ပျော်ရွှင်သော ကလေး

“ကဲ၊ သွားမယ်! အားလုံး မြန်မြန် ပုန်းဖို့ နေရာရှာကြ။ ရန်သူက ငါတို့ရဲ့ ရှေ့မှာပဲ ရှိနေတယ်။ သူတို့ လာတဲ့အခါ ငါတို့က သူတို့ကို မထင်မှတ်ဘဲ ဖမ်းမိအောင် လုပ်မယ်”

လူကြီး၏ ခြေထောက်လောက်ပင် မမြင့်သေးသည့် အရေပြားဖြူပြီး နူးညံ့သည့် ကလေးတစ်ဦးသည် အမြင့်ဆုံးသော ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်တိုဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ထားသည်။ ဖြူပြီး ဝဖြိုးသည့် လက်သေးသေးလေးတစ်ဖက်ကို မြှောက်ထားသည်။ သူပြောသည့် စကားများက ကလေးဆန်ပြီး အားအင်အပြည့် ရှိသည်။

ဤကလေးသည် တစ်နှစ်ခွဲအရွယ် ရှောင်ထုန် ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုံစံဖြင့် မြင့်မားသည့် ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

ကောက်ရိုးပုံအောက်တွင် လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးအချို့ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ နူးညံ့သည့် မျက်နှာများမှာ ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီး နေပူဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ကစားခြင်းကြောင့် မြေကြီးများပေကျံနေပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည် လွန်စွာ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ကောက်ရိုးပုံပေါ်ရှိ ကလေးကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကိုးကွယ်သည့် အမူအရာတောင်မှ ရှိနေသည်။

သူတို့သည် ယခုတွင် စစ်ပွဲဂိမ်းကို ကစားနေကြသည်။ အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူတို့၏ စစ်ဦးစီးချုပ် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဘော့စ်။ မြန်မြန်၊ အားလုံး မြန်မြန် ပုန်းဖို့ နေရာရှာကြ”

အောက်တွင် ရှိသည့် ကလေး ရှစ်ယောက် သို့မဟုတ် ကိုးယောက်သည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ရန်သူတွေ ငါတို့ကို မမြင်အောင် မြန်မြန် ပုန်းကြ။ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို ဖမ်းမယ်”

“ဘော့စ်က ရန်သူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိရင် သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်”

“မဟုတ်ဘူး၊ ဘော့စ်က သကြားလုံး ဘယ်က ရတာလဲ။ သူ့ အမေက သူ့ကို သကြားလုံး စားခွင့် မပြုဘူးလို့ ငါမှတ်မိပါတယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဘော့စ်က သကြားလုံး ဘယ်က ရတာလဲ”

ရှောင်လဲ့ထုန် "..."

ငါတို့ စစ်ပွဲတစ်ခုရဲ့ အလယ်မှာ ရှိနေတာ။ မင်းတို့က ငါ သကြားလုံး ဘယ်က ရလဲဆိုတာကို ဘာလို့ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးများ စူးရှလာပြီးနောက် သူက အလွန် ခန့်ညားသည့် အသံဖြင့် “ဘာလို့ အဲ့မှာပဲ ရပ်နေသေးတာလဲ။ ရန်သူတွေ လာနေပြီ။ ဖမ်းမိဖို့ စောင့်နေတာလား” ဟု အော်လိုက်သည်။

ဘော့စ်၏ သတိပေးချက်ဖြင့် စစ်သားများသည် ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာပြီး ပုန်းဖို့ နေရာများကို အလျင်စလို ရှာဖွေကြသည်။ သူတို့သည် ရန်သူက ဖမ်းမိပါက ရန်သူကို သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ထုန်သည် မြင့်မားသည့် မြေပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး စစ်သားများ ပုန်းနေသည့်နေရာကို မြင်သောအခါ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဟေ့၊ စစ်သား နံပါတ် ၁၊ ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခေါင်းကို ဖော်ထားဖို့ လိုသလား။

