ထွက်ခွာခြင်း

ဧည့်ခန်းထဲတွင်။

အနည်းငယ်သတိပြန်လည်လာသော ဝက်ဝံကန်းသည် ပါဆယ်များကို စားသုံးနေပြီး သူ့ဘေးတွင် ပါဆယ်ဗူးငယ်တောင်တစ်လုံးပုံ ပုံနေ၏။

မူလက ဝက်ဝံကန်းသည် ဆေးထိုးပြီးနောက် နာရီပေါင်းများစွာ သတိလစ်နေသင့်သော်လည်း အခန်းထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် နာရီအနည်းငယ်စော၍ နိုးလာခဲ့သည်။

နိုးလာသည်နှင့် ဝက်ဝံကန်းသည် အရူးအမူး စားသောက်တော့သည်။

ဝက်ဝံကန်း စားသောက်နေစဉ် ဇီးကွက်သည်လည်း ဝက်ဝံကန်း၏ ကိုယ်တွင်းမှ ကူပိုးကောင်များအကြောင်းကို ပြန်ပြောပြနေခဲ့၏။

.......

"ဝက်ဝံကန်း နေ့တိုင်း ဒီလောက်အစားကြီးနေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပါဘူး၊ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်စားစားမပြည့်တဲ့ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုရှိနေတာကိုး။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဝက်ဝံကန်းကို ကြည့်ရင်း ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ။ အဘရှုံး ဒီတစ်ခါ ဗိုက်ပြည့်အောင်စားပြီးရင် ဆယ်ရက်ကျော်လောက် အိပ်နေရလောက်တယ်။"

ဇီးကွက် စကားဆုံးသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဘုရင်ဖြူသည် ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ ပျံသန်းလာပြီးနောက် သူ၏မာနကြီးသောဦးခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။

"ဘော့စ်။ ကျွန်တော် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် လက်ခံပေးပါ။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ရှေ့မှ ဘုရင်ဖြူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဘုရင်ဖြူက အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် စဉ်းစားလိမ့်ဦးမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူအခု အလျှော့ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဘုရင်ဖြူက သူတစ်ယောက်တည်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ တကယ်ကြုံတွေ့နေရပုံပဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုရင်ဖြူသည် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောလိုသေးသော်လည်း သူစကားမစမီမှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။

ဖုန်းမြည်သံကို ကြားသောအခါ ဘုရင်ဖြူသည် ပါဆယ်ပို့သမား ထပ်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"ဘော့စ်၊ လှုပ်ရှားစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် သွားယူပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘုရင်ဖြူသည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုမစောင့်ဘဲ တံခါးကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်ကာ ပါဆယ်သွားယူရန် အပြင်ထွက်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး တစ်ဖက်မှလူကို "ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်တော့်ငှက် ပါဆယ်လာယူနေပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဖုန်း၏တစ်ဖက်မှ ပါဆယ်ပို့သမားသည် ငှက်တစ်ကောင်က ပါဆယ်လာယူနေသည်ဟု ကြားသောအခါ အနည်းငယ်ကြောင်သွား၏။

"ငှက်တွေမှာ အဲ့လိုလုပ်ဆောင်ချက်မျိုးရှိလို့လား။"

သို့သော် ဘုရင်ဖြူ သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ငှက်တစ်ကောင်က ပါဆယ်လာယူသည်ဆိုခြင်းမှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူနောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

.......

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဘုရင်ဖြူသည် ပါဆယ်အိတ်ကို သူ၏နှုတ်သီးဖြင့်ချီကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။

ပါဆယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီးနောက် သူသည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အဖြေကိုစောင့်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ မင်းဘာကြောင့် ငါ့လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ဖို့ ဒီလောက်တောင်လိုချင်နေရတာလဲဆိုတာ ပြောပြ။"

ရဲရှင်းဟွေ့ နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးသည်ကို ကြားသောအခါ ဘုရင်ဖြူသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဘုရင်ဖြူသည် နောက်ဆုံးတွင်

"တကယ်တော့ ထူးထူးခြားခြားအကြောင်းရင်းမရှိပါဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှင်သန်လိုစိတ်ဗီဇကြောင့် ဖြစ်လောက်ပါတယ်။"

"ရှင်သန်လိုစိတ်ဗီဇ။"

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ဘုရင်ဖြူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်တော် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပေမယ့် သာမန်ကျီးကန်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေသေးတယ်။ မကြာသေးမီက ကျွန်တော့်သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်..."

"ဒါဆို မင်းက ငါမင်းကို သက်တမ်းရှည်အောင် ကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ရဲရှင်းဟွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အရင်ကတော့ အဲ့လိုမထင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဒုတိယအကြိမ်တွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ မင်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါခံစားမိတယ်။"

"ငါအစက မင်းကိုလာရှာတဲ့အကြောင်းရင်းက ငါ့ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့အချိန်တွေမှာ စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုခုလုပ်ချင်လို့ပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ငါ့စကားကိုနားလည်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူသားပဲလေ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းကိုထပ်တွေ့တဲ့အခါမှာ မင်းဆီကနေ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုကို ငါခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းငါ့ကို ဆက်လက်အသက်ရှင်ခွင့်ပေးနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ငါ့မှာရှိခဲ့တယ်။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဘုရင်ဖြူက သူ့ကို သက်တမ်းရှည်စေလိုသည့်အတွက် သိပ်အံ့ဩမနေခဲ့ပေ။ သူကူညီနိုင်မလားဆိုလျှင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိဟု ခံစားမိသည်။ ဘုရင်ဖြူ သေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး သူသက်တမ်းရှည်စေနိုင်သည့်စွမ်းရည် မရသေးလျှင်တောင် သူ၏အစ်ကို ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။

.......

