ယဇ်ပူဇော်ခြင်း

ငါတိုက်ခိုက်နေတယ်…

ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်သားတွေလည်း တိုက်ခိုက်နေကြတယ်…

ဒါပေမဲ့ သူတို့က မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး အားအင်မကျန်ရှိကြတော့ဘူး…

အဖိုးလော့ရဲ့ ဓားရှည်က လေဟာနယ်ဖြိုခွင်းပိုးကောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်မောင်းသံချပ်ကာကိုပဲ ထိမှန်သွားခဲ့တယ်… အဲ့ဒီနောက် အနက်ရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ဧရာမလက်သည်းတစ်ခုက သူ့ရဲ့ ရင်ဘက်တည့်တည့်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့တယ်… လေဟာနယ်ဖြိုခွင်းပိုးကောင်ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ နှလုံးကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝါးစားလိုက်တယ်…

ကိုယ်ရံတော်တပ်သားတွေထဲက လေးကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းစရာကောင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်… သူပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ မြှားတစ်စင်းက ချော်ရည်ကျောက်တုံးဘီလူးရဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးကို ထိုးဖောက်သွားတယ်… ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က အခြားမျိုးနွယ်ခြားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်ဓားတွေနဲ့ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတယ်…

သူက အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားပြီး သွေးအန်လိုက်တယ်… ဒါပေမဲ့ သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ငါ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်… သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုနဲ့ ပြည့်နေတယ်…

အဲ့ဒီနောက် သူက လျှာကိုက်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ လေးပေါ် သွေးအန်လိုက်တယ်… ပျက်စီးနေတဲ့ လေးက ရုတ်တရက် တဝီဝီမြည်လာပြီး မီးတောက်မြှားတစ်စင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်… မြှားက ငါ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကျောကို ထိမှန်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသွားတယ်…

အဲ့ဒီနောက် သူက အလင်းတန်းအများအပြားရဲ့ ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားတယ်…

ဒီနေရာမှာ ကျဆုံးသွားကြတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မီးဖုတ်ထားတဲ့ သံချောင်းတစ်ချောင်းလို ပူလာစေတယ်…

အရူးအမူး ငါတိုက်ခိုက်လိုက်တယ်…

ငါ့မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်တယ်…

အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူနောက်တစ်ယောက်ကို ငါသတ်လိုက်တယ်…

ခရမ်းရောင်မီးတောက်တွေနဲ့ ဓားစွမ်းအင်က ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်…

ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်သားတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားတဲ့အခါတိုင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ပေါ်မှာ ပိုမိုများပြားတဲ့ အလောင်းတွေ စုပုံလာတယ်…

ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကလည်း အချိန်ကြာလာတာနဲ့ ပိုမိုများပြားလာတယ်…

ပူပြင်းတဲ့ ချော်ရည်က ငါ့ရဲ့ အရိုးတွေကို လောင်ကျွမ်းပစ်နေတယ်… လေဟာနယ်ဖြိုခွင်းပိုးကောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လေဟာနယ်ဆုတ်ဖြဲဓားက ငါ့ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဓားဒဏ်ရာတစ်ခုကို ချန်ရစ်စေခဲ့တယ်… ဒဏ်ရာက အရမ်းနက်တာကြောင့် ငါ့ရဲ့ အရိုးတွေတောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်…. အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မှော်အတတ်ပညာတွေက အသက်စားပိုးကောင်တွေလို ငါ့ရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို စုပ်ယူဝါးမျိုနေကြတယ်…

လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးက စုတ်ပြဲနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝတ်စုံပေါ်မှာ ရွှဲစိုသွားတယ်… ငါ့ရဲ့ အမြင်အာရုံက သွေးတွေကြောင့် ဝေဝါးလာတယ်…

ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဇစ်မြစ်ကင်းမဲ့နေတဲ့ ရေလိုပဲ အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားနေတယ်…

ငါအသက်ရှူသွင်းလိုက်တိုင်း ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အက်ကွဲနေတဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေက ပူလောင်လာကြတယ်…

