လူ့ပြည်၌ နှစ်ပေါင်းထောင့်နှစ်ရာ

“မင်္ဂလာရှိသော ကံစပ်ဆက်မှုတဲ့လား”

ချီဝူဟော်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ အိပ်မက်ထဲမှ စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုသည်။

“ပြုလိုက်သော အကူအညီသည် ပြောပလောက်အောင် မရှိပါ”

ခေတ္တရပ်တန့်ပြီးနောက် လူငယ်တို့၏ ခေါင်းမာမှုအနည်းငယ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အဘိုးရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို လိုချင်လို့ ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး”

အဘိုးအိုသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါ သိပါတယ်” ဟု ဆိုပြီးနောက် စကားဆက်မပြောတော့။

ကင်းသမားသည် မောင်းခေါက်ရင်း လျှောက်လာပြီး ချီဝူဟော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကျောပေါ်မှ အဘိုးအိုကို မမြင်ရသကဲ့သို့ စိတ်မရှည်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ဒီည နှင်းကျမယ့်ပုံပဲ။ မင်းရဲ့ ဒီပါးလွှာတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ အပြင်မှာနေရင် အေးခဲသေသွားလိမ့်မယ်။ မြန်မြန် အိမ်ပြန်တော့” ကင်းသမားသည် အပြာရင့်ရောင် ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မလျှော်ဖွပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အနက်ရောင်သန်းနေ၏။ တိရစ္ဆာန်သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရေဘူးတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း အတွင်း၌မူ အရက်ပြင်းများသာ ထည့်ထားသည်။

ဆောင်းရာသီ ညအခါ ကင်းလှည့်ခြင်းသည် ပင်ပန်းသော အလုပ်ပေ။ အရက်ပြင်းတစ်ငုံသောက်လိုက်လျှင် လည်ချောင်းရှင်းပြီး လန်းဆန်းစေကာ ကိုယ်ကိုလည်း နွေးထွေးစေ၏။ အလွန်အကျွံမသောက်ဘဲ လမ်းဘေးတွင် မူးလဲမနေသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ပေ။

ချီဝူဟော်သည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ကင်းသမား ထွက်သွားပြီးမှ အဘိုးအိုကို ထမ်းပိုးကာ အိမ်သို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ကင်းသမားသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူငယ်လေးသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ နဂါးလျှောက် ကျားလှမ်းကဲ့သို့ နှင်းမုန်တိုင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း အရိပ်ပင် မမြင်ရတော့သောကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ကောင်လေး ခြေထောက်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်နေတာလဲ”

“လမ်းလျှောက်တာက ပြေးနေတာနဲ့ တူနေပါလား”

“သူ မပင်ပန်းဘူးလား မသိဘူး”

မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး အရက်အိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လှုပ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဝက်ကျော်ကျော် ကျန်သေး၏။ ထို့ကြောင့် ပို၍ပင် သံသယဖြစ်သွားသည်။

“ငါလည်း အများကြီး မသောက်မိပါဘူး”

“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ”

… …

မြို့ငယ်လေးသည် အတော်ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး အိမ်ထောင်စု တစ်သောင်းကျော် နေထိုင်သည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် အရာရှိများ အမှုကိစ္စများကို စီရင်သော နေရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာကို ဗဟိုပြု၍ ဒုတိယအဆင့်တွင် မြို့သူဌေးများ၊ သူကြွယ်များ နေထိုင်ကြသည်။ တတိယအဆင့်တွင်မူ အနည်းငယ် ချောင်လည်သော မိသားစုများ နေထိုင်ကြသည်။ ချီဝူဟော်သည် အပြင်မှ ဝင်ရောက်လာသော ဒုက္ခသည်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လက်ခံထားသော်လည်း မြို့၏ အစွန်အဖျားတွင် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး၌သာ နေထိုင်ရသည်။

ထိုအိမ်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က တောစောင့်သမား နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဖြစ်သည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက်ပင်။ နောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရက စစ်တပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်ပေါ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သောကြောင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ လှုပ်ရှားမှုနယ်ပယ်သည် နောက်ဆုတ်သွားပြီး တောစောင့်သမားဟူသော ရာထူးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ဤအိမ်သည်လည်း စွန့်ပစ်ခံရသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်၍ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော ဒုက္ခသည်များ များပြားသော်လည်း မည်သူမျှ ဤအိမ်ကို အရေးမလုပ်ခဲ့ကြ။

