အိပ်မက်ထဲမှ နတ်ဒေဝီ

ချီဝူဟော်သည် ထိုကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံးလေးကို ပိုက်၍ အိပ်ရာထက် လဲလျောင်းလိုက်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်အစဉ်သည် နက်ရှိုင်းသော အိပ်မောကျခြင်းဆီသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံးသည် အခေါင်းပေါက်ဖြစ်ရာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုအခေါင်းပေါက်သည် ကျယ်၍ ကျယ်၍ လာသည်။ ရုတ်တရက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုပင် ဝါးမြိုသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။

ချီဝူဟော်သည် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးသံတရွှဲရွှဲ ဖြစ်လာသည်။

ဝိုးတဝါးအသိစိတ်ထဲတွင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိသောအခါ နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်သို့ ရောက်နေလေပြီ။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ဟန်တူသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ငန်းမွေးနှင်းပွင့်ကြီးများ တဖွဲဖွဲကျနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။

ချီဝူဟော်သည် လက်ကိုမြှောက်၍ နဖူးကို ဖိထားရင်း အတန်ကြာမှ သတိပြန်လည်လာ၏။ ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အထုပ်ကလေးသည် ရှိနေဆဲ။ အတွင်းမှ စာအုပ်များ၊ အဝတ်အစားများ၊ ကြေးနီဒင်္ဂါးများ အားလုံး အပြည့်အစုံပင်။ ထိုအခါမှ ဆရာစူးပေးလိုက်သော ပစ္စည်းများကို ယူလာပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင် အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်ကို သတိရတော့သည်။

ဤသည်မှာ မဖြစ်သင့်သော အမှားပင်။

ထိုနေ့က စားသောက်ဖွယ်ရာများအကြောင်းကိုမူ ပြောနေစရာမလိုတော့ပြီ။

ဆရာစူးပေးသော ကြေးနီဒင်္ဂါးများကြောင့် ဤဆောင်းရာသီကြီးတွင် ချီဝူဟော်သည် မြို့ထဲသို့သွား၍ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရန် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် စာပေကို ပိုမိုအာရုံစိုက် လေ့လာခွင့်ရခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စာအုပ်များပေါ်ရှိ မှတ်ချက်များသည် အလွန်အသေးစိတ်ကျသောကြောင့် သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ ပို၍ လျင်မြန်ခဲ့သည်။

နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်သောအခါ ဆရာစူးသည် သူ့ကို အမှန်ပင် ထောက်ခံပေးခဲ့သည်။ ချီဝူဟော်သည် နွေဦးစာမေးပွဲတွင် ပထမရရှိခဲ့ပြီး အရပ်လေးမျက်နှာတွင် ကျော်ကြားသွား၏။ ဆရာစူးကို နှုတ်ဆက်၍ မြို့တော်သို့ သွားရောက် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ သုံးနှစ်အကြာ ဆောင်းဦးစာမေးပွဲတွင်လည်း တစ်ခဲနက် အောင်မြင်ခဲ့ပြန်သည်။ သူ၏ စာပေအရေးအသားသည် ကျွမ်းကျင်ပြောင်မြောက်ပြီး စုတ်ချက်မှာ ထက်မြက်လှသည်။ သူ့ကျော်ကြားမှုသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြည်နယ်အစိုးရအထိပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူနှင့် အဆက်အဆံပြုလုပ်ကြသူများမှာ အထက်တန်းလွှာမှ လူကြီးလူကောင်းများ၊ မျိုးနွယ်ကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ပြည်နယ်အရာရှိများပင် သူ့ကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံကြရ၏။

သို့သော် ချီဝူဟော်၏ စရိုက်မှာ မာကျောဖြောင့်မတ်လှရာ မျိုးနွယ်ကြီးများ၏ ထောက်ပံ့မှုကို လက်မခံခဲ့ပေ။

