ပထမအနမ်း

ထျန်ရွှမ်းဒေသ၌ သိုင်းပညာများမှာ ရှားပါးပေသည်။

ကောင်းမွန်သော သိုင်းကျမ်းတစ်အုပ်သည် မျိုးနွယ်စုတစ်စု၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်၏။

သို့ဖြစ်ပါက နတ်စွမ်းရည်များကကော။

နတ်စွမ်းရည်တို့သည် သိုင်းပညာထက်သာလွန်၏။ ၎င်းတို့ကို သင်ယူရန် အထူးထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းလိုအပ်သည် သို့မဟုတ် မွေးရာပါ ပါလာရပေမည်။

နတ်စွမ်းရည်တိုင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းပေသည်။

နတ်စွမ်းရည်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ ၎င်းသည် ဂိုဏ်းတစ်ခု သို့မဟုတ် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်ပေသည်။

“‘ကြမ်းတမ်းခြင်း’ကို ဘယ်လိုသတ်မှတ်ထားတာလဲ။”

၎င်းသည် ကြမ်းကြုတ်သည့် မျောက်ဘုရင်မှ ထိုးထွင်းသိမြင်ထားသည့် နတ်စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်၏၊ ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။

ပထမအဆင့်ကြမ်းတမ်းခြင်း – ခွန်အားနှစ်ဆ၊ အမြန်နှုန်းနှစ်ဆ၊ သိုင်းခွန်အားနှစ်ဆ… အရာအားလုံးသည် နှစ်ဆတိုးသွားလိမ့်မည်။

ဒုတိယအဆင့်ကြမ်းတမ်းခြင်း – လေးဆ။

တတိယအဆင့်ကြမ်းတမ်းခြင်း – ရှစ်ဆ။

ဆယ်ဆင့်ပြည့်သွားပါက စွမ်းအားသည် အဆတစ်ထောင်အထိ တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး အလွန်ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှ၏။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အထူးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို အသားတုံးများဖြစ်အောင် ထိုးလိုက်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် လော့ထျန်၏သွေးများကို ဆူပွက်တက်စေခဲ့သည်။

“ကြမ်းတမ်းခြင်း”

“ကြမ်းတမ်းခြင်း၊ ငါဒါကို အမြန်ဆုံး သင်ယူရမယ်။”

“ဒီနတ်စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ငါ ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရတော့မှာလဲ။ နက်နဲသောတပည့် အဆင့် (၅) လော့ယွဲ့လား။ သူ့ကို ငါညှစ်သတ်ပြမယ်။”

လော့ထျန်၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူ့ကို အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့ကာ တောင်အနောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာလျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

အတွေ့အကြုံရရှိရန် အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းမှာ နတ်ဆိုးသားရဲများကို သတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့မှ ကီလိုမီတာတစ်ရာခန့်အကွာတွင် သရဲတောင်တန်းဟုခေါ်သော နေရာတစ်ခုရှိသည်။

ထိုနေရာ၌ နတ်ဆိုးသားရဲပေါင်းများစွာရှိပြီး အဆင့်တက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် လော့ထျန်အတွက် မူ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သေခြင်းကိုသာ ဖြစ်စေမည်။

အကြောင်းမှာ ခွန်အားမလုံလောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးသားရဲများသည် စိတ်ကူးထက်ပင် ပိုမိုခက်ထန်ပေသည်။

၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ခွန်အားတို့မှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး သရဲတောင်တန်း၌ နတ်ဆိုးသားရဲများစွာရှိခြင်းကြောင့် သာမန်လူများသည် ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

အထူးကျွမ်းကျင်သူများပင် အကြောင်းမဲ့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

နတ်ဆိုးသားရဲများသည် လူ့ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခွန်အားမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလွန်းသည်ဟု ကောလာဟလများပင် ရှိနေ၏။

လော့ထျန်၏ လက်ရှိခွန်အားသည် ချေးပိုးထိုးကောင်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ကောင်းမွန်သော်လည်း နတ်ဆိုးသားရဲများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်အတွက် မူ အဆင့် (၀) နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကပင် သူ့ကို သေစေနိုင်သည်။

လော့ထျန်ကို နတ်ဆိုးသားရဲများအား သတ်ခိုင်းခြင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အသေခံရန် စေလွှတ်ခြင်းနှင့် တူညီပေသည်။

