ပြောင်းဆန်ဝါအိပ်မက်မှ နိုးထခြင်း

ဇီသာသံ၏ နောက်ဆုံးသံစဉ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချီဝူဟော် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ…

ညလေညှင်းသည် တောတောင်ကို လှုပ်ခတ်နေပြီး လခြမ်းမှာမူ တောအုပ်ထက်တွင် ဝေ့ဆိုင်းလျက်ရှိပေသည်။

ထို့နောက် ဝေါယာဉ်ထဲမှ ၁၆၊ ၁၇နှစ်အရွယ် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကျောက်စိမ်းကြာပန်းသရဖူကို ဆင်မြန်း၍ ခရမ်းရောင်ပိုးထည်ကို ခြုံလွှမ်းထားကာ ဆင်မြန်းထားသော နီမြန်းသောကျောက်စိမ်းက ကြိုးကြာငှက်အမြီးပမာ လှပစွာ လှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။ မျက်လုံးအစုံသည် ကြည်လင်တောက်ပလျက်၊ လက်ကောက်ဝတ်သည် ဖြူစင်ဝင်းပလျက်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တင့်တယ်လျက်၊ ထိတွေ့သမျှသည် လှပဆန်းကြယ်လျက်၊ မျက်စိဖြင့် မမြင်တွေ့ဖူးသော အလှတရားပင်။ မျက်ဝန်းအစုံသည် လှုပ်ရှားတောက်ပလျက်၊ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချီဝူဟော်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက်၊ အမည်နာမကို မေးမြန်းရာ မိန်းမပျိုလေးသည် အမှန်အတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ချုံယွိဟု ခေါ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ နှစ်ဦးသားသည် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများအဖြစ် ဆက်လက် ပေါင်းသင်းခဲ့ကြရာ လပေါင်းများစွာပင် ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။

စာမေးပွဲကြီးမတိုင်မီ၊ စာသင်သားများသည် တောင်တန်းများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ကြပြီး၊ ဒေသအသီးသီးရှိ တာအိုဘုရားကျောင်းများနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းများသို့ သွားရောက်ကာ မိမိတို့၏ စာမေးပွဲအတွက် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုကြသည်။

ချီဝူဟော်သည်လည်း သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ မြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး တောင်ထွတ်ဖြစ်သော တင်းယန်တောင်ထွတ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် တာအိုဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင်ရှိပြီး ထိုကျောင်းတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သမီးတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်ထားသည်။ ထို့အပြင် အလွန်တန်ခိုးကြီးသည်ဟု ကြားသိရပြီး၊ ဆုတောင်းပြည့်သူ ဆယ်ဦးတွင် ကိုးဦးမှာ အကျိုးထူးများ ရရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ချီဝူဟော်သည် အမွှေးတိုင်သုံးချောင်းကို ယူ၍ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။ ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် နတ်သမီးကို ကိုးကွယ်ထားပြီး နတ်သမီး၏ မျက်နှာကို ပါးလွှာသော ပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ခန်းမဆောင်ကြီးအား အလွန်မြင့်မားစွာ ဆောက်လုပ်ထားရာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သလောက်ပင်။ ချီဝူဟော်သည်လည်း ဤနတ်သမီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘေးသို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအစုံသည် ရုတ်တရက် ကြောင်‌ငေးသွားရသည်။ ဘေးလူများက သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သောအခါ ထိုနေရာတွင် ခန်းမဆောင်ကြီးရှိ နတ်သမီး၏ အနီးတွင် ရပ်နေသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ နတ်လှံတံကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲချလျက်၊ ပြုံးရွှင်ကျီစယ်လိုဟန် အပြုံးဖြင့် တည်ရှိနေ၏။ ချီဝူဟော်က ထိုအပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစေခံမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိခြင်းပင်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ညစဉ်ညတိုင်း တွေ့မြင်ရသော မိန်းကလေးနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေပါသည်တကား။

ဘေးမှ ရသေ့က ချီဝူဟော်၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လျှင် မေးမြန်းလေသည်။

"ဘာကြောင့် အမွှေးတိုင်မထွန်းဘဲ ဒီမှာ ရပ်နေရတာလဲ"

ချီဝူဟော်၏ မျက်နှာသည် မပြောင်းလဲဘဲ ပြောသည်မှာ...