ဘုရင်ဖြူ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်လိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သိရှိပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ကိုဆက်လက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မထားတော့ပေ။

"မင်း ငါ့လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ဖို့ ငါသဘောတူတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ငါမနက်ဖြန် ဂျပန်ကိုသွားမှာ၊ မင်းလည်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့နိုင်တယ်။"

ရဲရှင်းဟွေ့ သဘောတူသည်ကို ကြားသောအခါ ဘုရင်ဖြူသည် အံ့ဩစွာဖြင့် သူ၏တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ဘေးတွင်ရှိသော ဇီးကွက်သည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ရဲရှင်းဟွေ့၊ မင်း ဂျပန်ကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။"

"ဘောလုံးပွဲတစ်ခု ကစားမလို့။"

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြန်ဖြေ၏။

ဇီးကွက် မကန့်ကွက်မီမှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ဆက်ပြောသည်။

"မင်း ကန့်ကွက်စရာမလိုဘူး၊ ဝက်ဝံကန်း ကန့်ကွက်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် ဂျပန်ကို ငါသွားကိုသွားမှာ။"

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဇီးကွက်သည် အရင်ဆုံး စားသောက်နေဆဲဖြစ်သော ဝက်ဝံကန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

"ကောင်းပြီလေ။ ဝက်ဝံကန်း မင်းနဲ့လိုက်လို့မရဘူးဆိုတော့ ငါမင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်။"

"အင်း၊ ငါတို့ မနက်ဖြန်မနက် ထွက်ခွာကြမယ်။"

သူပြောနေရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဘုရင်ဖြူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း မနက်ဖြန်မနက် ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့။ အခု မင်းရဲ့အခြေစိုက်စခန်းကိုပြန်ပြီး မင်းကိစ္စတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ဦး။"

ဘုရင်ဖြူက ခေါင်းခါပြီး

"မလိုပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ဘော့စ်ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီးခဲ့ပြီ။"

"အင်း။"

ရဲရှင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ၏အစ်ကိုအခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

သူ၏အခန်းသို့မပြန်မီ ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏ဖုန်းကို ဇီးကွက်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတော့ မရောက်သေးသော ပါဆယ်အော်ဒါ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။

......

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏အခန်းသို့ပြန်ရောက်သောအခါ ရေချိုးပြီးနောက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ယနေ့တိုက်ပွဲမှ သိပ်ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း ဝူလ်ဗရင်း၏ စွမ်းရည်ကို ရယူခြင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့၏။

သို့သော် ဤနာကျင်မှုသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိပေသည်။ ဝူလ်ဗရင်း၏ စွမ်းရည်သည် အလွန်အားကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် အက်ဒ်မန်သတ္တုစပ်နှင့် ဝူလ်ဗရင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

......

ရဲရှင်းဟွေ့သည် နောက်တစ်နေ့နံနက်အထိ အိပ်စက်ခဲ့၏။

နံနက်ခင်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် နိုးလာပြီး ဝက်ဝံကန်းကို ချက်ချင်းသွားကြည့်သည်။

ဝက်ဝံကန်းသည် လက်ရှိတွင် သူ၏အခန်းထဲ၌ အိပ်ပျော်နေ၏။

ဝက်ဝံကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ပိန်လှီနေဆဲပင်။ သူ၏ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ လှည့်ထွက်မည်ပြုစဉ်မှာပင် ဆိုဖာပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သော ဇီးကွက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါတို့ ဘယ်တော့သွားကြမလဲ။"

ဇီးကွက်က သူ၏ဖုန်းကို ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါဖုန်းဆက်ပြီး မေးလိုက်ဦးမယ်။"

သူပြောနေရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် လျိုကောလျန်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ဖုန်းသည် လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်မိသွား၏။

"ဟယ်လို။ ကျောင်းသား ရဲရှင်းဟွေ့လား။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ပါ။ ဒီနေ့ ဘယ်အချိန်သွားကြမှာလဲ။"

"မင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ရင် အခုလာခဲ့တော့။ ငါတို့ ယန်ကျင်းကို အရင်သွားပြီးမှ ဂျပန်ကိုသွားကြမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်အခု လာခဲ့ပါပြီ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဇီးကွက်တို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ထိုအချိန်မှာပင် ဘုရင်ဖြူသည်လည်း အပြင်ဘက်မှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာ၏။

"ရဲရှင်းဟွေ့၊ မင်း ဂျပန်ကိုသွားမှာဖြစ်ကြောင်း မင်းအစ်ကိုကို ပြောပြဖို့မလိုဘူးလား။"

ဇီးကွက်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ ကပ်ခွာစာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆုတ်ယူကာ ရေးလိုက်သည်။

[အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ဂျပန်ကို ပြိုင်ပွဲသွားကစားပြီ။]

ဇီးကွက်သည် တံခါးပေါ်မှ ကပ်ခွာစာရွက်နှစ်ရွက်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ်စကားမပြောနိုင်ဖြစ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

"သူတို့က တကယ့်ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ သူတို့ရဲ့ကပ်ခွာစာရွက်တွေတောင် ဒီလောက် သန့်ရှင်းပြီး တိကျနေတာပဲ။"

......

လူနှစ်ယောက်နှင့် ငှက်တစ်ကောင်တို့ အတူတကွ အောက်ထပ်သို့ဆင်းပြီး ဇီးကွက်၏ Off-road ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။

လျိုကောလျန်ပေးသော လိပ်စာအတိုင်း ဇီးကွက်သည် ကားကို ဟိုတယ်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်သွား၏။

ခေါင်းတွင် ပိတ်ဖြူစည်းထားသော လျိုကောလျန်သည် ခရီးဆောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

×××××××××××