ပိုကောင်းတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း
Vol. 9 Ch. 125
ရဲဖန်၏ ဇာတ်လမ်းကိုနားထောင်ပြီးနောက်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူအဘယ်ကြောင့် သမက်ဖြစ်ရန် ဤမျှစွဲလမ်းနေရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။
“ဦးလေး.... ဦးလေးရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက အရမ်းကောင်းပေမယ့်.... ဒီနဂါးဘုရင်ကိစ္စကိုတော့ မေ့လိုက်ကြရအောင်.... ဒါ့အပြင်... ဦးလေးရဲ့ပြဿနာက ဖြေရှင်းလို့မရတာမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးမလား....။”
သူ၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ရဲဖန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဖြေရှင်းလို့တော့ ရနိုင်ပါတယ်.... ဒါပေမယ့် အချိန်လိုတယ်....” ဟုဆိုလိုက်သည်။
သူ၏စကားဆုံးပြီးနောက် ရဲဖန်သည် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ လုံအောက်ထျန်းအား ကြည့်လိုက်၏။
ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လုံအောက်ထျန်းသည် စကားဝိုင်းကို လွှဲယူလိုက်ပြီး “နဂါးနန်းတော်မှာ အခုပြဿနာတချို့ရှိနေတယ်.... ဒါပေမယ့် ငါတစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းဖို့ ခက်တယ်....။ မနေ့က မင်းကိုယ်ထဲက ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားကို ငါခံစားမိခဲ့တယ်.... ဒါကြောင့်... မင်းက နဂါးဘုရင်ဖြစ်ဖို့ မရွေးချယ်ရင်တောင်.... နဂါးနန်းတော်ကို လာကူညီပေးဖို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်....” ဟုဆိုလိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့: “…”
ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အလွန်အရှက်ရနေမိသည်.... အကြောင်းမှာ ထိုကြီးမားသောစွမ်းအားမှာ ဤဦးနှောက်အိုကြီး၏ စိတ်ကူးသက်သက်သာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“အလို.... အမှန်တော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာကြီးမားတဲ့စွမ်းအားမှမရှိပါဘူး.... ကျွန်တော့်မှာ လုံလောက်တဲ့စွမ်းအားပဲရှိတာပါ.... ရိုးရိုးလေးပြောရရင် ကျွန်တော်က စက္ကူကျားတစ်ကောင်ပါပဲ.... ထိုးလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ပြဲသွားမှာ.... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မကူညီနိုင်ပါဘူး....”
ရဲဖန်နှင့် လုံအောက်ထျန်းတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ရဲရှင်းဟွေ့မှာ လိမ်ညာနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့သိရှိလိုက်ကြ၏။
“အလို...” လုံအောက်ထျန်းသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ရဲဖန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် “ကျွန်တော်ပဲ ပြန်သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်....။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့လည်း ဆိုင်နေတာပဲ....” ဟုဆိုလိုက်၏။
သို့သော် ထိုစဉ် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ရုတ်တရက် “ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မကူညီနိုင်ပေမယ့်.... ကျွန်တော့်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်....” ဟုဆိုလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ....။” ရဲဖန်က သံသယဖြင့်မေးလိုက်သည်။
“ထင်ရှားတာပေါ့.... ကျွန်တော့်အစ်ကိုလေ....”
“မင်းဆိုလိုတာ ရှင်းချန်လား....။”
ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲရှင်းချန်ကူညီနိုင်သည်ဟု ဆိုလိမ့်မည်ကို ရဲဖန်သည် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရဲရှင်းချန်နှင့်ပတ်သက်၍ ရဲဖန်သည် Ed ထံမှ သူ၏အစ်ကိုကြီးတူမှာလည်း ကမ္ဘာစစ်မှဖြစ်ကြောင်း ကြားသိခဲ့သော်လည်း.... တိကျသောစွမ်းအားကိုမူ သူမမြင်ခဲ့ရပေ။
သူသည် ရဲရှင်းချန်၏ တိကျသောစွမ်းအားကို မသိရှိသော်လည်း ရဲဖန် စိတ်မပူခဲ့ပေ။
သူ့တူက မည်မျှသန်မာနိုင်မည်နည်း....။
ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရှာဖွေရခြင်းမှာမူ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ချန်မိသားစု၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် ဧကရာဇ်အင်ဂျင်ကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။
“ဟုတ်တယ်.... ကျွန်တော့်အစ်ကို...” ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် လုံအောက်ထျန်းကိုကြည့်ကာ “ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့စွမ်းအားက ဒီအဘိုးကြီးထက် ပိုသန်မာတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်....” ဟုဆိုလိုက်၏။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရဲဖန်နှင့် လုံအောက်ထျန်းတို့နှစ်ဦးစလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
လုံအောက်ထျန်း၏ စွမ်းအားမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သနည်း....။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာစစ်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် နီးပါးရှိနေပြီး.... သူသည်လည်း ကမ္ဘာစစ်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်းဖြစ်၏။ ရဲရှင်းဟွေ့က ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ရဲရှင်းချန်မှာ သူ့ထက်ပို၍သန်မာသည်ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဤသည်က ထိုလူနှစ်ဦးကို သဘာဝကျစွာပင် လုံးဝတုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
ထိုနှစ်ဦး၏ တုန်လှုပ်သောအမူအရာကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့မယုံရင်.... စမ်းသပ်ကြည့်လို့ရတယ်.... ကျွန်တော်က စက္ကူကျားတစ်ကောင်ပါ.... ဒါပေမယ့် သူကတော့ မတူဘူး.... သူက တကယ်ကို မိုက်တယ်....” ဟုဆိုလိုက်၏။
ရဲဖန်: “…”
“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်အစ်ကိုက မိသားစုသံယောဇဉ်ကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတယ်.... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဦးလေးအနေနဲ့ ခင်ဗျားက သူ့ကိုအကူအညီတောင်းရင်.... သူခင်ဗျားကို သေချာပေါက်ကူညီမှာပါ.... အများဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်တချို့လောက်ပဲ ကုန်ကျစေမှာပါ....”
“မိသားစုသံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးထားတယ်.... မင်းက ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်တွေလည်း လိုအပ်သေးတယ်....” ရဲဖန်သည် မိုက်မဲစွာ ထပ်ပြောလိုက်၏။
“အရေးကြီးဆုံးကတော့...” ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့တွင် ပြောစရာတစ်ခုခုရှိသေးသည်ကိုမြင်သောအခါ ထိုနှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့၏အာရုံကို သူ့အပေါ်တွင် ထပ်မံစုစည်းလိုက်ကြ၏။
“အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက အခုပြီးသွားပြီ.... ဒါကြောင့် သူဒီအချိန်မှာ အရမ်းအားနေမှာ.... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.... ခင်ဗျားက သူ့ကိုအကူအညီမတောင်းရင်တောင်.... သူကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲပြီးရင် လျှောက်သွားနေမှာပဲ....”
အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် မှန်ကန်ပေသည်။ တရားဝင်ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်မီကတည်းက ရဲရှင်းချန်သည် ချွေ့ယာကျဲမှတစ်ဆင့် ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့တစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး အချို့သော အပျက်အစီးများပတ်လည်သို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။
သိသာစွာပင် ရဲရှင်းချန်သည် ပျင်းရိနေပြီး အုတ်ဂူတစ်ခုကို တူးဖော်လိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ.... သူသည် လေလံပွဲမှ တကယ့်မျက်လှည့်လက်နက်တစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဤမျက်လှည့်လက်နက်မှာ အချို့သောတောင်ကြားတစ်ခုတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုတောင်ကြားမှာ မကြာသေးမီက ပြိုကျခဲ့ပြီး အုတ်ဂူတစ်ခု၏ ခြေရာများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရဲရှင်းချန်သည် ကြည့်ရှုရန်နှင့် ၎င်းထဲတွင် နောက်ထပ်ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်များ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလားဟု ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့၏။
“ကောင်းပြီ....” မူလကထိုင်နေသော လုံအောက်ထျန်းသည် ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုလိုက်သည်မှာ “ငါ အခုပဲ မင်းအစ်ကို ရဲရှင်းချန်ကို သွားရှာပြီး သူ့စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်မယ်....”
စကားဆုံးသည်နှင့် လုံအောက်ထျန်းသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
“ခဏ.... အဘိုးကြီး.... သူ့စွမ်းအားကို စမ်းသပ်တဲ့အခါ သတိထား.... ကျွန်တော့်အစ်ကိုလက်ချက်နဲ့ မသေသွားစေနဲ့....”
ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကြောင့် အမြဲတမ်းတက်ကြွပြီး စွမ်းအင်ပြည့်ဝသော အဘိုးကြီးနဂါးဘုရင်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
လုံအောက်ထျန်းသည် နောက်သို့မလှည့်ကြည့်ခဲ့ပေ... သူသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဟိုတယ်အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် နားလည်မှုလွဲခြင်းကိုရှောင်ရှားရန် သူနှင့်အတူပြန်သွားမည်ဟု မူလကပြောလိုခဲ့သော်လည်း... အဘိုးကြီးက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူလိုက်ပါလာသည်ကို အလိုမရှိဟု ထင်ရ၏။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အစ်ကိုလက်ချက်နဲ့ အရှက်ရမှာကြောက်လို့ဖြစ်မယ်.... ခင်ဗျားသိတဲ့လူတွေကို မမြင်စေချင်ဘူးမလား....။” ရဲရှင်းဟွေ့သည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံအောက်ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရဲဖန်သည်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။
……..
