ကျောက်စိမ်းရောင်းဝယ်ရေးဈေး
Vol. 5 Ch. 60
တရုတ်နိုင်ငံ၊ တုန်းဟိုင်မြို့ လေဆိပ်။
ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဝတ်စုံနှင့် ဒေါက်ဖိနပ်စီးထားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အချိုးအစားကျနသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လေယာဉ်တက်ဂိတ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
သူမနောက်တွင် အားကစားဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး မျက်နှာတွင် တင်းတိပ်များရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လိုက်ပါလာ၏။ထိုမိန်းကလေးသည် သူမရှေ့မှ ရဲလန်ယွဲ့ကိုကြည့်ကာ
“အစ်မလန်ယွဲ့ ဒီတစ်ခါ ကျောက်စိမ်းကြမ်းလေလံပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျသွားစရာ မလိုပါဘူး ထင်တယ်နော်။”
လန်ယွဲ့ဟု ခေါ်ခံရသူမှာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့၏ အစ်မဖြစ်သူ ရဲလန်ယွဲ့ပင်။
ရဲလန်ယွဲ့သည် ယခုအခါ ချန်းဟိုင်ယွဲ့မင် ရတနာကုမ္ပဏီ၏ အမှုဆောင်ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်၏။
ယခုခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ကျောက်စိမ်းလေလံဆွဲရန်အတွက်ပင်။ ဤလေလံပွဲတွင် အရည်အသွေးအကောင်းဆုံး ဖန်သားလို ကြည်လင်သော နဂါးစိမ်း ကျောက်စိမ်းအကြီးစားတစ်တုံး ပါဝင်မည်ဟု သူမကြားသိထားသည်။
ထိုနဂါးစိမ်းကို လေလံဆွဲနိုင်ပြီး ဂရုတစိုက်ပြုပြင်ဖန်တီးနိုင်ပါက နောက်လာမည့် နိုင်ငံတကာ ရတနာပြပွဲတွင် အလွန်ထူးခြားပေါ်လွင်နေမည်မှာ သေချာ၏။
“ဒီလေလံပွဲက အရမ်းအရေးကြီးတာမို့ ကိုယ်တိုင်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ ပြီးတော့... အပန်းဖြေတာကလည်း မကောင်းဘူးလား။”
ရဲလန်ယွဲ့၏စကားကိုကြားတော့ ထိုမိန်းကလေး ဆွံ့အသွားသည်။
“အစ်မ၊ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဘယ်သူနဲ့များ တွေ့ဖို့အတွက် အပန်းဖြေချင်တာလဲ။”
မြန်မာနိုင်ငံသည် နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံမဟုတ်သော်လည်း ရာဇဝတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း၊ လောင်းကစားနှင့် မူးယစ်ဆေးဝါးများသည်လည်း ထိုနေရာတွင် အများအပြားရှိသည်။
အပန်းဖြေဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး၊ အဲ့ဒီကိုသွားလို့ ရူးမသွားရင်တောင် ကံကောင်းပြီ။
မိန်းကလေး စိုးရိမ်နေသည်ကိုမြင်တော့ ရဲလန်ယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
“ယန်းကွေး၊ မင်းဘာတွေ စိုးရိမ်နေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးလား။”
ရော့ခ် စပယ်ရိုး ဆိုသည်မှာ မျက်နှာပေါ်တွင် တင်းတိပ်များရှိသည့် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။
ရဲလန်ယွဲ့၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ယန်းကွေး တိတ်ဆိတ်သွား၏။
…
ရော့ခ် စပယ်ရိုးသည် သာမန်လူမဟုတ်ပေ။ ဝက်ဝံကန်းနှင့် ဇီးကွက်ကဲ့သို့ပင် သူသည် အနက်ရောင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရဲလန်ယွဲ့ကို ကာကွယ်ရန် လိုက်ပါလာခြင်းပင်။
ဝက်ဝံကန်းကဲ့သို့ပင် ရော့ခ် စပယ်ရိုးသည် ရဲလန်ယွဲ့ကို တွေ့သောအခါတွင်လည်း သူမ၏ အထောက်အထားကို တိုက်ရိုက်ပြောပြခဲ့၏။
ယန်းကွေး၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ရဲလန်ယွဲ့နှင့်အတူ နေထိုင်ကာ မစ်ရှင်ပြီးဆုံးသည်အထိ သူမကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်းကွေးမျှော်လင့်မထားသည်မှာ သူမကိုယ်သူမ ရဲလန်ယွဲ့၏ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် အမှုထမ်းလိုကြောင်း ပြောအပြီးတွင်ပင် ရဲလန်ယွဲ့၏ လက်ချက်ဖြင့် မြေသို့လဲကျသွားခြင်းကိုပင်။
အတူတကွ အချိန်အတော်ကြာနေပြီးနောက် ယန်းကွေးသည် အချက်တစ်ချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရဲလန်ယွဲ့သည် လုံးဝကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မလိုအပ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သည့် ယန်းကွေးသည် ရဲလန်ယွဲ့၏ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်လာပြီး ကော်ဖီဖျော်ခြင်း၊ ကားမောင်းခြင်း၊ စာရွက်စာတမ်းများ စီစဥ်ခြင်းတို့ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။
