ပြောင်းဆန်ဝါ အိပ်မက်
Vol. 1 Ch. 5
စကားသံ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ခလောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ အနီရောင်ဝတ်ရုံ မိန်းကလေး၏ လက်ထဲမှ စက်ပစ္စည်းသည် ရထားလုံးကော်ဇောပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဒုန်းဟူသော အသံမြည်သွားသည်။ သူမသည်မူ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြောလိုက်သော စကားကို နားမလည်နိုင်သေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင်မှ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။
“အဖေ နောက်နေတာလား”
စူးရှန့်ယွမ်သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် “သားသမီးတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးလို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို အဖေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် စနောက်နိုင်မှာလဲ။ တကယ်တော့ ဒီကလေးက အရည်အချင်း ထက်မြက်လွန်းတယ်။ တောထဲက နဂါးပျံလိုပဲ အချိန်အခါကိုသာ စောင့်နေတာ။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မိုးတိမ်တွေပေါ် ပျံတက်ပြီး ပြည်နယ်ကိုးခုရဲ့ အရပ်လေးမျက်နှာကြားမှာ လှည့်လည်ပျံသန်းတော့မှာ သေချာတယ်”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် တစ်လောကလုံးမှာ ကျော်ကြားသွားပြီး နန်းတော်ထဲက သူကောင်းမျိုးနွယ်တွေတောင်မှ စာမေးပွဲအောင်စာရင်းထွက်တာနဲ့ သမက်တော်ဖို့ လုကြတော့မှာ…”
သူသည် မူလက အဲဒီအချိန်ကျရင် သမီးလေးတောင်မှ သူနဲ့ ပေါင်းသင်းဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်ဟု ပြောရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် စကားသံ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး မပြောတော့ဘဲ အခြားတစ်ခုဆိုလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဖြောင့်မတ်ပြီး သိက္ခာလည်း ရှိတယ်။ အခု ဆင်းရဲနေပေမယ့် အချိန်ကြာကြီး ဆက်ပြီး ဆင်းရဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆင်းရဲနေတဲ့အချိန်မှာ သမီးက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံနိုင်မယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် သူ မိုးတိမ်တွေပေါ် ပျံတက်ပြီး အရပ်လေးမျက်နှာမှာ ကျော်ကြားသွားတဲ့အခါ သမီးကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြင်ဖော်ကောင်းတစ်ယောက်လို့ ဆိုနိုင်တယ်”
စူးရှန့်ယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြလေသည်။ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့အတွက် အလွန်ပင် အမြော်အမြင်ကြီးစွာ စဉ်းစားပေးတတ်ကြ၏။
ဤသို့နဂါး ရေတိမ်တွင် ရှိနေစဉ်အခါသည် သူကြိုတင်မြင်တွေ့နိုင်သော သမီးဖြစ်သူ၏ အကောင်းဆုံးသော အိမ်ထောင်ဘက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မိန်းကလေးသည်မူ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး လက်ချောင်းများကို လိမ်ကျစ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖခင်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သွားကိုကြိတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“သမီး… မလိုချင်ဘူး…”
စူးရှန့်ယွမ်သည် မှင်တက်သွားပြီး စိတ်မဆိုးဘဲ နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မိန်းကလေးသည် ဖြေရန်ကြံရွယ်သော်လည်း ထိုလူငယ်လေး၏ အပြုအမူ၊ စိတ်နေသဘောထားတို့မှ အပြစ်အနာအဆာ တစ်စက်မျှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ ရုပ်ရည်မှာ ချောမောလှပခြင်း မရှိသော်လည်း ကြံ့ခိုင်တည်ငြိမ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပန် ရှိသည်။ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မူလအတွေးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“သူ… သူ့အိမ်က ဆင်းရဲတယ်၊ အကြီးအကဲတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုလည်း မရှိဘူး၊ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ရာထူးလမ်းမှာ ဘယ်လောက်အထိ သွားနိုင်မှာလဲ”
