အနှောင့်အယှက်

ယူချီဘူတာတွင် အနန္တရထားသည် ရထားလမ်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။

အရုဏ်မတက်မီ ပြင်းထန်သောလေသည် ညအချိန်တွင် တဟူးဟူးတိုက်ခတ်လာပြီး ရထား၏ သံချပ်ကာအဆက်များကို ရိုက်ခတ်သော နှင်းများကို သယ်ဆောင်လာကာ တစ္ဆေသရဲနှင့်တူသော ညည်းသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရထားတွဲအတွင်း၌ လို့ရှားရှားသည် ရိုင်ဖယ်ကို တင်းတင်းကိုင်ထားရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် အေးခဲမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖျစ် ဖျစ်…

ရထားတွဲ ၅ ၏ မီးများသည် ခဏမှိန်သွားပြီးနောက် အသံမြည်ကာ ပြန်လင်းလာသည်။ ရှားရှားသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အပေါ်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်ဝေးကွာသော ရထားတွဲများဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းခန်းတွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် တစ်စက်မျှမလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်နေပြီး ရှားရှားကဲ့သို့ပင် သတိထားနေပုံရသည်။

စွမ်းအင်ချွေတာရန်အတွက် ရထား၏ အပူပေးစနစ်ကို ပိတ်ထားသဖြင့် ရထားတွဲအတွင်းရှိ အပူချိန်သည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။ ရှားရှားသည် လက်ထဲသို့ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ရထား၏ အဆုံးဘက်သို့ ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်မချန်၊ အေးနေလား”

သူမက စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် မေးလိုက်ရင်း စိုးရိမ်မှုများသည် မျက်နှာ၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခရက်…

“နည်းနည်းပဲ နင်ရော”

ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ရှားရှားသည် သူမ၏ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရုဏ်ဦးသည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး ထိုအတွေးက သူမကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစေသည်။

“လက်တွေ အေးခဲနေပြီ”

ရှားရှားက ညည်းညူလိုက်သည်။

ခရက်…

“ငါလက်အိတ်တစ်စုံ ယူပေးမယ်။ အရင်က စုဆောင်းထားတာ ရှိတယ်လို့ မှတ်မိတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်၊၊

“ကျေးဇူး”

ရှားရှားသည် လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း အေးစိမ့်မှုကို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူမသည် ယာဉ်မောင်းခန်းအနီးတွင် အရင်ကဲ့သို့ပင် မလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှားရှားသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း စကားပြောစက်သို့ ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

“အစ်မချန်၊ လာနေပြီလား”

အဖြေမရခဲ့ပေ။

သူမက ထပ်မံကြိုးစားလိုက်သည်။

“အစ်မချန်၊ လာနေပြီလား”

ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေလာသည်၊ သို့သော် ၎င်းသည် စကားပြောစက်မှ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ နောက်ကျောမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ ဒီမှာ ရောက်နေပြီလေ၊ မင်းနောက်မှာ”

ထူးဆန်းသော အသံသည် ရှားရှားကို မလှုပ်မယှက် တောင့်တင်းသွားစေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သေနတ်ကို မြှောက်လျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မရှိပေ။

မှိန်ဖျော့သော ရထားတွဲအမှတ် ၅ အတွင်း၌ အေးစက်သော ကိရိယာများနှင့် သိုလှောင်ရုံစင်များသာ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြားမည်သူမျှ မရှိခဲ့ပေ။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ရှားရှားသည် ပင်ပန်းစွာ အသက်ရှူရင်း နှလုံးခုန်သံများသည် နားထဲတွင် တဒိန်းဒိန်းထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် ရထားတွဲအတွင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း မှောင်ရိပ်တိုင်းကို သတိဖြင့် ရှာဖွေလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်မှုသာ ကြီးစိုးနေသည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ရထားတွဲများသည် ၁၀၀ မှ ၂၀၀ မီတာသာ ရှည်လျားသော်လည်း ထိုအကွာအဝေးသည် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်နေသလို ခံစားရသည်။ အဆုံးဘက်တွင် ချန်ဆီရွှမ်၏ ပုံရိပ်သည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် ဘေးဘက်မှ မဟုတ်တော့ဘဲ သူမဆီသို့ တိုက်ရိုက်မျက်နှာမူနေသည်။