ဤအချိန်တွင် ရော့ခ် စပယ်ရိုးသည် ဇီးကွက် သို့မဟုတ် ဝက်ဝံကန်းနှင့် ရာထူးချင်းလဲလှယ်ရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တကယ့်ကိုယ်ရံတော်အလုပ်ကို လုပ်နေရသည် မဟုတ်လား။
ဝက်ဝံကန်း: ဟုတ်တယ်။ ငါက နေ့တိုင်းအတန်းထဲမှာ စားတယ်၊ သောက်တယ်၊ အိပ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အလုပ်ကို ငါတော်တော်လေး အလေးအနက်ထားပါတယ်။
ဇီးကွက်: ဟုတ်တယ်။ ငါက နေ့တိုင်း ငါကာကွယ်ပေးနေရတဲ့သူက ငါ့ကိုသတ်မှာကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ရှင်သန်နေရပေမယ့် ငါ့အလုပ်ကို ငါတော်တော်လေး အလေးအနက်ထားပါတယ်။
…
ယန်းကွေး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲလန်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး
“ဒါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး မစ်ရှင်က ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ။”
ယင်းစကားကိုကြားသောအခါ ယန်းကွေး ခေါင်းခါယမ်းပြီး
“ကုမ္ပဏီက မစ်ရှင်ပြီးဆုံးပြီလို့ မပြောသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဆက်ပြီးကာကွယ်ပေးရမယ်... မဟုတ်ဘူး... အစ်မရဲ့ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆက်လုပ်ရမယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားပြောရင်း လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြ၏။
…
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင်။
ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အဖွဲ့သည် မြန်မာနိုင်ငံရှိ ကျောက်စိမ်းရောင်းဝယ်ရေးဈေးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် လူမျိုးပေါင်းစုံရှိပြီး လူတိုင်းသည် ကျောက်စိမ်းဝယ်ရန် သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုရှာရန် ရောက်လာကြ၏။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုဟုခေါ်သည်မှာ ကျောက်လောင်းကစားပင် ဖြစ်သည်။
ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဓားတစ်ချက်က ချမ်းသာစေသလို ဓားတစ်ချက်ကြောင့်လည်း ဆင်းရဲစေသည်။
လူတွေက ထိုအတိုင်းပင်။ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးနည်းသည်မှန်း သိသော်လည်း လောင်းကစားဖို့ ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါနိုင်သွားရင်ရော” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အမြဲတမ်း တွန်းအားပေးနေတတ်၏။
ထိုကဲ့သို့လူတွေရှိနေတာကြောင့်ပင် မြန်မာ့ကျောက်စိမ်းဈေးကွက်က ဒီလောက် နာမည်ကြီးနေတာပင်။
…
ရဲရှင်းဟွေ့ ထိုနေရာကို ရောက်လာပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံကန်းနှင့် ဖန်လုံတို့က သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပါလာသည်။
သူ့ရဲ့ ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောက်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
“ဟေး၊ ညီလေး၊ ကျောက်တုံးတစ်တုံးဝယ်ပြီး ကံစမ်းမလား။”
ဤအချိန်တွင် ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးက ရဲရှင်းဟွေ့အား တရုတ်စကားဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့ သွားကြည့်ဖို့ လုပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖန်လုံက သူ့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး
“သခင်လေးရဲ၊ ကျွန်တော်တို့သွားမယ့်နေရာက အထဲမှာပါ။ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းကြရအောင်။”
ဖန်လုံ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့ကို အော်ခေါ်ခဲ့သည့် ဆိုင်ရှင်သည် စကားမပြောတော့ဘဲ အခြားသူများကို အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
ဆယ်မီတာကျော်ကျော် လျှောက်ပြီးနောက် ဖန်လုံက ထပ်ပြောပြန်၏။
“သခင်လေးရဲ၊ ဒီဆိုင်ရှင်တွေရဲ့ ကျောက်တုံးတွေက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒီဆိုင်ရှင်တွေက ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ်လာတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့သူတွေကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။”
