လေကြောင်းစီးနင်းတိုက်ခိုက်မှု

ရဲရှင်းဟွေ့သည် မကြာမီ သူ့လက်အောက်တွင် ကျီးကန်းတစ်ရာကျော် ရရှိတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဘုရင်ဖြူက သူ့လက်အောက်သို့ ဝင်မဝင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ဂရုမစိုက်ဟန် ပြနေသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် အရာတစ်ခုကိုတော့ သိချင်နေသေးသည်။ ၎င်းမှာ... ဘုရင်ဖြူသည် အဘယ်ကြောင့် အသက် ၄၅၃ နှစ်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သနည်း။

၎င်းသည် နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော်ပြီဖြစ်ရာ ဤကျီးကန်းဖြူသည် မင်မင်းဆက်၊ မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်း၊ ချင်းမင်းဆက် အစောပိုင်း၊ ချင်းမင်းဆက်နှောင်းပိုင်း၊ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံ စသည့်ခေတ်အများအပြားကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော ဤငှက်သည် မည်မျှလောက် ထူးခြားဆန်းပြားနေပြီလဲ။ ၎င်းကို နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် လွန်လွန်ကျူးကျူး မဟုတ်ပေ။

......

"ဟေး။ ဘုရင်ဖြူ၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလောက် အသက်ရှည်နေတာလဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် စကားမရှည်တော့ဘဲ သူသိချင်သည့်မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

ဘုရင်ဖြူသည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သစ်ပင်ထိပ်သို့ ပြန်ပျံသန်းလာသော သူ့ကိုယ်လုံးသည် ရပ်တန့်သွား၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ပြန်မဖြေဘဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျီးကန်းများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအော်သံများသည် ကျီးကန်းများကြား အချက်ပြမှုများဖြစ်သောကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့ နားမလည်ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့ နားမလည်သော်လည်း ဘယ်လိုင်းနှင့် ညာလိုင်းကတော့ ကောင်းကောင်းသိသည်။

"အစ်ကိုကြီး။ ပြေးတော့။ ခေါင်းဆောင်က ခုနက အားလုံးကို အစ်ကိုကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြောလိုက်တာ။"

ရဲရှင်းဟွေ့: .....

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ထွက်ခွာရန် ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်သစ်ပင်များပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကျီးကန်းများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပျံတက်လာကြသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ကျည်ဆံများ ကျလာ၏။

"ဖာ့ခ်။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် စိတ်ထဲမှ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး လှည့်ပြေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ဇီးကွက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ထီးတစ်လက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဇီးကွက်ဘေးတွင် အမြန်ပုန်းလိုက်သည်။

"ဟေး။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး တိုက်ခိုက်ခံရတာလဲ။"

ဇီးကွက်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ထီး၏အပြင်ဘက်၌ ငှက်ချေးမိုးများ စတင်ရွာချနေသည်။ ဤထီးသာ မရှိပါက သူတို့သည် လုံးဝစိုရွှဲသွားမည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါတွေ စိတ်မပူနဲ့၊ ဒီနေရာကနေ အရင်ဆုံး ထွက်ကြရအောင်။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ရုံနှင့် ဘုရင်ဖြူက ဤကျီးကန်းများကို သူ့အား တိုက်ခိုက်စေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

......

ထီးကို ကိုင်ရင်း နှစ်ယောက်သား သစ်တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

သစ်တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ပန်းခြံလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ပန်းခြံလမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသူများစွာ ရှိသည်။ ငှက်ချေးများ ဖုံးနေသော ထီးကို ကိုင်ဆောင်၍ သူတို့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေသော ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်ကို မြင်သောအခါ ထိုလမ်းသွားလမ်းလာများသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးသွားကြသည်။ မကြောက်မရွံ့သော လူအနည်းငယ်ကမူ သူတို့၏ မိုဘိုင်းဖုန်းများကို ထုတ်ယူကာ ဗီဒီယိုစတင်ရိုက်ကူးကြ၏။

ငှက်ချေးသည် သိပ်အစွမ်းမရှိသော်လည်း ၎င်းသည် တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် ငှက်ချေးအများအပြား အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျလာသည့် မြင်ကွင်းမျိုးတွင် ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့အား မိုဘိုင်းဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်နေသူများကို မြင်သောအခါ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ရှောင်ရန် မူလရည်ရွယ်ချက်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ဇီးကွက်၊ အရှိန်မြှင့်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ထီးကို ကိုင်လျက် ဓာတ်ပုံရိုက်နေသော လမ်းသွားလမ်းလာများဘက်သို့ ပြေးသွားသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှင့်အတူ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ ၎င်းတို့သည် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးနေဆဲဖြစ်သော သူတို့၏ မိုဘိုင်းဖုန်းများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ပြေးသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ မည်မျှပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်လောက် မမြန်နိုင်ပေ။

မကြာမီတွင် လူအတော်များများကို ရဲရှင်းဟွေ့က ဖမ်းမိသွား၏။

ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော ကျီးကန်းအုပ်သည် သူတို့အောက်၌ မည်မျှပင် လူရှိနေပါစေ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဘုရင်ဖြူ၏ အမိန့်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သာ နောက်ကနေ တရစပ်လိုက်နေသရွေ့ ပြဿနာမရှိပေ။

သူတို့သည် တကယ်ပင် အနီးကပ်လိုက်နေကြပြီး ကျည်ဆန်များလည်း အလုံအလောက်ရှိသည်။ သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့က ဖမ်းမိလိုက်သည့် ထိုကြည့်ရှုသူများသည် ကံမကောင်းစွာပင် ငှက်ချေးမိုးတစ်အုပ် သူတို့အပေါ် ရွာချလိုက်သဖြင့် ကံဆိုးကြလေသည်။

