လူက သရဲကို ရောင်းခြင်း

"သရဲရောင်းတယ်လား"

လိယွဲ့လင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ လောကတွင် ကုန်သွယ်မှုအမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း လူက သရဲရောင်းသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ရောနှောနေပြီး အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ မင်းမြန်မြန်ပြောစမ်း"

လိယီရှန်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး အနည်းငယ် ပြန်လည်စဉ်းစားပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြလေသည်။

...

အဲဒါ ညလမ်းတစ်ခုပေါ့၊ ကျွန်တော် မူလက မြို့တော်အနီးအနားမှာ ကုန်သွယ်နေတာ။

ကျွန်တော် သေသေချာချာ တွက်ချက်ခဲ့တယ်၊ အမြတ်မရရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလူကြီးတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းပြီးရင် လုံးဝရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။

နှမြောစရာပဲ၊ ကျွန်တော် ရှုံးခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် သိပ်တုံးတာပဲ၊ သိပ်တုံးတာပဲ။

နန်းတော်ထဲက အဲဒီလူကြီးတွေက အပေါ်ယံမှာ ဖော်ရွေကြပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုမည်းနက်တယ်၊ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုရက်စက်တယ်၊ အရိုးခြင်ဆီကို စုပ်ယူပြီး သွေးသားကို ခွာထုတ်တယ်၊ အရင်းအနှီးနည်းနည်းလေးတောင် မချန်ထားခဲ့ဘူး။

အကုန်ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ အိမ်ပြန်ဖို့ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး။

ကျွန်တော် အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေပြီး စဉ်းစားတယ်။ ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာနိုင်မလားလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားလို့မရဘူး။ အိမ်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို မျက်နှာငယ်နဲ့ အိမ်ပြန်ရမှာကို စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ မကျေနပ်ဘူး၊ လုံးဝမကျေနပ်ဘူး။

လျှောက်သွားရင်း လျှောက်သွားရင်းနဲ့ ဘယ်အချိန်ရောက်သွားမှန်းမသိ၊ မြို့အပြင်ဘက် သုံးမိုင်အကွာက ညောင်ပင်အိုကြီးအောက်ကို ရောက်သွားတယ်။

ကျွန်တော် ဒီအချိန်မှာ သရဲနဲ့တွေ့တာ။

အဲဒီတုန်းက သူရုတ်တရက် ပေါ်လာတာပဲ။

ကျွန်တော် သတ္တိမွေးပြီး သူဘယ်သူလဲလို့ မေးလိုက်တာပေါ့။

သူက ငါက သရဲပဲလို့ ပြောပြီးတော့ မင်းကရော ဘယ်သူလဲတဲ့။

ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက ဆင်းရဲလွန်းလို့ သေတော့မလိုဖြစ်နေပေမဲ့ သေရမှာတော့ ကြောက်တယ်၊ လူဆိုတာ တစ်နေ့တော့ သေရမှာပဲလို့ တွေးပြီး အံကြိတ်ပြီး ငါလည်း သရဲပဲလို့ ပြောလိုက်တာရော။

သရဲက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ပတ်လောက် လျှောက်ကြည့်ပြီးတော့… ဒါဆို မင်းဘယ်သွားမလို့လဲလို့ မေးတော့ ကျွန်တော်က ငါ ဝမ်မြို့ဈေးကြီးကို သွားမလို့ ဖြေလိုက်တယ်။

အဲဒီသရဲက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ငါလည်း ဝမ်မြို့ဈေးကြီးကို သွားမလို့ ဆိုပြီးပြောတော့ ကျွန်တော်တစ်ကိုယ်လုံး ခြေလက်တွေ အေးစက်သွားတယ်။ ဒီဈေးကြီးက တစ်ခုတည်းမဟုတ်လောက်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ပေမဲ့ စကားက ထွက်သွားပြီ၊ ပြန်မျိုချလို့မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီသရဲက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာသလို ကျွန်တော်ကလည်း မတတ်သာတော့ဘဲ သူနဲ့အတူ သွားရတော့တာပဲ။

သရဲတစ်ကောင်က နောက်မှာဆိုတော့ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ခြေလက်တွေ တောင့်တင်းနေတာပဲ။ အဲဒီသရဲကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲပေါ့။ ဒီလိုလျှောက်သွားတာက သိပ်နှေးတယ်၊ သိပ်ပင်ပန်းတယ်၊ ငါတို့ အပြန်အလှန် ကုန်းပိုးကြရင် ဘယ်လိုလဲလို့ သရဲကပြောပါလေရော။

အဲဒီသရဲရဲ့ စိမ်းလဲ့လဲ့မျက်လုံးတစ်စုံက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာမို့ မငြင်းဝံ့ဘူး။ သူတစ်ခုခု ရိပ်မိသွားမှာ ကြောက်တယ်လေ။ ရဲသွေးတင်ပြီး သဘောတူလိုက်ရတယ်။

