အစီအစဉ်

ရှောင်လင်းယွီသည် ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က “အဲ့နေရာက ငါ့ဟာဆိုတာ အရှင်းကြီး။ အမှတ်အသားအနေနဲ့ သစ်ပင်နှစ်ပင်တောင် စိုက်ထားသေးတယ်” ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အဲ့ဒီ သစ်ပင်နှစ်ပင်က တပ်ရင်းတွေ ငါတို့ရွာမှာ ရပ်နားခဲ့တုန်းက စိုက်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒါတွေက ဘယ်တုန်းက မင်းဟာ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ ပြောမယ်။ ငါ့မိသားစုမြေက အဲ့ဒီ သစ်ပင်နှစ်ပင်ကို ကျော်နေတာ” ဟု နောက်တစ်ဦးက ပြောသည်။

သူတို့သည် အဆက်မပြတ် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။

“တော်တော့!” ရွာလူကြီးက အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ခန့်ညားသည့် အသံဖြင့် “တော်ကြတော့! ဘယ်သူ့မြေလဲဆိုတာ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မိသားစုရဲ့ မြေပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်ကို ထုတ်ပြီး မြေကို တိုင်းတာကြည့်ကြ။ ရန်ဖြစ်နေတာ ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ” ဟု ပြောသည်။

ရွာလူကြီး၏ စကားများမှာ မမှားပေ။ ရွာသားများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏မြေများသည် ဆက်နေသည်။ မြေပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်ကို ထုတ်ပြီး တိုင်းတာလိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ငြင်းခုံရန် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ မိသားစုနှစ်ခုစလုံးသည် သူတို့၏ မြေပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်များကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်မှတ်များကို အသစ်ပြုလုပ်ချင်ပြီး မိသားစုနှစ်ခုစလုံးသည် မြေပိုလိုချင်နေကြသည်။ ဤသည်က အငြင်းပွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ မြေပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားပေမဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ရွာကော်မတီရဲ့ ဖိုင်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်သူမှ မြေပိုပြီး မရနိုင်ကြဘူး” ဟု ရွာလူကြီးက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။

မိသားစုနှစ်ခု၏ မျက်နှာများမှာ နီရဲသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသည်။

“ဒါက… ဒါက… ကျွန်တော်က မြေ ၅.၆ ဖန် ရှိတယ်လို့ တကယ်ကို မှတ်မိတာ” ဟု တစ်ဦးက ရှက်ရွံ့စွာ “ဒါပေမဲ့ အခု ၅.၄ ဖန်ပဲ ရှိတော့တယ်” ဟု တိုးတိုး ပြောသည်။

“မင်း ဘယ်လိုမှတ်မိတာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး” ဟု ရွာလူကြီးက “ငါတို့က သက်သေအထောက်အထားနဲ့ ပြောတာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ရွာမှာ ဘယ်လို စည်းကမ်းတွေ ရှိတော့မှာလဲ” ဟု အလေးအနက် ပြောသည်။

တခြားသူများကလည်း “အဲ့ဒါက မှန်တယ်” ဟု ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။

…

ရှောင်လင်းယွီနှင့် အမေရှောင်တို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသောအခါ ထိုဆွေးနွေးမှုများကို ကြားလိုက်ရသည်။

အမေရှောင်...

ရှောင်လင်းယွီ...

ဤသည်မှာ ကြီးလေးသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လျန်၏ စိတ်ပူနေသည့် စကားများက သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်ရောက်ရှိလာခြင်းက ရွာသားများ၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က “လင်းယွီ၊ မြေတွေ တိုင်းတာပြီးပြီ။ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်တော့ ရမှာလဲ” ဟု ချက်ချင်း မေးသည်။ ဤသည်မှာ လူအများစု စိုးရိမ်နေသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်တော့ ရမှာလဲ” နောက်တစ်ဦးက မေးသည်။

သူတို့အချို့သည် အရင်က တွက်ချက်ထားခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် တောင်ငှားရမ်းမှုထက် ပို၍ ရလိမ့်မည်။ ထိုပိုက်ဆံဖြင့် အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ရှယ်ယာများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းအတွက်တော့ ရွာသားအများစုက စိတ်မဝင်စားကြပေ။ ရှောင်လင်းယွီ အောင်မြင်မလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာကို သူတို့ သေချာမသိကြပေ။ သူမသာ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းသည်ဟု သူတို့ ခံစားရသည်။ ရှောင်လင်းယွီ မအောင်မြင်ခဲ့ပါကလည်း သူတို့သည် အနည်းဆုံး ပိုက်ဆံတော့ ရှိနေဦးမည်ပင်။