သူ၏ အရည်အချင်းကို တန်ဖိုးထားသော မျိုးရိုးကြီးများက အနာဂတ်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည့်အနေဖြင့် သူတို့၏ သမီးပျိုများနှင့် လက်ဆက်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းသော်လည်း သူသည် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ထိုမိန်းမပျိုလေးများ၏ ချစ်ခင်ဟန်ပြသော အကြည့်များကို သူက မသိကျိုးကျွန်ပြုနေသည်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တွေ့ရသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်ကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ချီဝူဟော်သည် စာပေအသိုင်းအဝိုင်းတွင် မိန်းမစိတ်မဝင်စားသူ၊ သူတော်ကောင်းမဟုတ်လျှင် ယောက်ျားချင်းစုံမက်သူဟု ကျော်ကြားသွားသည်။ မျိုးရိုးကြီးမှ မိန်းမပျိုများသည် သူ့အကြောင်းပြောကြချိန် တခစ်ခစ်ရယ်မောကြပြီး ထိုရယ်သံများထဲတွင် အလိုက်ကန်းဆိုးမသိသော သူ့အပေါ် အံကြိတ်ထားသည့် ဒေါသမီးများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။

သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက မေးသောအခါ ချီဝူဟော်သည် နားမလည်သလို ပြန်ဖြေသည်မှာ

“နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူတဲ့သူ မတွေ့သေးလို့ပါပဲ”

“တကယ်လို့ ငါက ယောက်ျားချင်း စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့”

“မင်းအတွက်တော့ ကံဆိုးခြင်းပဲပေါ့”

သူငယ်ချင်းသည် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး လက်ဖြင့် တင်ပါးကို အုပ်ကာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားရတော့သည်။

နောက်ပိုင်း မြို့တော်သို့ ပညာသင်သွားသောအခါ သူနေထိုင်သည့်နေရာသည် အလွန်ဆိတ်ငြိမ်ပြီး တောင်တန်းများနှင့် နီးကပ်နေ၏။ တစ်ညတွင် အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိသေးခင်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ဤနေရာသည် မြို့တော်အပြင်ဘက်စွန်းဖြစ်ရာ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သော သူခိုးဓားပြများ သို့မဟုတ် မန္တန်အနည်းငယ်တတ်သော ဘုန်းကြီး၊ ရသေ့များ ရောက်လာနိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဤအချိန်တွင် ရောက်လာသူသည် သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အသက် ၁၇နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ချီဝူဟော်သည် ဓားကိုကိုင်၍ ထရပ်လိုက်၏။ လက်တစ်ဖက်က ဓားကို နောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သူခိုးဟု ထင်ထားသော်လည်း ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လရောင်အောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ၁၆၊ ၁၇နှစ်အရွယ် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသာ။ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာလေးမှာ ကျက်သရေရှိလှသည်။ ချီဝူဟော် တံခါးဖွင့်သည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အရိုအသေပေး၏။ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်း၊ ဖြူစင်သော သွားတန်းလေးများနှင့် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထား၊ လှပစွာ လွှဲယမ်းနေသော စကတ်စတို့သည် မျိုးရိုးကြီးမှ သခင်မလေးများထက်ပင် သုံးဆမက သာလွန်လှပပြီး သူ၏ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါကိုမူ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပြီ။

ချီဝူဟော်သည် တစ်ယောက်တည်း ပညာသင်နေသူဖြစ်ပြီး ဆရာစူးထံမှ ဓားသိုင်းပညာကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ဓားသည် လူကို သတ်ဖူးသလို၊ ဘုရားကျောင်းဟောင်းတွင် စာဖတ်ရင်း တစ္ဆေနှင့်လည်း ကြုံဖူးသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေသင်ကြားခဲ့ရာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူဖြစ်၍ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးရင်း မေးလိုက်သည်မှာ...

“သခင်မလေး ညဉ့်နက်သန်းခေါင် တံခါးလာခေါက်တာ ဘာကိစ္စများ ရှိပါသလဲခင်ဗျာ”

သို့သော် ထိုလှပသော မိန်းမပျိုလေးမှ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့၍ ပြုံးကာ ပြောသည်မှာ...