ရှားရှားသည် အသံတုန်ရီစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊၊

“အစ်မချန်”

ထိုပုံရိပ်သည် တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မီးရောင်များနှင့် အင်ဂျင်သံများက ရှားရှား၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ လင်းရှန်နှင့် တာလို့တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသဘောပေါက်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်၊၊ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်—သို့သော် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တစ္ဆေနှင့်တူသော မျက်နှာတစ်ခုသည် မှန်ပေါ်တွင် ကပ်လျက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အာ့”

ရှားရှားသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ယိုင်ထိုးလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ရထား၏ မီးများသည် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး အရာအားလုံးကို အမှောင်ထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားစေသည်။

ကလစ်

ရှားရှားသည် ဓာတ်မီးကို အလျင်အမြန် ရှာယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကာ အလင်းတန်းကို ပြတင်းပေါက်တစ်လျှောက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ တစ္ဆေပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နှလုံးခုန်သံမြန်နေဆဲဖြစ်သော ရှားရှားသည် တုန်လှုပ်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ရထားမီးများ တဖျပ်ဖျပ်ပြန်လင်းလာပြီး အဆုံးဘက်မှ အော်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှားရှား၊ သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ! တံခါးဖွင့်လိုက်”

ချန်ဆီရွှမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော ရှားရှားသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ ယိုင်ထိုးစွာ လျှောက်သွားကာ ဟိုက်ဒရောလစ်လှေကားကို နှိမ့်ချရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဝီးရ်ရ်...

ရထားတွဲ ၅ ၏ သံမဏိလှေကားသည် ဖြည်းညင်းစွာ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် တာလို့၏ လမ်းကြမ်းယာဉ်သည် လှေကားပေါ်သို့ တက်လာပြီး လင်းရှန်သည် နောက်မှ ပါလာသည့် ဖုတ်ကောင်များကို ပစ်ခတ်နေသည်။

ဒိုင်း-ဒိုင်း-ဒိုင်း

လင်းရှန်သည် ကားထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ရထား၏ အင်ဂျင်ကို စတင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖုတ်ကောင်များကို ဆက်ပစ်ခတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားအင်ဂျင်ထိန်းချုပ်စနစ်ကို စတင်လှုပ်ရှားစေပြီး ကြီးမားသော ရထားသည် အသက်ဝင်လာသည်။

ရှားရှားသည် ကာကွယ်ရေးတွင် ပါဝင်လိုက်ပြီး ဗုံးပစ်လောင်ချာကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲမှုသည် ဖုတ်ကောင်ဒီရေလှိုင်းကို မီးလျှံများနှင့် တစစီဖြစ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်များကို လွင့်စင်သွားစေသည်�၊၊

တာလို့သည် ကားကို သေချာချည်လိုက်ကာ လင်းရှန်နှင့်အတူ ပစ်ခတ်ရင်း ရထားအတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာလာသည်။ လှေကားသည် ပြန်လည်ပိတ်သွားပြီး ရထားသည် အရှိန်မြှင့်လာသည်။

“အစ်ကိုလင်း၊ ရထားပေါ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်”

ရှားရှားသည် လင်းရှန် ရထားပေါ်သို့ တက်လာချိန်တွင် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ရထားပေါ်မှာလား”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ထူးဆန်းသော သွေးပဲစေ့ပါဝင်သော သံသေတ္တာကို သူမထံ လွှဲပေးလိုက်သည်။

“တာ့လိုတောင်က တရားဝင်ထုတ်လွှင့်မှုတွေ ဖမ်းမိနိုင်မလားဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်ပါ”

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် အလွန်အရှိန်မြှင့်လိုက်ပါက တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းသို့ ပြောင်းရန် လွဲချော်သွားနိုင်သည်။ သူသည် အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု လိုအပ်သည်။

“ရတယ်”

ရှားရှားသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရေဒီယိုလှိုင်းများကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ လင်းရှန်သည် ယာဉ်မောင်းခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

“ဆရာမချန်”

