ဒီအဖေက သန်မာလာစေရမယ်

ဓားချက်က လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာ၏။

ဓား၏ အရှိန်အဟုန်နှင့်အတူ ပြင်းပြသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က လော့ထျန်၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လော့ထျန်က လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

လျှပ်စစ်ကျားသစ်လက်သီးပညာကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်စုံဖြင့် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်းကို တားဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဤအချင်းအရာကို မြင်သော် ခန့်ညားသော လူငယ်၏မျက်ခုံးများက လှုပ်ခတ်သွားပြီး

“မင်းလို အမှိုက်ကောင်က ငါ့သခင်လေးရဲ့ဓားကို ခုခံချင်သေးတာလား။ မင်း သေတွင်းတူးနေတာပဲ” ဟု အေးစက်စက်အော်လိုက်သည်။

ဓား၏အရှိန်က ရုတ်တရက်ပြောင်းသွားပြီး ဓားအလင်းတစ်ခု လင်းလက်လာကာ

လော့ထျန်မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လက်သီးဗလာကို တည့်တည့်ထိုးစိုက်သွားသည်။

“မင်းလက်တွေကို အရင်ဆုံး အပြတ်ရှင်းပြစ်မယ်၊ စောင့်ကြည့်နေ”

ထိုအဖြစ်အပျက်ကိုမြင်သော် မိန်းကလေး၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားပြီး

ဓားကို မြှောက်ကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အရာအားလုံးက အလွန်မြန်ဆန်လွန်းနေသဖြင့် သူမအချိန်မီမတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏နှလုံးသားက လော့ထျန်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခန့်ညားသောလူငယ်ကို လော့လင်ဟုခေါ်သည်။

သူသည် လော့မျိုးနွယ်၏ အသက်အငယ်ဆုံးမျိုးဆက်တွင် နံပါတ် ၁ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်တွင် လော့ထျန်မှာ နံပါတ် ၁ ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် သူသည် နံပါတ် ၂ သာဖြစ်ခဲ့သည်။

လော့ထျန် မသန်မစွမ်းမဖြစ်သွားခင်က

လော့လင်သည် လော့ထျန်နှင့်ယှဉ်ပြိုင်ရန်ပင် အရည်အချင်းမပြည့်မီသေးချေ။

သို့သော် ယခုမူ မတူတော့ချေ။

လော့လင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် နက်နဲသောတပည့် အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး

သူ့၏ခွန်အားကို ပြောစရာမလိုတော့ချေ။

သူသည် ရုပ်ရှင်များထဲမှအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ယာယီမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လော့ကျန်းရှန်သည် သူ့၏ဖခင် ဖြစ်လာခဲ့သည်နှင့်အမျှ

လော့မိသားစု၏ သခင်လေးအစစ်အမှန်အဖြစ်သို့ သူရောက်ရှိလာပေတော့မည်။

လော့လင်သည် ဓားရေးပညာကို ကျင့်ကြံထားသူဖြစ်သည်။

သူ၏ ဓားပညာမှာ အလွန်မြင့်မားသဖြင့်

သူ့မျိုးနွယ်၏ အသက်အငယ်ဆုံးမျိုးဆက်မှ မည်သူမျှ သူ၏ဓားချက်ကို မတားဆီးနိုင်ချေ။

လော့ထျန် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လော့လင်၏ အေးစက်သောဓားဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။

သူသည် ရှောင်တိမ်း၍လည်းမရ၊ ထွက်ပြေး၍လည်းမရသဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်သာ ပြင်ဆင်ရတော့သည်။

လျှပ်စစ်ကျားသစ်သစ်လက်သီးပညာ…

ဘယ်ဘက်တွင် လျှပ်စီး၊ ညာဘက်တွင် ကျားသစ်သစ်၊

လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးလိုက်၏။

သူ၏လက်သီးများတွင် လျှပ်စီးနှင့်ကျားသစ်သစ်၏ စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့

ခက်ထန်ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝှစ်”

“ဘန်”