“အရှင်ရဲ့ ဒီလိုဆက်ဆံမှုကို ကျွန်မ မခံယူဝံ့ပါဘူး။ ကျွန်မက အစေခံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်”

“ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေးက အရှင်ရဲ့ စကားသံကို ကြားဖူးပြီး အချိန်ကြာကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့ အရှင်ရဲ့ ငြိမ့်ညောင်းတဲ့ ဇီသာသံကို ကြားရတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ပီတိဖြစ်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ တွေ့ဆုံချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ တေးဂီတနဲ့ မိတ်ဖွဲ့လိုရင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကြီးဖြစ်နေမလား စိုးရိမ်လို့ ကျွန်မကို အရင်လာမေးခိုင်းလိုက်တာပါ”

ချီဝူဟော် တစ်ခုခုထူးခြားနေသည်ကို သိလိုက်ပြီး လမင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားပြီးနောက် ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ဦး လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်တိမ်း၍လည်း မလွတ်နိုင်ဟု တွေးကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြော၏။

“ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း လိုလားတောင့်တနေတာပါ၊ မဖိတ်ခေါ်ဝံ့ရုံလေးပေါ့။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်၊ သခင်မလေးက ဘယ်နေ့ ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ဆုံချင်ပါသလဲ”

“အဟိ.. အရှင် သံသယမဝင်ပါနဲ့၊ ဒီနေ့ပါပဲ”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထိုအပြာရောင်ဝတ်စုံ မိန်းကလေး ပြုံး၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ချီဝူဟော်သည်လည်း အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် အပြာရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ဘက် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် တောင်တန်းကြီးရှိပြီး သူ့မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေရင်း ဓားရှည်ကို ဒူးပေါ်တွင် တင်ထား၏။ လေပြေညင်းက တိုက်ခတ်နေဆဲ၊ ဝါးတောသည်က လေထဲ၌ ယိမ်းနွဲ့နေလျှက်။ ထူးခြားသော သတ္တဝါမှန်း သိသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ မကြာမီ လူလာသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ဒူးပေါ်မှ ဓားသည် တုန်ခါသွား၏။

စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း လာရောက်သူတို့၏ ခမ်းနားမှုကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ လရောင်အောက်တွင် လူရာပေါင်းများစွာသည် ပိုးထည်များ ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ ဝေါယာဉ်တစ်စီးကို ထမ်းလာကြပြီး ရှေ့နောက်တွင် မီးအိမ်ကိုင် အစေခံမလေးများ ပါလာသည်။ အားလုံးမှာ ချောမောလှပပြီး လက်ဝတ်ရတနာများ၏ အသံသည် တချွင်ချွင် မြည်နေ၏။ ဝေါယာဉ်ဘေးတွင်မူ အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့သော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်နေလျှက်ရှိသည်။

ချီဝူဟော် နေထိုင်သည့်နေရာသည် မြို့တော်အပြင်ဘက်စွန်း ဖြစ်နေပြီ။ မြို့ပြင်ဟု ဆိုသော်လည်း မြို့တော်ကို ဝန်းရံထားသော လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများနှင့် နီးကပ်ပြီး ရေစီးသံများလည်း ရှိသည်။ ထိုလာရောက်သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်းကြ၏။ အဖိုးတန် သားရဲအမွေး သုံးရာမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကော်ဇောကို ခင်းကျင်းပြီး၊ နတ်သစ်သီးများ၊ အရက်ကောင်းများ၊ ဟင်းလျာကောင်းများကိုလည်း တည်ခင်းထားရာ၊ ချက်ချင်းပင် အရာရှိကြီးများ၏ ပွဲတော်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ နွေဦးပွဲတော်ပင် ဤမျှ ခမ်းနားမည် မဟုတ်ပေ။

ချီဝူဟော်သည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ နေရာယူလိုက်သည်။

သခင်မလေးဆိုသူသည် ဝေါယာဉ်ပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ပြောသည်မှာ “အိမ်မှာပဲ အနေများခဲ့တာမို့ ဒီနေ့ အရှင်ရဲ့ ဇီသာသံကို ကြားရတော့ စိတ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မိပါတယ်။ ဧည့်ဝတ်မကျေတာများရှိရင် အရှင် စိတ်မဆိုးပါနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါရဲ့လေ”

