မိတ်ဆွေထပ်မထားတော့ဖို့ ငါမှတ်ထားမယ်

အနီရောင်အလင်းက ငါ့ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ရောင်ပြန်လာတယ်…

အဲ့ဒီနောက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အလောင်းတွေကို ငါမြင်လိုက်တယ်…

အဲ့ဒါက အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုတွေက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အလောင်းတွေ…

ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်ရသွားတဲ့နောက် သတ်ဖြတ်မှုတွေကို အရူးအမူး ငါစတင်ခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေက အဆုံးမရှိအောင် များပြားလွန်းလှတယ်…

အခုချိန်မှာ ငါက ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ အပျက်အစီးပုံပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတယ်… စေးကပ်တဲ့ သွေးက ငါ့ရဲ့ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမှာ ပြန့်ကျဲနေတယ်… အပုပ်နံ့နဲ့ သွေးညှီနံ့က ငါ့ရဲ့ နှာခေါင်းဝမှာ တစ်ဆို့နေတယ်…

ငါအသက်ရှူသွင်းလိုက်တဲ့အခါတိုင်း ငါ့ရဲ့ အဆုတ်တွေက စူးရှနာကျင်လာတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရင်ဘက်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်းသတ်နေခဲ့တဲ့ မီးတောက်က နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တောက်လောင်လာတယ်…

“ အရှင့်သား… ကျွန်တော် တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး ”

“ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ပါဘူး… ပိုင်ရှောင်ကျိုးက ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်မှာ ရှိပါတယ်… သူက အရှင့်သားကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ် ”

အက်ရှရှအော်သံက အလွန်သိပ်သည်းသော သွေးမြူခိုးကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

သူက အဖိုးလော့… ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်…

သူ့ရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေနဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သူ့မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ သွေးတွေ စွန်းထင်နေတယ်… သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က အောက်ကို တန်းလန်းကျနေတယ်… သူ့ရဲ့ ဘယ်လက်အရိုးက ကျိုးထားကြောင်း ထင်ရှားတယ်…

သူက ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကျန်ရှိတဲ့ ညာဘက်လက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်… အနီရောင်သွေးစက်တွေက ဓားသွားပေါ်ကနေ တတောက်တောက် စီးကျနေတယ်…

သူ့ရဲ့ အနောက်မှာ ပုံရိပ်ဒါဇင်ခန့် ရှိကြတယ်… သူတို့က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ယိမ်းယိုင်နေကြတယ်… သူတို့ရဲ့ စစ်ချပ်ဝတ်က အက်ကွဲနေပြီး သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက သွေးတွေနဲ့ ရွှဲစိုနေတယ်… အဝတ်အစားတွေက သူတို့ရဲ့ အရေပြားနဲ့ တစ်သားတည်း ကပ်ညိနေတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံရိပ်က ပိုပြီးထင်ရှားတယ်…

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ဓားသွားတွေလိုမျိုး ငါ့ရဲ့ ပခုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားတယ်… သူတို့အားလုံးက ငါ့နောက်က အမင်္ဂလာကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်…

အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ နောက်ထပ် စစ်တပ်က ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသက်လာနေတယ်… သူတို့က တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေကြတယ်…

ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုစစ်တပ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ငါ့ရဲ့ အကြည့်ကို ငါ့မိသားစု မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရတဲ့ အပျက်အစီးပုံဆီ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တယ်… နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ဘေးက ကိုယ်ရံတော်တပ်သားတွေကို ငါကြည့်လိုက်တယ်…

“ ငါနဲ့အတူ နန်းဟွမ်ကုန်းမြေဆီ လိုက်ခဲ့ကြပါ ”

“ ကျင့်ယွင်က အဲ့ဒီမှာ ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်ရယ် တခြားနေရာတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ တာဝေးတည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်ကို အသက်သွင်းပေးလိမ့်မယ်… သူက အဲ့ဒါကို အချိန်မီ လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ် ”

“ လူသားဧကရာဇ်ကျင့်ယွင် ”

အဲ့ဒီနာမည်က တိတ်တဆိတ် ပစ်ချလာတဲ့ မိုးကြိုးသွားတစ်စင်းလို ငါ့အရှေ့က သေခြင်းမြူကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်တယ်…