"ဒီနတ်သမီးရဲ့ ဘွဲ့တော်ကို မသိသေးလို့ အမွှေးတိုင်မထွန်းသေးတာပါ"

ရသေ့သည် ပြုံးလျက် "ချုံယွိနတ်သမီးလို့ခေါ်တွင်ပါတယ်လေ"

ချီဝူဟော်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ အမွှေးတိုင်ကို အမွှေးတိုင်ခုံထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ချုံယွိ…"

ထိုညတွင် သူသည် ယခင်က တွေ့ဆုံနေကျနေရာ၌ စောင့်နေစဉ်၊ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူသည် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာပြီး စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလေ၏။

“ကျွန်မက ဇီသာတီးပြီး မိတ်ဖွဲ့လိုရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရှင်က ကျွန်မရဲ့ အထောက်အထားကို သိသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တန်းတူညီမျှတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးနဲ့ ဆက်သွားဖို့ ခက်ခဲသွားပါပြီ"

"ကျွန်မက မျိုးနွယ်ကြီးက သမီးတစ်ယောက်ပါ၊ လူတွေရဲ့ ပရိယာယ်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက တရားနည်းလမ်းကျတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးလို့ လုံးဝမသေဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာတော့ မိုင်တစ်ရာအကွာအဝေးအထိ သွားလာနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ရရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာပေါ့"

ချီဝူဟော်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"တောင်စောင့်နတ်… နတ်ဒေဝါ…"

"တကယ်ပဲ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရနိုင်သလား"

ချုံယွိသည် ခေါင်းခါလျက် ပြောသည်မှာ... "ထာဝရအသက်ရှည်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ရှင်သန်နေရုံပါပဲ"

"အရှင့်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင်၊ အနာဂတ်မှာ နာမည်ကျော်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ"

"ဒါက အရင်တုန်းက ချန်းရှတောင်ဂူမှာ ရခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကျမ်းလိပ်ပဲ၊ ဒါအရှင့်ကို ပေးခဲ့မယ်လေ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးမှုကို အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ပေါ့"

မိန်းမပျိုလေးသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ချီဝူဟော်၏ နဖူးကို တို့ထိလိုက်ချိန် နက်ရှိုင်းဆန်းကြယ်ပြီး စာလုံးဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏ နဖူးထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ စိတ်အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏတာဟု ထင်ရသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ နောက်တစ်နေ့မနက်သို့ ရောက်နေလေပြီ။ အဝတ်အစားများမှာ နံနက်ခင်းနှင်းစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး၊ ရှေ့မှောက်တွင် မိတ်ဆွေဟောင်းကို မတွေ့ရတော့ပေ။ အတန်ကြာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချီဝူဟော်သည် စာမေးပွဲတွင် တစ်ခဲနက် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အတွင်းဝန်ရုံးတွင် ကျမ်းပြုအရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မာကျောအေးစက်သော စရိုက်ကြောင့် တစ်နှစ်အကြာတွင် ကျင့်ထုံးစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုပြီး ဟွိုင်နန်ခရိုင်၏ ဒုတိယအရာရှိအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

ခုနစ်နှစ်အကြာ၊ ချီဝူဟော် အသက် ၂၅နှစ်အရွယ်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းခံရပြီး၊ ထို့နောက် အသက် ၃၆နှစ်အရွယ်တွင် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ဧကရာဇ်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းရေးအရာရှိနှင့် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ရေးအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