လုံလောက်သောခွန်အားမရရှိမီ လော့ထျန်သည် သရဲတောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မတွေးရဲပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အသက်ရှင်နေခြင်းသည် သူ့၏ နံပါတ်တစ်ဦးစားပေးချက်ဖြစ်၏။

အသက်မရှိလျှင် အရာအားလုံးသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ယာယီအားဖြင့် လော့ထျန်သည် မာထုံပေးသည့် မစ်ရှင်များကိုသာ အားထားပြီး ချေးပိုးထိိုးကောင်အချို့ကို ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

ချေးပိုးထိုးကောင်များကို သတ်ရန် လော့ထျန်သည် မြင်းချေးသာ လိုအပ်၏။

ချေးပုံကို သေချာစွာ ရှာဖွေပြီးနောက် အခွင့်အရေးကိုယူကာ နင်းချေလိုက်ရုံသာ လိုအပ်သည်။

“ပြွတ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ အတွေ့အကြုံတစ်မှတ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် ဤသို့လုပ်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။

ခြင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ပင် အသားရှိ၏။

လော့ထျန်၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် ပြန်မတိုက်နိုင်သော ဤချေးပိုးထိုးကောင်များကိုသာ သတ်နိုင်ပေသည်။

မသိလိုက်ဘဲ လော့ထျန်သည် တောင်နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

တောင်နောက်ဘက်သည် တောရိုင်းမြေများဖြစ်ပြီး တောရိုင်းမြက်များသာ ပေါက်ရောက်သည်။

လော့ထျန်သည် အချိန်ထပ်မဖြုန်းလိုတော့ချေ။

သူသည် တံစဉ်ကို မြှောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ စတင်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ညမရောက်မီ မစ်ရှင်ကို အပြီးသတ်ရမည်ဖြစ်ရာ အတွေ့အကြုံမှတ် (၅၀) မှာ အရေးကြီးပေသည်။

မြက်များကို ဖြတ်နေစဉ် လော့ထျန်သည် အနာဂတ်တွင် အဆင့်တက်ရန် အခြားနည်းလမ်းများကိုလည်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

မာထုံကိုသာ အားကိုးပြီး မစ်ရှင်များကို ပေးခိုင်းခြင်းသည် အဆင့်တက်ရန် အလွန်နှေးကွေးပေလိမ့်မည်။

ချေးပိုးထိုးကောင်များက အတွေ့အကြုံတစ်မှတ် ပေးသည်၊

နက်နဲသောတပည့် အဆင့် (၂) မှ အဆင့် (၃) သို့ တက်ရန်အတွက် အမှတ် (၂၀၀) လိုသည်။

ချေးပိုးထိုးကောင်ရေ (၂၀၀) သာလိုသော်လည်း ၎င်းအားလုံးကို ဘယ်မှာရှာတွေ့ရမည်နည်း။

နောက်တစ်ခုက လော့ထျန် စိုးရိမ်နေသည့် အရာဖြစ်၏…

မာထုံက သူ့ကို မစ်ရှင်တွေ အဆက်မပြတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား။

သူသည် ထိုမစ်ရှင်နှစ်ခုကိုသာ ပေးနိုင်ပါက အဆင့်တက်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလာလိမ့်မည်။

လော့ထျန်သည် စောစီးစွာ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လော့ထျန်သည် ဤပြဿနာများကို စဉ်းစားနေစဉ် တောထဲမှ “ဟူး” ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဟာ နတ်သမီးလေးက လူ့လောကကို ဆင်းလာတာလား။”

သူမ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံသည် လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်များသည် လေတွင်ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သူမ၏ ဓားသည် ဘေးဘက်သို့ မြှောက်ထားပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် နတ်သမီးလေးတစ်ပါး နတ်ပြည်မှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ ကြော့ရှင်းသောလှုပ်ရှားမှုများ၊ စိတ်ခံစားမှုရှိသော မျက်နှာ၊ သူမ၏ဓားပေါ်၌ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် အလင်းတန်းများ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းသည် လှပလွန်းလှပေသည်။

သူမသည် လူကို အသက်ရှူကျပ်စေလောက်အောင် လှပလွန်းသည်။

သူမသည် အလွန်လှပသည်…

“ဟမ်”