လော့ထျန်၏ ဘယ်လက်သီးမှ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ဓားကို ခုခံလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ဝက်မျှပင် မကြာလိုက်ဘဲ ထိုလျှပ်စီးကြောင်းက ဓားချက်ကြောင့် ပြိုလဲသွားပြီး

စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် လော့ထျန်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ခတ်သွားသည်။

“ဘန်”

ထိုစွမ်းအင်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လော့ထျန်သည် လွင့်ထွက်သွားသည်။

လော့လင်မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

သူ၏ ဓားချက်က လော့ထျန်၏ လက်များကို မဖျက်ဆီးနိုင်သည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒေါသက သူ့ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်လာသဖြင့် သူက

“မင်းက တကယ့်ကို အမှိုက်ပဲ၊ မင်းတစ်ယောက်ကပဲ ငါ့သခင်လေးရဲ့ဓားကို ခုခံချင်သေးတာလား။

မင်းရဲ့အရည်အချင်းကို သိချင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ဖို့ တစ်နေရာရာမှာ သေးသွားပန်းလိုက်ဦး” ဟု ပြောသည်။

သူ၏အသံ မဆုံးမီ လော့လင်၏ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး

သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လော့ထျန်ထံသို့ ထပ်မံပြေးဝင်သွားသည်။

အသံကို နှိမ့်ချကာ

“မင်း ခွေးကောင်၊ အခုဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်” ဟု ဆိုသည်။

လော့ထျန်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

ခွန်အားမှာ ကွာဟမှုကြီးမားလွန်းလှသည်။

နက်နဲသောတပည့် အဆင့် ၁ နှင့် နက်နဲသောတပည့် အဆင့် ၈ အကြားတွင် ကြီးမားသောကွာဟမှုရှိသည်။

လော့ထျန်၏နှလုံးသားတွင် ဒေါသများ ဆူပွက်နေပြီး

သူ၏ကြိတ်ထားသော မေးရိုးများမှ “ကရက်၊ ကရက်” ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက “ငါ ဒီနေ့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးသာရခဲ့ရင်

မင်းကို တစ်နေ့ကျရင် ငါ့လက်နဲ့ ပြန်အရိုက်ခံရစေရမယ်” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်သည်။

ဤဓားချက်နှင့်ပတ်သက်၍ လော့ထျန်တွင် ခုခံရန် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။

ထိုကဲ့သို့ ခုခံရန် ခွန်အားမရှိသော အခြေအနေမျိုးတွင်

နင်းခြေခံရခြင်း၏ နာကျင်မှုသည် သည်းမခံနိုင်သည့် အရာတော့မဟုတ်ပေ။

လော့ထျန်က မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး

အနားသို့ချဉ်းကပ်လာသော လော့လင်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများ တွန့်လိမ်သွားပြီး မျက်နှာသည် အလွန်မှိုင်ကျနေသည်။

လော့လင်၏ ပါးစပ်မှ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းက တကယ့်ကို အမှိုက်ပဲ။ သွားသေလိုက်စမ်း”

ဓားက လော့ထျန်၏အသက်ဝင်ပေါက် (ခေါင်းနေရာ) သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်လာသည်။

လော့ထျန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်ထားသည်။

သူ၏နှလုံးသားတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်သည်။

“သတ္တိရှိရင် ဒီတစ်ခါ မင်းသာ ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ဘက်က အဆတစ်ထောင် ပြန်ပေးဆပ်မယ်”

စိတ်ဓာတ်ကျသလား။

လုံးဝစိတ်ဓာတ်ကျနေသလား။

ဘာလုပ်နိုင်သလဲ။

ဒီလောကမှာ အားကြီးသူက လွှမ်းမိုးပြီး

အားနည်းသူကတော့ ပုရွက်ဆိတ်လိုဘဝနဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာပဲ။

အဲဒါကို ပြောင်းလဲချင်ရင် အားကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်။

သေဆုံးခြင်း၏ရှေ့မှောက်တွင်

လော့ထျန်သည် သေမင်းရောက်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်…

“လက်ကိုထိန်း”