ရွာသားအများစုသည် ဤရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ သူတို့သည် လွန်စွာ အမြင်ကျဉ်းကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်ငင်းအကျိုးအမြတ်ကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး ရေရှည်အကျိုးအမြတ်ကို မမြင်နိုင်ကြပေ။

“လင်းယွီ၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံ မလိုချင်ပါဘူး။ ငါတို့ ဒီပိုက်ဆံကို ရှယ်ယာတွေ ဝယ်ဖို့ပဲ သုံးချင်တယ်” ဟု တစ်ဦးက ရှောင်လင်းယွီ၊ ရွာလူကြီးနှင့် တခြားသူများ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားပြီးနောက် ရှယ်ယာများ ဝယ်ယူခြင်းသည် အလွန်ဖြစ်နိုင်သည့်အရာတစ်ခုဟု ခံစားရသည်။

ဤစီမံကိန်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် အများကြီး ဆုံးရှုံးမှု မခံစားရပေ။

သို့သော် ၎င်းသည် အောင်မြင်ခဲ့ပါက ၎င်းသည် သူတို့၏ အနာဂတ်သားစဉ်မြေးဆက်အတွက် ကောင်းမွန်သည့်အရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

“လင်းယွီ၊ ငါ့မိသားစုမြေနဲ့ဆို ရှယ်ယာ ဘယ်လောက်ရမလဲ”

“လင်းယွီ၊ ငါ ငှားရမ်းခရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့ ရမလား”

ရှောင်လင်းယွီ၏ အဖြေကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ လူတိုင်းက မေးခွန်းများ စတင်မေးကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး “ဦးလေးတို့၊ အန်တီတို့၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမှာပါ။ ဒါက အချိန်ယူရပါတယ်။ အားလုံး စိတ်ရှည်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဟုတ်တာပေါ့” လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီက သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မြေများကို ငှားရမ်းခဲ့သော်လည်း မည်သူမှ ပြောင်းရွှေ့ရန် မလိုအပ်ပေ။ မြေသည် သူတို့၏ မြေများပင် ဖြစ်နေဦးမည်။ သူတို့လုပ်ချင်သည့်အရာကို လုပ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ဆက်လုပ်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း သီးနှံအချို့ကိုသာ စိုက်ပျိုးရန် လိုအပ်သည်။ အဆုံးတွင် ၎င်းသည် ခရီးသွားများအတွက် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက အလှအပဆိုင်ရာ အရေးကြီးသည်။ သို့သော် ထိုသီးနှံများသည် တောင်သူလယ်သမားများ၏ ကိုယ်ပိုင်သီးနှံများ ဖြစ်နေမည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ဘယ်သူကများ မပျော်ရွှင်ဘဲနေမလဲ။

ရှောင်လင်းယွီက သူတို့ကို “ဒါ့အပြင် ဒီရက်တွေအတွင်းမှာ အားလုံး သေချာ စဉ်းစားပေးကြဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ရှင်တို့က ပိုက်ဆံကို တိုက်ရိုက်ယူချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ အသုံးပြုချင်တာလား။ ရွာလူကြီး၊ တွက်ချက်မှုအတွက် ရွာလူကြီးကို ဒုက္ခပေးရပါတော့မယ်” ဟု ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

ရွာလူကြီးက ရယ်မောပြီး “ဒုက္ခမရှိပါဘူး။ ဒါက ငါ့အလုပ်ပဲ။ ကောင်းပြီ။ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အိမ်ပြန်ပြီး သေချာ စဉ်းစားကြ။ ပိုက်ဆံကို ယူချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တာလား” ဟု ပြောသည်။

ရွာလူကြီးက ကြင်နာစွာဖြင့် “တကယ်တော့ ငါက အားလုံးကို ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင် ငါတို့က နှစ်စဉ်အမြတ်ဝေစု ရဖို့ စောင့်နိုင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်သားစဉ်မြေးဆက်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိနိုင်မယ်။

“မင်းတို့က အခု ပိုက်ဆံကိုယူပြီး အိမ်ဝယ်တာ၊ ဇနီးသည် လက်ထပ်တာ စသဖြင့် လုပ်နိုင်တယ်။ ကားဝယ်ဖို့လည်း ကျန်နိုင်သေးတယ်။

“ဒါပေမဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင်ရော။ မင်းတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါတို့ တစ်ရက်ကို ယွမ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရနိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုဆို တစ်ရက်ကို ယွမ် ၃၀ ရနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တိုးလာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ယွမ် ၃၀ က အရင်က ယွမ် အနည်းငယ်လောက်တောင်မှ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။ အရင်က ဝက်သားက တစ်ပေါင်ကို ယွမ် ၁.၅ ပဲ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခု တစ်ပေါင်ကို ယွမ် ၅ ရှိနေပြီ။ အရာအားလုံးရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံကတော့ အတူတူပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ဆိုတာ အိမ်ဆောက်ပြီး ဇနီးသည် လက်ထပ်ဖို့ အဆင်ပြေတာထက် ပိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ယွမ် ၁၀,၀၀၀ နဲ့ အဲ့လိုလုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ လင်းယွီ၊ ဒါကို ဘာလို့… ခေါ်လဲ” ဟု မေးသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး “ဒါကို ငွေကြေးတန်ဖိုး ကျဆင်းခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ငွေကြေးတန်ဖိုး ကျဆင်းခြင်းလား” ရွာသားများ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ရှင်းပြသည်မှာ “ဒါက ရှင်တို့မှာ ပိုက်ဆံ အတူတူပဲ ရှိနေပေမဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက အဆက်မပြတ် တက်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဒါက စီးပွားရေးအခြေအနေရဲ့ ပုံမှန်တိုးတက်မှုနဲ့ ငွေကြေးတန်ဖိုး ကျဆင်းမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ရွာလူကြီးပြောခဲ့သလိုပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ယွမ် ၁၀,၀၀၀ နဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ယူပြီး အိမ်ဆောက်နိုင်တယ်။ သုံးနှစ်ကြာတော့ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ နဲ့ အိမ်တစ်ဝက်ပဲ ဆောက်နိုင်တော့တယ်။ နောက်ထပ် သုံးနှစ်နေရင် ယွမ် ၁၀,၀၀၀ နဲ့ အိမ်တစ်ဝက်တောင်မှ ဆောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရွာလူကြီးက “ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ငါတို့က ပိုက်ဆံရင်းနှီးပြီး အဲ့ပိုက်ဆံကနေ နောက်ထပ် ပိုက်ဆံတွေထုတ်နေနိုင်တာတာ။ မင်းတို့က ပိုက်ဆံကို သိမ်းထားရင် တန်ဖိုးကျသွားမှာပဲ” ဟု ပြောသည်။

ရွာသားများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤအရာကို နားလည်ကြသည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ မအောင်မြင်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့၏ပိုက်ဆံအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ၊ အားလုံး အိမ်ပြန်ပြီး သေချာ စဉ်းစားကြ။ သုံးရက်နေရင် ငါဆီ လာခဲ့ကြ၊ ငါတို့ စာရင်းတွေ လုပ်ကြမယ်” ဟု ရွာလူကြီးက ပြောသည်။

လူတိုင်း ပြန်သွားပြီးနောက် ရွာလူကြီးက ရှောင်လင်းယွီကို “လင်းယွီ၊ ဒီစီမံကိန်းမှာ ပြဿနာရှိလား။ ငါ ကြားတာက…” ဟု သူက မြို့နယ်ကောင်စီနှင့် ပြဿနာအချို့ ကြုံခဲ့ရကြောင်း ကြားခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီး “ရွာလူကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံး ဖြေရှင်းပြီးပါပြီ” ဟု ပြောသည်။

ရွာလူကြီးသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ “ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါ ကောင်းတာပေါ့။ အရမ်းကောင်းတယ်” ဟု ပြောသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာသည် တရားဝင် ခရီးသွားနေရာတစ်ခု မဖြစ်သေးသော်လည်း ပန်းများပြည့်နေသည့် တောင်များကြောင့် လာရောက်လည်ပတ်သူ အနည်းငယ် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လိုသူများအတွက် ဝင်ကြေးအနည်းငယ် ကောက်ခံခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ဤလူများသည် အချို့အရာများကို မတော်တဆ နင်းမိတတ်ကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီက မည်သည့်အတွက်မျှ ဆုံးရှုံးမှု မခံစားရပေ။

