စောင့်ကြည့်ခြင်း
Vol. 5 Ch. 72
ဝွန်းးး
လိမ္မော်ဝါရောင် မီးလုံးများသည် အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းကာ မြို့ဆီသို့ ဦးတည်လျက် ရွေ့လျားနေသည်။
လင်းရှန်သည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း၊ သူ၏လက်ထဲရှိ အော်တိုရိုင်ဖယ်ကို စစ်ဆေးနေသည်။ ၎င်း၏ အခြေခံပုံကြမ်းကို သူစကင်ဖတ်ပြီးဖြစ်သည်။ အလိုအလျောက်ရိုင်ဖယ်တစ်လက် ဖန်တီးခြင်းသည် ကရိန်းတစ်ခုဖန်တီးခြင်းထက် သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှုနည်းပါးသည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ကျည်ဆံဖြစ်သည်။
သူ၏ ခဲယမ်းမီးကျောက်များ ချို့တဲ့မှုရောဂါသည် ထပ်မံထကြွလာသည်။
အကယ်၍ သူသည် ယမ်းမှုန့်နှင့် ပေါက်ကွဲပစ္စည်းများ၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင်၊ လင်းရှန်သည် ကျည်ဆံများနှင့် အခွံများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး၊ သတ္တဝါများကို အကွာအဝေးမှ တိုက်ခိုက်ရန် ယာဉ်တပ်ဆင်ထားသော အမြောက်များနှင့် စက်သေနတ်ပလက်ဖောင်းများကိုပင် တည်ဆောက်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ရထားခေါင်မိုးပေါ်၌ အနီးကပ်တိုက်ပွဲလိုအပ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးမည်ဖြစ်သည်။
လို့ဟွာသည် လင်းရှန်၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“အစ်ကိုလင်း ဘယ်သတ္တဝါဖြစ်ဖြစ် ငါ ခုတ်ထစ်နိုင်တယ်”
လင်းရှန်သည် အံ့အားသင့်စွာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ခုတ်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေကတော့ အဆင်ပြေတယ်။ မနိုင်ရင်လည်း ပြေးလို့ရတယ်။ ငါကတော့ သရဲတွေကို ပိုစိုးရိမ်တယ်”
“သရဲတွေလား”
လို့ဟွာသည် နောက်ထိုင်ခုံတွင်ရှိသော စက်သေနတ်နှင့် သံမဏိဓားကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို ခုတ်လို့မရဘူးလား”
“ငါလည်းမသိဘူး”
လင်းရှန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဖြေသည်။
“တချို့လူတွေက သူတို့ကိုတွေ့ဖူးတယ်လို့ ပြောကြတယ်—သဘာဝလွန်သတ္တဝါတွေ၊ သတ်လို့မရဘူးတဲ့…”
လို့ဟွာသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လင်းရှန်သည် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းထားသော မြို့၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ညဘက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာမျိုးစုံ ရှိတယ်။ သတိထားတာက ပိုကောင်းတယ်”
လို့ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မကြာမီတွင်၊ လမ်းသွယ်များအနီးရှိ မြို့၏ အဓိကလမ်းမတစ်ခုသို့ ကားရောက်ရှိသည်။ အင်ဂျင်သံနှင့် မီးလုံးများသည် ဖုတ်ကောင်များ၏ ဆူညံအုံကြွမှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ဝိုင်းအုံခံရမှုကို ရှောင်ရှားရန်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ကားမှ ထွက်လာကြသည်။
“အပေါ်ထပ်ကို တက်လိုက်။ ငါအချက်ပြတာကို စောင့်နေ”
လင်းရှန်သည် လို့ဟွာထံသို့ လက်ကိုင်စကားပြောစက်တစ်လုံးကို ပစ်ပေးရင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ခွဲထွက်သွားကြပြီး၊ လို့ဟွာသည် အနီးရှိ စျေးဝယ်စင်တာ၏ ဒုတိယထပ်ရှိ လေ့လာရေးစင်္ကြံသို့ စက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ လင်းရှန်သည် လမ်းသွယ်တစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
အမှောင်ထဲတွင်၊ လင်းရှန်၏ မြှင့်တင်ထားသော အမြင်အာရုံသည် ရှေ့တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဖုတ်ကောင်များကို သိရှိနိုင်စေသည်။ ဘယ်လက်တွင် လေအမြောက်ကို အသင့်ပြင်ထားပြီး ညာလက်တွင် လျှပ်စစ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ သူသည် ညအမှောင်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုလို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဂါးးးးရွှပ်
အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်သွားပြီး၊ ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်သည် လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်မရခင် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများ ဆုံးရှုံးသွားသည်။
ဝုတ် ဝုတ်
လမ်းသွယ်ထဲတွင် ဖုတ်ကောင်ခွေးများ၏ ဟောင်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် လင်းရှန်နောက်သို့ ပြေးလာကြသော်လည်း၊ လေအမြောက်များကြောင် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ခဏရပ်နားပြီး၊ လင်းရှန်သည် သေးငယ်သော အဝေးထိန်းခလုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။
🎵 မင်္ဂလာရှိသောမွေးနေ့လေးပါ… မင်္ဂလာရှိသောမွေးနေ့လေးပါ… 🎵*
ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုသည် အမှောင်ထုရင်ပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လျက်၊ ယူချီမြို့၏ တိတ်ဆိတ်သောညအချိန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။
ကလစ်။
တောက်ပသော စလိုက်မီးမောင်းများသည် အဝိုင်းပုံရင်ပြင်ကို လင်းထိန်စေပြီး အမှောင်ထုကို လင်းသွားစေသည်၊၊
လင်းရှန်သည် ရရှိနိုင်သော ပစ္စည်းများဖြင့် ဤစနစ်ကို စုစည်းဖန်တီးထားသည်။ စပီကာကို စက်ယန္တရားဖြင့် ပြန်လည်ဖွင့်ထားသော သီချင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်အသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လမ်းသွယ်မှ ထွက်လာပြီး၊ လင်းရှန်သည် အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စင်္ကြံတစ်ခုပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားသည်။ ထိုနေရာမှ၊ သူနှင့် လမ်းတစ်ခုအကွာတွင် တည်ရှိနေသော လို့ဟွာတို့သည် ရင်ပြင်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
🎵 မင်္ဂလာမွေးနေ့လေးပါ… မင်္ဂလာမွေးနေ့လေးပါ… 🎵
ကလစ်။
“လို့ဟွာ၊ ဘာလှုပ်ရှားမှုရှိလဲ”
လင်းရှန်က လက်ကိုင်ရေဒီယိုကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။
“ဘာမှမရှိသေးဘူး”
လို့ဟွာ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းရှန်သည် စိတ်သက်သာရာရပြီး အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်—မနက် ၂:၄၅။ အာရုဏ်တက်ရန် အချိန်တစ်နာရီခွဲခန့် ကျန်ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ ဘာမှမတွေ့ရှိပါက၊ နေထွက်သည်နှင့် ထွက်ခွာမည်ဖြစ်သည်။
လျှပ်စစ်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီး၊ လင်းရှန်သည် အလိုအလျောက်ရိုင်ဖယ်ကို ထုတ်ယူကာ အရိပ်ထဲတွင် သတိထားနေသည်။
မိနစ်များကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ကျယ်လောင်သော သီချင်းသံသည် အနီးနားရှိလမ်းများမှ ဖုတ်ကောင်များကို ဆွဲဆောင်လာသည်။ အသံအား အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော ၎င်းတို့သည် ရင်ပြင်ထဲသို့ အုံကြွလာကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ပုပ်သိုးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သားကောင်ကို ရှာဖွေနေကြသည်၊၊ ၎င်းတို့သည် အသံထုတ်ကာ လေထဲတွင် လက်သည်းများဖြင့် ယမ်းနေကြကာ စပီကာကို ဝိုင်းရံထားသည်။
မနက် ၂:၅၀…
ဖုတ်ကောင်များ ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။
မနက် ၃:၀၅ တွင်၊ အဝိုင်းပုံရင်ပြင်သည် ဖုတ်ကောင်များ၊ ဖုတ်ကောင်ခွေးများနှင့် အနက်ရောင်ကင်းခြေများကဲ့သို့ သတ္တဝါများမှ ထိန်းချုပ်ထားသော အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ မြို့ထဲတွင် ရှင်သန်နေသူများ ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်ပါက၊ ဤဆူညံမှုသည် ၎င်းတို့ကို အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်စေမည်ဖြစ်သည်။