“သူမက ငါ့ကို ဓားနဲ့ ချိန်ထားသလို ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။”

“အာ ဖစ်”

“တကယ်ပဲ ငါ့ကိုချိန်ထားတာပဲ။”

လော့ထျန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သတိမထားမိဘဲ တုန်ယင်သွား၏။

သူသည် ဘေးဘက်သို့ အမြန်ခုန်ကာ “မင်းရဲ့ အမ” ဟု ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

စိုက်ပျိုးမထားသည့်မြေများရှိ မြက်များသည် လူတစ်ယောက်၏ ခါးအမြင့်အထိ ရှိသည်။

လော့ထျန်သည် မြက်များကို ဖြတ်ရန် တစ်ချိန်လုံး ကုန်းနေခဲ့ရာ သေချာမကြည့်လျှင် သူ့ကို မြင်နိုင်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

လော့ထျန်၏ ဤရုတ်တရက်ခုန်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်အပိုင်းများကို မြင်သာစေခဲ့သည်။

လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရင်း ဓားကိုကိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးသည် သူမ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ဟန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အော်လိုက်၏၊

“အာ ဒီမှာ ဘာလို့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတာလဲ။ သွား မြန်မြန် ထွက်သွား ငါ အချိန်မီ ရပ်လို့မရဘူး။”

ဤသို့ လန့်သွားသောအခါ သူမ၏ သိုင်းခွန်အားသည် ရုတ်ခြည်းပြတ်တောက်သွားပြီး ဟန်ချက်ကို ထိန်းနိုင်ခြင်းမရှိတော့ချေ။

သူမ၏ ပြုတ်ကျသည့်အရှိန်သည်လည်း အလွန်မြန်၏။

လော့ထျန်သည် ဆက်လက်ထွက်ပြေးပြီး သူ့၏ယခင်ဘဝမှ အွန်လိုင်းဂိမ်းများ၏ အတွေ့အကြုံကို အသုံးပြုကာ သူ့နောက်မှလိုက်လာသည့် အစ်မဖြစ်သူကို ရှောင်ရှားရန် “S” ပုံစံ ကွေ့ပတ်ပြေးခဲ့သည်။

သို့သော်…

အဆိုးဆုံးအချက်မှာ လော့ထျန်၏ “S” ပြေးလမ်းကြောင်းသည်

ထိုအစ်မ၏ “S” ပျံသန်းသည့် လမ်းကြောင်းနှင့် တူညီနေခြင်းပင် ဖြစ်၏၊ သို့သော် သူမ၏ လမ်းကြောင်းသည် သူ့ထက်ပို၍ ကြော့ရှင်းပုံရပေသည်။

“ဒီလို ဟိုဟိုဒီဒီ မပြေးနဲ့တော့”

ထိုအစ်မက အော်ပြောလိုက်၏။

လော့ထျန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ

“မင်းလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံနေတာ ရပ်လို့မရဘူးလား။”

ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

လော့ထျန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင်

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ဟာ၊ ငါ့ရဲ့ သိုင်းခွန်အားက ကုန်နေပြီ။”

“ဒုန်”

“အာ…”

ကြိုးပြတ်နေသော စွန်ကဲ့သို့

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လော့ထျန်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

လော့ထျန်သည် ထိုအစ်မ သူ့ကို ကျော်၍ ပျံသန်းသွားရန် ရပ်လိုက်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း

သူတို့၏ ခေါင်းများ ရိုက်မိသွားခဲ့ပြီး

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ ကိုယ်အလေးချိန်က သူ့ကို ဖိချလိုက်၏။

အရှိန်သည် အလွန်မြန်ပြီး သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။

“ဒီဟာမလေး…”

သူပြောပြီးသည်နှင့်

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် သူ့အပေါ်သို့ ဖိကျလာခဲ့သည်။

ဤလူနှစ်ဦး၏ ခြေထောက်များသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိနေသည်၊

လက်များသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိနေသည်၊

နှုတ်ခမ်းများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိနေသည်…

၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထပ်နေရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ပြွတ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ

နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုသည် နမ်းမိခဲ့သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ အရှိန်ကြောင့် သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့် မသိသော်လည်း

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ လျှာသည်

လော့ထျန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ချော်ဝင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် အနည်းငယ်သွယ်လျသည်၊ အနည်းငယ်စိုစွတ်သည်၊

