တောမှိုခူးခြင်း

'ရေမှုတ်ခြင်္သေ့' နေရာကို လည်ပတ်ပြီးနောက် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူတို့ကို နောက်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာများထဲမှ တစ်ခုကို 'နွားနှလုံးသား' ဟု ခေါ်သည်။

"ဒီနေရာကို ဘာလို့ နွားနှလုံးသားလို့ ခေါ်တာလဲ" ဟု ခရီးသွားအချို့က မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့ဩဖွယ်တွေ့ရှိမှုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီထင်တယ်။ ဟိုဘက်ကိုကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ ဒီတောင်သုံးလုံးကို ပေါင်းကြည့်လိုက်ရင် နွားတစ်ကောင်ပုံစံပေါက်နေတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်!"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နွားနှလုံးသားလို့ ခေါ်ရတာလဲ"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ပြုံးကာ "ခင်ဗျားတို့ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ တောင်သုံးလုံးက အဝေးကကြည့်ရင် ကြီးမားပြီး သန်မာတဲ့နွားတစ်ကောင်နဲ့တူတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတောင်သုံးလုံးက ထောင်ယွမ်ရွာပိုင်မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ကျွန်တော်တို့ရွာက အဲ့ဒီတောင်သုံးလုံးကြားက တောင်ကြားလေးကို ပိုင်ဆိုင်တယ်။"

"ဒီတောင်ကြားလေးက နွားရဲ့နှလုံးရှိမယ့်နေရာမှာ တည်ရှိနေတော့ သူ့ကို 'နွားနှလုံးသား' လို့ ခေါ်တာပေါ့။"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ ထိုနေရာ၏ ထူးခြားသော ပထဝီဝင်အနေအထားကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

"ဪ… ဒီလိုကိုး။"

"ဒီတောင်ကြားလေးက နည်းနည်းရှေ့ကိုထွက်နေတာပဲ။ နှလုံးသားတစ်ခုနဲ့ တကယ်တူတယ်။ သူ့နာမည်နဲ့သူ တကယ်လိုက်ဖက်တာပဲ။"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ဆက်လက်မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒီနေရာရဲ့ရှုခင်းက 'ရေမှုတ်ခြင်္သေ့' လောက်မလှပေမယ့် သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့အချက်တစ်ခုရှိတယ်။ တောင်သုံးလုံးကြားက လမ်းကျဉ်းလေးကို မြင်ကြလား။ အဲ့ဒီလမ်းအတိုင်းသွားရင် တောင်ကြားထဲဝင်ပြီး တောသစ်သီးတွေ၊ တောမှိုတွေ၊ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စတာတွေကို သွားခူးလို့ရတယ်။"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့၏အစ်မက မြို့ပေါ်ကလူတချို့သည် ထိုတောထဲမှရသည့်အရာများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားကြသည်ဟု ပြောဖူးသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး "တောသစ်သီးတွေ ဟုတ်လား။ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့၊ ဒီမှာ ဘယ်လိုတောသစ်သီးတွေရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "တောင်ပေါ်သင်္ဘောသီးတို့၊ တောဘယ်ရီသီးတို့လိုမျိုးတွေရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ရာသီအလိုက်ပဲ ပေါက်တာ။ ဥပမာ၊ တောင်ပေါ်သင်္ဘောသီးကိုဆို ဆောင်းဦးရာသီမှပဲ ရှာလို့ရတယ်။"

"ဒါဆို ဒီရာသီမှာ ဘယ်လိုတောသစ်သီးတွေရှိလဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အခုက နွေဦးရာသီဆိုတော့ ခူးစရာတောသစ်သီး သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့…"

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ" ခရီးသွားများမှာ ရာသီမဟုတ်သောကြောင့် ဘာမှမရှိဟုကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း 'ဒါပေမဲ့' ဟူသော စကားလုံးကြောင့် သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "ဒါပေမဲ့ နွေဦးရာသီက တောမှိုခူးဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။ အရမ်းချိုပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ တောမှိုတစ်မျိုးရှိတယ်။ အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်။ ရွာသားတွေအများကြီးက အားလပ်ချိန်ရရင် ဒီတောင်ပေါ်တက်ပြီး လာခူးကြတယ်။"

