ထာဝရအသက်ကို ရနိုင်ပါသလော။

မေးခွန်းနှစ်ခု၊ အဖြေက ပိုပြီး တိုတောင်းလာသည်။ ချီဝူဟော် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အဘ... တပည့်ကို သင်ကြားပေးပါ"

အဘိုးအိုသည် သူ၏ အရိုအသေကို ခံယူပြီးနောက် လက်ကိုမြှောက်၍ ထူမပေးလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြော၏။

"ကြည့်ရတာ ဒီအိပ်မက်က မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပုံပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အရိုအသေပြုတာကို ငါခံယူလိုက်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတောင်းတဲ့အရာကိုတော့ ငါမသင်ပေးနိုင်ဘူး"

"တရားလမ်းစဉ်နဲ့ အသက်ရှည်ခြင်းကို ရှာဖွေရတယ်၊ လူ့လောကမှာ ဆရာက တပည့်ကို သင်ပေးသလိုမျိုး၊ မင်းလိုချင်တိုင်း ပေးလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်တစ်အုပ်လိုမျိုး မင်းရလိုက်တာနဲ့၊ မြင်လိုက်တာနဲ့ တတ်မြောက်သွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရေစက်က ဒီမှာမရှိဘူး"

ထို့နောက် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဤအကြောင်းအရာများကို ထပ်မံမပြောတော့ပေ။ ချီဝူဟော်၏ စရိုက်သည် အခွင့်အရေးယူတတ်သူ၊ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းတတ်သူ မဟုတ်သောကြောင့် ဆက်လက်မမေးတော့ပေ။

အဘိုးအို ထမင်းစားပြီးနောက် ခြံထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ဆက်သောက်နေတော့၏။

ချီဝူဟော်သည်လည်း မျက်လုံးမှိတ်၍ အိပ်မက်ထဲက အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။ အတိအကျ ဘယ်နှစ်၊ ဘယ်လမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကိုတော့ မေ့လျော့သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ကြီးကြီးမားမား အဖြစ်အပျက်များအပြီးတွင် ရရှိခဲ့သော ကိုယ်ပိုင်အသိအမြင်များမှာမူ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် နိုင်ငံများ၏ ပြိုင်ဆိုင်မှု၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ အားကြီးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် အိပ်မက်ထဲက လူ့လောကတွင် ကျင့်စဉ်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ ယုတ္တိမတန်ပေ။ သာမန်လူသားများက နတ်ဆိုးများနှင့် မည်သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။ ကြည့်ရသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အိပ်မက်ထဲက လောကသည်၊ မိမိထင်မြင်ယူဆသော လောကနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်သော်လည်း ချီဝူဟော်သည် သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှ ဝိညာဉ်ရလာသည့် နတ်ဆိုးများကို မြင်ဖူးသောကြောင့် နတ်ဆိုးတိုင်းပြည်သည်လည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲကျမ်းစာများကို သိသောကြောင့် ထိုအရာများလည်း ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က နတ်ဒေဝါတရားလမ်းစဉ်များ ရှိသည်ဟု မယုံကြည်သောကြောင့် အိပ်မက်ထဲတွင် ဤအကြောင်းအရာများမှာ အလွန်ဝိုးတဝါးဖြစ်နေ၏။

သို့သော် ထိုတောင်စောင့်နတ်သမီး ချုံယွိသည် အဘယ်ကြောင့်နည်း။

ချီဝူဟော် မသိပေ။

အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်နှင့် လက်တွေ့ဘဝ မည်သို့ ဆက်စပ်နေသနည်း။

ဤသည်အား ချီဝူဟော်သည်လည်း မသိပေ။

သို့သော် မျက်လုံးမှိတ်၍ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း စိတ်ကအေးချမ်းလာပြီး၊ အသက်ရှုခြင်းက ရှည်လျားလာသည်။

လေသည် ဝါးတောကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သံကို ခံစားနိုင်သကဲ့သို့၊