မိန်းကလေး၏ဓားက လော့လင်၏ဓားကို ၃ စင်တီမီတာခန့် မြင့်တက်စေသည်။

ဓား၏ အေးစက်သော စွမ်းအင်က လော့ထျန်၏ခေါင်းနားမှ “ဟူး” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းသွားကာ

ဆံပင်အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်သွားသည်။

လော့ထျန်၏ နှလုံးသားက လည်ပင်းသို့ ရောက်လာသည်။

သူ့ပုံပန်းကိုပင် မတွေးတော့ဘဲ တွားသွားရန် စတင်လိုက်သည်။

သူသည် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးနီးဖြစ်ခဲ့သည်၊

ဒါကြောင့် ပုံပန်းအကြောင်း ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေတော့မည်နည်း။

လော့လင်၏မျက်နှာထား အနည်းငယ်ပြောင်းသွားပြီး ဓားကို ဦးတည်ရာပြောင်းလိုက်သည်။

လော့ထျန်၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး

လော့လင်က ရယ်မောလိုက်ကာ

“အမှိုက်ကတော့ တကယ့်ကို အမှိုက်ပါပဲ။

မင်းလိုလူမျိုး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးလဲဆိုတာ ငါတကယ်နားမလည်တော့ဘူး။

ငါသာဆိုရင် အစောကြီးကတည်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေလောက်ပြီ” ဟု လှောင်ပြောင်သည်။

“လော့လင်”

မိန်းကလေးက လော့လင်ကို စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်ပြီး

“သူလည်း လူသားပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့စကားလုံးတွေကို နည်းနည်းလေး ဆင်ခြင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

လော့လင်က လှည့်ကြည့်ပြီး မိန်းကလေးကို ပြန်ကြည့်ကာ

“သူက လူသားလို့ မှတ်ယူရမှာလား။

ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ သူက ခွေးတစ်ကောင်ထက်တောင် နိမ့်ကျသေးတယ်” ဟု သရော်လိုက်သည်။

“ညီမလေး ရွှယ်အာ၊ မင်းမသိသေးတာလား…”

“သူဟာ လော့မျိုးနွယ်ရဲ့… မဟုတ်ဘူး၊

သူဟာ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ရဲ့ အကြီးဆုံးအမှိုက်အပိုင်းအစပဲ။

ဒီအမှိုက်အပိုင်းအစကပဲ ကျွန်တော်တို့ လော့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ မျက်နှာကို အကုန်ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။

ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့တစ်ခုလုံးရှေ့မှာ

သူဟာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ရဲ့ အထိုးအကြိတ်ခံရပြီး ပြန်တောင် မထနိုင်ခဲ့ဘူး”

“ငါသာဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်ပြီ”

လော့ထျန်၏နဖူးက ကျဉ်းသွားသည်။

မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံး သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောလူတစ်ယောက်မှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဝိဉာဉ်ဆေးကို ဆေးတောင့်ဖြင့် တမင်တကာလဲလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး

လော့မျိုးနွယ်မှ တပည့်တစ်ယောက်က သူတောင်းစားဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့က လော့ထျန်၏ စွမ်းအင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်၊

မဟုတ်ရင် သူတောင်းစားတစ်ယောက်က သူ့ကို အခုလို အရှက်ရခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ချေ။

ကျောက်စိမ်းမြို့၏ သတ်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် မြို့သူမြို့သားများအားလုံးရှေ့၌

လော့ထျန်သည် သူတောင်းစားတစ်ယောက်၏ ရိုက်နှက်မှုကိုခံခဲ့ရပြီး

ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သူ မထနိုင်တော့ချေ။

ဒါတွေအားလုံးက ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။

လော့ထျန်သည် သူ၏ခြေချောင်းများဖြင့်ပင် တွေးလိုက်သည်နှင့်

ဤအရာအားလုံးကို လော့ကျန့်ရှန်တစ်ယောက်တည်း စီစဉ်ညွှန်ကြားခဲ့သည်ကို သူသိလိုက်သည်။

သူ၏ ဒန်ထျန်က ဖျက်ဆီးခံရပြီး

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း မသန်မစွမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

