← Chapters

ထပ်လိုချင်တယ်

Vol. 37 Ch. 607

ထပ်လိုချင်တယ်

Vol. 37 Ch. 607

“သား၊ သားသူငယ်ချင်းဆီမှာ ကျန်းမာရေးဝိုင်တွေ ရှိသေးလား” လီရှောင်ဖုန်း အိမ်ရောက်သည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မေးမြန်းမှုကို ချက်ချင်းခံလိုက်ရသည်။

လီရှောင်ဖုန်း ခေါင်းခါရင်း “သားလည်း မသိဘူး၊ ဘာလို့လဲ အမေ” လို့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

အမေလီ၏ အခြေအနေမှာ ရက်အနည်းငယ်ကထက် သိသိသာသာ တိုးတက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအသားအရေမှာ ရဲရဲနီစွေးနေပြီး အဝေးကကြည့်လျှင်ပင် မတူညီသည့်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး အသက်ပင် သိသိသာသာ ငယ်ရွယ်သွားသလို ပုံပေါ်နေသည်။

ဤသည်က အမေလီကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည်။ သူမ၏ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများက သူမကို ချီးမွမ်းကြသောအခါ သူမ၏ ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်လောက်အောင် ပျော်နေသည်။ သူတို့က ဘယ်ဆေးခန်းကို သွားခဲ့သလဲဟု မေးကြသည်။

အမေလီက “ငါက ရှောင်ဖုန်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ပေးလိုက်တဲ့ ကျန်းမာရေးဝိုင်ကိုပဲ သောက်တာ။ အိပ်ရာမဝင်ခင် တစ်ခွက်သောက်လိုက်တာနဲ့ မိုးလင်းတဲ့အထိ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ နိုးလာတော့ လန်းဆန်းနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုတွေက အဲ့ဒီကျန်းမာရေးဝိုင် သောက်တာကြောင့်ပဲ” ဟု ပြောပြသည်။

ထို့နောက် ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများက “ငါတို့ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး၊ မြည်းကြည့်ချင်လို့ပါ” ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောကြသည်။

မာနတက်နေသည့် အမေလီက သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သားဖြစ်သူ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းမာရေးဝိုင်အကြောင်းကို စောင့်မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမေလီက “သားရေ၊ အမေပြောတာ နားထောင်ဦး။ အမေ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေက အမေ့ကို ငယ်ရွယ်သွားလို့ဆိုပြီး အရမ်းမြှောက်ပင့်ကြတာ။ အမေလည်း သူတို့ကို ကျန်းမာရေးဝိုင်တွေ ရအောင်ယူပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တယ်” ဟု ပြောသည်။

လီရှောင်ဖုန်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်တိုလာပြီး “အမေရယ်၊ ဘာလို့ သဘောတူလိုက်ရတာလဲ။ ဒီကျန်းမာရေးဝိုင်က ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မိသားစု ပိုင်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့များ သဘောတူလိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အမေလီက သားဖြစ်သူ စိတ်တိုသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “ဘာလို့ သဘောမတူရမှာလဲ။ သဘောမတူရင် ငါ ဘယ်လောက် အရှက်ရမလဲ! ပြီးတော့၊ သာမန်ကျန်းမာရေးဝိုင် အိုးနည်းနည်းလောက်ပဲဟာကို။ မင်းသူငယ်ချင်းကိုပဲ တောင်းလိုက်ပေါ့။ အများဆုံးဆိုရင် ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ဝယ်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ” ဟု ပြောသည်။

လီရှောင်ဖုန်းက နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိရင်း “အမေရယ်၊ အရင်တစ်ခါတုန်းကတောင်မှ ဝိုင်နှစ်အိုး ပိုရအောင် ကျွန်တော် မျက်နှာငယ်နဲ့ တောင်းခဲ့ရတာ။ အခု ထပ်ပြီးတောင်းခိုင်းနေသေးလား။ ပြီးတော့ ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး အိုးအများကြီး တောင်းခိုင်းနေတာလား

အမေလီက မထူးဆန်းသလိုပင် “ဒီမှာ သား၊ အမေပြောသလိုပဲလေ၊ ကိုယ်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ပေးဝယ်ရင် ရတာပဲ။ ဘယ်လောက်တောင်မှ တန်ဖိုးရှိမှာမို့လို့လဲ” ဟု ပြောသည်။ ထုပ်ပိုးမှု ညံ့ဖျင်းသည်က ၎င်းတို့သည် ဈေးပေါသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

“အမေ၊ ဒါက ပိုက်ဆံနဲ့ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု လီရှောင်ဖုန်းက အားမလိုအားမရ ပြောသည်။ “ပြဿနာက အဲ့ဒါတွေကို သား ဘယ်လိုသွားတောင်းရမလဲဆိုတာပဲ”

