နည်းပြချုပ် လျိုကောလျန်

နေ့လယ်အချိန် ဖြစ်သည်။

ကူယန်မြို့။

ဇီးကွက်သည် ကားကို ကျင်းတုအိမ်ရာ၏ ဝင်ပေါက်သို့ မောင်းလာခဲ့၏။

ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရဲရှင်းချန်နှင့် ဝက်ဝံကန်းတို့ အတူတကွ ကားထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

"ဘော့စ်၊ ပြန်ရောက်ပြီလား။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ကျီးကန်း၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှ ရာဘာကြိုးကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ကျီးကန်းညီငယ် ဘယ်လိုင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

သူတို့ မတွေ့ဖြစ်သည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဘယ်လိုင်းက ယခင်ကထက် များစွာပို၍ လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်ဟု ခံစားရ၏။

"ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အခြေအနေဘယ်လိုလဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့က ဘယ်လိုင်းကို ကြည့်ရင်းမေးလိုက်သည်။

ဘယ်လိုင်းသည် သူ၏ ကျီးကန်းခေါင်းကို ညိတ်ပြပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘော့စ်၊ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးက ဘော့စ်ပေးတဲ့ အစာအတွက် ကျေးဇူးတင်နေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျီးကန်းတွေ ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာပေါင်းကြပြီ။"

ကျီးကန်းများ ဆက်တိုက်လာရောက်ပူးပေါင်းနေသည်ဟု ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျီးကန်းကဲ့သို့ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ငှက်များ များလေကောင်းလေဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ကျွေးမွေးရခြင်းကလည်း ကုန်ကျစရိတ် များများစားစား မရှိပေ။

သူသည် ကျီးကန်းတစ်ထောင်ကို ကျွေးမွေးရခြင်းသည် ဝက်ဝံကန်းတစ်ယောက်ကို ကျွေးရသလောက် ကုန်ကျမည်မဟုတ်ဟု ခံစားမိလေသည်။

.......

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ညာလိုင်းနှင့်အတူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်တာအခြေအနေကို နားလည်အောင်လုပ်ရင်း အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

နားလည်မှုရယူရာမှတစ်ဆင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ညာလိုင်းနှင့် ဘယ်လိုင်းတို့က ဒေသခံကြောင်ဘော့စ် မျက်လုံးတစ်ဖက်လပ်နဂါးနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရ၏။

ကျီးကန်းနှစ်ကောင်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ညီငယ်များဖြစ်ကြောင်း မျက်လုံးတစ်ဖက်လပ်နဂါး သိရှိပြီးနောက် သူတို့၏ ယခင်ရန်ငြိုးများသည် မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မျက်လုံးတစ်ဖက်လပ်နဂါးသည်လည်း ယခုအခါ ရဲရှင်းဟွေ့ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်နေသည်။ အခြားအရာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ၏နယ်မြေထဲတွင် ပေါ်လာသော ကြောင်စာအမြောက်အမြားကြောင့်ပင်။

ကြောင်စာများရှိနေသဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်လပ်နဂါး၏ လက်အောက်မှ ကြောင်ပေါက်လေးများနှင့် ကြောင်အိုကြီးများသည် ဆာလောင်ငတ်မွတ်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ ကျင်းတုအိမ်ရာ အပြင်ဘက်မှ လမ်းဘေးကြောင်များကိုလည်း စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ပြီ။

မျက်လုံးတစ်ဖက်လပ်နဂါးသည် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဆက်လက်ပူးပေါင်းနေသရွေ့ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ကူယန်ရှိ လမ်းဘေးကြောင်များအားလုံး၏ ဘော့စ်ဖြစ်လာမည်ဟု ယုံကြည်၏။

.......