ရှေ့ဆက်သွား၍ ဤပြည်နယ်၏ မြို့တော်သို့ သွားရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။ ထိုစဉ်က ကိုးနှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသေးသော ချီဝူဟော်သာလျှင် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အဘိုးအိုကို ထမ်းပိုးကာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအင်ဓာတ်သည် ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောကြောင့် ခွန်အားပေါ့ပါးပြီး၊ ချီဝူဟော် ကိုယ်တိုင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာသည်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူသည် ယခင်က ထိုစွမ်းအင်ဓာတ် ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ယနေ့ နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် မိမိ၏ ခြေလှမ်းများလည်း မြန်ဆန်လာသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေ၏။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အဘိုးအိုအား ခုံတန်းပေါ်တွင် ဦးစွာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကောက်ရိုးခြောက်ဖြင့် မီးမွှေးလိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် အိမ်တစ်အိမ်လုံး နွေးထွေးလာသည်။ ထို့နောက် ပိုးခြုံလွှာပါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ အတွင်း၌ ညအခါ အလင်းရောင်ထွက်သော ထူးဆန်းသည့် ပိုးကောင်များစွာ ရှိနေပြီး မီးအိမ်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်ပေးသည်။ အခန်းအလယ်တွင် ထားလိုက်ရာ အခန်းတစ်ခန်းလုံး လင်းထိန်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် ချီဝူဟော် ကမ်းပေးသော ရေနွေးပန်းကန်ကို လက်ခံယူပြီး ထိုပိုးကောင်မီးအိမ်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟ… ညီလေးက တော်တော် လိမ္မာပါးနပ်တာပဲ”

ချီဝူဟော်က “အိမ်မှာ ပိုလျှံတဲ့ ပစ္စည်းမရှိတော့ ဒီလိုပဲ နည်းလမ်းရှာရတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးအိုသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဤမကျယ်ဝန်းသော သစ်သားအိမ်လေးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မူလက ပျက်စီးနေသော နေရာများကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုပြင်ထားပြီး အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများမှာ မများပြားသော်လည်း စနစ်တကျ စီရီထားသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဆောင်းရာသီတွင်လည်း ရှင်သန်နိုင်သော အစိမ်းရောင်အပင်ငယ်လေးများ ထားရှိပြီး အားလုံးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေ၏။

ဘေးတစ်ဖက်တွင် အမဲခြောက်အချို့ ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ တောင်ထဲမှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ အရေခွံခွာပြီး အသားခြောက်အဖြစ် နေလှန်းထား၏။

ယနေ့ခေတ်တွင် သစ်ပင်များ ပေါများပြီး အန္တရာယ်မရှိသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ပေါများသော နေရာများကို တော်ဝင်မိသားစုများက သူတို့၏ အမဲလိုက်ကွင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးရာသီများတွင် သူကောင်းမျိုးနွယ်များက မြင်းစီး၍ အပျော်တမ်း အမဲလိုက်ကြပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင်မူ ထိုတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို မျိုးပွားရှင်သန်စေသည်။

သာမန်ပြည်သူများသည် လေးကိုင်ဆောင်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်အမဲလိုက်ခြင်းကို လုံးဝမပြုလုပ်ရ။ အကယ်၍ ဖမ်းမိပါက အနည်းဆုံး ကြိမ်ဒဏ်အချက်များစွာ အရိုက်ခံရပြီး သုံးလခန့် အိပ်ရာထဲ လဲနေရမည်ဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံးမှာ လှည့်လည်စစ်ဆေးနေသော စစ်သည်တော်များက ချက်ချင်းဖမ်းဆီး၍ ထောင်ထဲသို့ ပို့ခြင်းခံရနိုင်သည်။

ယုန်ကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ရံဖန်ရံခါမှသာ ဖမ်းမိနိုင်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ အရေအတွက်မှာ မနည်းမနော ရှိနေသောကြောင့် ဤလူငယ်လေးသည် အလွန်ပင် လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိကြောင်း သိနိုင်သည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလ နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ ဤသည်မှာ ဆောင်းခိုရန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆင်းရဲသော်လည်း ဘဝအပေါ် မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိသည်။