စစ်သား နံပါတ် ၂၊ သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းတာ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ပုန်းနိုင်တဲ့ သစ်ပင်ကို ရှာရမယ်။ မင်းရဲ့ ခြေထောက်ထက် နည်းနည်းပိုကြီးတဲ့ သစ်ပင်ကို ဘာလို့ ရှာရတာလဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်တစ်ဝက်က ပေါ်နေတာ။

စစ်သား နံပါတ် ၃၊ မင်းက လမ်းအလယ်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ရပ်နေတာ။ ရန်သူက မင်းကို မမြင်နိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။

…

ရှောင်ထုန်သည် သူ၏နဖူးကို ပွတ်ပြီး မျက်နှာသေးသေးလေးကို ဖုံးလိုက်သည်။ သူ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ ‘ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့ ဖမ်းမိသွားရင်လည်း သကြားလုံးအချို့ပဲ ဆုံးရှုံးသွားမှာပါ။’

“ရှောင်လဲ့ထုန်!” ရှောင်လဲ့ထုန် ပုန်းဖို့ နေရာကို ဆုံးဖြတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

လှုပ်ရှားတော့မည့် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲနှစ်ဦးကို ရှက်ရွံ့ပြီး ချစ်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ သူ ပြုံးပြီး “မမကြီး၊ မမလေး” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှောင်ရို့ရို့နှင့် ရှောင်လုလုတို့သည် ရှစ်နှစ်နှင့် ခုနစ်နှစ် အသီးသီး ရှိကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပန်းရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးသေးသေးလေးနှစ်ခုနှင့် ပန်းရောင်ဖဲကြိုးနှစ်ခု ပါရှိသည်။ သူတို့သည် လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းနေကြသည်။

သို့သော် ထိုလှပပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးက သူတို့၏ခါးပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက သူတို့၏ ဝမ်းကွဲညီလေးကို ကြည့်နေသောကြောင့် ခက်ထန်နေသည်။

ရှောင်ရို့ရို့က သူ၏လက်ကို မြှောက်ပြီး ရှောင်လဲ့ထုန်ကို လက်ညှိုးထိုးသည်။ သူမက တင်းမာစွာ “ဆင်းလာခဲ့!” ဟု အော်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လွန်စွာ နူးညံ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဝမ်းကွဲမောင်လေးအနားတွင်တော့ မီးတောင်တစ်လုံးလို ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

သူ၏ အစ်မများကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားသော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကောက်ရိုးပုံပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ လျှောဆင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မနှစ်ဦးရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ပြုံးကာ “ကျွန်တော့်ရဲ့ မမနှစ်ယောက်၊ ကျွန်တော် အောက်ရောက်နေပြီ။ အဘိုး၊ အဘွားနဲ့ အမေကို မပြောပါနဲ့နော်” ဟု ပြောသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှောင်ရို့ရို့၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲရန် သူ၏ လက်သည်းလေးနှစ်ခုကိုပင် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ရို့ရို့က ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့လက်သည်းလေးနှစ်ခုကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ “မင်းရဲ့ လက်တွေက အရမ်းညစ်ပတ်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မဆွဲနဲ့! အဘွားက ဒီအဝတ်အစားတွေကို မကြာသေးခင်ကမှ ငါတို့အတွက် ဝယ်ပေးတာ” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်သည်းသေးသေးလေးများကို ထပ်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး “မမကြီး၊ မမရဲ့ စကတ်က တကယ်ကို လှတာပဲ။ ကျွန်တော် တကယ်ကို ထိချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်ရို့ရို့က ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ “မထိနဲ့!” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့လက်သည်းများကို မချဘဲ စတင်ပြီး ဈေးဆစ်သည်။ “ကျွန်တော် မမဝတ်စုံကို မထိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မမတို့က ကျွန်တော့်အကြောင်း မပြောဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်”

“မပေးဘူး!” အစ်မနှစ်ဦးက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ရို့ရို့က အလွန်လေးနက်သည့် အမူအရာဖြင့် “ရှောင်လဲ့ထုန်၊ မင်း ကောက်ရိုးပုံပေါ်ကနေ လဲကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒါက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ မင်း သိရမယ်”