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အခြေအနေကို ခေတ္တမျှသာ နားလည်အောင်လုပ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် စားပွဲတင်တင်းနစ်အဖွဲ့ချုပ်မှ လူများနှင့် တွေ့ဆုံရန်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် အိမ်သို့ ခဏပြန်ပြီးနောက် ဝက်ဝံကန်းကိုခေါ်ကာ ကျောင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

ကျင်းတုအိမ်ရာမှ ကျောင်းသို့သွားရာလမ်းတွင် နေရာတိုင်း၌ ပျံသန်းနေသော ကျီးကန်းများကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရ၍ အလွန်ကျေနပ်မိသည်။

ထို့အပြင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ကိုအနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသော အဖြူရောင်ငှက်အရိပ်တစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရချေသည်။

"အိုးဟိုး... ခန့်ညားထည်ဝါသော ဘုရင်ဖြူက အစာရှာဖို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်လာဖို့ လိုသေးလို့လား။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သစ်ပင်ထိပ်တွင် ရပ်နေသော ဘုရင်ဖြူကို ကြည့်ရင်း နောက်ပြောင်ပြောလိုက်သည်။

ဘုရင်ဖြူသည် ရဲရှင်းဟွေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက်

"ဟွန်း။ မင်းက ငါ၏ ညီငယ်တစ်အုပ်ကို သွေးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားတာ၊ ငါထွက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်တာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ် မဟုတ်လား။"

"အင်း။ တကယ်ပဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့က တုံ့ပြန်ပြီးနောက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ဘုရင်ဖြူက သူ့ကို ကျီးကန်းတစ်အုပ်ဖြင့် လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ လမ်းပေါ်တွင်ဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်၌ ငှက်တစ်ကောင်နှင့် စကားပြောခြင်းသည် အမှန်ပင် အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုရင်ဖြူသည်လည်း ဤသည်မှာ စကားပြောရန်နေရာမဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး သူပျံသန်းသွားသော လားရာမှာ ကျင်းတုအိမ်ရာပင်ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်တို့ ပြည်သူ့ပန်းခြံမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဘုရင်ဖြူသည် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံလိုက်နေခဲ့ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့တို့ မြန်မာနိုင်ငံသို့ သွားမှသာ ရပ်တန့်ခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတော့ တိရစ္ဆာန်စကား နားလည်သော လူသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသောကြောင့် ဘုရင်ဖြူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်နေသလောက် တည်ငြိမ်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

မူလက ဘုရင်ဖြူသည် ဤတစ်ကြိမ် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့ကို တစ်ဖန်ပြန်တွေ့သောအခါ သူ့အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ရဲရှင်းဟွေ့ထံမှ မတူညီသော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ပထမအကြိမ်တွေ့ဆုံစဉ်က ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဘုရင်ဖြူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘုရင်ဖြူသည် သူ့ထံမှ မတူညီသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် သူ့ကို တောင့်တစေပြီး စွဲမက်စေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်က ဘုရင်ဖြူသည် အလွန်သာမန်ဖြစ်သော ကျီးကန်းငယ်လေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ခဲ့၏။

တစ်နေ့တွင် သူသည် အပြင်ဘက်တွင် အစာရှာနေစဉ် မတော်တဆ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ခံလိုက်ရသည်။

ဘုရင်ဖြူသည် သူသေပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီးနောက် သူ၏ အမွေးအတောင်များ စတင်လောင်ကျွမ်းလာလို့ပင်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် စုံတွဲတစ်တွဲက သူ့ဘေး၌ ပေါ်လာသည်။ သနားစိတ်ကြောင့်ဖြစ်မည်။ ထိုစုံတွဲသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဘုရင်ဖြူအား ခွံ့ကျွေးခဲ့သည်။

ဘုရင်ဖြူသည် ဆေးလုံးကို စားပြီးနောက် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့၏။

လောင်ကျွမ်းနေသော အမွေးအတောင်များအားလုံး ကျွတ်ထွက်သွားပြီး အသက်အနည်းငယ်ရှူချိန်အတွင်းမှာပင် အမွေးအတောင်အသစ်များ ပြန်ပေါက်လာသော်လည်း အမွေးအတောင်အသစ်များသည် အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေသည်။

ထိုအတွေ့အကြုံကြောင့်ပင် သာမန်ကျီးကန်းတစ်ကောင်ဖြစ်သော ဘုရင်ဖြူသည် လူသားများထက် ပိုရှည်လျားသော သက်တမ်းကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် လူသားများထက် ပိုရှည်သော သက်တမ်းရှိသော်လည်း ဘုရင်ဖြူသည် သေဆုံးရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သက်တမ်းသည် နောက်ထပ်နှစ်ပေါင်းများစွာ မကျန်တော့ဟု မကြာသေးမီက ခံစားခဲ့ရ၏။