အဘိုးအိုသည် အသိအမှတ်ပြုဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထိုစဉ် ချီဝူဟော်သည် ဆေးပင်များကို ကြိတ်ချေနေရင်း အိုးထဲသို့ ဆန်ကြမ်းအနည်းငယ် ထည့်ကာ ရေသုံးလက်မခန့် ထည့်ပြီး ချက်ပြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျက်လုနီးပါးအချိန်တွင် ယုန်ခြောက်တစ်တုံးကို ယူလိုက်သည်။ မူလက အနည်းငယ်သာ လှီးဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် ပို၍ လှီးဖြတ်လိုက်၏။

စားပွဲပေါ်တွင် အတုံးငယ်များအဖြစ် လှီးဖြတ်ပြီးနောက် ပိုမိုချိုမြသော မုန်ညင်းဖြူနှင့်အတူ အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ပျံ့နှံ့လာပြီး နွေးထွေးမှုတို့ တိုးပွားလာသည်။

အဘိုးအိုအား ဆေးလဲပေးပြီးချိန်တွင် ဤအသားပြုတ်သည်လည်း ကျက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဘေးတွင် ထောင်ထားသော စားပွဲကို လှဲချကာ ညီညာအောင် ထားလိုက်ပြီး အသားပြုတ်နှစ်ပန်းကန်နှင့် ရှာလကာရည်စိမ် မုန်ညင်းဖြူတစ်ပွဲကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“အိမ်က ဆင်းရဲတော့ ဧည့်ခံစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဘိုး စိတ်မရှိပါနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

အဘိုးအိုသည် မျက်နှာချောမောသော်လည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဤကလေးသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ စားရခြင်းထက် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ ထမင်းလက်ဆုံစားရခြင်းကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေဟန်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲပင်။

အဘိုးအိုသည် အသားပြုတ်တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ အလွန်ပင် အရသာရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အချဉ်တစ်လုပ် ညှပ်စားလိုက်ရာ ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိလှသည်။ ရယ်မောရင်း “စားလို့ကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိသေးဘူး။ ညီလေး... နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ” ဟု မေး၏။

ချီဝူဟော်သည် ပန်းကန်နှင့် တူကို ချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“နာမည်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ချီပါ”

“နာမည်က ဝူဟော်၊ တစ်သက်လုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု ကင်းဝေးပါစေဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့”

အဘိုးအိုသည် သက်ပြင်းချရင်း “ချီဝူဟော်…”

“ဝူဟော်ဆိုတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးက ပြောရတာ လွယ်ပေမယ့်၊ ရဖို့တော့ ခက်ခဲတယ်”

“အဘိုးက လီမျိုးရိုးပါ။ ပြောရရင်တော့ ထိုတာအိုဘိုးဘေးကြီးနဲ့ မျိုးရိုးတူတယ်။ အသက်ရှည်လွန်းတော့ နာမည်ကို မသုံးဖြစ်တာတောင် ကြာပြီ”

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏အသံသည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။ မျက်စိရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း အစပိုင်းတွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အားကောင်းပြီး ထူးခြားနေသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာသော နတ်ဆိုးဘီလူးက လူ့ကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ကျောပေါ်တွင် လိုက်ပါလာပြီးနောက် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကိုက်ညီနေပြီး သိမ်းပိုက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိကြောင်း ခံစားမိသည်။ အသံသည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ရယ်မောရင်း ဆို၏။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို တစ်လမ်းလုံး ထမ်းလာခဲ့တယ်၊ ဒဏ်ရာကိုလည်း ကုပေးတယ်၊ ထမင်းလည်း ကျွေးတယ်။ အဘိုးက မင်းကို ကောင်းကောင်း ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်။ လာ... လာ.. ညီလေး ဘာလိုချင်လဲ အကုန်ပြော။ ငါ အားလုံး ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်”

ချီဝူဟော်သည် ခေါင်းခါရင်း “ကျွန်တော် အဘိုးလီကို ကယ်တာ ဒါတွေအတွက် မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးအိုသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ရယ်မောလျက် ဆို၏။

“ဖြည်းဖြည်းပေါ့... ဖြည်းဖြည်းပေါ့... အရင်ဆုံး နားထောင်ပြီးမှ ပြောလည်း မနှောင်းပါဘူး”