“လို့ဟွာ”
လင်းရှန်က ခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာမှမရှိဘူး၊ အကိုလင်း၊ အနက်ရောင်ကင်းခြေများဆိုတဲ့ သတ္တဝါတွေရှိရင်တောင်၊ ငါမမြင်ရဘူး”
လို့ဟွာက ဖြေသည်။
လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ဒီမှာ မရှိဘူးထင်တယ်။ အဲဒီအရာတွေက ထူးဆန်းပေမယ့် အနီရောင်ပဲစေ့လေးတွေ ဒါမှမဟုတ် အနက်ရောင်မြူငွေ့တွေ ထွက်မလာဘူး။ ဒါက ငါတို့ရှာနေတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး”
“နည်းနည်းထပ်စောင့်ကြည့်ရဦးမလား”
“အင်း၊ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
လင်းရှန်က တိုးညင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မနက် ၃:၁၅…
ရင်ပြင်တွင် သီချင်းသံများ ဆက်၍ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လင်းရှန်သည် အရိပ်ထဲမှ မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း အာရုံစူးစိုက်နေသည်။
ရုတ်တရက်၊ စပီကာ၏ သီချင်းသံသည် ပုံပျက်ပန်းပျက်ပြောင်းလဲလာသည်။
🎵 မင်္ဂလာ… မွေးနေ့…လေးပါ… 🎵
အစပိုင်းက ရှင်းလင်းသော သံစဉ်သည် နှေးကွေးလာပြီး နက်ရှိုင်းလာကာ၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်နှင့် ထူးဆန်းသော အသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံတစ်ခုလို ထင်ရပြီး၊အသံက ပုံပျက်နေကာ လည်ပင်းမွှေးများထောင်မတ်လာစေသည်အထိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်သည်။
“လို့ဟွာ၊ သတိထား။ တစ်ခုခုမမှန်ဘူး”
လင်းရှန်သည် လက်ကိုင်စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် သတိပေးသည်။
သို့သော် ခဏကြာပြီးနောက်၊ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။
လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခလုတ်ကို ထပ်မံနှိပ်လိုက်သည်။
“လို့ဟွာ…”
လင်းရှန်သည် လက်ကိုင်ရေဒီယိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အချက်ပြမီးသည် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေပြီး လုံးဝအဆက်ပြတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
ထူးဆန်းတယ်။ ခဏတုန်းကမှ အလုပ်လုပ်နေသေးသည်။ လို့ဟွာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီလား၊၊
ဤသဘောပေါက်မှုသည် လင်းရှန်ကို လျှပ်စီးလက်သလို ထိမှန်ပြီး၊ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်ကာ၊ သူသည် လို့ဟွာ၏ တည်နေရာသို့ အလျင်အမြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော်၊ လင်းရှန်သည် အရိပ်ထဲမှ ထရပ်လိုက်စဉ်၊ ရုတ်တရက် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာပြီး၊ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။
သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှမရှိပေ။
သူ၏ ဓာတ်မီးကို နှိပ်ကာ၊ လမ်းသွယ်နံရံများနှင့် ခေါင်မိုးများပေါ်သို့ အလင်းတန်းကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။
တကယ်ကို ဘာမှမရှိချေ။
“ငါအထင်မှားတာလား”
လင်းရှန်က ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုသည် ပို၍ကြီးထွားလာသည်။ အေးစက်သော ချွေးစီးများ နဖူးပေါ်တွင် ပုံလာပြီး၊ ကျိအန်းမြို့တွင် အဖြူရောင်သတ္တဝါကြီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသောကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုသည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တွယ်တက်လာသည်။
မသိစိတ်က စေ့ဆော်မှုဖြင့် သူသည် လေထဲသို့ ရိုင်ဖယ်ဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး၊ လေအမြောက်ပစ်ခတ်မှုများစွာလည်း တွဲလျက်လိုက်ပါသွားသည်။