ထိုစဉ်က ရှောင်လင်းယွီသည် သူ့ဆီက အကူအညီလို၍ ဝိုင်နှစ်အိုး ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ဤဝိုင်သည် သာမန်အသီးဝိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အထင်မှာ မှားယွင်းခဲ့သည်ကို သက်သေပြခံခဲ့ရသည်။

အရှင်းလင်းဆုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သူ့အဖေနှင့် အမေတို့ထံတွင် တွေ့မြင်ရသည်။ သူတို့၏စိတ်မှာ ပို၍ တက်ကြွလာပြီး ယခုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည်။ အမျိုးသမီးအများအပြားသည် အမေလီကို ဆွဲခေါ်ကာ ဘယ်အလှပြင်ဆိုင်ကို မျက်နှာအသားအရေ တင်းရင်းအောင် သွားလုပ်ခဲ့သလဲဟု မေးကြသည်။

ထိုစဉ်က ဝိုင်တစ်အိုး မတော်တဆ ကွဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏မိခင်သည် ကျန်ရှိနေသည့် ဝိုင်တစ်အိုး၏ ထက်ဝက်ကို လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်နှင့်ထသောက်ခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ဝက်အတွက် လီအဖေနှင့် အမေလီတို့ အလုအယက်ဖြစ်ကာ ရန်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

မိသားစုစစ်ပွဲကို ငြိမ်သက်အောင် လီရှောင်ဖုန်းသည် ကျန့်ယောင်ကျူကို အရှက်မရှိ ခေါ်ကာ ဝိုင်ကို ဝယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းယွီက နောက်ထပ် ဝိုင်နှစ်အိုးကို တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်သည်။

သူ့အမေသည် လူအများကို ဝိုင်ပိုရအောင် ယူပေးမည်ဟု လျှောက်၍ ကတိပေးနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီရှောင်ဖုန်းသည် နဖူးကို လက်ဖြင့် ပွတ်ရင်း “အမေ၊ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီကျန်းမာရေးဝိုင်တွေက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက ပေးတာမှန်ပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီက အကူအညီလိုလို့ ပေးခဲ့တာပါ။ အခု အကူအညီလည်း ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဘယ်လိုထပ်တောင်းရမလဲ” ဟု အားမရှိစွာ ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် အမေလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “အဲ့လူက မင်းဆီက အကူအညီတကယ်လိုခဲ့တာလား။ ဒီလိုသာမန်အရာတစ်ခုကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ အကူအညီတောင်းတာ ဘယ်လိုဉာဏ်မဲ့တဲ့လူလဲ” ဟု ပြောသည်။

လီရှောင်ဖုန်း...

လက်ဆောင်က ဘယ်လိုလုပ် သာမန်ဖြစ်ရမှာလဲ။

“သား၊ မင်းသူငယ်ချင်းကို အသီးဝိုင်တွေ ပိုပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်။ သူတို့က တကယ်ကို ရိုးသားမှုမရှိဘူး။ သူတို့ကို ပိုပေးခိုင်းလိုက်!” အမေလီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ “အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ။ ကိစ္စပြီးသွားပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသင့်သေးတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါမှန်တယ်!”

လီရှောင်ဖုန်း...

သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အားမရှိစွာ လဲကျသွားသည်။

…

ကျန့်ယောင်ကျူသည် လီရှောင်ဖုန်းထံမှ နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိသောအခါ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသည်။ ‘ဘာတွေ ဒီလောက် တောင်းနေတာလဲ’

သူတို့သည် လီရှောင်ဖုန်းကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ကူညီပြီးသွားသည့်အတွက် လီရှောင်ဖုန်းကလည်း သူတို့ကို တကယ်ပင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ရှောင်လင်းယွီသည် ကျန့်ယောင်ကျူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

ကျန့်ယောင်ကျူက “လီရှောင်ဖုန်းက မင်းဆီမှာ ကျန်းမာရေးအသီးဝိုင်တွေ ရှိသေးလားလို့ မေးနေတယ်။ သူ တစ်ဒါဇင်လောက် ဝယ်ချင်တယ်တဲ့” ဟု အားမလိုအားမရ ပြောသည်။

ရှောင်လင်းယွီ...

သူမဆီမှာ ရှိနေသေးသော်လည်း အများကြီးတော့ မကျန်တော့ပေ။

ကျန့်ယောင်ကျူက “ခက်ခဲမယ်ဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင်၊ ဝိုင်မရှိတော့ပါက ထုတ်လုပ်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါရင်း “နည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ သူ ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန့်ယောင်ကျူက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ။ အခုပဲ သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ဝိုင်တွေကို ပေးလိုက်ရမည်လား သို့မဟုတ် ရောင်းလိုက်ရမည်လားဆိုတာကိုတော့ ဆုံးဖြတ်ရခက်သည်။

ကျေးဇူးတရားဆိုသည်မှာ ဤအတိုင်းပင်။ သင် မည်မျှပင် ကျေးဇူးဆပ်ဆပ်၊ မလုံလောက်သေးသလို ခံစားနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

***

All Chapters