လူအများကြီးကို ငါသတ်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်…

သူတို့က အဆုံးမရှိဘူး…

တဖြည်းဖြည်း ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်က အကန့်အသတ်မဲ့တဲ့ အမှောင်ထုထဲ ကျရောက်သွားတယ်…

ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက မည်းမှောင်သွားတဲ့အချိန်…

အဆုံးမဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အတွေးတစ်စက သဏ္ဍာန်မဲ့လှိုင်းဂယက်တစ်ခုလို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်… အံ့ဩထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အဲ့ဒီအတွေးက ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ်ကို အကြမ်းပတမ်း ဝင်ဆောင့်သွားတယ်…

အဲ့ဒါက တိုက်ခိုက်မှုမဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒါက လွမ်းဆွေးသတိရခြင်းပဲ…

အဲ့ဒါက ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သေလွန်ဝိညာဉ်တွေရဲ့ နောက်ဆုံးငိုကြွေးသံပဲ…

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ အမြင်က အဆုံးမရှိအောင် ကျယ်ပြန့်သွားတယ်…

ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ ကုန်းမြေကို ကြည့်လိုက်တယ်…

တစ်ချိန်က အဲ့ဒီနေရာမှာ ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်တွေ တည်ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီနေရာမှာ တဟုန်းဟုန်း လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီးတောက်တွေနဲ့ တလိပ်လိပ် မြှောက်တတ်နေတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေပဲ ရှိတော့တယ်…

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပုံရိပ်ငယ်တွေက မီးတောက်မီးလျှံတွေကြားထဲမှာ အကူအညီမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေကြတယ်… သူတို့ရဲ့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံက ငါ့နားထဲထိ ပျံ့လွင့်လာသလိုပဲ…

အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဧရာမတိုတမ်တစ်ခုက ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်ပေါ်မှာ လွင့်မျောနေပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဖျက်အဆီးအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေတာကို ငါမြင်လိုက်တယ်…

နှစ်ထောင်ချီတည်တံ့နေခဲ့တဲ့ မြို့တံတိုင်းတွေက ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားတယ်… အပျက်အစီးပုံကြားထဲမှာ ငါ့ရဲ့ တပည့် ပိုင်ရှောင်ကျိုးကို ငါမြင်လိုက်တယ်…

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သွေးတွေနဲ့ ရွှဲစိုနေပြီး သူ့ရဲ့ ဘယ်လက်က ပခုံးကနေ အတိဖြတ်တောက်ခံထားရတယ်… သူ့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ညာလက်က အပိုင်းပိုင်း စုတ်ပြဲနေတဲ့ ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူချိပ်တံဆိပ်ကို လေထဲမှာ မြင့်မြင့် ကိုင်မြှောက်ထားတယ်…

သူ့ရဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ပြည်သူတွေ အများကြီး ရှိကြတယ်…

သူတို့က ယောင်္ကျားမိန်းမတွေ ကလေးလူကြီးတွေ ဖြစ်ကြတယ်… သူတို့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပိန်ချုံးနေကြတယ်… သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်မရှိဘူး… သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်က ထုံထိုင်းနေပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုက သူတို့အားလုံးဆီမှာ တူညီစွာ ရှိကြတယ်…

အဲ့ဒါကို အနောက်ဘက်နယ်စပ်မြို့မှာ ငါမြင်လိုက်တယ်… အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြတယ်…

မြောက်ဘက်ရေခဲလွင်ပြင်ပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ အထောက်တော်တွေက အေးခဲနေကြကြောင်း ငါမြင်လိုက်တယ်…

အဲ့ဒီမြင်ကွင်းတွေက ဖော်မပြနိုင်တဲ့ အဆုံးမဲ့ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်… အဲ့ဒါတွေက သံမဏိအပ်သန်းပေါင်းများစွာလို ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထိုးစိုက်နေကြတယ်…

အဲ့ဒါက အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေထက် ပိုပြီးနာကျင်ရတယ်…

ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်… ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတွေ…

အဆုံးမဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုက အခုချိန်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းထက် သာလွန်တဲ့ စိတ်ဆုံးဖြတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေတယ်…