"ဒါဆိုရင် တို့တွေ တောမှိုသွားခူးကြရအောင်" ယဲ့ဖေးဖေးက ထိုသို့ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ စမ်းကြည့်ချင်စိတ်ပြင်းပြလာသည်။ သူမသည် တောမှိုကို ယခင်က စားဖူးပြီး ထိုအရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သွားကြစို့။ ဧည့်လမ်းညွှန်လေးတို့၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဧည့်လမ်းညွှန်ခြောက်ယောက်မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကြသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ဝင်စားရင် ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့…" ဟုဆိုကာ အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်တက်မယ်ဆိုရင် ခြင်ကိုက်တာတွေတော့ ရှိနိုင်တယ်။"

"တောင်ပေါ်မှာ အန္တရာယ်အနည်းငယ်လည်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေအားလုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားထောင်ပြီး တောထဲကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း မဝင်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တောဝက်လိုမျိုး ရုတ်တရက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။"

မှိုများမှာ အများအားဖြင့် တောအစွန်အဖျားတွင် ပေါက်လေ့ရှိသော်လည်း အကယ်၍ သူတို့ တောနက်ထဲသို့ ဝင်သွားပါက အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူတို့ကို သတိပေးရခြင်းဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်၊ ဤနေရာမှာ ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် မဖွံ့ဖြိုးသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမြဲမပြတ် တိုးတက်အောင်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သောနေရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနေရာတစ်ခုအနေဖြင့် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ခရီးသွားများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးပင်ဖြစ်သည်။

"ဟင်၊ ဒီမှာ တောဝက်တွေရှိတာလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က ရပ်လိုက်ပြီး စပ်စုစွာ "ငါ တောဝက်အစစ်ကို မမြင်ဖူးသေးဘူး။ တကယ်မြင်ဖူးချင်လိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ချက်ချင်းပင် အလေးအနက်သတိပေးလိုက်သည်။ "တောဝက်တွေက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး တောထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပြေးမဝင်ကြပါနဲ့။"

ခရီးသွားများမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြုံးကာ "ဧည့်လမ်းညွှန်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ တို့တွေ အဲ့လို လုံးဝမလုပ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့ တောထဲကို အရမ်းနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမဝင်သရွေ့တော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး။ အများဆုံးကတော့ ခြင်ကိုက်ခံရတာလောက်ပဲ" ဟု ပြောသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပလတ်စတစ်ပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပုလင်းထဲတွင် အစိမ်းရောင်အရည်များ ပြည့်နေသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "ဒါက ကျွန်တော်တို့ဒေသမှာလုပ်တဲ့ ခြင်ပြေးဆေးရည်ပဲ။ ဆေးမြစ်ရည်တစ်မျိုးပေါ့။ လက်နဲ့ခြေထောက်က အသားပေါ်တဲ့နေရာတွေမှာ နည်းနည်းသုတ်လိမ်းလိုက်ရုံပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှ မရှိပါဘူး" ဟု ရှင်းပြသည်။

ယဲ့ဖေးဖေးက စပ်စုစွာ "အဲ့လောက်နည်းနည်းလေးပဲ သုံးရမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ အသားပေါ်တဲ့နေရာတွေမှာ လိမ်းထားလိုက်ရုံပဲ" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ရှင်းပြသည်။ "ခြင်တွေက ဒီဆေးရည်အနံ့ကို မကြိုက်ဘူး။ အနံ့ရတာနဲ့ သူတို့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေတော့တာ။"

"ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆေးမြစ်ရည်ကို မျက်လုံးအရောင်တောက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "ဧည့်လမ်းညွှန်လေး၊ ဒီဆေးမြစ်ရည်က ဘာနဲ့လုပ်ထားတာလဲ။ အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ နည်းနည်းပေးလို့ရမလား။ ငါ ခြင်တွေကို တကယ်မုန်းတာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤဆေးရည်မှာ အမှန်တကယ် ထိရောက်ပါက သူတို့ အိမ်ပြန်ယူသွားရန် စဉ်းစားကြမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "ဒါကို လူကြီးတွေကလုပ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ပြန်ရောက်ရင် မေးပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ သူ့အစ်မက ထိုဆေးရည်များကို ဒေသခံရွာသားများက ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး မူပိုင်ခွင့်မတင်ရသေးကြောင်း ပြောထားသည်။ လောဘကြီးသူများက မကောင်းကြံခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဧည့်လမ်းညွှန်များက လူကြီးများကို မေးမြန်းရမည်ဟု ပြောဆိုကာ မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် မူပိုင်ခွင့်လျှောက်ထားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မူပိုင်ခွင့်မှာ သူမတစ်ဦးတည်းအတွက်မဟုတ်ဘဲ ထောင်ယွမ်ရွာတစ်ခုလုံးအတွက်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ရွာတစ်ရွာလုံးက ထိုဆေးရည်မှ ဝင်ငွေရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ထိုငွေကို မမက်မောပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမအတွက် မလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် ဧည့်လမ်းညွှန်ခြောက်ယောက်နောက်သို့ လိုက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ တောင်ပေါ်သို့ရောက်သည်နှင့် သူတို့မှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ရှုခင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထင်းရှူးပင်များစွာရှိနေပြီး ဧည့်လမ်းညွှန်၏ ရှင်းပြချက်အရ ထိုတောမှိုများသည် အများအားဖြင့် ထင်းရှူးပင်များအောက်တွင် ပေါက်လေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် သံမဏိကျူပင်မြက်များလည်း အများအပြားရှိနေသည်။ ထိုမြက်ပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက တောမှိုအစုလိုက်ကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။

ခရီးသွားအဖွဲ့သည် ဧည့်လမ်းညွှန်လေးများ၏ ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခါးကိုင်းကာ တောမှိုများကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေကြတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က "တွေ့ပြီ၊ တွေ့ပြီ။ ဒီမှာ မှိုတွေရှိတယ်" ဟု အော်လိုက်သည်။ လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားကာ စုရုံးကြည့်ရှုကြပြီး "ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးကြသည်။

ထိုသူက ဂရုတစိုက်ခူးလိုက်သောအခါ တောက်ပသောအနီရောင်မှိုတစ်ပွင့်သည် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

အားလုံးမှာ ပြောစရာစကားမရှိဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့မှတ်မိသလောက် စာအုပ်များတွင် သင်ကြားခဲ့ရသည့် ဗဟုသုတအရ မှိုသည် အရောင်ပိုတောက်လေ၊ အဆိပ်ပိုပြင်းလေဖြစ်သည်။

"ဟေ့ကောင် ချန်ချန်၊ ဆရာက မှိုအရောင်ပိုတောက်လေ အဆိပ်ပိုပြင်းလေလို့ သင်ပေးခဲ့တာ မင်းမေ့နေပြီလား။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိပ်ခတ်ပြီး သတ်သေမလို့လား" လီကျန့်က အနည်းငယ်စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောကြသည်။ "ချန်ချန်၊ မှိုအသစ်တွေ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလဟဿဖြစ်သွားပြီထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက တကယ်ပဲ အဆိပ်စားပြီး သေမလို့လား"

ချန်ချန်က လုံးဝစိတ်မဆိုးဘဲ ရယ်မောကာ "မင်းတို့တွေက တော်တော်ယုတ်မာကြတာပဲ။ ငါက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ အဆိပ်ရှိတဲ့မှိုအကြောင်း မေ့သွားတာကို ဒီလောက်တောင် စကြနောက်ကြရလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း ခဏတာနောက်ပြောင်ပြီးနောက် မှိုများကို ဆက်လက်ရှာဖွေကြသည်။

မကြာမီပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်အော်လိုက်သည်။ "တွေ့ပြီ၊ တွေ့ပြီ။ ဒါကတော့ အဆိပ်မရှိလောက်တော့ဘူးမလား"

ထို့နောက် လူတိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားကြည့်ကြသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် အခြားဧည့်လမ်းညွှန်လေးများမှာ စိတ်ထဲတွင် 'ဒါတွေက သာမန်မှိုတွေပဲကို၊ ဘာလို့ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာလဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဧည့်လမ်းညွှန်လေးများမှာ ထိုအရာသည် ကျောပိုးအိတ်လွယ်ခရီးသွားများအတွက် ပျော်စရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မသိကြပေ။ ထိုကျောပိုးအိတ်လွယ်ခရီးသွားများသည် အမှန်တကယ်တွင် အတော်အတန်ချမ်းသာကြပြီး အများအားဖြင့် စီစဉ်ထားသောခရီးသွားနေရာများကိုသာ လည်ပတ်လေ့ရှိရာ တောမှိုခူးခြင်းကို ယခင်က မကြုံဖူးကြပေ။ ထို့အပြင် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အဖွဲ့လိုက်ကြီးဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပျော်စရာကောင်းနေသည်။