သုံးနှစ်အကြာတွင် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာ၍ ထုံကျိုးပြည်နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ကျုံးကျိုးပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းခံရသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို ခံစားရင်ဆိုင်ခဲ့ရသောကြောင့် ပြည်သူများအပေါ် အလွန်ကြင်နာသနားတတ်ပြီး ရေမြောင်းများ တူးဖော်ခြင်း၊ တူးမြောင်းများ ဖောက်လုပ်ခြင်း၊ မိမိတာဝန်ယူရာဒေသတွင်း အခွန်လျှော့ချခြင်း၊ မိမိလစာ၏ အများစုကို ပြည်သူများကို ကူညီရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ပြည်သူများသည်လည်း သူ့အတွက် ကျောက်တိုင်စိုက်ထူ၍ ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် တာဝန်သက်တမ်းကုန်ဆုံးသောအခါ၊ ပင်းကျိုးပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး၊ အသက် ၄၆နှစ်အရွယ်တွင် နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူခြင်းခံရကာ မြို့တော်ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

ဤကာလတွင် တိုင်းပြည်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပြီး လူသားဧကရာဇ်၏ နန်းသက်ဖြစ်သော စစ်နတ်ဘုရားနှစ်တွင်၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့် စစ်ဖြစ်ပွားနေ၏။ နဂါးနတ်ဆိုးစစ်သူကြီးသည် နယ်စပ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး တိမ်စီးပျံသန်းနိုင်သော တန်ခိုးဖြင့် စစ်သူကြီးချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် လူတစ်ယောက် လိုအပ်လာလေပြီ။

ချီဝူဟော်သည် အစဉ်အမြဲ ဘက်မလိုက်တတ်သူဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့သော သေမင်းတမန်တာဝန်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ကာ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည်။ အပြင်လောကတွင် နှစ်ပေါင်း ၂၀ကျော် နေထိုင်ခဲ့ရာ ချီဝူဟော်သည် သူရဲကောင်းများစွာနှင့် ရင်းနှီးခဲ့၏။ ဤစစ်ပွဲတွင် သူရဲကောင်းများက ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်သည်များက အသက်စွန့်ခဲ့ရာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးတိုင်းပြည်ကို အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

နယ်စပ်ကို မိုင်ကိုးရာကျော် တိုးချဲ့ခဲ့ပြီး၊ မြို့သုံးမြို့ကို တြိရတနာတန်ခိုးဖြင့် တည်ဆောက်ကာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ ထိုးစစ်ကို ခုခံကာကွယ်ခဲ့သည်။ နယ်စပ်ပြည်သူများသည် မူလနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ အထွတ်အမြတ် တောင်ထိပ်တွင် သူ့အတွက် ကျောက်တိုင်စိုက်ထူ၍ ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။

အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ ကျော်ကြားမှုသည် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂုဏ်ပြုမှုများ စုဆောင်းပြီးနောက် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးနှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းခံရသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို "စစ်ပွဲတွင် စစ်သူကြီး၊ နန်းတော်တွင် ဝန်ကြီး" ဟု ချီးကျူးကြပြီး သူ၏ ကျော်ကြားမှုသည် ဝန်ကြီးချုပ်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်။

ဝန်ကြီးချုပ်သည် မနာလိုဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ကောလာဟလများအောက်တွင် ချီဝူဟော်သည် ရာထူးကျဆင်းကာ နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မကျေနပ်မှုများ ရှိနေသေးသည်။ မိမိခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဇီသာတီးနေစဉ် ဇီသာကြိုးများကို ဖိကိုင်လျက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ စကားပြောဆိုရာတွင် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ပြပြီး ဝန်ကြီးချုပ်အပေါ် အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သုံးနှစ်အကြာတွင် ချီဝူဟော်သည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်းခံရပြန်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ကျော်ကြားမှုသည် အလွန်ကြီးမားနေပြီး တွဲဖက်ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။ သူ၏ အာဏာသည် အလွန်ကြီးမားပြီး ဝန်ကြီးချုပ်၊ ဒုတိယဝန်ကြီးချုပ်တို့နှင့်အတူ နန်းတွင်းရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ စိတ်သည် အေးစက်နေ၏။ တစ်ခါက သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် သက်ပြင်းချရင်း ပြောခဲ့သည်မှာ...

