ရေဒီယို
Vol. 5 Ch. 75
ဘန်း၊ ဘန်း၊ ဘန်း…
အမှောင်ထုအတွင်း အရှိန်ဖြင့်ပြေးနေသော ရထားအပြင်ဘက်တွင် ထိခိုက်သံများ ပို၍ကြိမ်နှုန်းမြင့်လာသည်။ ရထားတွဲများအတွင်း၌ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်များသည် ဖိနှိပ်ထားသော အမှောင်ထုကို အနည်းငယ်သာ တွန်းလှန်ထားနိုင်သည်။ အေးစိမ့်သောလေထုသည် ထောင့်ကွက်တိုင်းမှ စိမ့်ဝင်လာ၍ လို့ရှားရှားသည် သူမ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးလှိမ့်နေရင်း တုန်ယင်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်များအပြင်ဘက်တွင် မည်းမှောင်နေသော အရိပ်အယောင်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဘာရှိနေသည်ကို ဖော်ပြနိုင်ခြင်းမရှိပေ။
ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုနှင့် ထိခိုက်သံများသည် ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို တင်းမာမှုလှိုင်းလုံးများ ဖြတ်သန်းသွားစေသည်။ အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်းနှေးကွေးစွာ ကျော်လွန်သွားပြီး တစ်စက္ကန့်တိုင်းသည် ထာဝရတည်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရထားအရှိန်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်းတိမ်ကောလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးအပေါ် မသက်မသာတိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးလာသည်။
“ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ရောက်တော့မယ်”
ချန်ဆီရွှမ် ရထားမောင်းခန်း မျက်နှာပြင်နှင့် ရှေ့မှ မည်းမှောင်နေသော ညအမှောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ သူမသည် လင်းရှန်ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရထားကို ရပ်လိုက်”
ဂျီးးးးးးးး
ဘရိတ်များသည် အသံရှည်ဆွဲကာထွက်ပေါ်လာပြီး ရထားကို ရုတ်တရက်ရပ်တန့်စေသည်၊၊ ဘရိတ်ဆွဲသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရထားလမ်းများပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“အဲဒီသတ္တဝါတွေ ဆက်လိုက်နေနိုင်သေးလား…”
ချန်ဆီရွှမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်၊၊
“မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အာရုဏ်တတ်ဖို့ နီးလာပြီ။ အမှောင်ထဲမှာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲ ပြေးဝင်သွားရင် ငါတို့က အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မယ်”
လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေသည်၊၊
သူ၏စိုးရိမ်မှုသည် မှန်ပေသည်၊၊ ရထား၏သံချပ်ကာသည် ယခုအချိန်အထိ ဖုတ်ကောင်များ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက မွန်းစတားများ ပေါ်လာခဲ့လျှင် အကျိုးဆက်သည် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။
အနန္တရထားသည် ရထားလမ်းများပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်တန့်နေပြီး၊ နှင်းများသည် လေပြင်းများနှင့်အတု သံမဏိအပြင်ဘက်တွင် အေးခဲလာသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော်လည်း အနောက်မှလိုက်လာသည့်အရာများက ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။ အချိန်သည် မနက် ၄ နာရီသို့ နီးကပ်လာပြီး နေ့အလင်းရောင်သည် မကြာမီရောက်ရှိလာတော့မည်။
သို့သော်လည်း လင်းရှန်သည် တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။ ချန်ဆီရွှမ်ထံသို့ လှည့်ကာ သူမေးသည်။
“ဆရာမချန်၊ ရှားရှားက ရထားပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောဖူးတယ်။ ဆရာမမြင်ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာမျိုး ရှိခဲ့လား”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ လက်ကိုင်စကားေပြာစက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသေချာဘူး။ ဒီလက်ကိုင်ရေဒီယိုက မြူထဲမှာလိုပဲ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေတယ်”
“အစ်ကိုလင်း…”