မျက်လုံးအများအပြားက ဝင်းလက်သွားကြတယ်… အဲ့ဒါက ဝမ်းသာပျော်ရွှင်လို့ မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒီအစား သေခါနီးလူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ရှာတွေ့သွားသလိုမျိုး အသက်ဆက်ရှင်ရန် ဆန္ဒရှိလာရုံပဲ…

နန်းဟွမ်ကုန်းမြေက ကျင့်ယွင်နဲ့ ငါ သဘောတူထားတဲ့ လွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်…

ကျင့်ယွင်က ဒီဘဝမှာ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိတ်ဆွေဖြစ်တယ်… အတိတ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်က လူသားမျိုးနွယ် ပြန်လည်ထွန်းတောက်လာနိုင်ဖို့ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်မယ်ဆိုပြီး ကတိသစ္စာဆိုခဲ့ကြတယ်…

အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုတွေက အခုချိန်မှာ အရမ်းသန်မာနေပြီး ကျင့်ယွင်ရဲ့ လက်အောက်က စစ်တပ်က ငါတို့ကို အကူအညီလာမပေးနိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူက နန်းဟွမ်ကုန်းမြေမှာ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်တစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်… အဲ့ဒီအစီအရင်က ငါတို့ကို လူသားမျိုးနွယ်ဆီ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်…

သူ့ကို ငါယုံကြည်တယ်…

သူ့ကို ငါ့ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားလို ယုံကြည်တယ်…

အဲ့ဒီယုံကြည်မှုက အချိန်နဲ့ စစ်ပွဲမီးတောက်တွေရဲ့ ထုဆစ်ခံရပြီးနောက် သန့်စင်တဲ့ ရွှေထက် ပိုပြီးတန်ဖိုးကြီးမားလာတယ်…

သူ့မှာ အခက်အခဲတွေရှိတာကို ငါနားလည်တယ်… သူက လူသားဧကရာဇ်ဖြစ်တာကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် တာဝန်ကြီးကို ထမ်းပိုးထားရတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်…

တစ်ယောက်က တောင်ပိုင်းမှာရှိပြီး တစ်ယောက်က မြောက်ပိုင်းမှာရှိတယ်… ငါတို့တစ်ယောက်စီက ထောင့်တစ်ထောင့်ကို စောင့်ကြပ်နေကြတယ်… ငါတို့က လူသားမျိုးနွယ်ကို ထမ်းပိုးပေးထားတဲ့ ဧရာမထောင့်တိုင်နှစ်တိုင်လိုပဲ… ငါတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်လေးစားကြတယ်…

လျှို့ဝှက်တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်က တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်ချောင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်သွားစေမယ့် ငါတို့ရဲ့ ကတိဖြစ်တယ်… အဲ့ဒါက အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး အမှောင်ထဲက တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင် ဖြစ်တယ်… ငါတို့နှစ်ယောက်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ အဲ့ဒီအကြောင်းကို မသိကြဘူး…

“ သွားကြစို့ ”

ငါ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်… ငါ့ရဲ့ စကားသံထဲမှာ မေးခွန်းမထုတ်နိုင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်… ငါက မှေးမှိန်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တောင်ပိုင်းအရပ်ဆီ ဦးတည်သွားတယ်…

အဖိုးလော့နဲ့ သူ့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ တပ်သားတွေက နောက်ဆုံးခွန်အားကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ငါ့နောက်ကနေ နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်ပါလာကြတယ်…

ငါတို့အဖွဲ့က သွေးညှီနံ့တွေ မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လေထုကို ဖောက်ထွင်းသွားကြတယ်… ငါတို့က အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးအတွက် မြှားဒါဇင်ခန့်လို အဝေးကို ပျံသန်းသွားကြတယ်…

ငါ့ရဲ့ အနောက်မှာ အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုစစ်တပ်ရဲ့ ကြုံးဝါးသံတွေနဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းအတတ်အကျတွေက လိုက်ပါလာကြတယ်… သူတို့ရဲ့ မဆုတ်မနစ် လိုက်ဖမ်းမှုကြောင့် မြေပြင်က တုန်လှုပ်သွားတယ်…