ရှောင်လုလုက ခေါင်းညိတ်ပြီး “မောင်လေး၊ ဒေါ်လေးက မောင်လေးကို သစ်ပင်၊ နံရံ၊ ရေကန်ထဲမှာ မကူးဖို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးထားတယ်။ မောင်လေး နာခံသင့်တယ်။ မောင်လေးက ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ တစ်ခုခု ထိခိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်း “မမလေး၊ ကျွန်တော်က နာခံပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအရာတွေ တစ်ခုမှ မလုပ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ မောင်လေးက ကောက်ရိုးပုံကို တက်ခဲ့တယ်လေ” ဟု ရှောင်လုလုက ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ မေမေက ကောက်ရိုးပုံကို မတက်ရဘူးလို့ မပြောထားဘူး မဟုတ်လား” ရှောင်လဲ့ထုန်က ပြုံးပြီး “မမကြီး၊ မမလေး၊ ဒီ ကောက်ရိုးပုံကို ကြည့်ပါဦး။ ဒါက အဲ့လောက် အမြင့်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရပ်လောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒါ့အပြင် အဲ့ကနေ လဲကျသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး။ အောက်က ကောက်ရိုးတွေကို ကြည့်ပါဦး။ ပြီးတော့ ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ အောက်မှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အများကြီး ရှိတယ် မဟုတ်လား” ဟု ပြောသည်။

အကယ်၍ အနီးအနားတွင် လူကြီးများ ရှိနေပါက ရှောင်ထုန်သည် သူ၏ အစ်မနှစ်ဦးကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ပြောနိုင်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှောင်ရို့ရို့နှင့် ရှောင်လုလုတို့သည် ရှောင်ထုန်ထက် အသက်ကြီးသော်လည်း သူတို့သည် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် အလွန်ရိုးသားကြသေးသည်။ သူတို့၏ ဝမ်းကွဲမောင်လေး စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူပြောသည့်အရာမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

“မမကြီး၊ မောင်လေးပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်” ဟု ရှောင်လုလုက သူမ၏ အစ်မကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

ရှောင်ရို့ရို့က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ သူမသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ၎င်းသည် ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ မရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် “ဒါပေမဲ့ မောင်လေး၊ ကောက်ရိုးပုံတက်တာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ မင်း လုပ်လို့ မရဘူး” ဟု အတင်းအကျပ် ပြောသည်။

“…” ရှောင်လဲ့ထုန်။ ငါ သူတို့ကို အမြဲတမ်း လှည့်စားလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်…။

ရှောင်လဲ့ထုန် ပြောတော့မည့်အချိန်တွင် အောက်မှ စစ်သားတစ်ဦးက “ဘော့စ်၊ ရန်သူ လာနေပြီ။ ငါတို့ ပုန်းသင့်သလား” ဟု အော်လိုက်သည်။

“ဘော့စ်၊ မြန်မြန် ပုန်း။ ဘော့စ်က အရမ်းသေးတယ်လေ။ မပုန်းရင် ပထမဆုံး ဖမ်းမိမှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒါက မကောင်းဘူး”

ရှောင်ရို့ရို့နှင့် ရှောင်လုလု "..."

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး “အစ်မတို့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပုန်းတော့မယ်” ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

အစ်မနှစ်ဦး "..."

ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။

“ဟေ့၊ မောင်လေး၊ ဒီကို ပြန်လာခဲ့!” ရှောင်ရို့ရို့သည် သူမ၏ခြေထောက်များကို နင်းပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