အပြင်ဘက်မှ နှင်းများ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သံကို ခံစားနိုင်သကဲ့သို့၊

မိုင်ရှစ်ရာအကွာမှ လေသည် မြို့ပြင်တောင်တန်းလမ်းငယ်လေးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သံကို ခံစားနိုင်သကဲ့သို့၊

ငယ်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နတ်ဆိုးတိုင်းပြည်၊ လူ့လောက၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာများကို မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့၊

မိမိ၏ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တာ အရှုပ်အထွေးဘဝ၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျားကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အမှန်တကယ် တစ်စုံတစ်ခုကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လမ်းတစ်လမ်း ပိတ်လျှင် နောက်တစ်လမ်း ရှိသေးသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချီဝူဟော်၏ မျက်မှောင်သည် ပြေလျော့လာပြီး မျက်နှာက တည်ငြိမ်အေးချမ်းလာ၏။

နဖူးအလယ်တွင်လည်း ဝိညာဉ်အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေရင်း၊ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းရောင် ရှိလာပြီပဲ၊ ဒါက အနှစ်ငါးဆယ်ခန့် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှု ရှိပုံရတယ်။ အခုလည်း ကိုယ်တိုင်လည်ပတ်နိုင်နေတာကိုကြည့်ရတာ အဘိုးကြီးနဲ့ မတွေ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တွေ့ကြုံရမှာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သဘာဝတရားသုံးပါးထဲမှာ တစ်ခုက အားကြီးပြီး နှစ်ခုက အားနည်းနေတယ်"

"တရားလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားလိုစိတ် ရှိလာပေမယ့် အန္တရာယ်လည်း ရှိတယ်၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

"နည်းနည်းလေး မှားသွားရင် မြို့စောင့်နတ်က ဖမ်းခေါ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ဘဝနဲ့ နေရလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် မထွက်ခွာခင်မှာ သူ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးသင့်တယ်…"

အဘိုးအိုဟာ လောကအနှံ့လှည့်လည်ကာ သတ္တဝါများကို တရားပြသနေသူဖြစ်ပြီး၊ ချီဝူဟော်သည် အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း၌ မိမိ၏ သာမန်စိတ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူကျေနပ်နေပြီ။ အပင်ကို အတင်းဆွဲ၍ ကြီးထွားစေသလိုမျိုး မလုပ်တော့ပေ။ ရေစက်သည် ဤနေရာတွင် ကုန်ဆုံးပြီ၊ မူလက ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဝူဟော်၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းနေသည်ကိုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အိပ်မက်ထဲက ပြုမူဆောင်ရွက်မှုများသည် သူ၏ ပင်ကိုယ်စိတ်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေ၏။

ကောင်းသောသူသည် ကောင်းမြဲကောင်းပြီး၊ မကောင်းသောသူသည်လည်း မပြောင်းလဲပေ။ ဤသည်မှာ စိတ်ကို မြင်တွေ့ခြင်း၊ ဘဝကို မြင်တွေ့ခြင်း တရားနည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နတ်သမီးထံမှ ကျင့်စဉ်ရရှိပြီးနောက် ချီဝူဟော်၏ အနှစ်ငါးဆယ် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်သည် တကယ်တမ်း အနှစ်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့သည်နှင့် ခြားနားမှုမရှိပေ။

သို့သော် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အနှစ်ငါးဆယ် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို အိပ်မက်တစ်ခုဖြင့် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤခေါင်းအုံးသည် တိုက်ရိုက်ကျိုးပဲ့သွားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

…

ချီဝူဟော် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် အိပ်မက်နှင့်တူသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အသိစိတ်သည် မြင့်တက်သွားသကဲ့သို့ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သွားလာနေသော လူများကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ကောင်းကင်သည် မြင့်မားပြီး တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေလျှက်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက် လမ်းကြားတွင် မြင်းရထားတစ်စီး ရပ်တန့်နေသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လူတစ်ယောက် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး မိမိအိမ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာ၏။