အဲ့ဒါက နာကျင်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကိုတောင် အေးခဲသွားစေမယ့် အမာကျောဆုံး ရေခဲတုံးလိုပဲ…

ရုတ်တရက် ငါခေါင်းမော့လိုက်တယ်…

သွေးလွှမ်းနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ အကြည့်က ငါ့အရှေ့က အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်နှာတွေကို ဖောက်ထွင်းသွားတယ်… ငါ့ရဲ့ အကြည့်က အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်… ငါ့ရဲ့ အကြည့်က နန်းဟွမ်ကုန်းမြေရဲ့ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုကို ဖောက်ထွင်းသွားတယ်… နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ရဲ့ အကြည့်က အမြဲတမ်း မထူးမခြားနားအမူအရာနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဧရာမမျက်နှာပျက်ကြီးပေါ်ကို ကျရောက်သွားတယ်…

သူက အခုထိ မပြည့်စုံသေးဘဲ အေးတိအေးစက် ရှိနေတုန်းပဲ…

သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုက ဒီလောကရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံး ပျက်လုံးတစ်ခုလိုပဲ… သူက ဘဝသံသရာစက်ဝန်းထဲက သက်ရှိတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေကို ဇာတ်ပွဲကြည့်သူလို စောင့်ကြည့်နေတယ်…

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ နိယာမအားလုံးနဲ့ စည်းမျဉ်းအားလုံးကို လျစ်လျူရှုနိုင်တဲ့ အဲ့ဒီဇာတ်ပွဲကြည့်သူကပဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ ငါဆုတောင်းနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူဖြစ်တယ်…

ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးနေကြတယ်…

ပြီးတော့…

တိုင်းပြည်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖြစ်ပြီး ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ ငါ ဇီချင်း လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက…

“ ငါ့နာမည်က… ဇီချင်း ”

ငါ့ရဲ့ အက်ရှရှအသံက ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်သွားတယ်… ငါ့ရဲ့ အသံက ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်ထဲက ပေါက်ကွဲမှုတွေနဲ့ သတ်ဖြတ်မှုအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်…

“ ငါက ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့အတူ… ”

ငါ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲ မြှောက်လိုက်တယ်… ငါ့ရဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ ဝတ်စုံက လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်လွင့်မျောသွားတယ်… ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာအားလုံးက အခုချိန်မှာ ပွင့်ထွက်သွားတယ်… သွေးက ရေပန်းလို ဖြန်းခနဲ ပန်းထွက်လာတယ်… ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ငါ့ရဲ့ သွေးက မြေပေါ် မကျသွားဘူး… အဲ့ဒီအစား ငါ့ရဲ့ သွေးက သွေးနီရောင်မီးတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်တယ်…

“ …ငါ့ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ပါတယ် ”

“ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က လောင်ကျွမ်းသွားပါစေ ”

“ ငါ့ရဲ့ တာအိုအုတ်မြစ်က လောင်ကျွမ်းသွားပါစေ ”

“ ငါ့မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက လောင်ကျွမ်းသွားပါစေ ”

“ ငါ့ရဲ့ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်က လောင်ကျွမ်းသွားပါစေ ”

“ ငါ့ရဲ့ ကမ္မအားလုံး လောင်ကျွမ်းသွားပါစေ ”

ငါ့ပါးစပ်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်ရင်းမြစ် လောင်ကျွမ်းမှုကို ပြီးမြောက်သွားစေတယ်…

ငါ့ရဲ့ အသွေးအသားတွေက အရည်ပျော်သွားပြီး ငါ့ရဲ့ အရိုးတွေက တရှဲရှဲ လောင်ကျွမ်းသွားကြတယ်… ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ထာဝရမီးဖိုထဲ ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရသလိုပဲ… မကြာသေးခင်က ငါပြန်ရလာခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အခုချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ တာအိုအုတ်မြစ်နဲ့အတူ အသန့်စင်ဆုံး လောင်စာတွေ ဖြစ်လာကြတယ်…

“ ဒီအညစ်အကြေးတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ပေးသနားတော်မူပါ ”

“ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ဒီလောကကို မီးလောင်တိုက်သွင်းပစ်ပါ ”

“ ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်ကို အဆုံးထိ ကာကွယ်ပေးပါ ”

“ ပြီးတော့ နောင်ဘဝကျရင်… ”

“ ငါအသက်ပြန်ရှင်လာတဲ့အခါ ငါမြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို ယဇ်ပူဇော်ပစ်မယ် ”

ဗုန်း…

ဖော်မပြနိုင်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ကျစ်လွီဆဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါ်လျှိုးလာသည်။ ယင်းက ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာလောင်ကျွမ်းမှုထက် အများကြီး ပိုသန့်စင်ပြီး အများကြီး ပိုအားကောင်းသည်။ ယင်းထဲမှာ လူသားဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်ကျက်သရေလည်း ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုအလင်းတန်းက သွေးလွှမ်းနေသော အမှောင်ညကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားသော အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုများမှ ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူများ၏ ချိပ်တံဆိပ်စည်းချအစီအရင်ကိုလည်း ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

ယင်းက လူသားတစ်ဦးထံမှ မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဆန္ဒနှင့် သူ၏ အသက်ရင်းမြစ်လောင်ကျွမ်းမှုစွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ အလင်းတန်းက လွန်စွာ ထွန်းလင်းတောက်ပလေရာ ယင်းထဲမှာ ခရမ်းရောင်ကြယ်မြစ်များ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေဟန် ရ၏။

အလင်းတန်းသည် အဆုံးမဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးဆီသို့ ပျံတတ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်တွင်…

ပိုင်ရှောင်ကျိုးက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားဟန် ရ၏။ နန်းဟွမ်ကုန်းမြေ၏ ဦးတည်ရာသို့ သူကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်ရည်က သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ ထို့နောက် သူက ရူးနှမ်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အသွေးအသားများကို ကိုယ့်ဘာသာ လှီးထုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးနှင့် တူညီသွားသည်။

ထို့နောက် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီကုန်းမြေမှာ ငါမွေးဖွားလာခဲ့တယ် ”

“ ဒီကုန်းမြေမှာပဲ ငါသေဆုံးသွားလိမ့်မယ် ”

“ ငါသေဆုံးသွားရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီကုန်းမြေကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးနေလိမ့်မယ် ”

“ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံမှာ အမြဲတမ်း ငါအမှုထမ်းမယ်… နောင်ဘဝကျရင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ပြန်လည်မမွေးဖွားခင် အနှစ်တစ်ထောင်စောပြီး ငါနိုးထလာပါစေ ”

“ ငါ့ကိုယ်ငါ ယဇ်ပူဇော်ပါတယ် ”

ပိုင်ရှောင်ကျိုးက သူ့ကိုယ်သူ ယဇ်ပူဇော်နေစဉ် ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်မှ ပြည်သူပြည်သားများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဒေသအုပ်ချုပ်သူကို စက်ဝိုင်းသဏ္ဍာန် ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှာ ယောင်္ကျားမိန်းမများ၊ လူကြီးလူရွယ်များနှင့် ကလေးများ ပါဝင်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ရှေးခေတ်ကတည်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ တည်ရှိနေသော နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုတည်ရှိမှုသည် သေမျိုးလောကမှ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို မထူးမခြားနားအမူအရာဖြင့် တစ်ချိန်လုံး ငုံ့ကြည့်နေသူ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ အမူအရာက ရူးသွပ်သွားပြီး သူတို့အားလုံးက ပြိုင်တူအော်ပြောလိုက်ကြသည်။

“ ယဇ်ပူဇော်တယ် ”

မရေမတွက်နိုင်သော အသံများက လောကကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်သော ဒီရေလှိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်ထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကြသော ပြည်သူပြည်သားအားလုံးသည် မည်သည့်အသက်အရွယ်မှာဖြစ်စေ ထိုအတိုင်း တူညီစွာ လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးများ၊ ယောင်္ကျားများနှင့် မိန်းမများသည် သူတို့၏ မျက်နှာကို ကိုယ့်ဘာသာ လှီးထုတ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပျက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့ဆီမှာ တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် အနောက်ဆုတ်မှု မရှိပေ။ သူတို့ဆီမှာ လောကကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုသာလျှင် ရှိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ယဇ်ပူဇော်မှုက မထင်ရှားသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ ယဇ်ပူဇော်မှုများက လေထဲမှာ အလင်းအစက်အပြောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ထိုအလင်းအစက်အပြောက်များက မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် စုဝေးသွားကြသည်။ ထို့နောက် အလင်းမြစ်က အလင်းပင်လယ် ဖြစ်လာသည်။

ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူပြည်သားများ၏ မကျေမချမ်းဝိညာဉ်များသည်လည်း အလင်းအစက်အပြောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ၎င်းတို့က သူတို့၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့်အတူ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတတ်သွားကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးသံက အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်နေဟန် ရ၏။

အလင်းအစက်အပြောက်များက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ စုဝေးသွားကြသည်။

ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်၏ အနောက်ဘက်နယ်စပ်မြို့မှာလည်း ထို့အတူပင်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကြသော စစ်သည်တော်တချို့သည် သူတို့၏ အသက်ရင်းမြစ်ကို လောင်ကျွမ်းလိုက်ကြသည်။

မီးတောက်မီးလျှံများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းဝါးမျိုနေစဉ် သူတို့က ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အသွေးအသားများကို လှီးထုတ်လိုက်ကြသည်။

မီးတောက်များကြားထဲမှာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များက ပုံပျက်တွန့်လိမ်သွားပြီး အလင်းအစက်အပြောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်၏ မြောက်ဘက်ရေခဲလွင်ပြင်တွင် အေးခဲနေကြသော ကင်းထောက်တပ်သားများသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးခွန်အားကို အသုံးပြု၍ သွေးစွန်းနေသော တိုက်ပွဲအလံတိုင်ကို ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က အမိမြေကို မျက်နှာမူလျက် ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ကိုယ့်ဘာသာ အသားလှီးထုတ်လိုက်ကြသည်။

သွေးနီရောင်အလင်းသည် လောကတစ်ခွင် ဖုံးလွှမ်းသွားမည့် ဝိညာဉ်ဒီရေထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်၏ နေရာတိုင်းနှင့် ထောင့်တိုင်း၌ အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြသော စစ်သည်တော်များ၊ စိတ်ပျက်အားလျော့နေကြသော ပြည်သူပြည်သားများနှင့် သေအံ့ဆဲဆဲလူများသည်…

ဤအခိုက်အတန့်မှာ နည်းနည်းလေးမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တူညီသော လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဇ်ပူဇော်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က မကျေမချမ်းဝိညာဉ်များအဖြစ် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတတ်သွားကြသည်။

ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို သက်ရှိအားလုံးကို အေးတိအေးစက် ငုံ့ကြည့်နေသော ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးထံ ပူဇော်လိုက်ကြသည်။

အလင်းအစက်အပြောက်များက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မြှောက်တတ်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ မြစ်ချောင်းများက ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားနေသကဲ့သို့ ယင်းတို့က အဆုံးမဲ့သော လေဟာနယ်အတားအဆီးများကို ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီး ချက်ချင်း စုဝေးသွားကြသည်။ ယင်းတို့အားလုံးက ကျစ်လွီဆဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့် အတူတကွ ယှက်ထွေသွားကြသည်။

သူတို့က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့်အတူ ယဇ်ပူဇော်လိုက်ကြသည်။

အနာဂတ်တွင် ကျစ်လွီဆဲ့တိုင်းပြည်သည် အတိတ်မှ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့မျှော်လင့်နေကြသည်။

အချိန်က ဤအခိုက်အတန့်မှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားဟန် ရ၏။

ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်မှုများက ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုများမှ ပညာရှင်ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယင်းအစား ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကြောက်တရားက သူတို့၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤလောကတစ်ခုလုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မကျေမချမ်းဝိညာဉ်များကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုတည်းသာလျှင် ဆက်လက် ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းရှိ၏။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက မထူးမခြားနားရှိနေသော နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ အဆုံးမဲ့သော အေးစက်မှုနှင့် ဖရိုဖရဲမီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသော သွေးနီရောင်ဝဲကတော့တစ်ခု ရှိသည်။

