မြည်းစမ်းကြည့်ပါ!

“လောင်ဖန်၊ မင်း ဒီရက်ပိုင်း ပိုပြီး တက်ကြွလာသလို ခံစားရတယ်”

J မြို့ရှိ အစိုးရမိသားစုအိမ်ရာဝင်းထဲတွင် အဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်၌ စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်။ နောက်ထပ်လူကြီးနှစ်ယောက်သည်လည်း သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။

အဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူတို့၏ ဆံပင်မှာ အနည်းငယ် မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ဦးက ရေတပ်အပြာရောင် တရုတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး နောက်တစ်ဦးကတော့ ရွှေရောင်အနားသတ်များပါသည့် အနီရောင် တရုတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်တက်ကြွနေပုံရသည်။

မေးခွန်းမေးခဲ့သူမှာ ရေတပ်အပြာရောင် တရုတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည့် အဘိုးကြီးတင်း ဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးစူးကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို “ဟုတ်တယ် လောင်ဖန်။ အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဇနီးက ရင်ပြင်မှာ ခနလောက်ကပြီးတာနဲ့ ပင်ပန်းတယ်လို့ စညည်းညူနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်နာရီလောက် ကနေတာတောင် အသက်ရှူသံမပြောင်းဘူး”

အဘိုးကြီးဟယ်က “လောင်ဖန်က အရင်ကထက် ပိုငယ်သွားသလို ပုံပေါ်နေတာကို မင်းတို့ သတိထားမိကြလား။ သူ့မျက်နှာက နီရဲပြီး တောက်ပနေတယ်”

“လောင်ဖန်၊ ပြောပါဦး။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဇနီးက ဘယ်လို မှော်ဆေးလုံးမျိုးကို သောက်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို မဝေမျှတာလဲ” ဟု မေးသည်။ သူသည် မှော်ဆေးလုံးအကြောင်းကို စနောက်ရုံသာ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ လူကြီးများသည် သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း မည်သူက ပိုကြာကြာ မနေချင်ဘဲ နေမှာလဲ။

ထို့ကြောင့် အသက်ကြီးသူအများအပြားသည် ကျန်းမာရေးထုတ်ကုန်များကို ဝယ်ယူရန် ပိုက်ဆံများ ပေးလေ့ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ရောဂါအားလုံးကို ကုသနိုင်သည်ဟု ဆိုသော ဆေးအချို့အတွက် သူတို့၏ပိုက်ဆံအားလုံးကို တစ်ခါတစ်ရံ သုံးစွဲကြသည်။ သတင်းများတွင် ထိုသို့သောကိစ္စများစွာ ရှိသည်။

ဤလူအိုကြီးများသည် ထိုလူများလောက် မရူးသွပ်ကြသော်လည်း ကျန်းမာရေးထုတ်ကုန်များစွာကို ဝယ်ယူကြသည်။ အာနိသင်အတွက်ကတော့…

ယခုတွင် သူတို့သည် လောင်ဖန်နှင့် သူ၏ဇနီး ပို၍ ငယ်ရွယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ မမေးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

အဘိုးကြီးဖန်က ပြုံးပြီး “မှော်ဆေးလုံး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်သားက Z မြို့ကနေ အသီးဝိုင်နှစ်အိုး ပို့ပေးခဲ့တာပါ။ ဇနီးသည်နဲ့ ငါ ညတိုင်း ခွက်သေးသေးလေးတစ်ခွက်စီ သောက်ကြတယ်။ အိပ်ပျော်စေဖို့ ကူညီပေးပြီး နောက်တစ်နေ့ဆို လန်းဆန်းနေတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဘယ်လို ကျန်းမာရေးဝိုင်မျိုးလဲ” ဟု အဘိုးကြီးတင်းက ပြုံးပြီး မေးသည်။ “ငါတို့လည်း ကျန်းမာရေးဝိုင်မျိုးစုံ သောက်ဖူးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လောက် ကောင်းတဲ့ အာနိသင်ကို မတွေ့ဖူးဘူး”