ရှားရှား၏အသံသည် ရထားတွဲ ၁ မှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် ချက်ချင်းပင် သူမထံသို့ အပြေးသွားကြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။
ရှားရှားသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ဆိုဖာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ရေဒီယိုတစ်လုံးရှိပြီး ၎င်း၏ထိပ်တွင် ထူးဆန်းသော သွေးရောင်သလင်းကျောက်တစ်လုံးကို တင်ထားသည်။ ထိုသလင်းကျောက်သည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရေဒီယိုမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“ဇီးဇီ… ဇီးဇီ…ဂျစ်”
လို့ဟွာသည် သေနတ်ကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်ရှိလာပြီး အုပ်စုလိုက် ရေဒီယိုကို အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ရှားရှားသည် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြစ်နေကာ မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် ညွှန်ပြရင်း “အဲဒါ… အဲဒါ လှုပ်နေတယ်”
ဆိုဖာပေါ်ရှိ အနက်ရောင်ရေဒီယိုသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေသည်။ လိမ္မော်ရောင် ကြိမ်နှုန်းပြသမျက်နှာပြင်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ပဲ လက်ခနဲလက်ခနဲ လင်းနေပြီး၊ အသံညှိခလုတ်များသည် အသက်ရှိသည့်အလား—အသက်ရှူနေသည့်အလား—လှည့်ပတ်နေသည်။
“ကျွန်မက အနီရောင်သလင်းကျောက်ကို အဲဒီပေါ်တင်လိုက်တာ၊ ပြီးတော့ အသံထွက်လာတယ်”
ရှားရှားက တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ပြောသည်။
“လင်းရှန်၊ ဒါကဘာသဘောလဲ”
တာလို့၏ မျက်နှာတင်းမာသွားကာ ရှားရှားရှေ့တွင် အကာအကွယ်ပေးသည့်အနေဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။
“သတိထား။ ငါတို့ရဲ့ လက်ကိုင်စကားပြောတွေလည်း အစောပိုင်းကတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေတယ်”
လင်းရှန်က သတိပေးသည်။
ရှားရှားသည် လို့ဟွာနောက်မှ ခိုးကြည့်ရင်း အလျင်စလိုဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“ဒါတင်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက အစ်မချန်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း၊ သူက လက်အိတ်ယူပေးမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် ပြတ်သွားတယ်။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်မက သူ့ကို ပြန်ခေါ်တော့၊ သူ့အသံလို့ထင်ရတဲ့ အသံက ‘ငါ မင်းနောက်မှာပဲ’ လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မလှည့်ကြည့်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
လင်းရှန် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။
“မင်းနောက်မှာတဲ့လား”
ရှားရှားသည် အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်၊၊
ချန်ဆီရွှမ်သည် ပါးစပ်ကို အုပ်လျက် အံ့ဩစွာ ပြောသည်။ “ငါဘယ်တုန်းကမှ လက်အိတ်ယူပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး၊ နင်ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက စကားပြောခဲ့တာလဲ”
ရထားတွဲအတွင်း၌ လေထုသည် လေးလံလာပြီး အေးစက်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ ရှားရှားသည် နောက်ဆုတ်လျက် မျက်ရည်များ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ “အစ်မချန် ကျွန်မကို မစနဲ့နော်”
“ငါတကယ်ပြောနေတာ”
ချန်ဆီရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ငါရဲ့ လက်ကိုင်စကားပြောစက်က ဘယ်တုန်းကမှ မလှုပ်ခဲ့ဘူး”
ရှားရှားသည် ထိတ်လန့်စွာ အသံမြှင့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီရထားပေါ်မှာ တခြားတစ်ခုခုရှိနေတာပေါ့”
သူတို့အုပ်စုသည် ရေဒီယိုမှ ဆူညံသံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လိမ္မော်ရောင် ကြိမ်နှုန်းပြသမျက်နှာပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ လက်ခနဲလက်ခနဲ လင်းနေပြီး၊ ခလုတ်များသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ ဆူညံသံများထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စီစီ…ဂျစ်..မလုပ်နဲ့… စီစီ… မဖွင့်နဲ့…ဂျစ်..…”
