ခွေးနက်ကြီး

ကျိုးဟောင်မှ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်တစ်ခုပါ အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ် ဒါက စိတ်စွမ်းအားကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့မိုရိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ”

ကျိယောင်ယွဲ့မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးဟောင် ၏ နည်းလမ်းများကို အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးဟောင်သည် အချုပ်ခံထားရဆဲဖြစ်သည့် ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်လောကပဲ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်က အရာရာကို ထိန်းချုပ်ထားတယ် ခင်ဗျားတို့ ပုံရိပ်ယောင်တွေက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်မှာကိုလည်း ကျွန်တော်သိပါတယ် ခင်ဗျားတို့ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ဆက်ပြီး ခုခံနိုင်ဦးမယ်လို့ တွေးနေလိမ့်မယ်”

ဤသို့ပြောပြီး ကျိုးဟောင်မှာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခွေးနက်ကြီး နှစ်ကောင်သည် ထိုနေရာ၌ ပေါ်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျိယောင်ယွဲ့နှင့်ကျောက်မုန့်ရွှယ်တို့သည် ခဏတာ မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာကျိုးဟောင်၏ စိတ်လောကဖြစ်သည်။ သူသည် အလိုရှိရာကို အလိုရှိသလိုလုပ်နိုင်သောကြောင့် ခွေးနက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို ဖန်တီးရန်မှာလည်းလွယ်ကူပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုခွေးနက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို အဘယ်ကြောင့် ဖန်တီးထားသည်ကို သူတို့အားလုံး မသိကြပေ။

“အဟမ်း… ဒါက ကလေးတွေအတွက်တော့ မသင့်တော်ဘူး ဒါပေမဲ့… အရေးကြုံရင် အရေးကြုံသလို လုပ်ရတာပေါ့”

ကျိုးဟောင်သည် လက်ညှိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ပန်းရောင်အငွေ့များမှာထိုနှစ်ဦးပတ်လည်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အငွေ့များကို ရှူသွင်းပြီးနောက် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် ချက်ချင်း ပူလာခဲ့သည်။ ဤအပူသည် မူလစိတ်ဆန္ဒများကို လှုံ့ဆော်ရန် အသုံးပြုသည့် စွမ်းအားဖြစ်သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျိယောင်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီးမနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကို ယုတ်ညံ့တာပဲ”

သူမက ဤသို့ပြောသော်လည်းကျိုးဟောင်အားတားဆီးခြင်းမပြုပေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်မုန့်ရွှယ် နှင့် ကျိုးရိထုံတို့သည် ဆက်မခံနိုင်တော့ပေ။

“အဟမ်း… ခင်ဗျားတို့ ပျော်လိုက်ကြဦး”

ထို့နောက် ကျိုးဟောင် သည် အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဖယ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အခြေအနေမကောင်းသည့်ပုံဖြင့် လဲနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘယ်လိုလဲ ပြောချင်ပြီလား”

ကျိုးဟောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စိတ်လောကဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် တကယ့်ကမ္ဘာနှင့် ခံစားချက်ချင်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် နာရီဝက်အတွင်း သူတို့သည် အစွမ်းထက်သည့် တိုက်ပွဲကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ အဲဒါကြောင့်ငါတို့က ပြောမယ်လို့ မင်းထင်တာလား မင်း ငါတို့ကို လျှော့တွက်လိုက်တာပဲ"

ကျောက်မုန့်ရွှယ်၏ပုံစံမှာအတော်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏အဝတ်များမှာ ကိုက်ဖြတ်ခံထားရပြီး ပန်းရောင်နှင့်အဖြူရောင် အသားစိုင်များမှာ အများအပြားပေါ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည်အံကြိတ်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။

ကျိုးဟောင်သည် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

ကျိယောင်ယွဲ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးကျိုးဟောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းပေသည်။ သူ၏နည်းလမ်းလည်း မထိရောက်ဘူးဟူဆိုလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးဟောင်မှာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

“ခင်ဗျားတို့ မပြောဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပြီးသားပါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုးဟောင်မှလက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ ခွေးနက်ကြီး ဆယ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါဆို ခဏလောက်ခံစားလိုက်ကြဦး နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့”

ထို့နောက် အနက်ရောင်အဝတ်စကို ထပ်ဖယ်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် သည်းမခံနိုင်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် ရှိနေကြသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဆက်ပြီးပျော်လိုက်ကြဦး”

တကယ်တမ်း ဤနေရာတွင် မိနစ်အနည်းငယ်သာကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ကျိုးဟောင်က သူတို့ကို နာရီနှင့်ချီကြာမြင့်သည်ဟုခံစားရအောင်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

ကျိယောင်ယွဲ့သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိုးဟောင်သည် ဤကိစ္စတွင် တကယ်ကို တော်သည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ အစောပိုင်းက ကျိုးဟောင်ပြောသည့် 'နည်းနည်း ထူးဆန်းနိုင်တယ်'ဟူသောစကားမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်။ သူသည် တကယ်ပင်ရူးသွပ်နေသူဖြစ်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဖယ်လိုက်သောအခါ ထိုနှစ်ဦးသည် လုံးဝပြိုလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ပို၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလာပုံရသည်။