အနည်းငယ်ချိုမြိန်ပြီး မွှေးကြိုင်လှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌…

လော့ထျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်သည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

အိုတာကူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လော့ထျန်သည်

နမ်းခြင်းကို မပြောနှင့်၊ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လက်ကိုပင် ကိုင်ဖူးခြင်းမရှိပေ။

ဤရုတ်တရက် အခြေအနေ၌ ပြင်သစ်အနမ်း ဖြစ်နေသည်။

လော့ထျန်၏ နှလုံးသားသည် မခံနိုင်အောင်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဤအစ်မသည် အလွန်လှပသည်ဟု ဖော်ပြရပေမည်။

သူမသည် သူ့၏ ယခင်ဘဝမှ နိုင်ငံတကာ စူပါမော်ဒယ်များထက် ပိုမိုလှပသည်။

အိုတာကူတို့၏ သာမန်နတ်ဖုရားမများထက် အဆတစ်ထောင် ပိုလှရုံသာမက

ဤမိန်းကလေးမျိုးသည် လော့ထျန် အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့သောသူမျိုး ဖြစ်၏။

သို့သော် သူမသည် သူ့အပေါ်၌ရှိနေပြီး ဤအရာကို သူနားမလည်နိုင်တော့ပေ။

“အာ…”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ အော်လိုက်သည်။

သူမ၏ ပါးများသည် နီရဲလာပြီး မြက်ခင်းပြင်အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့ကံကြမ္မာကို နှစ်သက်စွာဖြင့် ပြုံးနေသည့် လော့ထျန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းစူကာ

“ဘာလို့ မပြေးတာလဲ။”

ဟု ပြောလိုက်၏။

လော့ထျန်သည် သူ့တံတွေးကို မျိုချကာ

“ငါ ပြေးချင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်ကိုသွားသွား မင်းက အဲဒီကို ပျံလာတယ်။

ငါ ရပ်လိုက်တော့ မင်းက ငါ့ကို လာတိုက်တယ်။

ဒါဆို ဘယ်ကို ပြေးရမလဲလို့ မင်းက မျှော်လင့်နေတာလဲ။”

ဟု မပီမသ ပြောလိုက်၏။

“အာ…”

“အိုး… ဒါဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်။”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်ခဲ့သည်၊

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဒေါသနှင့် လွှမ်းမိုးမှုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ဘာမှကို လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။”

ဤသို့ ဒေါသတကြီးပြောပြီးသည်နှင့်…

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ ပါးများသည် ပြန်လည်နီရဲလာခဲ့သည်။

ယခုလေးတင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို ပြန်သတိရခြင်းက ပို၍ပင် နီရဲစေသည်။

ထိုခံစားချက်သည် အလွန်ထူးခြားသည်၊ အလွန်တစ်မူထူးခြားပြီး အလွန်…

ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

လော့ထျန်သည် သတိမထားမိဘဲ

“မင်း ငါ့ကို နမ်းခဲ့တဲ့ ကိစ္စလား။”

ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် သူမ၏ ညာဘက်ခြေကို ဆောင့်လိုက်ပြီး

ဒေါသတကြီး

“မင်းလူလိမ်၊ ငါ မင်းကို မနမ်းဘူး၊ ဟွန့်။”

ဟု ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသောမျက်နှာသည်ပင် လှပနေသေးသည်။

လော့ထျန်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်

သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည်

“မြန်မြန်သွားပါ၊ အမြန်လုပ်ပါ”

ဟု အော်လိုက်၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် ဒေါသတကြီး

နှုတ်ခမ်းစူကာ လော့ထျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ လော့ထျန်ကို အော်လိုက်၏၊

“မင်း ငါ့ကို သွားခိုင်းတိုင်း သွားရမှာလား။

ဒါ မင်းအိမ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါမသွားဘူး၊ ဟွန့်။”

လော့ထျန်သည် ပုခုံးတွန့်ကာ

“မင်းသဘောပဲ။ ပုရွက်ဆိတ်အုံကို မင်းနင်းမိတာ၊ ငါမဟုတ်ဘူး။”

ဟု ပြောလိုက်၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ ယခင်က နင်းလိုက်ခြင်းသည်

ပုရွက်ဆိတ်အုံပေါ်သို့ တည့်တည့်နင်းမိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသို့နင်းမိပြီးနောက်

