ကြိုးစားလော့

ခြေလှမ်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ။

သက်တမ်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ။

ဤစကား၏ ဆိုလိုရင်းသည် မည်မျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလိုက်ပါဘိ။

ပိုးအိတ်ငယ်လေးအတွင်းမှ ပိုးမီးအိမ်၏ အလင်းရောင်သည်ပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသယောင်။ ချီဝူဟော်သည် ခေါင်းမော့၍ ရှေ့မှ အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူဝါးနေသော လှုပ်ရှားမှုသည်ပင် နှေးကွေးသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အဘိုး နောက်နေတာလား”

“ရှေးပညာရှိ ဖုန်ကျူပင်လျှင် နှစ်ရှစ်ရာသာ သက်တမ်းရှည်သည်ဟု ဆိုကြသည်၊ နှစ်တစ်ထောင့်နှစ်ရာဆိုတာ…”

အဘိုးအိုသည် လက်ကို ဖြန့်ကာ စနောက်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ “မင်းကောင်လေးက ဒါလည်းမလို ဟိုဟာလည်းမလို ဆိုတော့ အဘိုးကြီး စိတ်တိုပြီး နောက်လိုက်တာပေါ့ကွာ။ ဟဲဟဲ… အို၊ ကောင်လေး စိတ်မဆိုးနဲ့၊ အဘိုးရဲ့ အသားပြုတ်ကိုတော့ ချန်ထားခဲ့ဦး”

အဘိုးအိုသည် နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် စနောက်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ဤမြို့ငယ်လေးမှ လူငယ်လေးသည် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အဘိုးအို၏ အသားပြုတ်ကိုပါ ယူသွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ၊ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ခေါ်လိုက်မှ ထိုလူငယ်လေးသည် အသားပြုတ်ကို ပြန်ထားပေးခဲ့သည်။

ချီဝူဟော်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သူဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင်မှသာ ၁၃ ၁၄နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး၏ စရိုက်လက္ခဏာကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အဘိုးအိုသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးနေခဲ့၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ မင်္ဂလာရှိသော ကံစပ်ဆက်မှုဟူသော စကားကို ထပ်မံ၍ မပြောတော့ပေ။

ချီဝူဟော် နေထိုင်သော နေရာသည် မြို့ငယ်လေး၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိသော်လည်း သတင်းစကားမှာမူ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အပြင်မှ ရောက်လာသော ချီအိမ်က ကလေးငယ်သည် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ထမ်းပိုးပြန်လာသော အကြောင်းသည် အနီးအနားရှိ လမ်းအနည်းငယ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေပြီ။

အချို့က ဤသည်မှာ သူနှင့် မျိုးရိုးတူသော အကြီးအကဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်၊ အချို့ကမူ လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်၊ အချို့ကမူ ချီဝူဟော်သည် ဤအဘိုးအို၏ စည်းစိမ်ကို တပ်မက်သောကြောင့်သာ ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုပြန်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ကြည့်လော့၊ ထိုဝတ်ရုံတစ်ထည်တည်းနှင့်ပင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့လုံးတွင် ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မရှိပေ။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် အလွန်အမင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော ချီဝူဟော်သည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာမည်နည်း။

ဤသို့သော အတင်းအဖျင်းစကားများသည် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ချီဝူဟော်မှာ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတော်ကောင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဖြောင့်မတ်စွာ စောင့်ထိန်းလျှင် အပြစ်တင်ဖွယ်မရှိဆိုသည့်အတိုင်း ထိုလူများသည်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်မြင်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဤသတင်းသည်လည်း အခြားသူများ၏ သတင်းကြီး၊ စကားဝိုင်းသစ် များအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မြို့ငယ်လေးများ၊ ရွာငယ်လေးများသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်တတ်သည်။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ကြာသောအခါ နှင်းတို့သည် ထူထပ်စွာ ကျဆင်းလာပြီး မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့လုံးသည် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကာ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လီမျိုးရိုးဟု မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီး လျောင်ဖန်ဟု အမည်တွင်သော ထိုအဘိုးအိုသည် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ ကျိုနေပြီး ချီဝူဟော်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပုဆိန်ကိုင်ကာ ထင်းခွဲနေလျက်။

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ဤဆယ်ရက်အတွင်း သူ၏ ခွန်အားသည် ပို၍ပင် တိုးပွားလာသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားရှိသော ထင်းတုံးကို သန်မာသော လူတစ်ဦးပင်လျှင် နှစ်ချက်သုံးချက် ခွဲမှသာ ကျိုးပဲ့နိုင်ပြီး ယခင်က သူသည် ငါးချက်ခြောက်ချက် ခွဲရသော်လည်း ယခုမူ ပုဆိန်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခွဲနိုင်လေသည်။

နောက်ထပ် ပုဆိန်တစ်ချက် ခွဲချလိုက်ရာ ထင်းတုံးသည် ခလောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျိုးပဲ့သွားသော်လည်း ပုဆိန်၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး ပုဆိန်သွားသည်ပင် စိုက်ဝင်သွားကာ ခဏတာဆွဲမထုတ်နိုင် ဖြစ်သွားရာ ချီဝူဟော်က မှင်တက်သွားသည်။