အဲဒီသရဲက အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ကို ကုန်းပိုးပြီး တစ်ဟုန်ထိုး ဆယ်မိုင်လောက် လျှောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ "မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်လေးတာလဲ၊ သရဲမဟုတ်ဘူးလားတဲ့။

အဲဒီသရဲက စကားပြောနေတုန်း မျက်လုံးတွေက စိမ်းလဲ့လဲ့၊ ပါးစပ်ထဲက အစွယ်တွေ ထွက်လာပြီး တံတွေးတွေ ကျလာတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက နှလုံးခုန်ရပ်မတတ်ဖြစ်သွားတာပဲ။ အားတင်းရင်း ငါသေတာမကြာသေးလို့ ပိုလေးတာ၊ သိပ်မစဉ်းစားနဲ့လို့ ပြောလိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကုန်းပိုးတယ်၊ သရဲက ပေါ့ပါးလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော် မြန်မြန်သွားနိုင်တယ်။ ဒီလို အပြန်အလှန် ကုန်းပိုးပြီး သုံးကြိမ်လောက် လျှောက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် လျော့သွားလာပြီ။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီလိုအချိန်ကြာရင် သေချာပေါက် ပေါ်သွားမှာပဲ။ အဲ့ကျရင် သရဲစားတာကို မလွဲမသွေ ခံရမှာ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို လိမ်ပြောလိုက်တယ်။

ငါသရဲဖြစ်တာ မကြာသေးတော့ သိပ်မသိဘူး။ သရဲလုပ်ရတာ ဘာတားမြစ်ချက်တွေ ရှိလဲ။

သရဲက လျှာဖျားသွေးကိုပဲ မကြိုက်ဘူးလို့ ဖြေတယ်။

ဆက်လျှောက်သွားတဲ့အခါ မြစ်တစ်စင်းကို တွေ့တယ်၊ သရဲက ဖြတ်သွားတဲ့အခါ လွင့်မျောသွားသလိုပဲ၊ အသံတစ်စက်မှ မထွက်ဘူး၊ ကျွန်တော်ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အသံက အကျယ်ကြီးပဲ။ အဲဒီသရဲက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး သံသယဝင်လာတယ်။

ဒီတစ်ခါ သူ့မျက်လုံးတွေက အနီရောင်အလင်းတွေ ထွက်နေတယ်၊ ပါးစပ်က တံတွေးတွေ ကျလာပြီ၊ လက်ချောင်းတွေတောင် အနက်ရောင်လက်သည်းတွေ ထွက်လာပြီး ချိတ်လိုကွေးနေတဲ့အပြင် လက်ချောင်းတွေက စိမ်းပြာရောင်ပြောင်းသွားတယ်။

ဘာလို့ ဒီလောက်အကျယ်ကြီး အသံထွက်တာလဲ။

ကျွန်တော့်နှလုံးခုန် ထွက်ကျတော့မလိုဖြစ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက မရိပ်မိပုံပဲ။

မျက်နှာကို အတင်းထိန်းပြီး ငါသရဲဖြစ်တာ မကြာသေးလို့ သရဲနည်းနဲ့ မြစ်ဖြတ်တာ မကျွမ်းသေးတာပါ။ စိတ်မရှိပါနဲ့၊ စိတ်မရှိပါနဲ့လို့ ပြောလိုက်ရတယ်။

အဲဒီသရဲက ကျွန်တော့်ကို အပေါ်အောက် စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောဘူး။

ကျွန်တော်ထင်တယ်။ သူက မသိတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို တိရစ္ဆာန်စီးတော်အဖြစ် သဘောထားနေတာပဲ။ သရဲဈေးရောက်မှ ကျွန်တော့်ကို ရောင်းပြီး နှလုံးအသည်းကို ထုတ်၊ အရိုးအကြောကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြံနေတာ…

သူက တကယ်ပဲ သာမန်ဈေးကြီးကို မသွားဘဲ ဝမ်မြို့အပြင်ဘက်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်ကို ရောက်သွားတယ်။ တံခါးကို သုံးချက်ခေါက်ပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့ အကြိမ်များစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့ ရှေ့မှာ လမ်းပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီး အပြန်အလှန် ကုန်းပိုးတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို တစ်ခါတည်း ထမ်း၊ အမြန်အထဲကို ပြေးဝင်ပြီး သရဲရောင်းတယ်၊ သရဲရောင်းတယ်လို့ အော်လိုက်တော့တာပဲ။

လူဆင်းရဲရင် သရဲကိုတောင် ရောင်းတတ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီသရဲက မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးထင်ပါရဲ့။