အဘိုးကြီးဖန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “ဒီမှာ စောင့်နေကြဦး” ဟု ပြောသည်။ သူသည် စစ်တုရင်ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားသည်။

“ဟေ့၊ လောင်ဖန်၊ ငါတို့ စစ်တုရင် ကစားနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ ဝိုင်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” အဘိုးကြီး စူးက အဘိုးကြီး ဖန်ကို ခေါ်သည်။

အဘိုးကြီး ဖန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး “ကျွန်တော် အိမ်သွားမလို့။ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေကြ။ ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီဂိမ်းကို ကျွန်တော် မပြီးသေးဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေကြ” ဟု ပြောသည်။

လူကြီးသုံးဦးသည် သံသယဖြင့် “လောင်ဖန် ဘာသွားလုပ်တယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လဲ” ဟု မေးကြသည်။

“မင်းတို့ ထင်တာ…”

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းကို သဘောတူကြသည်။ ခဏလောက် စောင့်ပြီးနောက် အဘိုးကြီး ဖန် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူတို့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အဘိုးကြီး ဖန်သည် အိမ်သို့သွားပြီး ဝိုင်ကို ယူလာခဲ့သည်။

“အဘိုးကြီး၊ ဝိုင်ကို ပြန်ယူလာခဲ့” အဘိုးကြီး ဖန်၏နောက်တွင် အော်ဟစ်နေသည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး လိုက်လာသည်။

အဘိုးကြီး ဖန်က “ငါ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးတွေအတွက် ဝိုင်ယူသွားပြီး မြည်းစမ်းခိုင်းမလို့။ သူတို့ကို မနာလိုဖြစ်အောင် လုပ်မလို့” ဟု ပြောသည်။ ဤ လူကြီးများသည် ကြွားဝါချင်နေကြသေးသည်။

ဖန်ကတော် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ခြေကို ဆောင့်နင်းပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမက “ဝိုင်နှစ်အိုးမှာ အများကြီး မရှိတာလည်း အစကတည်းက သိရက်နဲ့။ ရှင်က သူတို့ကို မြည်းစမ်းခိုင်းရင် ကျွန်မတို့မှာ ဘယ်လောက် ကျန်တော့မှာလဲ။ အဘိုးကြီး၊ အဲ့ဒါကို ပြန်ယူလာခဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့…” ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကြီး ဖန်သည် လူကြီးများအဖွဲ့ထံသို့ ရောက်နှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ဖန်ကတော် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမခင်ပွန်း၏ မျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းရန် သူမသည် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများက အဘိုးကြီး ဖန်၏လက်ထဲမှ ဝိုင်အိုးပေါ်တွင် စွဲနေသည်။

“ကျွန်တော် ပြောမယ်၊ ခယ်မလေးရေ၊ ကျွန်တော်တို့က နည်းနည်းလေးပဲ မြည်းစမ်းကြည့်မှာပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ပူပန်နေရတာလဲ” ဟု အဘိုးကြီးတင်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

ဖန်ကတော်က ဟန်ဆောင်ပြုံးပြီး “လောင်တင်း၊ ရှင် မသိတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ဝိုင်တွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ အဘိုးကြီးက အဲ့ဒါတွေကို ဖြုန်းပစ်မှာကို ကျွန်မ ကြောက်နေတာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အဘိုးကြီး ဟယ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ဤဝိုင်သည် တစ်ခုခု ဖြစ်ရမည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ ခယ်မလေးဖန်သည် ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် ကာကွယ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အဘိုးကြီး ဖန်၏ မျက်နှာပျက်မည်ကို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သော်လည်း ယနေ့တွင် သူမသည် လမ်းပေါ်တွင်ပင် သူ့ကို အော်ဟစ်နေသည်။

