"အရင်တုန်းကလိုပဲ၊ ငါအားနည်းပြီးခေါင်းမူးသလိုခံစားရတယ်။ နင်လျှာကိုထည့်လိုက်ရင် ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်အပြောင်းအလဲအရမ်းမြန်လာပြီး ခေါင်းမူးလာရော”
"ရလဒ်သုံးခုလုံးကတူတယ်။ နင့်စွမ်းအင်ကို ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်နဲ့ အသက်သွင်းလို့ရတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သေချာပေါက်သိနိုင်ပြီ”
“နင့်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်မရနိုင်တဲ့ အကြောင်းအရင်းက နင့် ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်အားနည်းနေသေးလို့ဖြစ်နိုင်တယ်”
“နင့် ဝိဉာဥ်စွမ်းအင် ပိုအားကောင်းလာပြီး စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ငါတို့ နင့်စွမ်းအားရဲ့ သက်ရောက်မှုကို နားလည်လာလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမယ့် စမ်းသပ်မှုသုံးကြိမ်က မလုံလောက်သေးဘူး။ နောက်ထပ်နည်းနည်းလုပ်ရအောင်။"
သူပြောပြီးသည်နှင့် လင်းဇီချန်သည် ရှန်းကျင်းဟန်ကို ထပ်မံနမ်းရန် ငုံ့လိုက်ပြန်သည်။
သူမကို နမ်းခါနီးတွင် ရှန်ချင်းဟန်က ပါးစပ်ရှေ့၌ လက်ကာလိုက်သည်။
“ခဏနေ၊ နောက်မှနမ်းရအောင်။ ဒိုက်ဘာက အသစ်လဲမှရတော့မယ် ပြည့်နေပြီ။ မဟုတ်ရင် ပေါက်ကုန်လိမ့်မယ်”
“ထပ်ခါထပ်ခါ လဲနေတာက ဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ ဘာလို့ ဒီတိုင်း မဝတ်ဘဲမနေတာလဲ။ ငါတို့ ငယ်ငယ်တည်းက နင် ငါ့ပေါ်သေးပေါက်ချဖူးတယ်လေ။ ငါအသားကျနေပါပြီ။ စိတ်ထဲမထားတော့ဘူး”
ဤစကားများက ရှန်ချင်းဟန်ကို အလွန် ရှက်သွေးဖြာစေ၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နီရဲလာစေသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒိုက်ဘာမဝတ်လို့မရဘူး။
ရှန်ချင်းဟန်က အချိန်တစ်ခုကြာ ရပ်နေပြီးမှ လင်းဇီချန်၏ ပေါင်ပေါ်မှဆင်းကာ ဒိုက်ဘာအသစ်ယူရန် အံဆွဲဆီသို့သွားလိုက်သည်။
ကလေးဘဝကကဲ့သို့ အချိန်များနှင့်မတူပေ။ ယခု အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိပ်ရာထဲတွင် ဆီးသွားရန်၊ ဘောင်းဘီထဲတွင်ဆီးသွားရန် သို့မဟုတ် လင်းဇီချန်ပေါ်တွင် ဆီးသွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရှန်ချင်းဟန်က လင်းဇီချန်မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ ဒိုက်ဘာလဲလိုက်သည်။
ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လင်းဇီချန်က သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ဖုန်းကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။
“ပြီးပြီ”