“ဆက်လုပ်လေ မင်း ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ် ငါမကြောက်ဘူး"

ကျိုးရိထုံမှာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူသည် ပြိုလဲလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေပေည်။

ကျိယောင်ယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးကျိုးဟောင်ကျရှုံးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးဟောင်မှာဤမြင်ကွင်းအားကြည့်ပြီး ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ ခင်ဗျားဆက်ခံနိုင်လားဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့”

ဤသို့ပြောပြီး ကျိုးဟောင်သည်လက်အားဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခွေးနက်ကြီးအကောင်တစ်ရာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျိုးရိထုံနှင့်ကျောက်မုန့်ရွှယ်တို့မှာ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ပထမဆုံးလက်လျှော့လိုက်သူမှာကျောက်မုန့်ရွှယ်ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ ပြောပါ့မယ် ကျွန်မ ပြောပါ့မယ် ကျွန်မ အားလုံးကို ပြောပါ့မယ် ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ ချမ်းသာပေးပါ!”

သူမသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏စိတ်များသည် အကောင်းအတိုင်းရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ပေ။

ထိုခံစားချက်သည် ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသာ ဖြစ်သည်။

ကျိယောင်ယွဲ့မှာနောက်ဆုံးတွင် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤကျိုးဟောင်သည် တကယ်ကို ဆိုးပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ မထွက်လာနိုင်မီကျိုးဟောင်မှာလက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခွေးနက်ကြီးပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာအကောင်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ရှိပြီး အားလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ကျိယောင်ယွဲ့သည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်လာသည်။

“စီနီယာကျိ တကယ်တော့ စစ်ဆေးမေးမြန်းတာက အရမ်းလွယ်ပါတယ် သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုကိုချိုးဖောက်နိုင်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ ခုနက ကျိုးရိထုံအရမ်းဒေါသထွက်ပြီး အရှုံးပေးတော့မလို ဖြစ်နေပြီ သူတို့သာ တည်ငြိမ်နေရင် ကျွန်တော့်အတွက်မလွယ်ဘူး ခုနက ကျိုးရိထုံ ဖြစ်သွားသလိုမျိုး သူတို့ တုံ့ပြန်လာသရွေ့ အောင်မြင်ဖို့ နီးစပ်လာပြီလို့ပြောလို့ရတယ်”

“အခု ခွေးနက်ကြီးတွေ အများကြီးရှိနေတော့ သူတို့ လက်လျှော့မှာ သေချာတယ်”

ကျိုးဟောင်၏စကားဆုံးသည်နှင့် ကျိယောင်ယွဲ့သည်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် တကယ် အလုပ်ဖြစ်နိုင်မည်ဟု သူမ ထင်ပေသည်။

“ဒီလိုညစ်ပတ်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မင်း ဘယ်က သင်ခဲ့တာလဲ”

ကျိ‌ယောင်ယွဲ့မှာ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဟောင်မှာ ချောင်းဟန့်ကာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ ပါရမီ… ပါရမီပဲ။”

“ဘာ ပါရမီလဲ မင်းကဒီတိုင်းနှာဘူးပဲ"

ကျိယောင်ယွဲ့မှာ ကျိုးဟောင်အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ကျိုးဟောင်မှာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ငြင်းခုံခြင်းမရှိတော့ပေ။ မကြာမီ ငါးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကျိုးဟောင် သည် အချိန်ကို အရှိန်မြှင့်ထားသည်။

ဤငါးနာရီသည် ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ကြာသည်ဟု ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျိုးဟောင်အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဖယ်လိုက်ပြီးချိန်တွင် သူ့နောက်၌ အဆုံးမရှိသော ခွေးနက်ကြီးများ ပေါ်လာခဲ့သည်…

ဤမြင်ကွင်းအားမြင်ပြီးနောက် ကျောက်မုန့်ရွှယ်မှာ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးရိထုံသည်လည်း ငိုကြွေးလာတော့သည်။

ကျိယောင်ယွဲ့မှာ သူတို့၏ပုံစံကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်အားလက်ဖြင့်အုပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရယ်မောနေခဲ့သည်။

“မင်းက ငါ့စိတ်လောကထဲမှာတောင် သတိလစ်နိုင်တယ် အထင်ကြီးစရာပဲ”

ကျိုးဟောင်မှာပြုံးပြီး သူမကို နှိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျောက်မုန့်ရွှယ် နှင့်ကျိုးရိထုံတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား မဟုတ်လည်းခင်ဗျားတို့စဥ်းစားဖို့ကျွန်တော်အချိန်ထပ်ပေးလို့ရတယ်နော်”

ကျိုးဟောင်မှာ ရယ်မောကာပြောလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ အဆုံးမရှိသော ခွေးနက်ကြီးများသည် နတ်ဆိုးများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ကျွန်မတို့ သေချာစဥ်းစားပြီးပြီ…”

“ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်… အားလုံးကို…”

ကျောက်မုန့်ရွှယ်နှင့် ကျိုးရိထုံတို့သည်အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမရှိသော ကြောက်စိတ်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေခဲ့လသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် တကယ်ပင် အရှုံးပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

....................................................................................