ထို့သို့ဖြစ်ပြီးနောက်တွင်ပင်

လော့ကျန့်ရှန်က သူ့ကို မလွှတ်ပေးသေးဘဲ

မျိုးနွယ်စုရှေ့တွင်သာမက မြို့တစ်ခုလုံးရှေ့တွင်ပါ မျက်နှာအားလုံး ဆုံးရှုံးစေမည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

လော့ကျန့်ရှန်သည် ယခင်က ထူးချွန်သူဖြစ်ခဲ့သော လော့ထျန်သည် ယခုအခါ အမှိုက်တစ်ခုဖြစ်နေပြီ၊

သူတောင်းစားတစ်ယောက်ထက်ပင် နိမ့်ကျသောအမှိုက်ဖြစ်နေပြီဟု လူတိုင်းသိစေလိုခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ လော့ထျန်သည် နေ့တိုင်းနီးပါး အရိုက်ခံရလေ့ရှိသည်။

စိတ်ဆိုးနေသူတိုင်းသည် သူ့ကို လက်သီးပစ်ခံရန် အိတ်အဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။

ထို့နောက် သူသည် လော့မျိုးနွယ်၏ လူ့လက်သီးထိုးအိတ်ဖြစ်လာသည်။ သူတို့စိတ်မကောင်းဖြစ်ရင်လည်း သူ့ကို ရိုက်သည်။ သူတို့စိတ်ကောင်းနေရင်လည်း သူ့ကို ရိုက်သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဤမြင်ကွင်းများသည် လော့ထျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပြသနေသည်။

လော့ထျန်၏ဒေါသက မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူက —

“ဒီခွေးမိသားစုက တကယ်ပဲ! ငါဝတ္ထုတွေအများကြီး ဖတ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ မိသားစုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်းတို့တွေ စောင့်နေကြ၊ ငါ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသရွေ့တော့ ဒီအဖေက အရာအားလုံးကို ပြန်ယူမယ်!” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက လော့ထျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး —

“ဒါဆို သူက လော့ထျန်ပေါ့” ဟု ရေရွတ်သည်။

“ဟုတ်တယ်!”

“သူက အဲဒီကြီးမားတဲ့ အမှိုက်အပိုင်းအစ လော့ထျန်ပဲ” လော့လင်က အေးစက်စက်ပြုံးပြီး —

“ညီမလေး ရွှယ်အာ…” ဟု ဆိုသည်။

လော့လင်ပြောနေစဉ် မိန်းကလေးက လော့ထျန်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ လော့ထျန်၏ဆံပင်မှ မြက်တစ်မျှင်ကို ကောက်ယူသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် လင်းလက်နေပြီး —

“နာသလား” ဟု ညင်သာစွာ မေးသည်။

“အမ်…”

လော့ထျန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ပုံစံကို သူပြန်မှတ်မိလိုက်သည်။ သူမ၏ပုံစံသည် ရင်းနှီးပုံရသည်။ သို့သော် သူဘယ်မှာ မြင်ဖူးသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

လော့ထျန်က “မနာပါဘူး” ဟု ခက်ထန်စွာ ခေါင်းယမ်းသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လော့လင်၏မျက်လုံးများက မီးများပစ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏လက်ထဲမှ ဓားသည် သူ၏သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သိရှိသဖြင့် တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိန်းကလေးက သူ့ကို ဒီလောက် နူးညံ့စွာ တစ်ခါမှ မပြောဖူးသေးပေ။

အဲဒီအမှိုက်အပိုင်းအစ လော့ထျန်က ဒါကို ဘယ်လို အရည်အချင်းနဲ့ ရရှိခဲ့တာလဲ။

လော့လင်၏မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထင်ရှားစွာပေါ်လွင်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ ကြွက်သားများက တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျက် လော့ထျန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားသည်။