အရှေ့ကို ငါချီတတ်သွားတယ်… ငါ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ အနီရောင်သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်နေတယ်… တားမြစ်ပင်လယ်ကို ငါဖြတ်ကျော်သွားပြီး နန်းဟွမ်ကုန်းမြေပေါ် ခြေချလိုက်တယ်…

ငါ တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း ငါရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ လူတချို့က သွေးလွှမ်းတိုက်ပွဲထဲ ကျရောက်သွားကြပြီး အနောက်က လိုက်လာနေတဲ့ သေခြင်းဒီရေရဲ့ ဝါးမျိုခံလိုက်ရတယ်…

ဒါပေမဲ့ ညနေခင်းအချိန်မှာ နန်းဟွမ်ကုန်းမြေရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်က ငါ့ရဲ့ မျက်စိအရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာတယ်… ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်က ထွန်းလင်းလာတယ်…

အရင်က ငါတစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ အရိုးခိုက်ခိုက်တုန်စေမယ့် သတိပေးမှုက ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်… အဲ့ဒါက အဆိပ်ရေခဲဆူးချွန်လို ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ထိုးဖောက်သွားတယ်…

“ ရပ်ကြ ”

လေထဲမှာ အလျှင်အမြန် ငါရပ်လိုက်တယ်… ငါရပ်လိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ငါ့အရှေ့က တည်ငြိမ်တဲ့ လေဟာနယ်က ပုံပျက်တွန့်လိမ်သွားပြီး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတယ်…

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဟိန်းသံတွေက ညနေခင်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်တယ်…

လေဟာနယ်က သဏ္ဍာန်မဲ့လက်သည်းတွေကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတယ်… အဲ့ဒီနောက် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့အတူ ဆင်းသက်လာကြတယ်…

သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ပေသုံးဆယ်နီးပါး ရှည်လျားပြီး သူ့ရဲ့ အရေပြားကို အနက်ရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတယ်… ချွန်ထက်တဲ့ အရိုးဆူးချွန်တွေက သူ့ရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေကြားမှာ အပြင်ဘက်ကို ငေါထွက်နေကြတယ်… သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းက ရှည်လျားပြီး သူ့ရဲ့ မှေးကျဉ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အနီရောင်အလင်းက ထွန်းလင်းနေတယ်…

သူက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနဲ့ ဉာဏ်များမှုမှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ လေဟာနယ်ဖြိုခွင်းပိုးကောင်ဧကရာဇ် ဖြစ်တယ်…

သူ့ရဲ့ ဘေးမှာ ဧရာမကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင် ရှိတယ်… မြေပြင်ပေါ် သူဆင်းသက်လိုက်တဲ့အခါ ချော်ရည်ပူတွေက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားတယ်… မြေကြီးက ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားပြီး ချော်ရည်ပူတွေက နေရာတိုင်းကို စီးဆင်းသွားတယ်… အဲ့ဒီဘီလူးက ချော်ရည်ကျောက်တုံးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်တယ်…

အဝေးက ညနေခင်း အလင်းရောင်က ပုံပျက်တွန့်လိမ်သွားတဲ့အခါ နောက်ထပ် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြတယ်… သူတို့အားလုံးက ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြပြီး ဒီနေရာကို ဝန်းရံလိုက်ကြတယ်…

သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါက သဏ္ဍာန်မဲ့သံကြိုးတွေနဲ့ ဆင်တူပြီး ငါ့အနောက်က လေဟာနယ်ကို ချိပ်ပိတ်လိုက်တယ်…

ဆောင်းညလယ်ရဲ့ လေထက် ပိုပြီးအေးစက်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒက နန်းဟွမ်ကုန်းမြေရဲ့ အနက်ပိုင်းထဲကနေ ပေါ်လျှိုးလာတယ်…

“ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဇီချင်း… မင်းရဲ့ ခရီးက ဒီမှာ အဆုံးသတ်ပြီ ”

လေဟာနယ်ဖြိုခွင်းပိုးကောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံက ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို အကြမ်းပတမ်း ဝင်ဆောင့်သွားတယ်… သူက လောဘစိတ်နဲ့ သရော်လှောင်ပြောင်လိုစိတ်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားဘူး…