စကားထွက်သွားသည်နှင့် မကောင်းတော့မှန်း သိလိုက်သော်လည်း ထွက်ပြီးသားစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“အဖေက သမီးကို သမိုင်းစာအုပ်တွေ ဖတ်ခိုင်းတယ်။ ရှေးယခင်ကတည်းက ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူတွေ မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ရှိခဲ့တယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နှစ်ယောက်က အထက်တန်းလွှာကို ရောက်နိုင်ခဲ့လို့လဲ။ မျိုးရိုးကြီးငါးခု၊ မျိုးနွယ်ကြီးခုနစ်ခုက လူတွေကတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရင်တောင် ဂုဏ်ပြုခံရတဲ့ ရာထူးကို ရနိုင်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်တယ်”
“သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက မျိုးရိုးကြီးငါးခု၊ မျိုးနွယ်ကြီးခုနစ်ခုထက် ပိုသာလွန်လို့လား”
“သမီး… သမီး မလိုချင်ဘူး…”
စူးရှန့်ယွမ်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မှင်တက်နေပြီး မိမိ၏ သမီးကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“သမီးကို သမိုင်းဖတ်ခိုင်းခဲ့တာဆိုပေမယ့် အခုကြည့်ရသလောက် တကယ်ပဲ တစ်ခုခုတော့ ဖတ်တတ်လာပြီပဲ…”
ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာပွင့်လာပြီး ပိုးဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ကာ ကျောက်စိမ်းသရဖူ ဆောင်းထားသော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မော၍ ဆိုသည်။
“ဦးလေးစူး.. ညီမဘေးယွဲ့အော် ပြောတာက နည်းနည်းမသင့်တော်တဲ့ နေရာတွေ ရှိပေမယ့် သုံးပုံတစ်ပုံလောက်တော့ အမှန်တရား မပါဘူးလား”
“အဲဒီ ချီဝူဟော်... အရည်အချင်း ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ဒီလောက် ကျယ်ပြောတာလေ။ သူက အရည်အချင်းရှိပေမယ့် ဘယ်နေရာကနေ ဝင်ပေါက်ရှာနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း အရည်အချင်း မရှိပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရည်အချင်းအနည်းငယ် ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ နောက်ကွယ်က မျိုးရိုးမရှိရင်တောင်၊ အဲဒီ ချီဝူဟော်ထက် မညံ့ပါဘူး”
ဤချောမောသော လူငယ်လေးသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အမူအရာ လှပတင့်တယ်သည်။ သူသည် စူးရှန့်ယွမ်၏ ဇနီးသည်ဘက်မှ အမျိုးဖြစ်ပြီး သူတို့ကို အထူးတလည် လာကြိုခြင်းဖြစ်သည်။ မျိုးရိုးကြီးငါးခု၊ မျိုးနွယ်ကြီးခုနစ်ခုထဲမှ ချွေမိသားစုနှင့် အနည်းငယ် အဆက်အသွယ်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ စူးရှန့်ယွမ်သည် ထိုလူငယ်လေး၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုကို မြင်ရသလို မိမိသမီး မျက်နှာတွင်လည်း အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကာ သဘာဝအတိုင်းဟုဆိုပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ မပြောတော့ပေ။
... ...
ချီဝူဟော်သည် ဆရာစူးကို လိုက်ပို့ပြီး သူတို့စီးနင်းသော ရထားလုံး လျင်မြန်စွာ ခရီးဆက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရထားဘီးတို့သည် နှင်းမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ခွဲကာ မြို့ငယ်လေး၏ တစ်ခုတည်းသော ကျယ်ဝန်းသည့် လမ်းမကြီးပေါ်မှ တဟုန်ထိုး ထွက်ခွာသွားမှ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
အထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ အဝတ်အစားအနည်းငယ်အပြင် ငွေစအနည်းငယ်လည်း ရှိနေပြီး ကြေးနီပိုက်ဆံ သုံးသောင်းခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။ ယခုအခါ ဆန်ဈေး အနည်းငယ် ကြီးမြင့်သော်လည်း တစ်ပေါင်လျှင် ကြေးနီပိုက်ဆံ ဆယ်ပြားသာ ရှိသည်။ ဝက်သား၊ သိုးသား၊ နောက်ခြေတစ်ချောင်းစာ လှီးဖြတ်လာလျှင်ပင် တစ်ရာကျော်သာ ကျသည်။ မြို့ထဲမှ အစေခံမ၊ အစေခံငယ်၊ ငါးကျပ်သားသာ တန်ဖိုးရှိသည်။ ကြေးနီပိုက်ဆံ သုံးသောင်းသည် အိမ်ထောင်စုတစ်စုအတွက် ဤဆောင်းရာသီကို ကျော်ဖြတ်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုလျှံနေ၏။