အနည်းဆုံး ခြေလှမ်းငါးရာခန့် ဝေးသော်လည်း ချီဝူဟော်မှာ ထိုလူ၏ ရုပ်ရည်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒါ လိပုယွိလား"

လိပုယွိမှာ ဆရာစူး၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လိမိသားစုသည် မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က စည်းစိမ်ဥစ္စာများစွာဖြင့် ဤနေရာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကာ များမကြာမီတွင် လုပ်ငန်းကြီးများကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မိမိတို့၏ သားသမီးများကို ကျော်ကြားသော ပညာရှင်ထံတွင် ပညာသင်ကြားစေပြီး၊ သွားလာရာတိုင်းတွင် သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သူများက ကာကွယ်ပေးထားရာ ဒေသတစ်ခု၏ အာဏာရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချီဝူဟော်ဟာ သူတို့နှင့် အစဉ်အမြဲ ဆက်ဆံမှုမရှိသော်လည်း သူသည် ဆရာစူး၏ တပည့်ဖြစ်သည့်အပြင် တိုက်ရိုက် မိမိကို ရှာဖွေလာဟန်တူသောကြောင့် မရိုမသေ မပြုလုပ်သင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် တံခါးသွားဖွင့်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ စိတ်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့၊ အိပ်မက်ထဲတွင်ကဲ့သို့၊ ထို့နောက် ထရပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သကဲ့သို့၊ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့အလိုလို တုံ့ပြန်လာ၏။

…

လိပုယွိသည် နှင်းညစ်များပေါ်တွင် ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေလျှက်။

"တောက်…"

"တကယ်ကို လျှောက်ရခက်လိုက်တာ"

ဤနေရာသည် မြို့၏ အစွန်အဖျားဖြစ်ပြီး လူနေထိုင်မှု များပြားသည်။ နေ့စဥ်နှင့်အမျှ လူများ သွားလာနေကြတာမို့ မြေလမ်းပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များသည် ဘယ်တော့မှ သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ နှင်းများ အရည်ပျော်ကာ မြေကြီးနှင့် ရောနှော၍ အနက်ရောင်ဖြစ်သွားပြီး ထိုအနက်ရောင်သည် နှင်း၊ ရေခဲတို့နှင့် ရောနှောနေသဖြင့် ညစ်ပတ်ရုံသာမက ခြေချရန်လည်း ခက်ခဲလှသည်။

လိပုယွိသည် မိမိ၏ ဖိနပ်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်သော နှင်းများ စွန်းထင်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ မျက်ခွံများက တဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ ဤဖိနပ်မှာ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အကောင်းဆုံး အထည်ချုပ်ဆိုင်တွင် မှာယူထားသော ဖိနပ်ပင်။ ယခုခေတ် ကုန်ဈေးနှုန်းအရ၊ ဂျုံမှုန့် ဆယ်ပေါင်သည် ငွေဆယ်ပြား တန်ဖိုးရှိသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ကျောက်မီးသွေး လှည်းငယ်၇စင်းက ငွေနှစ်ပြားတစ်မတ်သာ တန်ဖိုးရှိ၏။

သို့သော် ဤဖိနပ်တစ်ရန်တည်းကပင် ငွေသုံးကျပ် တန်ဖိုးရှိကာ စပါးကျီစောင့်တစ်ဦး၏ တစ်နှစ်စာ လစာနှင့် ညီမျှသည်။

ဤအချိန်တွင် ဘေးမှ အိမ်တွင် ငှားရမ်းထားသော သိုင်းပညာရှင်များကို အားကျမိသည်။ ညစ်ပတ်သော နှင်းများပေါ်တွင် နင်းလျှောက်သော်လည်း ဖိနပ်တစ်ရန်နှင့် အဝတ်စသည် သန့်ရှင်းခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဟူး…"

အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စိတ်ထဲက ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