"ငါ့နာမည်ကြီးလာတော့ ဧကရာဇ်က ငါ့ကို နှိမ်ပြီး ဝန်ကြီးချုပ်ကို ထောက်ပံ့တယ်။ အခု ဝန်ကြီးချုပ် အာဏာကြီးလာတော့ ငါ့ကို ပြန်ခေါ်တယ်"

"နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ငါနဲ့ အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်ခိုင်းတာပဲပေါ့"

"ဒီနန်းတော်ထဲမှာ အားလုံးက ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျားကွက်တွေပဲ။ ပြည်သူတွေအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်ရင်တောင် အချင်းချင်း ပရိယာယ်ဆင်နေရတယ်"

"ပြောရရင်... ငါငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ။ တောင်ငယ်လေးတစ်ခုအောက်မှာ နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နွေဦးမှာ ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုး၊ နွေရာသီမှာ တောင်ပေါ်တက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေ၊ ဆောင်းဦးမှာ တောသီးမျိုးစုံခူးစားခဲ့ရတာ၊ အခုထက် အများကြီး လွတ်လပ်နေခဲ့တာလေ"

"အရင်တုန်းကလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ တောင်ပေါ်တက် ထင်းခွေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်သွားချင်လိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်နေပြီ"

"ငါငယ်ငယ်တုန်းက မင်းနဲ့ ဝါးတောဘေးမှာ ဇီသာတီးရင်း စကားပြောခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်သွားချင်လိုက်တာ"

"တကယ်ကို ပြန်သွားချင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်သွားလို့ရတော့မလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်သွားနိုင်တော့မှာလဲ…"

ချီဝူဟော်သည် ပြောမပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ချီဝူဟော်သည် လောကပထမတန်းစား ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခါနီးတွင် သူဟာ နယ်စပ်စစ်သူကြီးများနှင့် ပူးပေါင်း၍ မကောင်းကြံစည်နေသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မနေ့ကအထိ နန်းတော်သို့ တက်ရောက်ရာတွင် ဦးမညွှတ်၊ အရိုအသေမပေးရသော အရေးပါသည့် အရာရှိကြီးဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် အကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရသည်။ ချီဝူဟော်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်တည်ငြိမ်လျက်၊ ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဓားရှည်များနှင့် သံကြိုးများ ကိုင်ဆောင်ထားသော အကျဉ်းထောင်အရာရှိများက တံခါးကို ကန်ဖွင့်ဝင်ရောက်လာသောအခါ အဝတ်ကြမ်းဝတ်ဆင်ထားသော ပထမတန်းစား ပညာရှင်သည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ သောက်သုံးနေလျှက်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအကျဉ်းထောင်အရာရှိ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သို့သော် အေးဆေးစွာ အဖမ်းခံလိုက်သည်။

သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားပြီး ကျော်ကြားသောကြောင့် မသတ်ဘဲ တောရိုင်းဒေသသို့ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့သည်။

နောက်ဧကရာဇ် နန်းတက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ချီဝူဟော်ကို အပြစ်မှ လွှတ်ပေးပြီး မြို့တော်သို့ ခေါ်ယူကာ ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်သည်။ ချီနိုင်ငံတော်မင်းသားဘွဲ့ ချီးမြှင့်ပြီး ရှေ့မင်းသမီးကြီးနှင့် လက်ဆက်ပေးရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ချီဝူဟော်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ တစ်ခါက သူ၏ တပည့်၊ ဧကရာဇ်၏ သူလျှိုကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်မှာ...

"ဧကရာဇ်ကြီး သေတော့မယ်အချိန်မှာ နောက်ဧကရာဇ်အတွက် ဓားတစ်စင်း ချန်ထားခဲ့ချင်တာပဲကိုး"

"ဒါကြောင့် ငါ့ကို ရာထူးက ထုတ်ပယ်ပြီး သူ့သားက ငါ့ကို အပြစ်က လွှတ်ပေးတာလား။ ကျေးဇူးတရားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးချပြီး ငါ့ကို ဓားတစ်စင်းလို အသုံးချတာလား။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ပရိယာယ်ဆိုတာ ဒါလောက်ပဲလား"

ထိုလူငယ်က "နန်းတွင်းအာဏာက မြင့်မားတယ်၊ ဆရာ ကြောက်သလား" ဟု မေးသည်။

ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ ပြောသည်မှာ...

"ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ခံစားရတယ်"

ထို့နောက် ထိုလူငယ်၏ တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာကို လျစ်လျူရှုကာ၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းသည်မှာ...

"မင်းက စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဇိမ်ခံပစ္စည်း၊ အလှအပကို မကြိုက်ဘူး"

"နာမည်ကျော်ကြားမှုဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်မလား"

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ချောမောသော လူငယ်သည် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်မှာ...

"တပည့်က ငယ်သေးတယ်၊ လောကဓံကို အပြည့်အစုံ မကြုံဖူးသေးဘူး၊ လောကကြီးကို အပြည့်အစုံ မမြင်ဖူးသေးဘူး…"

"နာမည်ကျော်ကြားမှုဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဒီတစ်သက်မှာ ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ချီဝူဟော် အရက်သောက်ရင်း အားရပါးရရယ်မောပြီးနောက် ပင်ပန်းလာ၍ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ တပည့်ကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ တပည့်သည် ထွက်သွားပြီးနောက် နန်းတော်သို့ အပြေးအလွှားသွားရောက်ကာ ချီဝူဟော် ပြောသမျှကို အကုန်ပြန်ပြောပြသည်။ ဧကရာဇ်သည် အစဉ်အမြဲ တည်ငြိမ်သော်လည်း လူငယ်ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ထို့နောက် ရာဇဝင်ကျမ်းများတွင် ဤတစ်နေ့တာ ဧကရာဇ်၏ စိတ်တွင်းတိုက်ပွဲနှင့် ရလဒ်ကို ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်း။

ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ရံတော်များကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်ရံတော်များ ဤခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်တော်ကြီးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသောအခါ အဘိုးအိုမှာ အိမ်ထဲတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထား၏။ သူ့အရှိန်အဝါဟာ နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍ မည်သူမျှ မလှုပ်ရဲပေ။

သို့သော် အသက်မရှိတော့ချေ။

သူ၏ တစ်သက်တာတွင် လောကအနှံ့ကျော်ကြားခဲ့ပြီး အိမ်တော်တွင် ဆုချီးမြှင့်ခံရသော ရတနာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသည်။ မြင်းရထားများ၊ လယ်ယာမြေများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။

သို့သော် အိမ်တော်ကြီးမှာမူ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေပြီး၊ နံရံပေါ်တွင် ကဗျာတစ်ကြောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ချီဝူဟော်၊ စရိုက်မာကျောဖြောင့်မတ်သူ၊ စစ်ပွဲတွင် စစ်သူကြီး၊ နန်းတော်တွင် ဝန်ကြီး၊ ကဗျာလင်္ကာ မကြိုက်သူမှ အလွန်ရှားပါးစွာ ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း။ ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော ကဗျာဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်သက်တာ နိုင်ငံရေးဘဝကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တာ ဘဝ၊ အရှုပ်အထွေးသာ"

ထိုအကျဉ်းထောင်အရာရှိသည် ဤစကားလုံးခြောက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အပြည့်အဝပါဝင်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တာ ဘဝ၊ အရှုပ်အထွေးသာတကား…

မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် ချီဝူဟော်၏ ဝိညာဉ် ထွက်ခွာလာလေသည်။ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရာ သေဆုံးချိန်တွင် ဝိညာဉ်က ကျန်ရှိနေသေး၏။ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် မိုင်တစ်ရာခရီးကို ရောက်ရှိသွားပြီး လောကစည်းစိမ်ချမ်းသာများကို မြင်တွေ့ရသည်။ သို့သော် မိမိငယ်စဉ်က စာပေသင်ကြား ကြိုးစားခဲ့သော အိမ်လေးမှာမူ ပျက်စီးနေလေပြီ။

ဤအခိုက်၌ ငယ်စဉ်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော တောင်စောင့်နတ်သမီး ချုံယွိ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချီဝူဟော်၏ ကံကြမ္မာကုန်ဆုံးပြီဖြစ်ကြောင်း သိဟန်တူသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေလျှက်။