ထိုသူတွေ့ရှိသောမှိုမှာ မီးခိုးရောင်-အနက်ရောင်မှိုအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ အစုလိုက်ပေါက်နေသည်။ လူတိုင်း မှိုပုံကိုဝိုင်းကာ ဆွေးနွေးကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုမှိုများမှာ အဆိပ်မရှိလောက်ကြောင်း သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။

"ဧည့်လမ်းညွှန်လေးတို့၊ ဒီကိုလာပြီး ဒီမှိုတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါဦး။ အဆိပ်ရှိလား" ယဲ့ဖေးဖေးက ချက်ချင်းပင် လက်ပြကာ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် တခြားသူများကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က လာကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒီမှိုတွေက အဆိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ရှာနေတဲ့မှိုတွေပဲ" ဟု အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ဧည့်လမ်းညွှ-န်လေး၊ တကယ်လား" မှိုကိုတွေ့ရှိသူမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး "ငါ့ကံ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ထီသွားထိုးသင့်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများမှာ 'မှိုတွေ့တာနဲ့ ထီထိုးတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"ဧည့်လမ်းညွှန်လေးတို့၊ ဒီမှိုပုံကိုကြည့်စမ်း။ ဘယ်လောက်လောက် အလေးချိန်ရှိမလဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခဏစဉ်းစားပြီး "နှစ်တဲလ်၊ သုံးတဲလ်လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဟင်၊ ပေါင်ဝက်တောင် မပြည့်ဘူးလား" သူတို့ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဟုတ်တယ်" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒီမှိုတွေက အစုလိုက်ပေါက်နေပေမယ့် တကယ်တော့ အရမ်းပေါ့ပါးတယ်။"

"ကောင်းပြီ။ မြန်မြန်ခူးလိုက်ကြစို့။ ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီမှိုတွေကို ဘာနဲ့ထည့်ကြမလဲ။ မင်းတို့ထဲမှာ အိတ်ပါတဲ့သူရှိလား"

"ကျွန်တော့်မှာပါတယ်" ရှောင်ရှောင်းချန်က သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ပလတ်စတစ်အိတ်အဖြူတစ်လုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထုတ်လိုက်ပြီး "အစ်မလင်းယွီက ကျွန်တော်တို့ မှိုခူးဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အိတ်တစ်လုံးကြိုဆောင်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ပြောထားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တစ်လုံးယူလာခဲ့တာ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။"

ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် မှိုများကို အလျင်အမြန် စတင်ခူးဆွတ်ကြသည်။ အခြေခံအားဖြင့် အဖွဲ့ထဲမှလူတိုင်း မှိုကိုတွေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် လူတိုင်းမှာ ကံမကောင်းကြဘဲ အစုလိုက်မတွေ့ရှိကြပေ။ အချို့မှာ မှိုတစ်ပွင့်၊ နှစ်ပွင့်သာ တွေ့ရှိကြသည်။

တစ်နာရီခွဲခန့်အကြာတွင် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့၏ဆဲလ်ဖုန်းအဟောင်းကို ထုတ်ကာ အချိန်ကြည့်ပြီး "အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့၊ ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြန်သင့်ပြီ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ခရီးသွားများမှာ မှိုများကို ရှာဖွေနေကြဆဲဖြစ်သည်။ "ခဏလောက်လေး နေပါရစေဦး။"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းခါကာ "အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြန်ရတော့မယ်။ အခု ၁၁:၃၀ ရှိနေပြီ။ နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် လမ်းလျှောက်ရဦးမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တို့တွေ မှိုဆက်ခူးချင်သေးတယ်" သူတို့မှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

"မဖြစ်ဘူး" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ငြင်းလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဝက်အလေးအနက်၊ တစ်ဝက်နောက်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် "အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့က မှိုတွေအကုန်ခူးသွားရင် နောက်လာမယ့်ခရီးသွားအဖွဲ့တွေအတွက် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့လည်း မှိုခူးရတဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနိုင်အောင် နည်းနည်းချန်ထားပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ခရီးသွားများမှာ ဆက်နေရန် မျက်နှာပူသွားကြသည်။