ဒိုင်း-ဒိုင်း ဖန်း-ဖန်း
သေနတ်သံနှင့် လေအမြောက်ပစ်ခတ်မှုများသည် အမှောင်ထုလမ်းသွယ်ကို လင်းထိန်စေသည်။
ထိုအခါမှ လင်းရှန် မြင်လိုက်ရသည်။
ထိတ်လန့်ဖွယ် အရိုးစုမျက်နှာသုံးခုသည် သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နံရံများပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသည်။ အစပိုင်းက ဓာတ်မီးဖြင့် ဘာမှမပေါ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ သေနတ်မီးပွားများထဲတွင်၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤရွံရှာဖွယ်သတ္တဝါသည် ဖုတ်ကောင်များကို အရည်ပျော်ပြီး တစ်ခုတည်းသော ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသလို ထင်ရပြီး၊ ပင့်ကူခြေထောက်များနှင့် ပုံပျက်နေသော မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် အပြုံးများရှိနေသည်၊၊
၎င်းတို့သည် သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြည့်နေခဲ့သနည်း၊၊
မွန်းစတားသည် လင်းရှန်က ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။ ကျည်ဆံများသည် ၎င်းတို့၏ အသားများကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်ကာ၊ အမည်းရောင်သွေးများကို ပက်ဖျန်းလိုက်ပြီး၊ ၎င်းသည် မြေပေါ်သို့ ထိမှန်သည်နှင့် တဖျစ်ဖျစ်နှင့် ပြင်းထန်သော အငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ထိလို့ရတာလား”
လင်းရှန် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဓာတ်မီးဖြင့် ဘာမှမပေါ်ခဲ့စဉ်က၊ ၎င်းတို့သည် ထိတွေ့၍မရသော မွန်းစတားဖြစ်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မီးပွားများဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထင်ရှားစေသည်နှင့်၊ ကျည်ဆံများသည် ၎င်းတို့၏ အသားထဲသို့ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်ကာ ထိရောက်မှုရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။
မွန်းစတားသည် ဒေါသထွက်နေသော အော်သံတစ်ခုကို အတူတကွ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဦးခေါင်းတစ်ခုသည် ရှေ့သို့ ထိုးတက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ပါးစပ်သည် သဘာဝမကျစွာ ကျယ်ပြန့်လာကာ စူးရှသော သွားများကို ဖော်ပြပြီး၊ လင်းရှန်ဆီသို့ အနက်ရောင်သွေးများကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။
“လခွီး...”
ထိုသွေးများတွင် သေစေနိုင်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသဖြင့်၊ လင်းရှန်သည် ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ရိုက်ချက်ကို အသက်သွင်းသည်။
ရှေ့သို့ ထိုးတက်မသွားဘဲ၊ သူသည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်ထွက်ကာ ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်�၊၊
ဖျန်းး
အနက်ရောင်သွေးများသည် လင်းရှန်ရပ်နေခဲ့သော စင်္ကြံပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်ပြီး၊ ၎င်းသည် သတ္တုကို တိုက်စားကာ တဖျစ်ဖျစ်မြည်သံဖြင့် ပြင်းထန်သော အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်ကာ၊ ဖြူဖွေးသော အငွေ့များသည် လှိုင်းလုံးများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒါက ဟာသမဟုတ်ဘူး၊ လင်းရှန်သည် နှလုံးခုန်သံဖြင့် အရိပ်ထဲတွင် ကိုယ်ကို ကိုင်းနေရင်း၊ သူ၏ ဗျူဟာကို ပြန်လည်ချိန်ညှိလိုက်သည်။
အခြေအနေသည် သိသာထင်ရှားစွာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ တစ်ခုသာ ရှင်းလင်းသည်—ဤသတ္တဝါသည် အနိုင်မယူနိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ သေချာလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့လျှင်၊ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်းရှိလေသည်။