သို့သော် ဘုရင်ဖြူသည် သူဆက်လက်အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်ဟု ခံစားမိသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ရဲရှင်းဟွေ့ထံမှ ထိုစုံတွဲ၏ အရှိန်အဝါနှင့် အလွန်ဆင်တူသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

နှစ်ခုစလုံးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်တော့ ရှိနေသေးသည်။

အသက်ရှင်လိုစိတ်သည် ဉာဏ်ရည်ရှိသော သတ္တဝါအားလုံး၏ ဗီဇဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ အသက်ရှင်ခဲ့သော ကျီးကန်းအိုကြီး ဘုရင်ဖြူသည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့သာ ဘုရင်ဖြူ၏ အတွေးများကို သိရှိပါက သူသည် "မင်းခံစားရတာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သက်သက်ပဲ။ မင်းသာ ငါ့အစ်ကိုဘေးမှာ ရပ်နေရင် တိုက်ရိုက်ဦးချချင်နေလောက်ပြီ။" ဟု သေချာပေါက် ပြောလိမ့်မည်။

.......

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဝက်ဝံကန်းတို့သည် ကူယန်အထက်တန်းကျောင်း၏ မျက်စောင်းထိုးရှိ ကော်ဖီဆိုင်သို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းတွင် ပတ်တီးစည်းထားသော အနည်းငယ်ဝဖြိုးသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို လက်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဤသည်ကိုမြင်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျောင်းသား ရဲရှင်းဟွေ့၊ ကျွန်တော်က ဟွာရှား စားပွဲတင်တင်းနစ်အဖွဲ့ချုပ်က လျိုကောလျန်ပါ။ ကျွန်တော်က ဟွာရှား စားပွဲတင်တင်းနစ်အသင်းရဲ့ နည်းပြချုပ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။"

လျိုကောလျန်က လက်တစ်ဖက်ကမ်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် တစ်ဖက်လူမှာ ဟွာရှား စားပွဲတင်တင်းနစ်အသင်း၏ နည်းပြချုပ်ဖြစ်ကြောင်း ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် လက်ကမ်းပြီး သူနှင့်လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ မေးလိုက်၏။

"တဆိတ်လောက်ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာများအကူအညီပေးရမလဲ။ ပြီးတော့... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အကြောင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ လျိုကောလျန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ဗီဒီယိုကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

ဖွင့်ပြနေသော ဗီဒီယိုမှာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ကျန်းဖန်တို့၏ ပြိုင်ပွဲပွဲစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် အွန်လိုင်းက ဗီဒီယိုတစ်ခုကနေ တွေ့တာပါ။ ဗီဒီယိုအရဆိုရင် ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိရုံတင်မကဘဲ အဲ့ဒီအရည်အချင်းကို အပြည့်အဝအသုံးချနိုင်တာကို ကျွန်တော်ပြောနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲ ကစားပေးဖို့ လာတောင်းဆိုချင်တာပါ။"

"ပြိုင်ပွဲကစားပေးရမယ်။ ဟွာရှားမှာ စားပွဲတင်တင်းနစ်ဆရာကြီးတွေ ဒီလောက်များများရှိနေတာ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရွေးရတာလဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ လျိုကောလျန်သည်လည်း အားမတန်မာန်လျှော့စွာ သက်ပြင်းချပြီးနောက် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

.......

ယခုနှစ်၏ စားပွဲတင်တင်းနစ်ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံပြိုင်ပွဲကို ကျွန်းစုနိုင်ငံ၌ ကျင်းပခဲ့လေသည်။ စားပွဲတင်တင်းနစ်အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခုအနေနှင့် ဟွာရှားသည် ရွှေတံဆိပ်မှန်သမျှကို သိမ်းကြုံးရယူရန်ဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကျွန်းစုနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် မျက်နှာသာမပေးခဲ့ပေ။

သူတို့အားလုံး လေယာဉ်ပေါ်မှဆင်း၍ တည်းခိုရာဟိုတယ်သို့အသွားတွင် မထင်မှတ်ထားသော မတော်တဆမှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရချေသည်။ ထိုကားမတော်တဆမှုကြောင့် အသင်း၏ကစားသမားအချို့မှာ အနည်းနှင့်အများဆိုသလို ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ ပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ရလေသည်။

××××××××××××××