“မဖွင့်နဲ့… စီစီ… ၁၅… ဂျစ်…ဂျစ်”
“စီစီ… ၁… ၅… ၄… ၂… ဘယ်သူနဲ့မှ… မဆက်သွယ်နဲ့… စီ…”
ထိုအသံများသည် ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို သတိပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
ချန်ဆီရွှမ်က ထိတ်လန့်စွာ ပြောသည်။
လင်းရှန်၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လာသည်။
“၁၅၄၂”
ထိုနံပါတ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော အမှတ်တရတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သူသည် မီးဖိုပုံဘေးတွင် မျှဝေခဲ့သော ဇာတ်လမ်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။
“ပိုင်အာရေကန်၊ ကွန်ရှန်း၊ ပိုင်ဝမ်မြို့ နှင့် တာ့လိုတောင်ဒေသများတွင် ထူးဆန်းသော ၁၅၄၂ ကြိမ်နှုန်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု သတင်းပေးပို့ခဲ့သည်။ ယဉ်တန်းသုံးခုသည် ညအချိန်တွင် ၎င်းကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး လူများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သက်သေများက ၎င်းကို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်…”
ရုတ်တရက် သတိပေးသံသည် ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်းကို တောင့်တင်းသွားစေသော ထိတ်လန့်ဖွယ်တေးသံချင်းတစ်ပုဒ်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။
“ဂျစ် ဂျစ်… မွေးနေ့မင်္ဂလာ… မွေးနေ့မင်္ဂလာ…”
အစပိုင်းတွင် သံစဉ်ဆန်သော အသံသည် အက်ရှရှဖြစ်လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က တိုးတိုးပြောနေသလို ဖြစ်လာသည်။
“မွေးနေ့… မင်္ဂလာ… မင်းကို…”
“ဘယ်သူက ဆိုနေတာလဲ”
ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်၊၊
“ဒါ ရူးနေတာပဲ”
လို့ဟွာက သေနတ်ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရေရွတ်သည်။
“လင်းရှန်၊ ကြည့်ဦး”
ချန်ဆီရွှမ်က အော်ပြောသည်။
ကြိမ်နှုန်းပြသမျက်နှာပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ လက်ခနဲလက်ခနဲ လင်းနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် နံပါတ်တစ်ခုတည်းဖြစ်သော ၁၅၄၂ တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရထားမီးများသည် ခြောက်ခြားဖွယ် လက်ခနဲလက်ခနဲ လင်းနေသည်။
လေထုသည် ရထားကိုယ်တိုင်က လေထုကို ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား လေးလံလာသည်။ လူလေးဦးစလုံးသည် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကြသည်။
လင်းရှန်၏ အတွေးများသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် မီးဖိုပုံဘေးဇာတ်လမ်းများဆီသို့ ပြန်လည်ပြေးလွှားသွားသည်။ သူ၏အသံသည် သတိအပြည့်ဖြစ်သွားကာ အော်လိုက်သည်။ “အားလုံး၊ သတိထားကြ။ ဒီအရာက အန္တရာယ်ရှိတယ်”
လင်းရှန် ပြတ်သားစွာ ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်ပြီး ရေဒီယိုပေါ်မှ ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင်ပဲစေ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ကလစ်။
ရေဒီယိုသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ၎င်း၏မီးများ မှိန်ဖျော့သွားပြီး အခန်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်မှုက ပုံမှန်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ဟူးးးး…
လင်းရှန်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် သလင်းကျောက်၏ အေးစက်သော သတ္တုအထိအတွေ့ကို ခံစားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါဆို…”
လင်းရှန် အခြားသူများကို ပြောရန် လှည့်လိုက်သည်—ထို့နောက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားသည်။
ရထားတွဲ ၁ ၏ အမှောင်ထဲတွင်၊ သူ၏နောက်ရှိ နေရာသည် လုံးဝဗလာဖြစ်နေသည်။
လူတစ်ဦးပင် ရှိမနေပေ၊၊