နတ်ရိက္ခာကို ခိုးယူခြင်း

ချီဝူဟော်က ထိုတောင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ပတ်လောက် လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နှင်းကျပြီးနောက် တောင်ပေါ်မှ နှင်းများသည် မြို့ထဲကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အရည်မပျော်ဘဲ လျှောက်သွားလျှင် ခြေရာကျန်နေသောကြောင့် ဆောင်းရာသီ နှင်းကျပြီးနောက် တောင်မပိတ်လျှင် အများအားဖြင့် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိတတ်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ဝဖြိုးသော ယုန်များကို မပြောလိုတော့၊ အကယ်၍ ဆောင်းရာသီ ဝါးမျှစ်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဆိုလျှင်… ယနေ့ညနေတွင် အရသာရှိသော အစားအစာ စားရတော့မည်။

ဆောင်းရာသီ ဝါးမျှစ်နှင့် အသားခြောက်ဟင်း၊ ထို့အပြင် ပေါင်မုန့်အသစ်အနည်းငယ်။

တွက်ချက်ကြည့်လျှင် မနက်ဖြန် လိမျိုးနွယ်အိမ်သို့ သွားရမည့်အချိန်ဖြစ်၍ လက်ဆောင်အနည်းငယ် ယူသွားသင့်သည်။ ဆောင်းရာသီ ဝါးမျှစ်သည်လည်း သင့်တော်လှ၏။

ကောင်လေးစဉ်းစားပြီးနောက် ဓားမြှောင်ကို ခါးနောက်တွင် ထိုးထည့်ကာ ဓားကို ကျောပိုးတောင်းထဲသို့ ထည့်ပြီး အပြာရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောပိုးတောင်းကို လွယ်ကာ အဘိုးအိုကို တစ်ခွန်းပြောဆိုနှုတ်ဆက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

မူလစွမ်းအင်ကို ခံစားမိပြီးနောက် ခြေလှမ်းများသည် ပိုမိုပေါ့ပါးလာသည်။ စိတ်ဖြင့် စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လည်ပတ်စေရာ ခြေအောက်တွင် လေဝှေ့နေသကဲ့သို့ပင်။ သွေးစွမ်းအင် ပြည့်စုံဝိုင်းစက်သဖြင့် မောပန်းခြင်းလည်း မခံစားရပေ။ မကြာမီတွင် ရင်နှီးကျွမ်းဝင်လှသည့် လမ်းငယ်လေးအတိုင်း တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားသည်။

တောင်ပေါ်တွင် ငွေရောင်အဆင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်ခွင်လုံး ဖြူဖွေးနေ၏။ အေးစက်စက် လေတိုက်ခတ်လာသော်လည်း အအေးဒဏ်ကို မခံစားရဘဲ လန်းဆန်းမှုကိုသာ ခံစားရသည်။ ချီဝူဟော်သည် ခြေလှမ်းကို ညင်သာစွာ လျှောက်လှမ်းပြီး ယခင်က သူ့ကို အသက်ဆက်ရှင်စေရန် ကယ်တဲ့ခဲ့သူ သမားတော်ကြီး ပြောခဲ့ဖူးသော စကားအတိုင်း…

ဆောင်းရာသီ၌ တောင်ထဲတွင် ပိန်းဥပင်၏ အမြစ်ကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ကြိတ်ချေလျှင် ပိန်းဥမှုန့်ရရှိကာ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်နိုင်ပြီး အရသာလည်း မဆိုးပေ။ တောမျောက်ဥ၊ ရွှေကြိမ်ပင်တို့ကို ရှာဖွေနိုင်သည်။ ရွှေကြိမ်ပင်၏ အသီးသည် ဆောင်းရာသီတွင် သီးပြီး နီရဲနေသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် အလွန်ထင်ရှားသည်။ မီးနီသီးဟုလည်း ခေါ်ပြီး အမြစ်ကိုလည်း ဟင်းချိုချက်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဆေးဆိုင်တွင် ရောင်းလျှင်လည်း သူတို့ဝယ်ကြသည်။ အရက်ဆိုင်များလည်း လိုအပ်သည်။ ဆေးအဖြစ်လည်း သုံးနိုင်ပြီး အရက်စိမ်ရာတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်၏။

တောင်ကိုမှီ၍ တောင်ကိုစား၊ ရေကိုမှီ၍ ရေကိုသောက်၊ ဤတောင်သည် ရတနာသိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ တစ်နှစ်လေးရာသီလုံးတွင် စားသုံးနိုင်သော အရာများကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ဘယ်တော့မှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ချီဝူဟော်သည် ပြောင်းဆန်ဝါအိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် အထက်တန်းစား အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့ပြီး မူလဝိညာဉ် ပြည့်ဝနေသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စူးစမ်းလေ့လာနိုင်စွမ်းလည်း များစွာ တိုးတက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်နေ့များထက် တောင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရှာဖွေနိုင်၏။