အပြင်ဘက်ကမ္ဘာသည် ယခုအခါ အရင်ထက် ပို၍မှောင်မိုက်နေပြီး အမည်းရောင်အလွှာတစ်ခုသည် ရထား၏ ရှေ့မီးများကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ လင်းရှန်သည် ယာဉ်မောင်းခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လင်းရှန်၊ ကြည့်လိုက်”

အနန္တရထား၏ ရထားလမ်းရှေ့တွင် ရုပ်ဆိုးပြီးထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြူဖျော့သော ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော ခြေလက်များနှင့် ဖြူဖျော့သော အသားများသည် ယခင်က အဖြူရောင်သတ္တဝါကြီးနှင့် တူညီနေသည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ညအချိန်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းသည် ၎င်းတို့မနှိုးဆွသင့်သော တစ်ခုခုကို နှိုးဆွလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

“ဖြတ်မောင်းသွား”

နောက်ပြန်လှည့်ရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် လင်းရှန်သည် ရထား၏ အားဖြည့်သံချပ်ကာသည် ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို စတင်လှုပ်ရှားစေပြီး ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

“လင်းရှန်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့်သွားချိန်တွင် အော်လိုက်သည်။

“သေချာကိုင်ထား”

လင်းရှန်သည် သူမကို အောက်သို့ ဆွဲလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ငုံ့ကာ ရထားကို ထိုပုံရိပ်ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဖောက်မောင်းနှင်စေသည်၊၊

ဖျစ်.. ဒုန်း

ရေခဲခွဲဒိုင်းကာတပ်ဆင်ထားသော အနန္တရထားသည် ထိုမွန်းစတားဆန်သော သတ္တဝါနှင့် ဝင်ရောက်တိုက်မိပြီး ၎င်းကို ဘီးများအောက်သို့ လှိမ့်ကျသွားစေသည်။ လျှပ်စစ်သံလိုက်အနှောင့်အယှက်ကြောင့် ရထား၏ မီးများ တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေစဉ် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂါး… ဂယား...

လင်းရှန်သည် ပြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရထား၏ သံချပ်ကာသည် မပျက်စီးဘဲ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သို့သော် ရှေ့မီးများသည် ရှေ့သို့ မီတာ၂၀ ထက် မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ အမှောင်၏ ဖိနှိမ်မှုကြောင့် နစ်မြှုပ်နေသည်။

ရေဒါမျက်နှာပြင်သည် တစီစီ ဆူညံသံများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အသုံးမဝင်တော့ပေ။

“လင်းရှန်၊ ဘာမှမမြင်ရဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် ချို့ယွင်းနေသော ရေဒါကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်ရီလာသည်။

“ရပ်လိုက်ရမလား”

ရထားလမ်းချော်မည့် အန္တရာယ်သည် ကြီးမားလှပြီး ကီကီ၏ အခြေအနေသည် ၎င်းတို့၏ အရေးပေါ်လိုအပ်ချက်ကို ပိုသိသာစေသည်၊၊ လင်းရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေသည်။

“ဆရာမချန်၊ နောက်ထပ်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းက ဘယ်လောက်ဝေးသေးလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်၊၊

“အကြမ်းဖျင်း ၁၃ ကီလိုမီတာလောက်”

“ဒါဆို ၁၀ ကီလိုမီတာ မောင်းပြီး ရပ်မယ်”

လင်းရှန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အရာကို နှိုးဆွလိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ယူချီဘူတာတွင် ဆက်နေခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်တော့ပေ။

ရှားရှားသည် လင်းရှန်၏ အမိန့်များကို နားထောင်ရင်း ရထားတွဲအမှတ် ၂ သို့ လျှောက်သွားကာ ကီကီ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးနေသည်။

ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း

ရထားအပြင်ဘက်မှ ကုတ်ခြစ်သံများနှင့် အကောင်များတက်လာသံသည် ပဲ့တင်ထပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ထဲတွင် အရိပ်များက ကခုန်နေပြီး အမည်မသိသတ္တဝါများစွာသည် ရထားတွဲများကို တိုက်ခိုက်လာနေသည်၊၊

“သတိထားကြ”

လင်းရှန်သည် အားလုံးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်�၊၊

ရိုးရှင်းသော အေးစက်မှုတစ်ခုသည် ရထားအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် ညအချိန်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။