ထို့အပြင် စာအုပ်အနည်းငယ်လည်း ရှိပြီး အပေါ်တွင် မှတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ချီဝူဟော်သည် ဤအရာများကို ပွေ့ပိုက်ရင်း ယခင်ကထက် ပို၍ လေးလံသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
ရုတ်တရက် ခြံဝင်းထဲမှ အဘိုးအိုသည် စားပွဲကိုခေါက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။
“ကောင်လေး... ငေးငိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“လက်ဖက်ရည် ကျိုပြီးပြီလေ။ လာပြီး အဘိုးနဲ့အတူ တစ်ခွက်နှစ်ခွက် သောက်ပါဦး”
ချီဝူဟော်သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး “ထမင်း မချက်ရသေးဘူး” ဟု ဖြေသည်။ သို့သော် အဘိုးအိုက ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖက်ရည်အိုးကိုကိုင်ကာ နှစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး တစ်ခွက်ကိုကိုင်ဆောင်ရင်း ချီဝူဟော် ထမင်းချက်နေသည်ကို ကြည့်နေ၏။ လူငယ်လေးသည်လည်း ထမင်းချက်ပြီးမှ လက်ကို သန့်စင်စွာ ဆေးကြောပြီး ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
အဘိုးအို၏ လက်ရာသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး လက်ဖက်ရည်နံ့မှာ သင်းပျံ့လွင့်မျော၏။ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကို မသောက်ဖူးသော ချီဝူဟော်ပင်လျှင် ဤလက်ဖက်ရည်သည် ဆရာစူး အလွန်တန်ဖိုးထားသော လက်ဖက်ရည်အိုးငယ်လေးထက် များစွာ ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားမိသည်။
အဘိုးအိုသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး အိမ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။
“အစောက ဆရာစူး... ဒီမြို့ငယ်လေးထဲမှာ စာသင်ပေးနေတာလား။ သူ မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်အရမ်းကြီးတယ်လို့ ငါကြားတယ်”
“ဘယ်လိုလဲ... ကောင်လေးက ရွှေငွေအပြည့်ရှိတဲ့ အခန်းကို မမက်မောဘူး၊ နတ်သမီးလေးလို လှပတဲ့ မိန်းမပျိုကိုလည်း မကြိုက်ဘူး၊ စာဖတ်ပြီး စာမေးပွဲဖြေချင်တာလား”
ချီဝူဟော်သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြရာ အဘိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်၍ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” မေးလေ၏။
ချီဝူဟော်သည် လက်ချောင်းများဖြင့် ပန်းကန်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာမှ ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ ကျွန်တော့်ကျောကို ပုတ်ပြီး ပြောဖူးတယ်။ ယောက်ျားလေးဆိုတာ စာဖတ်ပြီး အရည်အချင်းကို ဖော်ပြရမယ်၊ အထက်မှာ နိုင်ငံတော်ကို ကျေးဇူးဆပ်ပြီး၊ အတွင်းမှာ စိတ်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းရမယ်တဲ့”
“ဇာတိမြေမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်တော့ တစ်လမ်းလုံးမှာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ သိန်းနဲ့ချီပြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက အရာရှိတွေ တာဝန်မကျေပွန်ခဲ့ဘူး။ တာဝန်ကျေပွန်ခဲ့ရင် အဲဒီမှာ သေတဲ့လူတွေ အများကြီး နည်းသွားမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”
“တကယ်လို့ စာပေအရာရှိ ဖြစ်လာရင် နန်းတော်ထဲမှာ ဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်ရင်း မူဝါဒကောင်းတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီး ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုမယ်။ စစ်သူကြီးဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်လည်း အင်အားကြီးစစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး နတ်ဆိုးမိစ္ဆာတိုင်းပြည်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ မတရားသဖြင့် သေဆုံးသွားတဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် လက်စားချေမယ်”
“ကိုယ့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို အစွမ်းကုန် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မယ်”