အဘိုးကြီး ဖန်က သူ့ဇနီးစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မကျေမနပ် “ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြုန်းပစ်မှာလဲ။ ဒီအဘိုးကြီးတွေကို မြည်းစမ်းဖို့ပဲ ပေးမလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။

ဖန်ကတော်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အိုးကို ကျွန်မကို ပေးလိုက်၊ ကျွန်မ ခပ်ပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။ အဘိုးကြီးများက ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းလိုက်သည်နှင့် အိုးပျောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားသောကြောင့် သူမ ထိန်းထားခြင်းက ပို၍ လုံခြုံသည်ဟု ထင်သည်။

အဘိုးကြီး ဖန်သည် အိုးကို ကိုင်ထားပြီး “ရပါတယ်။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် လုပ်လို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့သူငယ်ချင်းများအတွက် တစ်ခွက်စီ… ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ဝက်စီကို ခပ်ပေးသည်။ သူသည် အပြည့်ခပ်ပေးတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့ဇနီးသည်က “သူတို့က မြည်းစမ်းပဲ ကြည့်မှာဆိုတော့ တစ်ခွက်ရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ခပ်ပေးရင် ရတယ်” ဟု ပြောလိုက်၍ပင်။ ထို့နောက် သူမသည် အဘိုးကြီး ဖန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ခြိမ်းခြောက်ခံရသောကြောင့် အဘိုးကြီး ဖန်သည် သဘောတူလိုက်ရသည်။

အဘိုးကြီးသုံးဦး "..."

အသီးဝိုင် တစ်ဝက်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့သုံးဦးစလုံးက ‘ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနဲတာ’ ဟု တစ်ညီတည်း တွေးကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် သာမန်ခွက်ကိုပင် မသုံးကြဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို သုံးနေကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ဝက်ဆိုသည်မှာ တစ်ငုံစာပင် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

“အင်း။ အနံ့က အရမ်းကောင်းတာပဲ” အဘိုးကြီးတင်းသည် ဝိုင်ကို အနံ့ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” တခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။

အဘိုးကြီး ဖန်သည် ဝိုင်အိုးကို ကိုင်ထားပြီး မာနကြီးစွာ “ဒီဝိုင်က အနံ့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ငါ ပြောမယ်။ သောက်ကြည့်ရင် ပိုတောင် အရသာရှိသေးတယ်။ အားလုံး မြည်းကြည့်ကြ!” ဟု ပြောသည်။

ဖန်ကတော်သည် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ဝိုင်အိုးကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပူနေသည်။ သူမသည် ဝိုင်အိုးကို တိုက်ရိုက် လုယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ “အားလုံး မြည်းစမ်းပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မ ဒါကို ပြန်ယူသွားတော့မယ်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် ဤလူများ တုံ့ပြန်ရန် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ သူမသည် ဝိုင်အိုးကို တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

လူကြီးသုံးဦး "..."

ဒီအမျိုးသမီးက တော်တော် ကပ်စေးနဲတာပဲ။ ဒါက ရိုးရိုး ကျန်းမာရေးဝိုင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ။

သို့သော် သူတို့ ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းလိုက်သောအခါ သူတို့၏ ထင်မြင်ချက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒီဝိုင်က အရမ်းကို မွှေးပြီး အရသာရှိတယ်။ မင်းတို့ ဒါကို သောက်လိုက်တာနဲ့ ရင်ဘတ်တွေ ပွင့်သွားသလို ခံစားရတာ မဟုတ်ဘူးလား” အဘိုးကြီး ဟယ်က ပြောသည်။

“တကယ်ပဲ။ ငါလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်” တခြားသူများ သဘောတူကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးစလုံး အဘိုးကြီး ဖန်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြသည်။ “လောင်ဖန်၊ မင်း တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့အရာမျိုးကို ငါတို့ဆီက ဘယ်လိုများ ဖုံးကွယ်ထားရက်တာလဲ။ ဒါက ဝိုင်ကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်းက မင်းသူငယ်ချင်းတွေကို ဝေမျှသင့်တယ်”