ဤငှက်ချေးမိုး ရွာချမှု မြင်ကွင်းသည် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်တို့ ပန်းခြံမှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ မပြီးဆုံးသေးပေ။

ကျီးကန်းများက ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် မလိုချင်၍ မဟုတ်ဘဲ အဓိကအားဖြင့် ၎င်းတို့တွင် ကျည်ဆံများ မကျန်တော့၍ပင်။

ပန်းခြံအဝင်ဝသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂိတ်ရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်တို့၏ ရှက်ရွံ့နေသောပုံကို မြင်လိုက်ရပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါပြောသားပဲ၊ ဒီကျီးကန်းတွေက မင်းတို့နဲ့ ရန်ဖြစ်လို့ရတဲ့အကောင်တွေ မဟုတ်ဘူးလို့။"

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်တို့သည် ထိုအချိန်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

ထီးက ငှက်ချေးအများစုကို ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း အချို့မှာ နှစ်ယောက်သားပေါ်သို့ စိုစိုရွှဲရွှဲကျလာသေးသည်။

"ဟူး..."

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး ဤရန်ငြိုးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်ကလေး မှတ်သားထားလိုက်၏။

"ငါ အစွမ်းထက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ဆီ ကျိန်းသေပေါက် ပြန်လာရှာမှာ "

ရဲရှင်းဟွေ့ လျှို့ဝှက်ကျိန်ဆိုနေစဉ်တွင် အနီးအနားရှိ ဇီးကွက်တစ်ကောင်သည် သူ့ချေးများကို ခါချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ထီးက ဒီလိုဖြစ်နေပြီ၊ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် နှစ်လှမ်းလောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရွံရှာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ဒီပစ္စည်းမျိုး တစ်ခုပဲ ရှိတာ။"

ဇီးကွက်သည် သူ့ချေးများကို ဆက်ခါနေစဉ် ဘေးနားရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်က ဤသည်ကိုမြင်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ အပြင်ဘက်ရေပိုက်ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ

"ဟိုဘက်မှာ ရေပိုက်ခေါင်းရှိတယ်၊ အဲဒီကိုသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေဆေးလိုက်ပါ။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဇီးကွက်သည် ငှက်ချေးအများစုကို ခါထုတ်ထားပြီးဖြစ်သော ထီးကိုယူကာ ရေပိုက်ခေါင်းသို့သွား၍ စတင်ဆေးကြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့နောက်မှ ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဒီထီးနက်ကြီးက ဘာအတွက်လဲ။"

"ကျည်ဆံတွေကို ကာဖို့။"

ဇီးကွက်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဇီးကွက်သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

ဇီးကွက်သည် ဤထီးနက်ကို ရရှိကတည်းက တစ်ခါမှ မသုံးဖူးသေးပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် စနိုက်ပါသမားဖြစ်ပြီး ဤထီးသည် သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော တိုက်ခိုက်သူများကို တုံ့ပြန်ရန် အဓိကအသုံးပြု၏။

သူ စိတ်ဓာတ်ကျရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဤထီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ရသည်မှာ ငှက်ချေးများအပေါ်၌ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ဇီးကွက်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုထီးအတွက် မတန်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

.......

ထီးကို ဆေးကြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ပန်းခြံမှ စတင်ထွက်ခွာကြ၏။

သဘာဝအတိုင်းပင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ညီငယ်များ ဖြစ်လာခဲ့သော ဘယ်လိုင်းနှင့် ညာလိုင်းတို့သည်လည်း နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းကို အရင်ရှာပြီးမှ စုစည်းထားသော ကျီးကန်းညီအစ်ကိုများကို ခေါ်လာရမည်။

"ကျီးကန်းတစ်ရာကျော်... ခေါင်မိုးပေါ်မှာ နေရာလုံလောက်ပါ့မလား"

လမ်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့အား အားကိုးလာသော ကျီးကန်းတစ်ရာကျော်ကို မည်သို့နေရာချထားရမည်ကို စတင်စဉ်းစားနေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်တို့ သတိမထားမိသည်မှာ ကောင်းကင်၌ ကျီးကန်းဖြူတစ်ကောင်သည် သူတို့နောက်မှ လိုက်လာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျီးကန်းဖြူသည် အခြားမည်သူမျှ မဟုတ်ဘဲ ကျီးကန်းအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ဘုရင်ဖြူပင်။

......

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ကျင်တုရပ်ကွက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံရှိ ဇီးကွက်အား မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါနဲ့အတူ အပေါ်ထပ်လိုက်ပြီး ရေချိုး၊ အဝတ်လဲမလား"

"မလိုပါဘူး၊ ငါ အနီးအနားမှာ အိမ်တစ်လုံး ငှားထားတယ်၊ ပြန်ပြီး ရေချိုးလို့ရတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဇီးကွက်သည် ကျင်တုရပ်ကွက်၏ ဂိတ်ဝမှ ကားမောင်းထွက်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း အသစ်မွေးစားထားသော ကျီးကန်းညီအစ်ကိုနှစ်ကောင်နှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့၏။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ယောက်က ချွေ့မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီး ချွေ့ယာကျဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ကျင်ချန်ကလပ်တွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ဖန်လုံ ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှိနေသူအချို့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ငှက်ချေးနံ့ ပြင်းပြင်းတစ်မျိုး ဝင်လာသည်။

ချွေ့ယာကျဲ နှင့် ဖန်လုံ နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့ကို မသိစိတ်အရ ကာလိုက်ကြ၏။

ရဲရှင်းချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ရှင်းဟွေ့၊ မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ" ဟု ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ ငါ ရေအရင်ချိုးလိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏အခန်းထဲရှိ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

××××××××××××