ထို့နောက် အတန်ကြာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုကြပြီး ထိုသခင်မလေးသည် ဝေါယာဉ်ထဲမှပင် ဇီသာတီးပြသည်။ တီးလုံးတိုင်းသည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှပေ၏။ ချီဝူဟော်သည် ဇီသာတီးခြင်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း ဆရာစူးက သူတော်ကောင်းတို့၏ အနုပညာခြောက်ရပ်ကို မတတ်မြောက်၍ မဖြစ်ဟုဆိုကာ အတင်းသင်ခိုင်းခဲ့သောကြောင့် များစွာ နားထောင်ဖူးသည်။ ယခု ကြားရသည့် အသက်ငယ်ပုံရသော သခင်မလေး၏ ဇီသာသံသည် သူ ပညာသင်ခရီးတစ်လျှောက် ကြားခဲ့ရသမျှတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချီဝူဟော်သည် စကားဖြင့် စမ်းစစ်ကြည့်သော်လည်း မျက်နှာမပြသော ထိုမိန်းမပျိုလေးသည် အလွန်ပါးနပ်လှ၏။ သူမအမြင်နှင့် သုံးသပ်ချက်များသည် အလွန်မြင့်မားပြီး၊ ယနေ့လောကအခြေအနေအပေါ် သူမသုံးသပ်ချက်တိုင်းက အလွန်တိကျလှရာ ချီဝူဟော်၏ ဆရာထက်ပင် သာလွန်နေသည်။ ထိုသခင်မလေးသည်လည်း ချီဝူဟော်၏ စကားအချို့ကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ သက်ပြင်းချသည့် အခါများလည်း ရှိတတ်ပေသည်။

နှစ်ဦးသား အလွန် စိတ်သဘောတူညီကြပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပင် နေထွက်တော့မည် ဖြစ်၍ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်၌ နေထွက်လာပြီး တောအုပ်ထဲတွင် မြူနှင်းများ ဝေ့ဆိုင်းနေ၏။ ချီဝူဟော်သည် ဓားရှည်ကို ကိုင်လျက် ထိုမိန်းကလေး ဝေါယာဉ်စီး၍ ထွက်ခွာသွားသည်ကို အဝေးသို့ လိုက်ပို့ရင်း အတန်ကြာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ထိုမိန်းမပျိုလေးသည် မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသည်။ အမြဲတမ်း ညဉ့်နက်မှ လာရောက်ပြီး နေထွက်ချိန်တွင် ပြန်သွားလေ့ရှိ၏။ ဤသို့ဖြင့် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသောအခါ ချီဝူဟော်သည် သတိထားမှုကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဇီသာတီးလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ စကားပြောလိုက်ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးကြသည်။ ဤသို့သော မိတ်ကောင်းဆွေမွန်နှင့် ဆွေးနွေးဖလှယ်ခွင့်ရခြင်းကြောင့် သူ၏ ပညာဗဟုသုတနှင့် ကမ္ဘာလောကအပေါ် နားလည်မှုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့ရသည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤမိန်းမပျိုလေးသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။ သို့သော် သူမသည် မိမိတို့အမျိုးအနွယ် မဟုတ်သော်လည်း၊ အကျင့်စရိုက်မှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သောကြောင့် အရေးမကြီးဟု ယူဆလိုက်သည်။

လပြည့်ညတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုအပြီးတွင် ချီဝူဟော်မှာ ဇီသာကြိုးကို ညှိနေချိန် ရုတ်တရက် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသောအစေခံမလေးသည် ပြုံးလျက် နားစွင့်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုးရယ်ကာ ဘေးမှအစေခံများက ထူထဲသော ကော်ဇောကို မြေပေါ်တွင် ခင်းကျင်းပေးကြသည်။ ထို့နောက် ထိုအပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် ချီဝူဟော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ အပြုံးသည် စပ်စုချင်ဟန်၊ စနောက်ချင်ဟန်ရောယှက်နေလျက်။ လက်ထဲတွင် ရွှေကျောက်စိမ်းနတ်လှံတံကို ကိုင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်၍ နတ်လှံတံဖြင့် ဝေါယာဉ်ကုလားကာကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ချီဝူဟော် ဇီသာတီးနေရင်း စိတ်သည် ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဇီသာသံသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွား၏။

ပရမ်းပတာဇီသာသံ မဆုံးသေးခင်မှာပင် ဝေါယာဉ်ထဲမှ လူသည် ထွက်လာလေပြီ။

ဆံနွယ်နက်ပြာရောင်နှင့်အတူ တိမ်တိုက်ပမာ လှပသော ဖိနပ်လေးသည် ကော်ဇောပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာသည်။ ထို့နောက် နူးညံ့သော်လည်း တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် စနောက်လိုက်သည်မှာ...

“ဘာဖြစ်လို့ ဇီသာသံတွေ လွဲနေရတာလဲ ဝူဟော်”