မီးခိုးရောင်ပုရွက်များသည် အုံထဲမှ အပြင်သို့ စတင်စီးဆင်းလာပြီး

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ ခြေထောက်ဆီသို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် အောက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး

သူမ၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည်

“အားဟား…” ဟု အော်ဟစ်နေရင်း ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ဤမီးခိုးရောင်ပုရွက်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အတော်လေးကြီးမားပြီး

၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်၌ အဆိပ်ရှိသကဲ့သို့ အနီရောင်အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်နေသည်။

လော့ထျန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မကို ကိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်

သူ့လက်မောင်းများထဲ၌ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်တာ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်၌ ပုရွက်ဆိတ် ဆယ်ကောင်ခန့် တွယ်ကပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ

သူသည် ချက်ချင်း အော်လိုက်၏၊

“မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်၊ မြန်မြန်ချွတ်”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ စိုးရိမ်နေသောမျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။

လက်ရှိအချိန်သည် နွေရာသီဖြစ်သောကြောင့်

သူမ၏အတွင်းခံမှလွဲ၍ သူမသည် ဂါဝန်ကိုသာ ဝတ်ထားသည်။

သူမ ချွတ်လိုက်မည်ဆိုပါက…

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ပေ။

လော့ထျန်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သည်

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ ဂါဝန်အောက်သို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သတိထားမိခဲ့ရာ

သူသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊

“မင်းမိန်းမလိုက်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်၊ ငါက ချောင်းကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး မရသေးဘူး။ မင်းကတော့ ဒါကိုလုပ်နေပြီလား။ ဖယ်စမ်း”

လော့ထျန်သည် ထပ်မံ စိတ်မရှည်တော့ချေ။

သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ အဝတ်အစားများကို အတင်းဆွဲခဲ့ပြီး

“မြန်မြန်ချွတ်လိုက်၊ ပုရွက်ဆိတ်က မင်းအဝတ်အစားထဲ ဝင်နေပြီ”

ဟု အလောတကြီးပြောလိုက်သည်။

လော့ထျန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ၏ နှလုံးသားသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို လော့ထျန်က အမြန်ချွတ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင် ကိုယ်စည်းဘရာသာ ကျန်ရှိပြီး သူမ၏ ကျန်းမာစွာ ကြီးထွားလာသည့် အဖြူရောင်အသားဆိုင်နှစ်ခုသည် သူမ၏ ခုန်ပေါက်မှုနှင့်အတူ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် အသားအရေသည် အဆုံးမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လော့ထျန်သည် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် လုံးဝရူးသွပ်သွားခဲ့သည်။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ မင်း ပုတ်သင်ညိုလာ။”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာထားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာနီရဲနေပြီး ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ လော့ထျန်ကို ကြည့်နေ၏။

လော့ထျန်သည် သူ့တံတွေးကို အရူးအမူး မျိုချကာ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ပုရွက်ဆိတ်များကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ရိုက်နေခဲ့သည်။

“ဒင်း”

“ကစားသမား လော့ထျန် အနီရောင်ပုရွက်ဆိတ်ကို သတ်လိုက်သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အတွေ့အကြုံ ၁ မှတ် ရရှိပါတယ်၊ သိုင်းခွန်အား 0…။”

“ဟမ်။”

“ဒီပုရွက်ဆိတ်က အတွေ့အကြုံပေးတာလား။”

လော့ထျန်သည် အတွင်းစိတ်၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ် ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ကြည့်ပြီး ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ တစ်ကိုယ်လုံးနှင့် နင်းချလိုက်တော့သည်။

စနစ်၏အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒင်း”

“ကစားသမားကို ဂုဏ်ယူပါတယ်…”

“ဂုဏ်ယူပါတယ်…”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် တအံ့တဩ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လော့ထျန် အရူးအမူး ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ကြည့်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်နေ၏။

“အဲ့ဒါ… အဲ့ဒါ… အဲ့ဒါက ငါ့အဝတ်အစား၊ မင်း… မင်း… ငါ… မင်းလူယုတ်မာ”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မသည် လော့ထျန်က သူမ အဝတ်ပြန်မဝတ်နိုင်အောင် တမင်တကာ ဖျက်ဆီးနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤလူယုတ်မာသည် သူမကို ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်နိုင်ပေမည်။