လက်ဖက်ရည်ကျိုနေသော အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် စနောက်သော အပြုံးဖြင့် “ခွန်အားက အလိုလို တိုးပွားလာတာ မထင်မှတ်စရာပဲ။ ဝူဟော်... မင်းက သိုင်းပညာအနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းနေတာကိုး။ ဘာများ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျမ်းဂန်တွေ လေ့ကျင့်ထားလို့လဲ” ဟု ဆိုသည်။

ချီဝူဟော်သည် ခေါင်းခါရင်း “မလေ့ကျင့်ဖူးပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေ၏။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ကိုယ်ကို ငုံ့ကာ ထိုထင်းတုံးကို ကိုင်ကြည့်ရင်း “ဒီထင်းတုံးက ထားတာကြာလို့ သစ်သားသား ပွသွားပြီး ခွဲရလွယ်တာ ဖြစ်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤသစ်သားအိမ်ငယ်လေးတွင် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိပြီး တံခါးမှာ မူလက ပျက်စီးနေပြီဖြစ်၍ ချီဝူဟော်သည် သစ်တိုင်များဖြင့် ရိုးရှင်းသော သစ်သားတံခါးတစ်ခု ပြုလုပ်ထားသည်။ တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ပွင့်သွားပြီး အချို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် လူများသည် တိုက်ရိုက် ခြေဖြင့် ကန်ဖွင့်တတ်သော်လည်း ယခုလာသောသူသည် တံခါးကို ခေါက်နေသောကြောင့် ချီဝူဟော်က လာသူမည်သူဖြစ်သည်ကို စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း သိနေလေပြီ။

ထင်းခွဲပုဆိန်ကို ချထားပြီး အဝတ်အစားကို အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ကာ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့သွား၍ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီဟူသော အသံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါး ပွင့်သွားပြီး တံခါးပေါ်တွင် နှင်းများ ရှိနေသောကြောင့် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ မြေပေါ်သို့ ကြွေကျသွား၏။ တံခါးအပြင်ဘက် လမ်းဘေးတွင် ထင်းရှူးပင်အို သုံးပင်ရှိပြီး ထင်းရှူးပင်အောက်တွင် လူနှစ်ဦး ရှိနေသည်။

ချီဝူဟော်သည် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆရာဖြစ်နေ၏။ သူ၏ ဝတ်ရုံသည် ထူထဲသော်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မနေပေ။ ဘေးတစ်ဖက်တွင် အဖြူရောင် ပန်းထိုးဂွမ်းအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိပြီး လက်ထဲတွင် ဝါးရိုးစိမ်းထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေနှင့်နှင်းကို ကာကွယ်ထားသည်။ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတို့၏ အမူအရာသည် သန့်စင်မြင့်မြတ်ပြီး ဤမြို့ငယ်လေးနှင့် လားလားမှ မအပ်စပ်ပေ။

အခြားသူများ ကြည့်လျှင် အညိုရောင်ဝတ်ရုံတိုနှင့် မြက်ကြိုးဖြင့်သာ ဆံပင်ကို စုစည်းထားသော ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် လူငယ်လေးနှင့် မည်မျှ ကွာခြားလိုက်ပါဘိ။

ချီဝူဟော်သည် အနည်းငယ် လက်အုပ်ချီကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ဆရာစူးနဲ့ ဆရာကတော် ကြွရောက်လာတာကို မသိလိုက်ပါဘူး၊ အတွင်းသို့ ကြွပါဦးလေ”

စူးရှန့်ယွမ်သည် လက်ကို ဆန့်တန်း၍ တားမြစ်ကာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“မဝင်တော့ပါဘူး... မဝင်တော့ပါဘူး။ နှင်းတွေလည်း အရမ်းကျတော့မယ်လေ။ ငါက ဇနီးသည်နဲ့အတူ ဆွေမျိုးတွေဆီ အလည်ပြန်မှာ။ ဒီညအတွင်း နောက်တစ်မြို့ကို ရောက်ရမှာမို့ သွားရမယ့်လမ်းက ရှည်လျားသေးတယ်၊ မဝင်တော့ပါဘူး”

ချီဝူဟော် အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်မှ လမ်းတစ်ဖက် ဤအစွန်အဖျားလမ်းကြားနှင့် ခြေလှမ်းရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြင်းနှစ်ကောင်ဆွဲသည့် အပြာရောင်ရထားလုံးတစ်စီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုရထားလုံးပေါ်တွင် အနီရောင်အရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

ချီဝူဟော်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြနေ၏။

ထိုအချိန်၌ စူးရှန့်ယွမ်သည် ဇနီးသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

ဤအခါတွင် အမူအရာမြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့တိုးကာ ရင်ခွင်ထဲမှ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးပြီး ချီဝူဟော်၏ အင်္ကျီကော်လံကို အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပေးရင်း နူးညံ့သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ဆောင်းရာသီက အရမ်းအေးတာမို့ အအေးမမိစေနဲ့။ အတွင်းမှာ ဂွမ်းကပ်အင်္ကျီနှစ်ထည်နဲ့ အောက်ခံထူတဲ့ ဖိနပ်တစ်ရန်ပါတယ်၊ ဒီသုံးလအတွက် ဝတ်ဆင်ဖို့ပေါ့”