ငါ့ရဲ့ အနောက်ဆုတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းက ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီ… ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ လူတွေက မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာကြတော့မယ်…

အဲ့ဒါက မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့တဲ့ အခြေအနေပဲ…

“ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ကြ ”

အဖိုးလော့၏ ကျယ်လောင်သော အော်သံက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သူက အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော သူ၏ ညာလက်ဖြင့် ဓားရှည်ကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကြသော တပ်သားများသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေကြချေ။ သူတို့က ကျစ်လွီဆဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး မပြည့်စုံသော တိုက်ပွဲအစီအရင်ကို စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားစွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှာ အကြောက်တရား မရှိပေ။ သူတို့ဆီမှာ အဆုံးစွန်ထိ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်သွားမည့် တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒသာလျှင် ရှိ၏။ သူတို့၏ အကြည့်ထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုက မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့က နောက်ဆုံးအလင်းရောင်နှင့် အပူကို ထုတ်လွှတ်ရန် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်တော့မည့်အလားပင်။

သူတို့ရဲ့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားမှုကို ငါမြင်တယ်… ငါ့ရဲ့ အကြည့်က အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတွေကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး သူတို့အနောက်က လွင်ပြင်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားတယ်…

အဲ့ဒါက ကျင့်ယွင်နဲ့ ငါ သဘောတူထားခဲ့တဲ့ နေရာပဲ…

အဲ့ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင် တည်ရှိတယ်…

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ…

ဘာလို့ အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတွေက ငါရောက်လာမှာကို ကြိုစောင့်ဆိုင်းနေကြတာလဲ…

“ ကျင့်ယွင်… ”

ခါးသီးမှုကို ငါခံစားမိသွားတယ်… အဲ့ဒါက ငါ့အတွက် ယုံကြည်လက်ခံဖို့ အတော်လေး ခဲယဉ်းတယ်… အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သရော်လှောင်ပြောင်တဲ့ အကြည့်အောက်မှာ နွေးထွေးမှုရှိနေသေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ငါထုတ်လိုက်တယ်…

အဲ့ဒါက အတိတ်မှာ ကျင့်ယွင်ကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းပဲ… အဲ့ဒီထဲမှာ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်တဲ့ သော့နဲ့ သူ့ရဲ့ မူလစွမ်းအင်တချို့ ပါဝင်တယ်…

ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ပေါ် ငါခြေချလိုက်ပြီး အဲ့ဒါကို ဖွင့်လှစ်လိုက်တာနဲ့ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်က အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်…

ငါ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ကျောက်စိမ်းပြားထဲ သွန်းလောင်းလိုက်တယ်…

ရွှီး…

ကျောက်စိမ်းပြားက ရုတ်တရက် ထွန်းလင်းတောက်ပလာတယ်…

မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင်ချည်မျှင်တစ်မျှင်က အသက်ကယ်ကောက်ရိုးမျှင်သဖွယ် ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ ပေါ်လျှိုးလာသည်။ ယင်းက လွင်ပြင်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားသော တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အပြာရောင်အလင်းချည်မျှင်က လေထဲမှာ တစ်ခဏကြာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်သွားပြီးနောက် မြန်ဆန်စွာ ငြိမ်းသတ်သွားသည်။

ငါရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ ကျင့်ယွင်ရဲ့ မူလစွမ်းအင်က အလျှင်အမြန် လွင့်ပြယ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်…

အဲ့ဒါက ငါ့နှလုံးသားထဲက ယုံကြည်မှုလိုပဲ...

“ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်ယွင်က မင်းအတွက် တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးမလားဆိုတာ ဆက်ပြီး မင်းကြိုးစားကြည့်နိုင်တယ် ”

အသံတစ်သံက အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုများ၏ ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ဇီချင်း… မင်းက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ… ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ… မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေက ငါတို့ထက်တောင် မင်းကို ပိုပြီးသေစေချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ ”

ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်မှ အလင်းရောင်က လုံးဝ ငြိမ်းသတ်သွားသည်။ ယင်းက ယခင်ကဲ့သို့ မနွေးထွေးတော့ဘဲ သာမန်ကျောက်ပြားတစ်ပြားကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော အလင်းချည်မျှင်က လုံးဝ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

ယင်းက ပြင်ပအင်အားစုများ၏ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား အခြားတစ်ဖက်မှ လူက ထိုဆက်သွယ်မှုကို ကိုယ်တိုင် ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်၏ ထိန်းချုပ်မှုက အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အချိန်က ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အေးခဲသွားဟန် ရ၏။

ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက အမောတကော အသက်ရှူနေကြချိန် အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတွေက သရော်လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်မောနေကြတယ်… အဝေးက ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်က ငါ့ရဲ့ အမြင်မှာ ဝေဝါးလာတယ်…

ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက သဏ္ဍာန်မဲ့လက်တစ်ဖက်ရဲ့ ဖျစ်ညှစ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး တင်းကျပ်လာပြီး နာကျင်လာတယ်… ခါးသီးတဲ့ ခံစားမှုက ငါ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်…

“ ဟား ဟား… ဟား ဟား ဟား… ”

ခါးသီးတဲ့ ရယ်သံက ငါ့ရဲ့ လည်ချောင်းထဲကနေ ထိန်းချုပ်မရအောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အသံက ခြောက်ကပ်ပြီး အက်ရှနေတယ်…

ငါ့ရဲ့ ရယ်သံက ပိုပြီးကျယ်လောင်လာပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်…

ငါခေါင်းမော့လိုက်တယ်… ငါ့ရဲ့ အကြည့်က တောင်တန်းတွေနဲ့ ပင်လယ်တွေကို ဖောက်ထွင်းသွားဟန်ရပြီး လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ဇာတိမြေဖြစ်တဲ့ မဟာနန်းမြို့တော်ဒေသကြီးဆီကို ကျရောက်သွားတယ်…

“ ကျင့်ယွင်… ”

“ ဒီဘဝမှာ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိတ်ဆွေ… ”

“ တကယ်လို့ နောင်ဘဝသာ ဆက်ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် မိတ်ဆွေထပ်မထားတော့ဖို့ ငါမှတ်ထားမယ် ”

ငါ့ရဲ့ ရယ်သံက ပိုပြီးကျယ်လောင်လာတယ်…

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုများမှ ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ပေါ်မှ စည်းချအစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြသည်။ စည်းချအစီအရင်အလင်းက တောက်ပသွားသည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော မျိုးနွယ်ခြားကျင့်ကြံသူများက အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာကြသည်။

အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းက လေထုကို ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ယင်းက တောင်တန်းများကို ဖြိုချဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာများကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အသက်အသေခံရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားသော အဖိုးလော့၏ ကြုံးဝါးသံက ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူက စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းဆီသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော ကိုယ်ရံတော်တပ်သားများသည် မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်နေကြသော ပိုးဖလံများနှင့် ဆင်တူကြသည်။ သူတို့က နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်ကြပြီး သူတို့အနိုင်မယူနိုင်သော ရန်သူဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

ငါကတော့…

ငါ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒက အစားထိုးထွက်ပေါ်လာတယ်…

ငါ့အရှေ့မှာ သေလမ်းပဲ ရှိတယ်… ငါ့အနောက်မှာရော သေလမ်းပဲ ရှိတယ်…

ဒီတော့… ဘာလို့ ငါမတိုက်ခိုက်ရမှာလဲ…

ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လျှိုးလာတယ်… ဒီတစ်ခေါက်မှာ ငါဘာကိုမှ မထိန်ချန်ထားဘဲ အကုန်ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်…

မှေးမှိန်တဲ့ ခရမ်းရောင်မီးတောက်မီးလျှံတွေက ကောင်းကင်ပေါ်ကို မြှောက်တတ်သွားကြပြီး သေဆုံးခါနီး ကြယ်ဂြိုလ်တစ်လုံးလို နောက်ဆုံးထွန်းလင်းမှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်…

အဲ့ဒီနောက် မီးတောက်မီးလျှံတွေက ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးသွားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းရဲ့ အလယ်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ်…

ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်က အသားကြိတ်ဆုံအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်…