စကားသံ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ထပ်ပြောသည်။
“သွားလာဝင်ထွက်တဲ့အခါ မျက်မှောက်ခေတ်က သူရဲကောင်းတွေနဲ့လည်း သိကျွမ်းနိုင်မယ်၊ လူ့လောကရဲ့ စည်ကားမှုများစွာကို တွေ့မြင်နိုင်မယ်၊ မနက်တစ်မျိုး ညတစ်မျိုး မဖြစ်တော့ဘူး။ အောင်မြင်ကျော်ကြားပြီး သမိုင်းမှာ နာမည်တွင်ကျန်ရစ်မယ်”
အဘိုးအိုက မထီမဲ့မြင်ပြုသော ရယ်သံဖြင့် ရယ်လိုက်တော့ လူငယ်လေးဟာ “ကျွန်တော်ပြောတာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ” ဟု ဆိုသည်။
အဘိုးအိုသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းခါကာ “အားလုံး မှားတယ်၊ ကြီးကြီးမားမား မှားယွင်းနေတယ်”
“စာပေအတွက်... စစ်ရေးအတွက် ပြောနေတာက၊ အင်း... မင်း အရာရှိဖြစ်သွားရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ထဲက ဓားတစ်လက်၊ မွေးမြူထားတဲ့ လင်းယုန်ခွေးတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်မှာ။ ဧကရာဇ်က မင်းကို ဘယ်နေရာကို သွားခိုင်းရင် မင်း အဲဒီနေရာကို သွားရမှာ။ ပြည်သူတွေကို ကယ်ဆယ်တာ၊ ဘီလူးတွေကို ခုခံတာ၊ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက ဧကရာဇ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရမှ လူအင်အားကို စုစည်းနိုင်မှာ။ ဧကရာဇ်က ဒီဆန္ဒမရှိရင် ကောင်းကင်လောက်ကြီးတဲ့ အရည်အချင်း ရှိရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး”
“အသုံးမဝင်တော့တဲ့အခါ မင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်မှာပဲ”
“မင်းက မနက်တစ်မျိုး ညတစ်မျိုး မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်”
“ဧကရာဇ်အနားမှာ နေရတာ ကျားအနားမှာ နေရတာနဲ့ တူတယ်။ နန်းတော်ထဲက တစ္ဆေတွေနဲ့ အပြင်ဘက်က နတ်ဆိုးမိစ္ဆာတွေ နှစ်ခုကြားမှာ ဘယ်သူက ပိုကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲလေ... ”
”အဟဟား… ထားလိုက်ပါ။ ဂုဏ်နဲ့စည်းစိမ်ဆိုတာ သာမန်စိတ်ရဲ့ တပ်မက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်”
အဘိုးအိုသည် သက်ပြင်းချရင်း “သင်၌ ကောင်းကင်ပေးသော အရည်အချင်းရှိသည်၊ ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်းကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သည်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကို သိသည်၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည်၊ မိန်းမလှကို မြူခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ရှုမြင်သည်၊ အရက်၊ အလှ၊ စည်းစိမ်၊ ဒေါသတို့သည် သင့်ကို မမှားယွင်းစေနိုင်၊ အဘယ်ကြောင့် နာမည်ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးကို ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်ဘိသနည်း။”
ချီဝူဟော်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီး ပွင့်လင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“အဘိုးရဲ့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောတဲ့စကားမှန်းသိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ငယ်သေးတယ်လေ”
“ဒီလောကကြီးရဲ့ စည်ကားမှုများစွာ၊ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ယောက်ျား၊ လှပတဲ့ မိန်းမ၊ နှစ်ဦးသား ချစ်ခင်ကြင်နာမှု၊ သူရဲကောင်း၊ စစ်သည်တော်၊ ကျွန်တော် အားလုံးကို မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော် ဒီအရာတွေကို မြင်ပြီးတဲ့အခါ အဘိုးနဲ့ တူညီတဲ့ ကောက်ချက်ကို ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်လည်း အိုမင်းသွားပြီပေါ့”
ချီဝူဟော်သည် မိမိကိုယ်ကို သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။
“နာမည်ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံး၊ ဤဘဝတွင် ချိုးဖျက်မည်။”
အဘိုးအိုသည် ရယ်မောရင်း “ဤဘဝတွင် ချိုးဖျက်မည်လော။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုဘိသနည်း။”
ဤစကားပြောပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မပြောတော့ဘဲ ချီဝူဟော်ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောရန်သာ ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ခဏအကြာတွင် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ကုန်သွားလေပြီ။ ချီဝူဟော်သည် ရုတ်တရက် အိပ်ချင်လာပြီး မျက်ခွံများ လေးလံလာ၏။ ထိုစဉ် ပြောင်းဖူးဝါထမင်းသည်မူ ချက်၍ မပြီးသေးပေ။
အဘိုးအိုသည် ရယ်မောရင်း “အိပ်ချင်ပြီလား ဝူဟော်။ အိပ်ချင်ရင် သွားအိပ်တော့လေ”
ချီဝူဟော်သည် မူလက ငြင်းပယ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း အိပ်ချင်စိတ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေသောကြောင့် သဘောတူလိုက်ရသည်။ ထရပ်လိုက်သောအခါ ခြေလှမ်းများပင် ယိုင်နဲ့သွားပြီး၊ အိပ်ရာပေါ်ပြန်သွားမှ မိမိ၏ ခေါင်းအုံး ပျောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ပေ။
မူလက တိုက်ရိုက် အိပ်ချပစ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း အဘိုးအိုသည် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလာပြီး ထိုခေါင်းအုံးက ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားဟန်ရှိကာ အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်နေသည်။ ရယ်မောရင်း သူ့ကို ခေါ်လိုက်၏။
“လာ... လာ... ငါ့ဆီမှာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ရှိတယ်။ နယ်လှည့်သွားလာတဲ့ တာအိုရသေ့တစ်ပါးက ငါ့ကို ပေးခဲ့တာပဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ရှုခင်းများစွာကို မြင်နိုင်တယ်လို့တော့ ကြားဖူးသား။ ယူသွားပြီး အိပ်တော့။ ဘာမှစိတ်မပူနဲ့... ထမင်းကျက်ရင် ငါ လာခေါ်မယ်”
ချီဝူဟော်၏ အိပ်ချင်စိတ်သည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုခေါင်းအုံးကို ပွေ့ပိုက်၍ ပြန်သွားအိပ်လေသည်။ အဘိုးအိုသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလျက် ဆို၏။
“ဂုဏ်၊ စည်းစိမ်၊ အရက်၊ အလှ၊ ဆန္ဒ။ ဒီနေ့ မင်းကိုအခွင့်အရေး ပေးမယ်။ မင်း စည်းစိမ်မှာ နစ်မွန်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သာမန်စိတ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်မလား ကြည့်ကြစို့”
“အိပ်မက်ကြီးတစ်ခုကို သွားမက်တော့”
အဘိုးအိုတစ်ယောက်တည်း လက်ဖက်ရည် ငှဲ့သောက်နေလေ၏။ ထိုလက်ဖက်ရည်အိုးမှာ မကြာသေးမီက ကုန်သွားပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။ ခေါင်းကို မော့ကာ မိမိကိုယ်ကို တီးတိုးရေရွတ်လေသည်။
“နှမြောစရာပဲ... လက်ဖက်ရည်ရှိပေမယ့် ရှုစားစရာ ပန်းမရှိဘူး”
ရုတ်တရက် မြေကြီးကွဲအက်လာပြီး၊ ထူးဆန်းသော မြက်တစ်ပင်သည် လေနှင့်အတူ ကြီးထွားလာပြီး ခဏအကြာတွင် မက်မွန်ပင်တစ်ပင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်လန်းလာ၍ ပန်းရနံ့မှာ သင်းပျံ့ဝေးလွင့်နေသဖြင့် လက်ဖက်ရည်နံ့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။
“နှမြောစရာပဲ... ပန်းရှိပေမယ့် နှင်းမရှိဘူး”
ခဏအကြာတွင် နှင်းပွင့်များ ကြွေကျလာသော်လည်း ဤခြံဝင်းထဲသို့ မကျရောက်ပေ။ လက်ဖက်ရည်နံ့၊ ဆောင်းရာသီ ပန်းသီးပင်၊ နှင်းပွင့်များ၊ အလွန်ပင် ပြောမပြတတ်အောင် လှပသော ရှုခင်းပင်။ အဘိုးအိုမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း လွင့်မျောအထီးကျန်နေပြီး ဤလောကမှ လူသားမဟုတ်သကဲ့သို့ လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျောက်စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ခေါက်တိုင်း မိမိကိုယ်ကို တစ်ခွန်း ဆို၏။
“မိန်းမလှ၊ သူရဲကောင်း၊ ဂုဏ်၊ စည်းစိမ်၊ ဥစ္စာ”
“ဟ…”
“အားလုံးဟာ အိပ်မက်ပမာ၊ မာယာပမာ၊ ရေမြှုပ်ပမာ၊ အရိပ်ပမာပါပဲ”
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ မျက်လုံးကို မှေးစင်း၍ ဆောင်းရာသီ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များကိုကြည့်ရင်း ခဏအကြာတွင် တည်ငြိမ်စွာ တိုးတိုးလေးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“စည်ကားမှုကို ထိုးထွင်းမြင်လျှင်”
“နတ်ဘုံတံခါးသို့ ဝင်နိုင်ပြီ”