…

ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် စီမံကိန်းကို ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။ ခရိုင်ခေါင်းဆောင် ချန်၊ အရာရှိများနှင့် တခြားမိတ်ဆွေများအားလုံးက သူမကို ဂုဏ်ယူကြောင်း လာပြောကြသည်။ သူတို့သည်လည်း စီမံကိန်းအပေါ် အကြီးအကျယ် ယုံကြည်ကြောင်းနှင့် လိုအပ်ပါက အကူအညီများ ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် Z မြို့သို့ ပို့လိုက်သည့် ကျန်းမာရေးဝိုင်အိုး ၃၀ သည် တကယ်ကို ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။

အမေလီသည် လွန်စွာ မာနကြီးသူဖြစ်သည်။ သူမသည် တခြားလူများကို ကတိပေးခဲ့ပြီးနောက် လီရှောင်ဖုန်းကို ကျန်းမာရေးဝိုင်ပိုတောင်းရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

လီရှောင်ဖုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီထံမှ ဝိုင်အိုး ၂၀ ကို တိုက်ရိုက်မှာယူခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ ၁၂ အိုးကို အမေလီက သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများအား ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ရှစ်အိုးကိုတော့ သူ့မိသားစုအတွက် သိမ်းထားခဲ့သည်။

သို့သော် အမေလီ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် မိသားစုများ ဝိုင်ကို သောက်ပြီးနောက် ၎င်း၏အာနိသင်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အတိတ်တွင် သူတို့သည် အမေလီ ရုတ်တရက် ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွလာသည်ကို မနာလိုခဲ့ကြသည်။ ယခု ဝိုင်ကို သောက်ပြီးနောက် သူတို့လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားရသည်။ သူတို့သည် ငယ်ရွယ်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထို့ကြောင့် အမေလီသည် သူမ၏အိမ်တွင် ဝိုင်အိုးအချို့ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သိပြီးနောက် သူမထံမှ ရယူလိုကြသည်။

အမေလီသည် ကျန်ရှိနေသည့် ဝိုင်အိုးများကို အလွန် ကာကွယ်သည်။ သူမသည် ထပ်ပေးရန် မရဲတော့ပေ။ မဟုတ်ရင် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် သားဖြစ်သူက သူမကို သေသည်အထိ ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြလိမ့်မည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အမေလီထံမှ ကျန်းမာရေးဝိုင်၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အမေလီလည်း မသိခဲ့ပေ။

အမေလီသည်လည်း ကျန်းမာရေးဝိုင်၏ ရင်းမြစ်ကို သူမ၏သားထံမှ ရယူလိုသည်။ သို့သော် သူမစကားကို အမြဲနာခံတတ်သည့် သားက သူမကို ပြောပြရန် ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အစာမစားနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဆိုးနေသည်။

အမေလီက “သား၊ ဒီ ကျန်းမာရေးဝိုင်ကို မင်း ဘယ်က ရတာလဲ” ဟု မေးသည်။

လီရှောင်ဖုန်းက စိတ်မရှည်စွာ “အမေ၊ ကျွန်တော် ပြောပြီးသားလေ။ သာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အမေလီ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး မကျေနပ်စွာ “သား၊ ဒီဝိုင်ရဲ့ ရင်းမြစ်မှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ရှိနေလား။ ဘာလို့ အမေ့ကို မပြောနိုင်ရတာလဲ” ဟု ပြောသည်။

လီရှောင်ဖုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား “အမေ၊ ကျွန်တော် ပြောရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ အများကြီး ဝယ်ပြီး ပြန်ပေးဦးမလို့လား” ဟု မေးသည်။

အမေလီက ရှက်ရွံ့သည့် အမူအရာဖြင့် “ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်း ပြောခဲ့တာ ဒီ ဝိုင်တွေက ဈေးမကြီးဘူးဆို။ တစ်အိုးကို ယွမ် ၂၀၀ ပဲ ရှိတာ။ ငါတို့က ဝယ်ပြီး ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးရင် မျက်နှာလည်း ရမယ်၊ အခွင့်အရေးလည်း ရမယ်။ ခဲတစ်လုံးနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်လိုက်တာပဲ။ အဲ့ဒါက မကောင်းဘူးလား။" ဟု ပြောသည်။

လီရှောင်ဖုန်း "..."

သူ၏မိခင်သည် ငယ်ရွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ပို၍ ဉာဏ်နည်းလာသည်။

***