သူသည် ချီဝူဟော်၏ ဘဝကို ကြည့်ရှုပြီး ထိုပျက်စီးနေသော တံခါးကို ညွှန်ပြကာ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။ “ဒီလိုလုပ်... ငါ မင်းကို ရွှေငွေတစ်ထောင် ပေးမယ်။ ရထားဆယ်စီး၊ အစေခံတစ်ရာ၊ အိမ်ကြီးသုံးဆောင် ရနိုင်တယ်။ တစ်သက်လုံး ချမ်းသာပြီး သားသမီး ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

ချီဝူဟော်က ခေါင်းခါလိုက်ရာ အဘိုးအိုက အဘယ်ကြောင့်ဟု ရယ်မောရင်း မေးသဖြင့် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

“စည်းစိမ်များစွာကို တရားနည်းလမ်းမကျဘဲ လက်ခံလိုက်လျှင်၊ ထိုစည်းစိမ်တို့က ကျွန်ုပ်အတွက် မည်သို့ အကျိုးရှိမည်နည်း။”

“လက်ခံရန် ရှက်မိပါသည်။”

ဤသည်မှာ သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော စာသားများဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုသည် မှင်တက်သွားပြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ပြောသည်။

“ဒီလိုလား... ဒါဆို ဒီလိုဘယ်လိုလဲ၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း နေရတာ အထီးကျန်နေတာကို ငါတွေ့တယ်။ အဘိုးကလည်း နာမည်နည်းနည်းရှိတော့ မျိုးရိုးကြီးငါးခု၊ မျိုးရိုးခုနစ်ခုကို သိတယ်။ ချွေမိသားစုက သမီးငယ်လေးက နတ်သမီးလေးလို သိပ်လှတယ်။ မင်းက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါ မင်းအတွက် တောင်းရမ်းပေးမယ်လေ”

“ဒီလို မိသားစုရဲ့ အကူအညီ၊ ချစ်ဇနီးလေးနဲ့ အတူ၊ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေး ဘေးမှာရှိနေပြီး၊ နှစ်ဦးသား ချစ်ခင်ကြင်နာစွာနဲ့ဆိုရင်ကော မပျော်ရွှင်ဘူးလား”

ချီဝူဟော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းခါရင်း “အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက်နဲ့ ဘာမှမသိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်ဆိုတာက ကျွန်တော့်ကို မတရားမှုထဲကို တွန်းပို့နေတာပါပဲ”

“ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူမကို မသိဘူး။ အကယ်၍ သဘောတူလိုက်ရင် ဒါက ရုပ်ရည်အလှကို တပ်မက်တာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှစ်ဦးသား ချစ်ခင်ကြင်နာတယ်လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ”

အဘိုးအိုသည် စကားဆက်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချီဝူဟော်က အသားပြုတ်ကို ညွှန်ပြရင်း ဆိုသည်။

“အဘိုး... အသားပြုတ်က အေးတော့မယ်”

ခေတ္တရပ်တန့်ပြီးနောက်၊ လူငယ်လေးက အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုဟု ထင်သော စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

“အဘိုး မစားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် စားလိုက်မှာနော်”

အဘိုးအိုသည် အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရသော်လည်း စော်ကားခံရသည်ဟု မထင်ဘဲ အပြုံးသည် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာသည်။ ရယ်မောရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ အသားပြုတ်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

“ဒါလည်း မလို၊ ဟိုဟာလည်း မလို၊ ဒီလိုလုပ်ကွာ”

ပြုတ်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ချိန် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

“သင်က ကျွန်ုပ်ကို ခြေလှမ်းပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာတိုင်တိုင် ထမ်းပိုးခဲ့သည်၊ မင်္ဂလာရှိသော ကံစပ်ဆက်မှုကို ပြုရပေမည်”

“တံခါးသည် တာအို(လမ်းစဉ်) ဖြစ်၍၊ ကျမ်းဂန်သည် လမ်းခရီး ဖြစ်၏။”

“ငါသည် တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ပေးမည်၊ သင်အား လူ့ပြည်၌ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ သက်တမ်းကို ပေးသနားမည်။”

“ဘယ်လိုလဲ”