ထိုအကြောင်းကြားတော့ ရဲရှင်းဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ဆီကနေ ကောင်းတာ ဘာမှမထွက်ဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲလား။”
“အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ငါဒီကိုလာတုန်းက ဒေါ်လာ သိန်းချီပြီး ဆုံးရှုံးခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျောက်တုံးကြီးပဲ ရလိုက်တာ။”
“အင်း။”
ရဲရှင်းဟွေ့က ပြောပြီး ရှေ့နားက နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ
“ဒါဆို... အဲ့ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ဖန်လုံက ရဲရှင်းဟွေ့ လက်ညှိုးထိုးပြသည့် အရပ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ချွေ့ယာကျဲသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းကြမ်း အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်ပြီးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဘေးပတ်လည်က လူတွေကတော့ ဒီအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြသည်။
“ဒီလူက ဘယ်လိုကံကောင်းတာလဲ။ သူက ရေခဲကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အရည်အသွေးသိပ်မကောင်းပေမယ့် အမြတ်တော့ရှိတယ်။”
“အင်း... ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ သူ့မျက်နှာလေး နည်းနည်းစိမ်းနေပြီ။”
“ဒီလောက်မကောင်းပါဘူး၊ ဒီလူငယ်က ဒီကျောက်စိမ်းကို အမှိုက်ကျောက်တုံးပုံထဲကနေ ဖြတ်ထုတ်လာတာ၊ ဆိုင်ရှင်က ယွမ် ၅၀၀ ပဲတောင်းတာ။”
…
ဤကြည့်ရှုသူများ ပြောဆိုနေသော လူငယ်သည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အစ်ကို ရဲရှင်းချန်ပင်ဖြစ်သည်။
ဖန်လုံသည် သူတို့စောစောက ဆိုင်သေးသေးလေးတွင် ကျောက်စိမ်းမတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြောထားခဲ့သဖြင့် အဖြစ်မှန်က သူ့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် နည်းနည်းရှက်ရွံ့သွား၏။
“အင်း... ကျောက်စိမ်းရဖို့ အခွင့်အရေးက အရမ်းနည်းပေမယ့် အခွင့်အရေးတော့ နည်းနည်းရှိသေးတယ်။ ဟဲဟဲ...”
...
ဒီအချိန်မှာ ချွေ့ယာကျဲကတော့ သူမလက်ထဲက ဖွင့်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းကြမ်းကို ကိုင်ထားပြီး အရမ်းပျော်နေသည်။
သူမ ကျောက်စိမ်းကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့လို့ ပျော်နေတာမဟုတ်ဘဲ ရဲရှင်းချန်ကြောင့် ပျော်နေခြင်းဖြစ်၏။
ဒီမတိုင်ခင်ကလည်း ရဲရှင်းချန်သည် အမှိုက်ကျောက်တုံးပုံထဲကနေ ကျောက်စိမ်းတူးဖော်နိုင်မယ့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ရဲရှင်းချန်သည် သူ့နယ်ပယ်တွင် တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကိုဆိုလိုသည်။ သူသည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝရုံသာမက စွမ်းရည်လည်း အလွန်မြင့်မားသည်။
သူမလက်ထဲက ကျောက်စိမ်းကြမ်းမှာ အရေခွံအလွန်ထူ၏။
ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ကျောက်စိမ်းအဖြစ် တူးဖော်နိုင်မယ့် ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်သလို ဟုတ်နေခဲ့ရင်လည်း အမှိုက်ကျောက်တုံးပုံထဲမှာ ရှိနေလောက်မှာမဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအမှိုက်ကျောက်တုံးမျိုးကနေတောင်မှ ကျောက်စိမ်းထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ အတွင်းပိုင်းကို ထပ်ဝင်ပြီး တကယ့်ကျောက်စိမ်းဈေးကွက်ကို သွားရင်ရော။ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းကြမ်းတွေရဲ့ အရည်အသွေးက ဒီဆိုင်သေးလေးတွေရဲ့ အဆင့်ထက် အများကြီး ပိုသာနေမှာ သေချာတယ်။
ဒီအကြောင်းကိုတွေးလိုက်မိတော့ ချွေ့ယာကျဲသည် ဈေးကွက်ထဲကို အမြန်ဆုံးဝင်ချင်နေသည်။
“မစ္စတာရဲ၊ အထဲကိုဝင်ရအောင်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျောက်တုံးတွေက အရည်အသွေးမြင့်မားခြင်း မရှိဘူး။”
“အင်း။ ဒီမှာက ကျောက်စိမ်းက အရမ်းနည်းတာ အမှန်ပဲ။”
ဒီအချိန်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၊ ဖန်လုံနှင့် ဝက်ဝံကန်း တို့လည်း ရောက်လာကြ၏။
လူအများအပြားသည် ကျောက်စိမ်းရောင်းဝယ်ရေးဈေးကွက်၏ အဓိကနေရာသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။
××××××