“ငြင်းခွင့်မရှိဘူးနော်”

ချီဝူဟော် မှင်တက်သွားပြီး “ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…” ဟု ဆိုသည်။

စူးရှန့်ယွမ်သည် ရယ်မောရင်း လက်ကို မော့ကာ “မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဖြောင့်မတ်တာကို သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲက ပေးတဲ့အရာကို မငြင်းရဘူးဆိုတာ မကြားဖူးဘူးလား။ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ဝူဟော်၊ မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က စေတနာနဲ့ ပေးတာလေ... ထပ်ပြီး မငြင်းတော့နဲ့”

ထို့နောက် အေးစက်သော လေကို မှုတ်ထုတ်ရင်း မေးသည်။ “ဒီရက်ပိုင်း... နှင်းတွေထူထပ်တဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ သင်ကြားမှု မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သင်ခဲ့တဲ့ ပညာတွေ မင်း ဘယ်လောက် ကျွမ်းကျင်သွားပြီလဲ။ ငါ မင်းကို မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးကြည့်မယ်... ဘယ်လိုလဲ”

ထို့နောက် လူငယ်လေး ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းများ မေးမြန်းလေသည်။ ချီဝူဟော်သည် တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားလေသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် စူးရှန့်ယွမ်သည် မုတ်ဆိတ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ”

သူ့လက်ကို ဆန့်တန်း၍ ချီဝူဟော်၏ ပခုံးကို အားဖြင့် ပုတ်ကာ “သုံးလအကြာ နွေဦးစာမေးပွဲမှာ ငါ မင်းအတွက် ထောက်ခံပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အောင်မြင်ကျော်ကြားမှာပဲ။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ နာမည်က ပြည်နယ်နဲ့ ခရိုင်တွေကြားမှာ ကျော်ကြားသွားလိမ့်မယ်”

“ကြိုးစားလော့၊ ကြိုးစားလော့”

ချီဝူဟော်သည် ခြံဝင်းထဲမှ အဘိုးအို၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသော ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်မိသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ စူးရှန့်ယွမ်သည်မူ မကြားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် ခဏတာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် စူးရှန့်ယွမ်သည် ချီဝူဟော်ကို များစွာ အားပေးစကား ပြောကြားပြီးမှ ဇနီးသည်၏ တိတ်တဆိတ် တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ရထားလုံးပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိမိကိုယ်ကို အလွန်ပင် အားတက်သရော ဝမ်းသာပီတိ ခံစားနေရဆဲပင်။

ဇနီးသည်ပင်လျှင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို အံ့ဩနေပြီး “အဲဒီကလေး… အရည်အချင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ထက်မြက်တာလား” ဟု ဆိုသည်။

စူးရှန့်ယွမ်သည် သက်ပြင်းချရင်း “ထက်မြက်တာထက် ပိုပါတယ်၊ မွေးရာပါ ဉာဏ်ကြီးရှင်လို့တောင် ပြောရမယ်။ စကားပြောတိုင်း လူကို အံ့ဩစေတဲ့ အချက်တွေ ရှိတယ်။ ပြည်နယ်ကိုးခုမှာရှိတဲ့ အရပ်လေးမျက်နှာကို နှစ်သုံးဆယ်ကျော် လှည့်လည်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ထက် ပညာပိုတတ်တဲ့သူ ရှိနိုင်ပေမယ့် သူ့လောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတော့ မတွေ့ဖူးဘူး”

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အသက် ၁၃နှစ်အရွယ် ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲကာ အနီရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိပြီး လက်ထဲတွင် စက်ပစ္စည်းငယ်တစ်ခုကို ကစားနေ၏။ သူမသည် စူးမိသားစု၏ သမီးဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် အလွန်အလိုလိုက်ခံရသောကြောင့် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများသည် မီးမြေခွေးသားမွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ လက်နှင့် ကော်လံနေရာတွင် အဖြူရောင်အမွေးနုများ လန်ထွက်နေသဖြင့် သူမမျက်နှာလေးကို ပို၍ပင် ချစ်စဖွယ်ဖြစ်စေသည်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် အလွန်ပင် လှပလာမည်မှာ သေချာသည်။

“ယွဲ့အော်... ချီဝူဟော်ကို မှတ်မိလား”

ထိုမိန်းကလေးသည် ပြုံးစိစိဖြင့် “မှတ်မိတာပေါ့.. အမြဲတမ်း ဝါးပင်လိုပဲ တည့်တည့်မတ်မတ်နေပြီး အတန်းကို ပထမဆုံးရောက်လာသူ။ အဖေက အရည်အချင်းအရမ်းရှိတယ်လို့ ခဏခဏပြောတဲ့တစ်ယောက်မလား။ မှတ်မိတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

စူးရှန့်ယွမ်သည် စဉ်းစားရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို သုံးနှစ်အကြာမှာ ဝူဟော်နဲ့ စေ့စပ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”