ဒေါသတကြီး နင်းချေပြီးနောက် အဝတ်အစားပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များအားလုံး သေဆုံးသွားပြီး အဝတ်အစားသည်လည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေခဲ့သည်။

လော့ထျန်သည် ပြုံးပြကာ “သူတို့ဆီက အတွေ့အကြုံရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဟိုဘက်မှာ အသိုက်တစ်ခုတောင် ရှိနေသေးတယ်။ အဆင့်တက်ဖို့ မကြာခင် မျှော်လင့်ရတော့မယ်ထင်တယ်၊ ဟားဟား…” ဟု ပြောလိုက်၏။

သူ ပြုံးနေစဉ် ရုတ်တရက် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ကိုစားတော့မလို ဖြစ်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်မ…

မဟုတ်ဘူး၊ သူမကို ကိုယ်စည်းဘရာအစ်မဟု ခေါ်သင့်ပေသည်။

ကိုယ်စည်းဘရာအစ်မသည် လော့ထျန်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး “မင်း ငါ့ကို အဝတ်အစား ပေးရမယ်… မင်း ငါ့ကို အင်္ကျီပြန်ပေးရမယ်… ဒီပုံစံနဲ့ ငါဘယ်လိုထွက်သွားရမလဲ။” ဟု ပြောလိုက်၏။

လော့ထျန်သည် ယခင်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ဤကိစ္စကို မတွေးခဲ့ချေ။

ကိုယ်စည်းဘရာနှင့် ကိုယ်တစ်ခြမ်းဗလာဖြစ်နေသည့် အစ်မကိုကြည့်ကာ သူသည် တောင်းပန်သောအသံဖြင့် “ငါ အလျင်စလိုဖြစ်သွားပြီး ခဏမေ့သွားတယ်၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်…

လော့ထျန်သည် သူ့အင်္ကျီကို အမြန်ချွတ်ပြီး တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် “မင်း စိတ်မဆိုးဘူးဆိုရင် ငါ့အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး သွားလို့ရပါတယ်။” ဟု ပြောလိုက်၏။

လော့ထျန်သည် အပေါ်ပိုင်း၌ အင်္ကျီတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားသောကြောင့် ချွတ်လိုက်သောအခါ သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ပါးလွှာပြီး သေးငယ်ပြီး ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤဒဏ်ရာအမာရွတ်များသည် မျိုးနွယ်စုဝင်များက သူ့ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လော့ထျန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်ပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဒေါသစိတ်သည် သူ့နှလုံးသားထဲ၌ သဘာဝအတိုင်း မီးတောက်လာပြီး လက်သီးဆုပ်ခဲ့သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် မူလက အတော်လေးဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း လော့ထျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာအမာရွတ်များအားလုံးကို မြင်သောအခါ နာကျင်မှုကြောင့် သူမသည် သတိမထားမိဘဲ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေ…”

လော့ထျန်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးပြကာ “ရပါတယ်။ ဒါတွေက အတိတ်က အရာတွေပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ နောက်ထပ်အမာရွတ်တွေ ထပ်ချန်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် စကားမပြောတော့ဘဲ လော့ထျန်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးသည် ဒီလောက်ဒဏ်ရာအမာရွတ်များစွာ ရှိနိုင်သည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ချေ။

သူသည် ဘယ်လိုအတိတ်မျိုး ရှိခဲ့ပါသလဲ။

ရုတ်တရက်…

မိန်းကလေးသည် လော့ထျန်အပေါ် အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် ခဏတာ မဆိုင်းမတွဖြစ်ပြီးနောက် လော့ထျန်၏ အဝတ်အစားဖြင့် သူမ၏ကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်၏။

ဤအချိန်ခန့်တွင်…

သတ်လိုစိတ်တစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသည်။

လော့ထျန်၏ မျက်လုံးများ တင်းမာသွားသည်။

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပျံသန်းလာသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ဓားသည် သူ့လက်ထဲ၌ ပုံရိပ်ယောင်များဖြစ်လာပြီး

“မင်း လူယုတ်မာ၊ မင်းငါ့ညီမလေး ရွှယ်အာကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်။ မင်း သေခြင်းတရားကို ရှာနေတာပဲ” ဟု မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။