ထာဝရအသက်ကို ရနိုင်ပါသလော။

ထမင်း မကျက်သေးဘူးလား။

ဤစကားတစ်ခွန်းသည် ချီဝူဟော်ကို နိုးထစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ဘေးမှ စားပွဲပေါ်ရှိ အထုပ်ကိုသာမက ဖွင့်ထားသော စာအုပ်အချို့နှင့် ဆရာစူးပေးလိုက်သော ကြေးနီဒင်္ဂါး သုံးတွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘေးမှ မိမိစိုက်ပျိုးထားသော အစိမ်းရောင်အပင်လေး၊ ထောင့်တွင် စုပုံထားသော မုန်ညင်းဖြူများ၊ အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် မခွဲရသေးသော ထင်းပုံကို တွေ့ရသေးသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး၊ ကုတင်ပေါ်တွင် နွေးထွေးမှု အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေး။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန် မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်ပမှုများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်… ငါ့အိမ်မှာရှိနေတာပဲ။ ထမင်းကလည်း မကျက်သေးဘူး"

လူငယ်သည် အဘိုးအို၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ ထမင်းဟင်းများကို ပြင်ဆင်ကာ မီးဖိုထဲမှ ထမင်းကို ခူးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တို့စရာတစ်ပွဲကို လှီးဖြတ်၍ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ထိုင်ကာ ထမင်းစားရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဟေ့ကောင်လေး... ထမင်းဟင်းတွေ အေးတော့မယ်၊ ဘာကြောင်နေတာလဲ"

အဘိုးအိုသည် ထမင်းတစ်လုတ်ကို စားပြီး၊ ကြွပ်ရွရွ တို့စရာတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူကာ ချီဝူဟော်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ရယ်မောကာ ပြောသည်မှာ...

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ အိပ်မက်က နိုးနေပြီကို ပြန်စဥ်းစားနေတုန်းလား"

ချီဝူဟော်၏ မျက်လုံးက အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နှင်းကျရပ်တန့်သွားပြီး ငှက်ကလေးများသည် သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် နားခိုကာ အမွေးအတောင်များကို သပ်ရပ်နေသည်။ သစ်ကိုင်းသည် လှုပ်ခါသွားရာ စုပုံနေသော နှင်းများ ကြွေကျသွား၏။ တောင်တန်းတောအုပ်၏ သာယာလှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ စားပွဲပေါ်တွင် ထမင်းထည့်ထားသော မြေအိုးပန်းကန်လုံး၊ ကြွပ်ရွရွ တို့စရာ၊ မုန်ညင်းဖြူပေါ်တွင် ငရုတ်သီးအကွင်းလေးများ ဖြူးထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ယခုအခါ ချီဝူဟော် အိပ်မက်မှ နိုးထသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ မြစိမ်းစပါးထမင်းသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစပြုနေပြီ။ ချီဝူဟော်သည် အရသာမရှိသလို ခံစားရ၍ တူကို ချလိုက်ပြီး၊ ထိုအဘိုးအိုကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"အဘ… ခုနက ကျွန်တော် အိပ်မက်တစ်ခု မက်တယ်…"

စကားသံသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးမှ ကုတင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီ ကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံး…"

အဘိုးအိုက ရယ်မောကာ ပြောသည်မှာ...

"ဪ... ကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံးလား။ အဲဒါ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တာအိုရသေ့တစ်ပါးက ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ"

"အိပ်စက်ခြင်းကို အထောက်အကူပြုပြီး၊ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေတယ်လို့ ပြောတယ်"

ချီဝူဟော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ၊ အဲဒီ တာအိုရသေ့ ပြောသလို မင်း ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားပုံပဲ"

"ဒါပေမဲ့... မင်း ဘယ်လိုအိပ်မက်ပဲ မက်မက်၊ အရမ်းကြီး ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘဝဆိုတာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ၊ အိပ်မက်ဆိုတာလည်း ဘဝတစ်ခုလိုပဲ၊ ငါတို့ ဒီလောကကြီးမှာ ရှင်သန်နေတာ၊ ကိုယ်တိုင်က အိပ်မက်ထဲက လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ"

"ဒီအိပ်မက်ကို မက်ပြီးတော့၊ ဝူဟော် ဘာတွေ ရလိုက်သလဲ"

ချီဝူဟော်သည် မျက်လွှာချလိုက်သည်။ အိပ်မက်ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသည် အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်။ သေးငယ်သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်မမှတ်မိနိုင်တော့သော်လည်း ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်များမှာမူ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။

ဤလမ်းကို ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းနိုင်မည်ဆိုလျှင်…

အရင်ကထက် ပိုမိုချောမွေ့စွာ၊ အရင်ဘဝတွင် အသက်ကြီးမှ ရရှိခဲ့သော အောင်မြင်မှုများကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ရရှိလျှင်ကော အဘယ်အရာ ထူးခြားမည်နည်း။ လူငယ်သည် ရုတ်တရက် ငြီးငွေ့လာသလို ခံစားရသည်။

အနှစ်၇၀တာ တိမ်တိုက်ပမာ ကွယ်ပျောက်၊ မိုင်ရှစ်ရာအဝေးမှ တာအိုရသေ့ ပြန်လာ။

"အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား…"

ချီဝူဟော်သည် အတန်ကြာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်မှာ...

"ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ချမ်းသာခြင်း၊ ရရှိခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်း၊ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်း၏ သဘောတရားများကို"

"အကုန်လုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရပါပြီ…"

အဘိုးအိုသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လျက် အားရပါးရရယ်မောလေ၏။

"အလွန်ကောင်းမြတ်လှပေစွ"

ထမင်းစားပြီးနောက် ချီဝူဟော်သည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး လက်ကို သုတ်ခြောက်ကာ ဆရာစူးပေးလိုက်သော ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်သည်။ ကြေးနီဒင်္ဂါး နှစ်တွဲကို သိမ်းဆည်းထားပြီး တစ်တွဲကိုမူ ဗီရိုထဲတွင် ထည့်ထားကာ အလွယ်တကူ ထုတ်ယူနိုင်ရန် ပြုလုပ်ထားသည်။ ထင်းခွဲခြင်း၊ ခြံရှင်းခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ အရာအားလုံးသည် အရင်နေ့များအတိုင်းပင်၊ မည်သည့်အရာမှ မပြောင်းလဲပေ။

ထို့နောက် အားလပ်သောအခါ ဆရာစူးပေးလိုက်သော ရှေးဟောင်းကျမ်းလိပ်အချို့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ လာမည့်နှစ် နွေဦးစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ကျမ်းစာများဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲတွင် ထည့်သွင်းမေးမြန်းမည့် အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သည်။ ခက်ခဲနက်နဲသော နေရာများတွင် ဆရာစူးက အနီရောင်မင်ဖြင့် မှတ်ချက်များ ရေးသားပေးထားပြီး ထိုအကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းပြထားသည်။

ဤအရာများအားလုံးသည် ချီဝူဟော်အတွက် မသင်ယူရသေးသော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သည်။

အချို့သော အရာရှိပညာတတ်များပင်လျှင် ဤအကြောင်းအရာများကို အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆရာစူး၏ နားလည်မှုမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိရာ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤသို့သော အရာရှိကြီးများ၏ သားသမီးများသည် ဤမြို့ငယ်လေးရှိ စာသင်ကျောင်းသို့ လာရောက် ပညာသင်ကြားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဝူဟော်သည် စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို လှန်လိုက်သော်လည်း၊ မဖတ်ရသေးခင်မှာပင်၊ စာလုံးများစွာသည် ရေစီးသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စီးဝင်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဤစာအုပ်များ၏ အကြောင်းအရာများပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာများကို သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ မဖတ်ရသေးခင်မှာပင် စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချီဝူဟော်၏ လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ရပ်တန့်သွား၏။

သူဤစာအုပ်ကို တစ်ခါမှ မဖတ်ဖူးကြောင်း သေချာသည်။

အိပ်မက်ထဲမှ လွဲ၍…

ယုတ္တိမတန်သော အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဒါဆိုရင်…"

"အဲဒီအိပ်မက်…"

ဤစာအုပ်၏ အကြောင်းအရာများကို ဦးနှောက်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။ အရင်က ဤစာအုပ်ကို တစ်ခါမှ မဖတ်ဖူးသော်လည်း စာအုပ်ရှိ စာလုံးများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် စာအုပ်ကိုဖွင့်၍ လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်ရာ အကြောင်းအရာများသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်စာအုပ်အချို့ကိုလည်း လှန်လှောကြည့်ရာ အားလုံးသည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။

အကြောင်းအရာများကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အတွင်းမှ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များကိုလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နေသည်။ ယခုအခါ ဆရာစူးချန်ရစ်ခဲ့သော မှတ်ချက်များကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုသောအခါ ဆရာစူးသည် ပြည်နယ်အတွင်းတွင် ကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ချီဝူဟော်သည် ဆရာစူး၏ ဤကျမ်းစာများအပေါ် ရှင်းလင်းချက်များတွင် အားနည်းချက်များကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသေးသည်။

ယခုအခါ သူသည် ၁၄နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ဆံပင်ဖြူဖွေးသည်အထိ ကျမ်းစာများကို လေ့လာခဲ့ပြီး စစ်ပွဲတွင် စစ်သူကြီး၊ နန်းတော်တွင် ဝန်ကြီးဖြစ်ခဲ့သော၊ လောကပေါ်ဝယ် ပြိုင်ဘက်ကင်းပညာရှင် ဆရာကြီးဝူဟော်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် ချီဝူဟော်သည် စာအုပ်သုံးအုပ်လုံးကို ပြန်လည်ထားလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက် စိတ်ထဲရှိ ခန့်မှန်းချက်တစ်ချို့ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များ၊ စိတ်ခံစားချက်များက ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း စာဖတ်သည့် အတွေ့အကြုံမှာမူ ကျန်ရှိနေသေးဟန်တူသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မပေါ်လွင်သော်လည်း၊ ကြုံတွေ့လာသောအခါ ပင်ကိုအသိစိတ်ကဲ့သို့ လည်ပတ်စဉ်းစားနိုင်သည်။

ထိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဖတ်ခဲ့သော စာအုပ်များ၊ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များသည် အချည်းနှီး မဟုတ်ပေ။

ချီဝူဟော်သည် ထရပ်၍ ထိုကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုခေါင်းအုံးသည် တစ်ခုလုံးကို ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အပေါ်အောက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံစာလုံးနှင့် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည်။ တိမ်တိုက်များသည် ဝေ့ဝဲနေဟန်တူပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည်။

လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမိလိုက်သကဲ့သို့ ထိုတိမ်တိုက်ပုံစံများက တစ်ခဏတာ လင်းလက်သွားဟန်တူပြီးနောက် အချည်းနှီးသော အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကလစ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ၊ ထိုခေါင်းအုံးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်၌ နောက်ကျောမှ အဘိုးအို၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အင်း... နှမြောစရာပဲ၊ နှမြောစရာပဲ"

"အဲဒီ တာအိုရသေ့ဆီကရခဲ့တာ ၂၇နှစ် ရှိပြီ၊ ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးလွယ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါပဲ သုံးရသေးတယ် ကျိုးသွားပြီလား။ အဲဒီ ရသေ့က ငါ့ကို စနောက်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ချီဝူဟော်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအဘိုးအိုက သူ့နောက်ကျောတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံသည် အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပေါ်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ သူသည် ပြုံးလျက် မိမိကို ကြည့်နေ၏။

ချီဝူဟော်မှာ ဤအဘိုးအိုသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ပြောသည်မှာ...

"အဘ ပြောတာ… ရသေ့လား"

အဘိုးအိုက ရယ်မောလျှက် "ဟုတ်တယ်လေ... အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ မီးနဂါးရသေ့လို့ ပြောတယ်"

"နှစ် ၁၀ကျော်လောက်တုန်းက လမ်းမှာ တွေ့ဆုံပြီး ငါနဲ့ လောင်းကစား သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ရှုံးလို့ ဒီခေါင်းအုံးကို ငါ့ကို အကြွေးဆပ်ခဲ့တာပေါ့။ အိပ်ဖို့သုံးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ၊ တန်ဖိုးမရှိပါဘူး"

"အဲ့တော့ မင်းလည်း ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး"

"ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဒီခေါင်းအုံးက တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခုလောက် ရှိသေးတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ပြန်တောင်းလိုက်ရုံပဲ"

ချီဝူဟော်မှာ သံသယကို ချုပ်တည်းလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ကာ အဘိုးအိုကို ဆက်ဆံသည့် အမူအရာသည် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ အထောက်အထားကို သိရှိသွားသောကြောင့် ပိုမိုလေးစားခြင်း မရှိသလို အိပ်မက်ထဲက အတွေ့အကြုံကြောင့် ပေါ့ပျက်ပျက် မဖြစ်ပေ။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အတိတ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း...

"လောကကြီးမှာ နတ်ဆိုး တစ္ဆေတွေ၊ နတ်ဆိုးဆိုတာ တိရစ္ဆာန်တွေက ဝိညာဉ်ရလာတာပဲ။ သေခြင်းရှင်ခြင်း ရှိတယ်"

"တစ္ဆေဆိုတာ စိတ်စွဲလမ်းမှုတွေ ကျန်နေတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့…"

ချီဝူဟော်၏ စကားသံ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲက အစစ်အမှန်နှင့်တူသော မြင်ကွင်းများသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေသည်။ အနှစ် ၇၀တာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အိပ်မက်၊ စာဖတ်ခြင်း၊ ရာထူးတိုးခြင်း၊ စစ်ပွဲတွင် စစ်သူကြီး၊ နန်းတော်တွင် ဝန်ကြီး၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ ဧကရာဇ်၊ အားလုံးသည် မိမိဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွား၏။ ရုတ်တရက် တည့်မတ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စေကာ၊ မေးမြန်းသည်မှာ...

"အဘကို မေးပါရစေ... လောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ နတ်ဒေဝါတွေ ရှိပါသလား"

အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ဖြေ၏။

"ရှိတယ်"

လူငယ် ထပ်မေးသည်က...

"ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရနိုင်ပါသလား"

အဘိုးအိုသည် အဝတ်အစားကို သပ်ရပ်စေရင်း တည့်မတ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စေကာ၊ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်မှာ...

"ရနိုင်တယ်"