လီကျန့်က ပလတ်စတစ်အိတ်ကို မြှောက်ကာ မှိုတစ်ဝက်ခန့်ပါသောအိတ်ကို ကြည့်ပြီး "ဒီမှိုတွေ ဘယ်လောက်အလေးချိန်ရှိမယ်ထင်လဲ" ဟု စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"အများကြီးပဲ။ အနည်းဆုံး လေးပေါင်၊ ငါးပေါင်လောက်တော့ ရှိမှာပေါ့"

"မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့မှိုအစုက အဲ့လောက်ကြီးတာတောင် ဧည့်လမ်းညွှန်လေးက နှစ်တဲလ်၊ သုံးတဲလ်ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောတာ။ ငါထင်တာတော့ ဒီအိတ်က နှစ်ပေါင်၊ သုံးပေါင်လောက်ပဲ ရှိမယ်"

"မဖြစ်နိုင်တာ။"

"ဧည့်လမ်းညွှန်လေးတွေကို မေးကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့"

ဧည့်လမ်းညွှန်လေးများမှာ စိတ်ထဲတွင် 'ငါတို့က ချိန်ခွင်တွေမှမဟုတ်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"ဧည့်လမ်းညွှန်လေးတို့၊ မင်းတို့အတွေ့အကြုံအရ ဒီမှိုတွေ ဘယ်လောက်အလေးချိန်ရှိမယ်ထင်လဲ" အန်းရှောင်ဟွေက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော်ထင်တာတော့ နှစ်ပေါင် သုံးပေါင်လောက်ပဲ ရှိမယ်" ဟု အလွန်သတိထားကာ ပြန်ဖြေသည်။

"တွေ့လား၊ ငါပြောသားပဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။ "ဒီမှိုတွေကို စုရတာ မလွယ်ဘူးပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက တောမှိုတွေလေ။ မြို့ကြီးတွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မတွေ့နိုင်ဘူး။ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပေးပေး မရနိုင်ဘူး။"

"ဟေး၊ ဧည့်လမ်းညွှန်လေး၊ မေးပါရစေဦး။ ဒီမှာ တောမှိုတွေကို တစ်ပေါင်ကို ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းလဲ" ယဲ့ဖေးဖေးက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများက ခေါင်းခါကာ "အဲ့ဒါတော့ ကျွန်တော်တို့မသိဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့က တောင်ပေါ်ကမှိုတွေကို ကိုယ်တိုင်စားဖို့ပဲ ခူးတာ။ ရောင်းတာ ရှားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေကြသည်။ မှိုများကို ရောင်းချလျှင်ပင် ထိုအရာမှာ လူကြီးများ၏ကိစ္စဖြစ်ရာ သူလိုကလေးတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့သောအရာများကို မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။

"ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ဒီမှိုတွေကို ချက်စားကြမယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ" ယဲ့ဖေးဖေးက ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းသားပဲ။ ဒီတောမှိုတွေ ဘယ်လောက်အရသာရှိလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း မြည်းကြည့်ချင်တယ်။"

…

ထိုသို့ကြားသောအခါ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အခက်တွေ့နေပုံပေါက်သွားသည်။

အန်းရှောင်ဟွေက ချက်ချင်းပင် "ရှောင်းဟွေ့၊ ဧည့်လမ်းညွှန်လေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မင်းမျက်နှာက…" ဝမ်းချုပ်နေတဲ့ပုံစံပေါက်နေရတာလဲ။

လူတိုင်း ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့လည်း နားမလည်ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ဒီမှိုတွေကို စားလို့ရမှာမဟုတ်လောက်ဘူး။ ကျွန်တော့်အဒေါ်နှစ်က ဟင်းတွေအကုန်ပြင်ဆင်ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်လာစားဖို့ စောင့်နေလောက်ပြီ။"

"ပြီးတော့ ဒီမှိုတွေက တစ်ပွင့်ချင်းစီ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမှာမို့လို့ ဆေးရတာခက်တယ်။" ပေါင်အနည်းငယ်ရှိသောမှိုများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာမည်ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီမှိုတွေကို ဒီည ညစာအတွက် သိမ်းထားလို့ရတယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက မျက်လုံးများကို စပ်ဖြီးဖြီးလုပ်ကာ "ဒါပေမဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန်လေး၊ တို့တွေက လူအများကြီးပဲလေ။ မှိုတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကူညီပေးလို့ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းကုတ်ကာ "ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော် အဒေါ်နှစ်ကို သွားပြောလိုက်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

***