ရှောင်လုလုက သူမ၏ အစ်မကို ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး “အစ်မ၊ ငါတို့ မောင်လေး ကောက်ရိုးပုံကို တက်ခဲ့တာ ဒေါ်လေးကို ပြောရဦးမလား” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်ရို့ရို့က “ဟမ်၊ ပြောရမှာပေါ့။ ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်လေ” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်လုလုက တွန့်ဆုတ်ခြင်းဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒေါ်လေးကို ပြောရင် မောင်လေး ထပ်အရိုက်ခံရဦးမှာလား” ဟု ပြောသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာရှိ လူတိုင်းသည် ရှောင်ထုန်ကို ဆူပူရန် ဝန်လေးကြသည်။ သို့သော် ရှောင်ထုန်ကို ရိုက်နှက်ရန် အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ရှိသည့် လူတစ်ဦး ရှိသည်။ ထိုလူသည် ရှောင်ထုန်၏ မိခင်အရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရို့ရို့သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

သူမသည် သူမ၏ မောင်လေးအရိုက်ခံရသည်ကို မလိုချင်ပေ။

သို့သော်…

ရှောင်လုလုသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး “အစ်မ၊ ငါတို့ မောင်လေးကို မမြင်ခဲ့သလိုပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်ရအောင်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လိမ်ပြောဖို့ မလိုအပ်တော့ပေ။

ရှောင်ရို့ရို့သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး “ကောင်းပြီ” ဟု ပြောသည်။

ထို့နောက် အစ်မလေးနှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူတို့၏ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည့် ပုံများကို မြင်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း သူ၏ ရင်ဘတ်သေးသေးလေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး “တကယ်ကို သေလောက်အောင် ကြောက်သွားတာ။ အစ်မနှစ်ယောက်က အမေ့ကို ဒီအကြောင်း တကယ် တိုင်ပြောရင် ငါ့ဖင်က လုံခြုံမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟားဟား၊ ငါ မင်းကို ဖမ်းမိပြီ!” ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး နူးညံ့သည့် အသံတစ်ခုသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ နားတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဟားဟား၊ ငါ ဘော့စ်ကို ဖမ်းမိပြီ! မြန်မြန် ထွက်လာပြီး အဖမ်းခံလိုက်တော့!”

ဖမ်းမိသွားသော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့နားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး ထိုလူအား “မင်းက ငါ့ကို ဖမ်းမိရင် ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း အော်ဖို့ လိုသလား။ အသံက အရမ်းကျယ်တယ်။ မင်း ငါ့ကို နားပင်းအောင်လုပ်မလိ့လား” ဟု ပြန်အော်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူသည် ပထမဆုံး ဖမ်းမိသည့်လူ ဖြစ်ပြီး သူက ဘော့စ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရမ်းရှက်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အတော်လေး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

“ဪ၊ ဘော့စ်၊ နား အဆင်ပြေလား” အော်ငေါက်ခံခဲ့ရသည့်လူသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ အလွန် စိတ်ပူနေသလို ရှောင်ထုန်၏ နားကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

“ဘော့စ်၊ ဘော့စ်ရဲ့ နား ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဒါတွေအားလုံး ချန်ရှန်းရဲ့ အမှားပဲ။ ချန်ရှန်းက အရမ်းအော်လိုက်လို့ ဘော့စ်ရဲ့နား ပေါက်သွားတာ”

“ဟုတ်တယ်၊ ချန်ရှန်း၊ အားလုံးက မင်းရဲ့ အမှားပဲ။ ငါ မင်းနဲ့ ထပ်မကစားတော့ဘူး”

“ငါလည်း မင်းနဲ့ ထပ်မကစားတော့ဘူး”

…

ရှောင်ချန်ရှန်းသည် ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူက ဘော့စ်၏နားကို ထိခိုက်စေခဲ့သောကြောင့် သူ့သူငယ်ချင်းလေးများအားလုံးက သူ့နှင့် ထပ်မကစားတော့ဘူးဟု ပြောကြသည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်း ကြောက်လန့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထို့နောက်…

“ဝါး ဝါး…”

ရှောင်လဲ့ထုန် "..."

ဤသည်မှာ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးပင်။ သူသည် မျက်ရည်တစ်စက် ကျရုံနှင့် ငိုမည့် တခြားကလေးများ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရသည်။

သို့သော် သူ့မိခင်ဘေးသို့ ကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လာခြင်းက တကယ်ကို ကောင်းသည်။

***