ယင်းက ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနေလုံးနှင့် ဆင်တူသည်။

သက်ရှိအားလုံး၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် သာလွန်သော အံ့ဖွယ်ဖိအားက လောကပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ဤသည်မှာ ကြယ်တာရာစက်ဝန်းတစ်ခုလုံးမှ ဥပဒေသများက ၎င်း၏ အကြည့်ထဲမှာ စုဝေးသွားသည့်အလားပင်။

ထိုအကြည့်က မထူးမခြားနားဖြစ်ပြီး အေးစက်နေသည်။ ယင်းထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်များနှင့် ပုံရိပ်ယောင်အားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော အကြွင်းမဲ့စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

၎င်းက ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ ဇစ်မြစ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးက အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ငါက အလျှင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်…

သွေးနီရောင်အကြည့်က မြေပြင်ပေါ်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပူပြင်းတဲ့ နေလုံးထဲ ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရတဲ့ ရေခဲတုံးလို အမြန်အရည်ပျော်သွားတယ်… ငါ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကနေ စတင်ပြီး ခရမ်းရောင်ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်…

ငါ့ရဲ့ အသွေးအသားတွေ၊ အရိုးတွေနဲ့ ဝိညာဉ်…

ကျစ်လွီဆဲ့ဆိုတဲ့ တည်ရှိမှုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးက အခုချိန်မှာ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလဇစ်မြစ်ဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်…

နာကျင်မှုကို ငါမခံစားရတော့ဘူး…

ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဗလာနတ္ထိအေးစက်မှုပဲ ရှိတယ်…

ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားနေတယ်…

အပြည့်အဝ ငါပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့်အချိန် သွေးနီရောင်ဝဲကတော့ရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်အောက်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံတစ်သံကို ငါကြားလိုက်ရတယ်…

“ လက်ခံတယ် ”

ထိုအသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့် စကြာဝဠာဖန်တီးမှုအစွမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါက ပြိုင်ဘက်ကင်းလွင်ပြင်ပေါ်သို့ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးသဖွယ် ကျဆင်းလာသည်။

ယင်းက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အချိန်က အဆုံးမဲ့စွာ ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရဟန် ရ၏။

အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုဖျက်ဆီးနေတဲ့ ဒီဖရိုဖရဲမုန်တိုင်းထဲမှာ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်က ဖယောင်းတိုင်ရဲ့ နောက်ဆုံးမီးပွားစတစ်ခုထက် မပိုဘူး… အဲ့ဒီနောက် ငါက လုံးဝ လွင့်ပြယ်သွားတယ်…

မကျေမချမ်းဝိညာဉ်ဘီလီယံ၏ နောက်ဆုံးစိတ်ဆန္ဒနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လောင်ကျွမ်းမှုအောက်မှာ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည့် ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်းသာလျှင် နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲမှ သွေးနီရောင်ဝဲကတော့ဆီသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားနေသည်။

ယင်းက အသံမဲ့သော ဈာပနတေးသံသဖွယ် လောကတစ်ခွင် တိတ်တဆိတ် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

…..

ကျစ်လွီဆဲ့ပြက္ခဒိန် (၉၃၁၅)ခုနစ်… ဆောင်းရာသီတွင်…

ကျစ်လွီဆဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် နန်းဟွမ်ကုန်းမြေမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျစ်လွီဆဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ တပည့်ဖြစ်သော ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်မှ ဒေသအုပ်ချုပ်သူ ပိုင်ရှောင်ကျိုးသည် မသေဆုံးမီ ရူးနှမ်းစွာ ရယ်မောခဲ့သည်။ သူက ကိုယ့်ဘာသာ အသားလှီးထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယင်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးနှင့် အတူတူ ဖြစ်သည်။

သူက မသေဆုံးခင်မှာ ဤသို့ပြောခဲ့သည်။

“ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံမှာ အမြဲတမ်း ငါအမှုထမ်းမယ်… နောင်ဘဝကျရင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ပြန်လည်မမွေးဖွားခင် အနှစ်တစ်ထောင်စောပြီး ငါနိုးထလာပါစေ ”

…..