မကြာမီတွင် နောက်ကျောမှ ကျောပိုးတောင်းထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေလေပြီ။ အများစုမှာ ဆောင်းရာသီ ဝါးမျှစ်နှင့် ရွှေကြိမ်ပင်တို့ ဖြစ်သည်။

ပိန်းဥပင်၏ အမြစ်ကိုမူ ရှာတွေ့နိုင်လျှင် တစ်ခုတည်းကပင် ဆယ်ပေါင်ကျော် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ချီဝူဟော် ဆောင်းဦးရာသီတွင် မှတ်သားထားခဲ့သော နေရာအနည်းငယ်တွင် မရှိတော့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုပိန်းဥပင်များကို သူတစ်ယောက်တည်း တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်ရှာဖွေ၏။

ရုတ်တရက် တောင်ကမ်းပါးအောက်တစ်နေရာတွင် နှင်းပန်းနှင့်တူသော အရွက်တစ်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှိနေသေးသည်။ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒါက… ကျားဂျင်း"

"ကံတကယ်ကောင်းတာပဲ"

ချီဝူဟော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ နှစ်ပေါင်း ၇၀တာ အိပ်မက်ကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာပြီး ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေလိုသော ဉာဏ်အလင်းရရှိခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် အိပ်မက်ကဲ့သို့သော အမှတ်တရအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ၁၄နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသော ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူပြီး ဤနှင်းပန်းပုံအရွက်ကို ပတ်ပတ်လည်တွင် သတိထား၍ တူးဆွလိုက်သည်။ တူးထုတ်လိုက်သော အမြစ်သည် ဝါးမြစ်နှင့်တူပြီး ဂျင်းနှင့်လည်း အနည်းငယ်တူ၏။

ချီဝူဟော်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။ ကျားဂျင်း၊ ကြက်ခြေသည်းဂျင်ဆင်းဟုလည်း ခေါ်ပြီး ဆေးဆိုင်များတွင်မူ ဟွမ်ကျင်းဟုခေါ်သည်။ ရောင်းဈေးမှာ ဤတောင်ပေါ်မှ ထွက်ရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များထဲတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

နတ်တို့၏ ရိက္ခာအကြွင်းအကျန်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လူအများအပြား တောင်ပေါ်တက်၍ ဟွမ်ကျင်းရှာဖွေကြရာ တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးလာခဲ့ရာ ဤနေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ချီဝူဟော်သည် သတိထား၍ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပြီး ပြန်ရောင်းလျှင် ငွေအနည်းငယ် ရနိုင်မည်ဟု စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် ဤကျားဂျင်းသည်လည်း စားသုံးနိုင်သည်ဟု သတိရမိပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

အိမ်တွင် ယခု ကြေးပြားသုံးသောင်းရှိနေပြီဖြစ်၍ အနည်းငယ် ချန်ထားနိုင်မည်လား။

အင်း... ဆရာစူးအတွက် သုံးပုံတစ်ပုံ ချန်ထားမည်။ ပြီးတော့ နည်းနည်းရောင်းပြီး ကျန်တာကို အဘိုးကြီးနဲ့အတူ စားလိုက်မယ်။

အိမ်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိတာနဲ့ ဖြုန်းတီးတာက မကောင်းတဲ့အကျင့်ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက ငါကိုယ်တိုင် တူးခဲ့တာ၊ နည်းနည်းလောက် ဇိမ်ခံလိုက်ရင်လည်း ဖြစ်မှာပါလေ။

ချီဝူဟော်သည် အဝတ်ကြမ်းဖြင့် ဟွမ်ကျင်းကို သတိထား၍ ထုပ်ပိုးပြီးမှ ကျောပိုးတောင်း၏ အပေါ်ဆုံးနေရာတွင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး ဟွမ်ကျင်းထပ်မံရှာဖွေရန် မျှော်လင့်နေ၏။

လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်ရှိလျှင် ဝိညာဉ်သည် လိုက်ပါလှုပ်ရှားပြီး တရားဖြစ်လာသည်။ တရားသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှင့် ဆက်သွယ်လျှင် တန်ခိုးဖြစ်လာသည်။ မူလစွမ်းအင် မြင့်တက်လာပြီး မူလဝိညာဉ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

တစ်ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရာ ဟွမ်ကျင်းတစ်ပင်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိပြန်သည်။ ချီဝူဟော်သည် ဤတစ်ပင်ကို မယူဘဲ တတိယတစ်ပင်ကို ရှာတွေ့မှသာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တူးယူခဲ့သည်။ ဤဟွမ်ကျင်းသည်လည်း တောင်ထဲမှ ဖန်ဆင်းမှုဖြစ်၍ အမြစ်ကို လုံးဝမယူလိုဘဲ သုံးပုံတစ်ပုံကိုသာ ယူခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟွမ်ကျင်းများကို ဝယ်မည်ဆိုလျှင် ငွေတစ်ကျပ်သုံးမတ်ခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။