ယခုအခါ ချီဝူဟော်သည် ဆံပင်ဖြူဖွေးပြီး အရေပြားတွန့်လိမ်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အိုမင်းရင့်ရော်မှု အစက်အပြောက်များ ရှိနေသော်လည်း ချုံယွိသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက တွေ့မြင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပကြည်လင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါက ဒီလောက်တောင် အိုမင်းသွားခဲ့ပေမယ် မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲနော်"

ချီဝူဟော်သည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လောကကြီးမှာ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရနိုင်သလား"

ဤသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း တစ်ကြိမ်တည်းသော တွေ့ဆုံမှုဖြစ်ပြီး မေးခွန်းသည်လည်း အရင်အတိုင်းပင်။

သို့သော် မေးမြန်းသည့် စိတ်ခံစားမှုမှာမူ လုံးဝကွဲပြားနေ၏။

မိန်းမပျိုလေးက ပြန်ဖြေသည်မှာ...

"မှန်ထဲက ပန်း၊ ရေထဲက လ၊ မြင်နိုင်ပေမယ့် မရနိုင်ဘူး"

ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အဘိုးအိုမှ ဇီသာတီးခတ်လိုက်ရာ တေးသွားသံသည် တောင်တန်းများကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး တိမ်ပင်လယ်ကို လှိုင်းထစေသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်သည် တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ တေးတစ်ပုဒ်ဆုံးသောအခါ ထိုတောင်ထိပ်သည် အရင်အတိုင်းပင် တည်ရှိနေ၏။

ရုတ်တရက် ငယ်စဉ်က အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်သတိရမိပြီး ပြန်သွားချင်သော်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဤအနှစ် ၇၀တာ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ တကယ်တော့ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ချီဝူဟော်သည် ဇီသာကို ဖိကိုင်လျက် တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုသည်မှာ...

"အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တာ ဘဝ၊ အရှုပ်အထွေးသာ၊ အရှေ့နံရံမှ အနောက်နံရံသို့ တိုက်ခတ်။"

"ယခုမူ ပြန်လည်သိမ်းဆည်း၍ ပြန်လာသောအခါ…"

"ရေပြင်သည် ကောင်းကင်နှင့် တစ်စပ်တည်းပြာနေဆဲပါတကား"

တေးဆုံးလျှင် လူလည်းဆုံး၊ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဝိညာဉ်လည်း ပြန့်ကြဲသွားတော့သည်။

တောင်တန်းသည် အရင်အတိုင်းတည်ရှိနေပြီး၊ ရေသည် မပြတ်စီးဆင်းနေသည်မှာ၊ အရင်ကအတိုင်းပင်။

ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ်ရာပင်။

...

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ပခုံးကို အားဖြင့်တွန်းလိုက်၏။

အိပ်မက်ထဲတွင် ချောက်ကမ်းပါးမှ ခြေချော်ကျသွားသကဲ့သို့၊ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ထွက်လာကာ

ချီဝူဟော် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ဝိုးတဝါးအသိစိတ်ထဲတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ရယ်မောကာ ပြောဆိုနေလေ၏။

"ဟေ့ကောင်လေး... မင်း အိပ်မက်မက်တာ မက်တာပဲ။ ဘာလို့ ငိုတော့မယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေရတာလဲ"

ချီဝူဟော်သည် အတန်ကြာ ကြောင်ငေးနေပြီးနောက်...

"ဒါဘယ်နေရာလဲ။ အခုက ဘယ်အချိန်လဲ"

အဘိုးအိုက ရယ်မောကာ ဆူသည်မှာ "မင်းအိမ်တောင် မင်းမမှတ်မိတော့ဘူးလား"

"အချိန်လား"

လက်ကိုမြှောက်၍ ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်းထနေသည့် မီးဖိုချောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"နေမွန်းတည့်ပြီ"

"နှင်းကျမစဲ"

"မြစိမ်းစပါး ပြောင်းဆန်ဝါက၊ နောက်တစ်ခဏနေမှ ကျက်မယ်"