မိန်းကလေးသည် လော့လင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ —

“မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ဓားပညာတွေ လေ့ကျင့်ဖို့ အဖော်လုပ်ပေးပါလို့ အမြဲတမ်းပြောနေခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒီနေ့ သူ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းနဲ့အတူ ဓားပညာတွေ လေ့ကျင့်ဖို့ ငါ သဘောတူမယ်” ဟု အေးစက်စက်ပြောသည်။

“ဘာ”

လော့လင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်မျက်နှာကို ပြောင်းလဲလိုက်ကာ —

“မင်းတကယ်ပြောတာလား” ဟု ဆိုသည်။

မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး —

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းသူ့ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးလို့ ကတိပေးရင်ရပြီ” ဟု ဆိုသည်။

လော့လင်က လော့ထျန်ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ —

“မင်းသာ ငါ့ကို ဓားပညာတွေလေ့ကျင့်ဖို့ အဖော်လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် အမှိုက်တစ်ပိုင်းရဲ့ ဘဝကို ဘာလို့ သွားရှုပ်နေမှာလဲ။ ဟား…ဟား…” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လော့လင်သည် ထိုသို့ပြောနေစဉ်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လော့ထျန်ကို အေးစက်စွာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏နှလုံးသားတွင် —

“ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးခိုင်းလို့ရသေးတယ်လေ။ အဲဒီအမှိုက်က နောက်ဆုံးမှာတော့ သေကိုသေရမယ်” ဟု အေးစက်စက်ရယ်မောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် လော့ထျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်။

သူမ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေပြီး —

“အစ်ကို လော့ထျန်၊ အစ်ကိုတကယ်ပဲ ရွှယ်အာကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ ထိုအရာကို အသံထွက်မေးချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ချုပ်တည်းထားလိုက်ရသည်။

သူမသည် လော့ထျန်အတွက် ပြဿနာများ ပိုမိုများပြားလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင်။

မကြာမီပင် မိန်းကလေးသည် လမ်းလျှောက်ထွက်ခွာသွားသည်။

လော့လင်က —

“မင်း ခွေးကောင်၊ ဒီနေ့တစ်ရက်ပဲ မင်းကို ငါအသက်ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်” ဟု အေးစက်စက်ရွဲ့ပြောသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားသည်။

လော့ထျန်တစ်ယောက်တည်းသာ လူမနေသော မြေကွက်လပ်တွင် ကျန်ရစ်သည်။

သူသည် လမ်းလျှောက်ထွက်ခွာသွားသော မိန်းကလေး၏ ကျောကို ကြည့်ပြီး နဖူးကိုတွန့်ကာ —

“သူမ ဘယ်သူလဲ၊ ရင်းနှီးသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု ရေရွတ်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့… တွေးနေတာ အကျိုးမရှိဘူး။ အခု ငါ့ရဲ့ဦးစားပေးက အဆင့်တက်ဖို့ပဲ”

ခုနက ဖြစ်ခဲ့သောအရာက လော့ထျန်ကို အားကောင်းလာဖို့ အရေးကြီးပုံကို တစ်ဖန် ပြန်လည်သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။

အားအင်မရှိသောအခါ လူတစ်ယောက်သည် ခွေးအီးထက်ပင် နိမ့်ကျနေ၏။

ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ခံရပြီး တွန်းအားဖြင့် ဖိအားပေးခံရသောအခါ သူသည် သူ့ဘဝကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အားကိုးကာ ကယ်ဆယ်ခံခဲ့ရသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် လော့ထျန်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

ပိုမိုအားကောင်းလာရမည်!

သူသည် ပိုမိုအားကောင်းလာအောင် လုပ်ကိုလုပ်ရမည်!