မီတာရာပေါင်းများစွာ အဝေးမှ ပျက်စီးနေသော အိမ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ယနေ့ ဦးလေးဖြစ်သူက မြို့တော်မှ ကုန်သွယ်မှုမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အိမ်၌ ပွဲတော်ကြီး ကျင်းပမည် ဖြစ်သော်လည်း ဖခင်ကမူ ဆရာ၏ တပည့်မဖြစ်သေးသော ဤဆင်းရဲသားကို ဖိတ်ကြားစေသည်။ ဖိတ်ကြားရုံသာမက မိမိကိုယ်တိုင် လာရောက် ဖိတ်ကြားစေ၏။

မိမိက ဘယ်လိုလူ၊ ရှေ့မှ ဤဆင်းရဲသားက ဘယ်လိုလူလဲ။

အစေခံတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤဆင်းရဲသားသည် ရိုကျိုးစွာ လိုက်နာပေလိမ့်မည်။

မိမိကိုယ်တိုင် လာရမည်လား။

သို့သော် ဖခင်သည် အိမ်တွင် အလွန်ဩဇာကြီးမားရာ လိပုယွိ မလွန်ဆန်ရဲပေ။ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ရိုးသားစွာ လာရောက်ခဲ့သည်။ ဤခြေလှမ်းငါးရာခရီးသည် လမ်းမကြီးပေါ်မှ ငါးမိုင်ခရီးထက် ပိုမိုခက်ခဲလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနားသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ချိန် နဖူးတွင် ချွေးအနည်းငယ် ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်ပြီး၊ ဖော်ရွေသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။

လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ထိုလက်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားသည်။ လက်ချောင်း မကျရောက်သေးခင်မှာပင် ကျွီဟူသော အသံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါးသည် အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွားသည်။ လာရောက်သူအား ကြိုတင်သိနေသကဲ့သို့ပင်။ လိပုယွိ၏ လက်ချောင်းသည် တံခါးကို ပွတ်တိုက်၍ လျှောကျသွားသည်။

ခြံထဲက ပန်းပင်သည် လေနှင့်အတူ လှုပ်ခါသွားပြီး ပန်းပွင့်များက နှင်းဖြူများနှင့် ရောနှောကာ တံခါးဖွင့်သူ လူငယ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစား၊ သပ်ရပ်သော ဆံပင်နက်၊ မျက်လုံးအစုံသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပငြိမ်သက်လျက်၊ တည်ငြိမ်စွာ လိပုယွိကို ကြည့်နေ၏။

ဧည့်သည်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား။

လိပုယွိသည် ကြောင်ငေးသွားပြီး အတန်ကြာမှ သတိပြန်လည်ရလာသည်။

ဒါ၊ ဒါ ချီဝူဟော်လား။

ထိုတစ်ခဏတာတွင် သူသည် ဆရာစူးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့၊ ငယ်စဉ်က မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် ထိုခန့်ညားသော မြို့ကြီးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခဏတာတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စိတ်ပင် ဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ညီကိုလိ... ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ"

ချီဝူဟော် စကားစပြောလိုက်မှ လိပုယွိမှာ မိမိဘာလုပ်ရမည်ကို သတိရသွားသည်။ ဦးစွာ လက်ကိုမြှောက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အလိုလို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး စကားထစ်ငေါ့စွာ ပြောသည်မှာ...

"ချီအစ်ကို... အဖေက အစ်ကို့ကို အိမ်မှာ ထမင်းတစ်နပ် စားဖို့ ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာပါ"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဦးလေး မြို့တော်က ပြန်ရောက်နေပြီမို့ မြို့တော်ရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုလည်း ပြောပြနိုင်ပါတယ်"

ချီဝူဟော်သည် မူလက ငြင်းပယ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မိမိအိပ်မက်ထဲက မြို့တော်သည် အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းနိုင်သည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ငြင်းပယ်မည့်စကားသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လည်အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"...ဒါဆိုရင်တော့၊ ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက်ပေးမိပါပြီ"

ချီဝူဟော်၏ လက်ခံမှုကြောင့် လိပုယွိမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးချမိ၏။

"အာ... အနှောင့်အယှက်မပေးပါဘူး၊ လုံးဝအနှောင့်အယှက်မပေးပါဘူး"

"ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို လာရှာတာလေ။ တကယ်တော့ အစ်ကို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာပါ"

ချီဝူဟော်သည် တစ်လှမ်းဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်မှာ... "အတွင်းဝင်ပြီး ခဏထိုင်မလား"

"မထိုင်တော့ပါဘူး၊ မထိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

"ဒီနေ့တော့ အစ်ကို့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ပါဘူး"

"လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့"

"ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ"

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

လိပုယွိက ထိုမရှင်းပြနိုင်သော ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ချီဝူဟော် အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်နေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေထောက်ယိုင်သွားပြီး ခေါင်းမူးကာ ရှေ့သို့ လဲကျမလို ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် လေစီးကြောင်းတစ်ခုက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် တစ်ပတ်လည်ကာ ချီဝူဟော်ကို ကျောက်စားပွဲရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေသော အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလျက် ပြောလေ၏။

"အရည်အချင်းကောင်းတယ်၊ ဉာဏ်ပညာ ပိုကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဝိညာဉ်ကို အပြင်ထုတ်တာ အရမ်းမိုက်ရူးရဲဆန်တယ်"

ချီဝူဟော်၏ နဖူးသည် အလွန်နာကျင်နေပြီး သံသယဖြင့်မေး၏။

"ဝိညာဉ်လား"

အဘိုးအိုက သူ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်မှာ... "မင်းခုနက ဝိညာဉ်ကို အပြင်ထုတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံလိုက်တယ်။ ဒါက အဲဒီအိပ်မက်ထဲက စုဆောင်းလာတဲ့ အစွမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေသေးတာမို့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကို မခံနိုင်ဘူး"

"လောကကြီးမှာ အရာအားလုံးက ဝိညာဉ်တစ်ခုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ"

"တစ်ခုကနေ နှစ်ခုဖြစ်တယ်၊ အဲဒါက ယင်နဲ့ယန်၊ စိတ်နဲ့ကိုယ်"

"စိတ်ဆိုတာ နှလုံး၊ ဝိညာဉ်။ ကိုယ်ဆိုတာ ဝင်သက်ထွက်သက်၊ သွေးသား"

"တရားလမ်းစဉ်ဆိုတာက စိတ်နဲ့ကိုယ် နှစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံရတယ်"

"မင်းအခု ဝိညာဉ်က အားကြီးပြီး ကိုယ်က အားနည်းနေတယ်။ သာမန်လူထက် သာလွန်တဲ့ စွမ်းရည်အချို့ ရှိနိုင်ပေမယ့် မင်းကို တစ်ခွန်းပြောရမယ်..."

"ကိုယ်မရှိရင်၊ စိတ်က ဘယ်မှာ တည်ရှိနိုင်မလဲ"

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားကောင်းမှသာ မင်းရဲ့ စိတ်ကို ထောက်ပံ့နိုင်မယ်။ မဟုတ်ရင်... မင်းရဲ့ စိတ်က အရမ်းအားကြီးလွန်းလို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲချပြီး မင်းကိုယ်ကို သတ်သွားစေနိုင်တယ်"

"ဒါက လူ့လောကမှာ ကောင်းကင်ဘုံက အရည်အချင်းရှိသူကို မနာလိုခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ"

"ချစ်ခြင်းနက်လျှင် အသက်တို၊ ဉာဏ်ကြီးလျှင် အသက်ဆုံးဆိုတာတွေက ဒီလိုပဲပေါ့။ မင်းဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမယ်။ မဟုတ်ရင် အသက်တိုဖို့ လွယ်တယ်"

အဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ချီဝူဟော်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလျက် ရယ်မော၏။

"အင်း... ခုနက မင်းကို မသင်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်"

"အခု တစ်ကွက်ပဲ သင်ပေးမယ်၊ ကတိမဖျက်ဘူးလို့ ဆိုရမှာပေါ့"

"ကတိမဖျက်ဘူး"

"လာခဲ့"