ချီဝူဟော်က ဤသို့ လျှောက်သွားရှာဖွေရာတွင် မူလဝိညာဉ်ကို ဖြန့်ကျက်ပြီး မူလစွမ်းအင်ကို အမှီပြုကာ တောင်ပေါ်မှ ဟွမ်ကျင်းအားလုံးသည် ထိုရှာဖွေရေးတန်ခိုး၏ အစပျိုးပုံစံမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ဖြင့် ရုတ်တရက် ချီဝူဟော်၏ မူလဝိညာဉ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တောင်နံရံအောက်တစ်နေရာတွင် အလွန်ထူထဲသော နှင်းပန်းအရွက်ကို တွေ့ရှိလိုက်၏။ ဆောင်းရာသီကြီးထဲတွင်ပင် အစိမ်းရောင်အလင်းတစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသည်။

ချီဝူဟော်မှာ ဆေးပညာအနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းပြီး ဟွမ်ကျင်းဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရောင်းဝယ်ရာတွင်လည်း သက်တမ်းအလိုက် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ရသည်ကို သိသည်။ အရွက်ပေါ်မှ အစင်းကြောင်းများကို အနည်းငယ် ခွဲခြားကြည့်ရှုပြီး မယုံနိုင်စွာ "ဒါက… နှစ်တစ်ထောင်နီးပါးရှိတဲ့ ဟွမ်ကျင်း"

"ဟွမ်ကျင်းက ဒီလောက်ကြီးနိုင်တာလား"

မသိစိတ်ဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ဟွမ်ကျင်းသည် ငွေတစ်သောင်းခန့် တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော အရွက်များပါသည့် ဟွမ်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး အရွက်များမှာ လက်ကဲ့သို့ စုစည်းသွားကာ မြေပေါ်တွင် တစ်ပတ်လည်ပြီး လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲထားပြီး ဗိုက်စည်းတစ်ခုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မြေပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ဦးညွှတ်ရှိခိုးရင်း အီအီယာယာဖြင့် ပြောဆိုနေ၏။

ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူ၏ မူလဝိညာဉ်၏ ကြောက်ရွံ့တောင်းပန်မှုမှာမူ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။

ချီဝူဟော်က "မင်းကို မခူးဖို့ တောင်းပန်နေတာလား" ဟု မေး၏။

ထိုလူငယ်လေးဟာ ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်ဦးညွှတ်ရှိခိုးသည်။ ချီဝူဟော်သည် ထိုဟွမ်ကျင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးနေ၏။

တစ်နှစ်သားအရွယ် ဟွမ်ကျင်းများမှာ ထားလိုက်တော့၊ ဟွမ်ကျင်းဆိုတဲ့ အပင်က ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်အနည်းငယ် ကြီးထွားပြီးရင် ပုပ်သိုးသွားတတ်တယ်။ ဒီလို နှစ်တစ်ထောင်အထိ ကြီးထွားနိုင်တာက ဒုက္ခနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရမလဲ။

သူတော်ကောင်းသည် စည်းစိမ်ကို ချစ်သော်လည်း တရားလမ်းဖြင့်သာ ရယူသည်။ ငွေအနည်းငယ်အတွက် သူတစ်ပါးရဲ့ နှစ်တစ်ထောင်စောင့်ဆိုင်းမှုကို ဘာကြောင့် ဖျက်ဆီးရမှာလဲ။ ထို့ကြောင့် ဓားမြှောင်ကို ချထားပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။

"ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို မခူးတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ထင်ရှားတဲ့နေရာမှာ ပုန်းနေတာလဲ။ တွေ့သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

လူငယ်လေးသည် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမှန်တကယ်တော့ ဆေးရနံ့ဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ မူလဝိညာဉ်တန်ခိုးကို ကျင့်ကြံပြီးသော ကျန်းရမ်ဟူသော တရားစင်စစ်ရရှိထားသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း ဤလူတွင် တန်ခိုးမရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာသည်လား။

ချီဝူဟော်မှာ ဤလူငယ်လေး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်ကာ ဇဝေဇဝါနှင့် အရှုံးပေးနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လက်ညှိုးဖြင့် သူ၏ ပါးကို ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်ပြီး "နောက်တစ်ခါ လူတွေ ထပ်မတွေ့အောင် သေချာပုန်းနေနော်" ဟု ဆိုရာ ထိုလူငယ်လေးမှ ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချီဝူဟော် ထရပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် တောင်နံရံပေါ်မှ ကျယ်လောင်သော ဆဲဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူခိုး... သူခိုး"

"သူခိုး... ငါ့ကိုပြောတာလား" ချီဝူဟော်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သူအော်ဟစ်နေသည်ကို မမြင်ရပေ။ သူ၏ ဤအမူအရာသည် အော်ဟစ်နေသူကို ပိုမိုဒေါသထွက်စေပုံရပြီး သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ ထိုအခါမှ ချီဝူဟော်သည် ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။

တောင်နံရံပေါ်တွင် သမင်တစ်ကောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "ဟုတ်တယ် မင်းပဲ၊ မင်း... မင်း... လူသား"

"မင်းက ငါတို့ အပင်ပန်းခံ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဟွမ်ကျင်းကို ဘာလို့ ခိုးတာလဲ"