ပိုမိုအားကောင်းလာသောအခါမှသာလျှင် သူတို့၏ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လော့ထျန်သည် လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မတ်တတ်ပြန်ထကာ မီးပုရွက်ဆိတ်များရှိရာ အသိုက်သို့ ပြေးသွားသည်။

ပုရွက်ဆိတ်များ ပတ်ပြေးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူရုတ်တရက် ခြေဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် နင်းချလိုက်သည်။

“စလပ်၊ စလပ်…”

“ကစားသမား လော့ထျန် မီးပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သဖြင့် အတွေ့အကြုံ ၁ မှတ်၊ နက်နဲသော စွမ်းအား ၀ ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်…”

“ဂုဏ်ယူပါသည်…”

သူ၏ခြေနှစ်ဖက်စလုံးက အရူးတစ်ယောက်လို လျှောက်နင်းနေပြီး မီးပုရွက်ဆိတ်များကို ဆက်တိုက်နင်းသတ်နေသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ သတိပေးချက်က ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ထျန်ကို တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့အပေါ်သို့ တက်လာသော မီးပုရွက်ဆိတ်များက ကိုက်ခဲသည်။

နာကျင်သော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူခံစားခဲ့ရသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနာကျင်မှုသည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

“သေ၊ သေ၊ သေ…”

၁၀ မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် သူ၏ခြေအောက်တွင် မီးပုရွက်ဆိတ် တစ်ရာကျော် သေဆုံးသွားသည်။

လော့ထျန်၏ကိုယ်တွင် အနီရောင်ဖုများ ပေါက်နေပြီး ခံမရအောင် နာကျင်နေသည်။

“ဒင်”

“ကစားသမား လော့ထျန် အဆင့်တက်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်၊ သင်၏ လက်ရှိအဆင့်သည် နက်နဲသောတပည့် အဆင့် ၂ ဖြစ်သည်!”

အဆင့်တက်သွားပြီ!

နက်နဲသောတပည့် အဆင့် ၂ —

၎င်းသည် တစ်ရက်တည်းတွင် အဆင့်နှစ်ဆင့် ဆက်တိုက်တက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအရှိန်နှင့် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လော့ထျန်သည် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။

နက်နဲသောတပည့် အဆင့် ၂ သည် အလွန်အားနည်းနေသေးသည်။

လော့လင်၏ဓားချက် တစ်ချက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ခဏနားပြီးနောက် လော့ထျန်သည် တစ်ဖန် ပြန့်ကျဲနေသော မီးပုရွက်ဆိတ်များကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ထို့နောက် —

“ထပ်လုပ်မယ်” ဟု အော်လိုက်သည်။

၁၀ နှစ်ကျော်က

လော့မျိုးနွယ်၏ သေးငယ်သောခြံဝင်းလေးတစ်ခုတွင်…

ယောက်ျားလေးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးတို့သည် မိသားစုကစားပွဲကို ကစားနေကြသည်။

“အစ်ကို လော့ထျန်၊ ကျွန်မ သတို့သမီး အဖြစ် ဟန်ဆောင်မယ်။ အစ်ကို ကျွန်မကို လက်ထပ်ပေးမလား”

ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်ထုံးထားပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက အလေးအနက်မေးသည်။

ဘောင်းဘီအစုတ် ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားလေးတစ်ဦးက သူ၏ နှာရည်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းတွင် နှာရည်အရှည်ကြီး ကပ်ကျန်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက —

“ရတာပေါ့” ဟု ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျစ်ဆံမြီးထုံးထားသော မိန်းကလေးက ရယ်မောပြီး —

“အနာဂတ်မှာ ကျွန်မကို လက်ထပ်ပေးမှာလား” ဟု လေချွန်သံဖြင့် မေးသည်။

နှာရည်ပိတ်နေသော ယောက်ျားလေးက ပြုံးပြီး အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရသည်။

ထို့နောက် သူက —

“အွန်း” ဟု ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်းကလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး ယောက်ျားလေး၏ ပါးကို အမြန်နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အရူးတစ်ယောက်လို ပြေးသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ —

“အစ်ကို လော့ထျန်က ကျွန်မကို သူ့သတို့သမီး လုပ်ပေးမှာ ‘ခစ်ခစ်’… အစ်ကို လော့ထျန်က ကျွန်မကို သူ့သတို့သမီး လုပ်ပေးမှာ ‘ခစ်ခစ်’…” ဟု ရယ်မောကာ ပြော၏။