အဲဒီသရဲက ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ အော်ဟစ်ပြီး ဆင်းဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ ပုံပြောင်းတဲ့ တန်ခိုးကို သုံးပြီး သိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားရင်း တစ်ခါတည်း လွတ်ထွက်သွားရော။ ကျွန်တော်လည်း လျှာကို ကိုက်ဖောက်ပြီး လျှာဖျားသွေးကို သူ့ကိုယ်ပေါ် ဖြန်းလိုက်တော့ သူထပ်မပြောင်းနိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အချိန်ကြာရင် သူပြန်ပြောင်းလာမှာ စိုးရိမ်လို့ သူ့ကို တာအိုရသေ့အိုကြီးတစ်ပါးကို ရောင်းလိုက်တော့ အဲဒီရသေ့အိုကြီးက ကျောက်စိမ်းစီထားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ သိုးကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ကျွန်တော့်ကို အထုပ်တစ်ထုပ် ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန် သိပ်မြန်နေရောပဲ။

လုံခြုံတဲ့နေရာကို ပြန်ပြေးပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်စိကျိန်းမတတ်ဖြစ်သွားတယ်။ အတွင်းမှာ ရွှေတစ်ရာ့ငါးဆယ်တုံးတိတိ ရှိနေတယ်လေ။

...

လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ကုန်သွားသလို လိယီရှန်၏ ဇာတ်လမ်းလည်း ဆုံးသွားပြီ။ သူစကားပြောနေစဉ် လက်ဖဝါးများ တုန်လှုပ်နေပြီး အတော်ကြာမှ တည်ငြိမ်သွားသည်။ ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားရာတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသော်လည်း ထိုအချိန်က မည်မျှ ကြောက်လန့်ခဲ့သည်ကို သိနိုင်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်လျှင် သေဆုံးသွားနိုင်၏။

လိယွဲ့လင်သည် နားထောင်ရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရန်ပင် မေ့သွားသည်။ ထို့နောက် ညီကို ကောင်းမွန်စွာ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် လိယီရှန်သည် သက်ပြင်းချကာ "ဒါပေမဲ့ အခုကောင်းသွားပြီ၊ ငါတို့မှာ ဒီလောက်များတဲ့ ရွှေတွေရှိနေပြီ၊ ဒီလောက်များတဲ့... ဒီလောက်တောင်များတဲ့ ရွှေတွေ" ဟု ဆိုသည်။

"ငါတို့မိသားစုက ဒီမှာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ရုံသာမကဘူး"

"အပြင်ကို ထွက်သွားနိုင်တယ်၊ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို၊ ခရိုင်မြို့တော်ကို သွားနိုင်တယ်"

"ပိုကြီးတဲ့ နေရာကို သွားနိုင်တယ်"

"မျိုးရိုးကို ဂုဏ်ဆောင်နိုင်ပြီ၊ ငါဘိုးဘွားတွေကို မျက်နှာမငယ်စေခဲ့ဘူး၊ အဖေအမေကို မျက်နှာမငယ်စေခဲ့ဘူး" လိယီရှန်၏ စကားများသည် ရှုပ်ထွေးလာပြန်သည်။

လိယွဲ့လင်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ စားပွဲပေါ်မှ ရွှေတုံးများကို ကြည့်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ဒီရွှေတွေက အဲဒီသရဲဈေးထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးသရဲကို ရောင်းပြီးမှ ရခဲ့တာ၊ သရဲတွေ ပိုများများ လာမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

လိယီရှန်သည် ခေါင်းခါကာ "စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး"

"ကျွန်တော် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို စိုးရိမ်လို့ မြို့တော်ကို အထူးသွားပြီး အဲဒီက တာအိုကျောင်းမှာ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ရသေ့ကို အန္တရာယ်ကင်းအောင် ပြုလုပ်ခိုင်းပြီးမှ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့တာ"

"ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်လာရင် အပြင်ထွက်ဖို့ မရည်ရွယ်တော့ဘူး။ ဇနီးမယားယူပြီး အခြေချတော့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့"

လိယီရှန်သည် ရယ်မောနှစ်သိမ့်၏။ "လုံးဝ... လုံးဝ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

...

ခလောက်

ပုဆိန် ကျဆင်းလာပြီး ထင်းတုံးကို ခွဲခြမ်းလိုက်။

ချီဝူဟော်သည် ပုဆိန်ကိုကိုင်ကာ ဘေးနားမှ ခွဲခြမ်းပြီး စုပုံထားသော ထင်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် အဝေးမှ တောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်အောက်တွင် ဤတောင်သည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

"နှင်းသိပ်မကြီးတာမို့ တောင်တတ်လမ်းမပိတ်ဘူး"

"ဒါကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ"

ပြောရလျှင် မနက်ဖြန်သည် လိဖူယိက သူ့ကို လိမျိုးနွယ်အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ထားသော နေ့ဖြစ်သည်။