တစ်ဖက်တွင်တော့။
ကူယန်မြို့.... ကူယန်အထက်တန်းကျောင်း.... ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ၏ စာမေးပွဲခန်းထဲ၌။
ယနေ့မှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ၏ နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ သူ၏စာမေးပွဲစာရွက်များကို စောစောပြီးစီးခဲ့သော ရဲရှင်းချန်သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။
သူကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။
ရဲရှင်းချန်သည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဤသို့သော တုန်ခါမှုကို တစ်ကြိမ်ခံစားခဲ့ဖူးသည်.... သူ၏မိဘများက သူ့ကိုကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် သတိပေးခြင်းမပြုမီကပင်။
“ဟမ်.... ရဲရှင်းဟွေ့က ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ လှည့်စားကစားချင်နေတာလား....။ သူပြန်လာရင် သူ့ကို သင်ခန်းစာနည်းနည်းပေးရမယ်ထင်တယ်....”
ကိုယ့်ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
……..
ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ ပြန်သွားကြပါစို့။
လုံအောက်ထျန်းနှင့် ရဲဖန်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံကို တစ်ဖန်ပြန်လေ့လာခဲ့၏။
တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်ရောက်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဘုရင်ဖြူ.... ရှုန်ယို့နှင့် ရှုန်ကျော့တို့ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဘုရင်ဖြူ၏ သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့သည် တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် သူ၏သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်၏။
တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံအတွင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပေါများလှသည်။ ဤနေရာတွင် ကာလအတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နေထိုင်ရုံမျှဖြင့် လူများ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်များ၏ သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ရုံသာမက သူတို့၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြံ့ခိုင်မှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေမည်။
ရှုန်ယို့နှင့် ရှုန်ကျော့တို့သည် တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် မိုးကောင်းကင်တွင် ဝိုင်းပတ်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ဆိုလိုက်ကြသည်။
“သူဌေး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ....။ ကျွန်တော်ခံစားမိတာကတော့ ဒီနေရာကလေက အရမ်းသန့်ရှင်းလွန်းတယ်....”
“ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ကမ္ဘာငယ်လေးလား....။ ဒါမှမဟုတ် အပြိုင်ကမ္ဘာလား.... ဒါမှမဟုတ်...”
ကျီးကန်းအိုကြီးတစ်ကောင်အနေဖြင့် ဘုရင်ဖြူသည် များစွာသိရှိသဖြင့် သူသည် တက်လာပြီး ဝေါဟာရတစ်ခု ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
“ဘုရင်ဖြူရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က တော်တော်လေးအတူတူပဲ.... ဒါက တကယ်ပဲ နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ.... တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေမြေပုံလို့ခေါ်တယ်....”
ဤသည်မှာ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ကျီးကန်းသုံးကောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်သောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
သဘာဝကျစွာပင် ဘုရင်ဖြူသည် တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံအကြောင်း.... လောကဦးအစ ဝတ္ထုများနှင့် ရှေးအကျဆုံး ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များအကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့သည်။ သူသ ၎င်းတို့အားလုံးကို ကြားဖူးခဲ့ပါသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။ ဘုရင်ဖြူ အံ့အားသင့်သွားကြောင်းကို သူနားလည်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လေ့လာရတာကိုနှစ်သက်သော ကျီးကန်းအိုကြီးတစ်ကောင်ပင်။ သို့သော် အခြားနှစ်ဦးမှာ အလွန်အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူတို့ အလွန်အစွမ်းထက်သော တောင်တန်းနှင့် မြစ်များမြေပုံအကြောင်းကို မကြားဖူးခဲ့တာလား....။
“ရှုန်ယို့.... ရှုန်ကျော့.... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေမြေပုံအကြောင်း ကြားဖူးလား....။”
ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ကျီးကန်းနှစ်ကောင်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းခါကာ “မသိပါဘူး....” ဟုဆိုလိုက်ကြ၏။
“ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်အံ့အားသင့်နေရတာလဲ....။” ရဲရှင်းဟွေ့ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“အား... ကျွန်တော်တို့ခံစားမိတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုကိုနားမလည်ရင် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်လို့ခံစားရရင်.... ကျွန်တော်တို့ အံ့အားသင့်ကြောင်းကို ဖော်ပြရမယ်.... ဒါက ခင်ဗျားအပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လေးစားမှုပဲ....”
“ခင်ဗျားပြောနေတာကို ခင်ဗျားပဲသိတယ်လို့ပြောရင် မိုက်မဲရာမကျဘူးလား....။”
ရဲရှင်းဟွေ့: “…”