“မှန်တယ်။ မင်း ဘာကြောင့် နေ့တိုင်း တက်ကြွပြီး မျက်နှာ နီရဲနေလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး”

“လောင်ဖန်၊ ဒီ ကျန်းမာရေးဝိုင်ကို ဘယ်ကရတာလဲ။ ငါ့ကို မြည်းစမ်းဖို့ နှစ်အိုးလောက် ရအောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ မင်းပြောတာ ဒီဝိုင်ကို သောက်ရင် ညဘက် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်လိမ့်မယ်ဆို။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ သိပ်အိပ်လို့မပျော်လို့။"

“လောင်တင်း၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ အိပ်မပျော်တာလဲ။ ခင်ဗျား အရာတွေကို တွေးလွန်နေတာလား” အဘိုးကြီး ဟယ်က စနောက်သည်။

“ငါ အသက်ကြီးလာပြီလေ။ အိပ်မပျော်တာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

…

“မရှိတော့ဘူး။ မြန်မြန်ထွက်သွားကြ” အဘိုးကြီး ဖန်၏ အိမ်မှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်လာသည်။ ဒီရက်ပိုင်း သူ့အိမ်မှ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အဘိုးကြီးတင်း၊ အဘိုးကြီးစူးနှင့် အဘိုးကြီးဟယ်တို့သည် လွန်စွာ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သည်ကို ကျွမ်းကျင်လာကြသည်။

“လောင်ဖန်၊ မင်းနဲ့အတူ သောက်ချင်ရုံပဲ။ မင်း ဒီလောက် ကပ်စေးနဲဖို့ လိုလို့လား” အဘိုးကြီးတင်းက ပြုံးသည်။ “ရှောင်ဖန်ကို ခင်ဗျားအတွက် ထပ်ဝယ်ခိုင်းလို့ ရတာပဲ။ ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်တော်တို့အတွက်လည်း ဝယ်ခိုင်းပေးလို့ ရမလား”

အဘိုးကြီး ဖန်သည် ခြေကို ဆောင့်နင်းကာ စိတ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် အဘိုးကြီးသုံးဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကျယ်လောင်စွာ “ငါက ဘယ်လိုလုပ် ကပ်စေးနဲရမှာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ဝိုင်မြည်းစမ်းခိုင်းပြီးကတည်းက မင်းတို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့လူတွေ နေ့တိုင်း ငါ့အိမ်ကို လာကြတာ။ မင်းတို့ အရမ်းသောက်ကြလို့ ငါ့အိမ်မှာ တစ်ဝက်တောင် မကျန်တော့ဘူး။ ငါ့ဇနီး ဘယ်လောက် စိတ်ဆိုးနေလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိဘူး” ဟု ပြောသည်။

အဘိုးကြီး ဖန်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် နောင်တရနေသည်။

ဒီ အဘိုးကြီးတွေကို ဒီလောက်တောင် ကိုင်တွယ်ရခက်မှန်းသာ သိခဲ့ရင် သူတို့ကို ဝိုင်မြည်းစမ်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အခုဆို သူတို့ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် အဘိုးကြီး ဖန်တွင် ဝိုင်တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည်။ သူ့ဇနီးသည် သူ့ကို စကားမပြောချင်တော့လောက်အောင်ပင် စိတ်ဆိုးနေသည်။

“နောက်ပြီး၊ ဒီဝိုင်က ရှာရလွယ်တယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။ လွယ်ရင် ငါတောင်မှ ငါ့သားကို အရင်ကတည်းက ပိုဝယ်ခိုင်းပြီးလောက်ပြီ” အဘိုးကြီး ဖန်က ဒေါသတကြီး “ငါ့သားက သူလည်း ဝယ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဝိုင်သောက်ချင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဝယ်ခိုင်းကြ” ဟု ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီဝိုင်ကို ဘယ်မှာ ဝယ်ရမှန်းတောင် ငါတို့ မသိဘူးလေ”

“မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို မေးခိုင်းကြ”

***