လူမဲ့ရထား

ညသည် မှင်ရောင်ကဲ့သို့ လုံးဝမှောင်မိုက်နေသည်။ ဧရာမရထားသည် အမှောင်ထဲသို့ လုံးလုံးဝါးမျိုခံလိုက်ရသည့်အလား၊ တိတ်ဆိတ်နေသော ရထားလမ်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။

အတွင်းရှိ ရထားတွဲများသည် အလွတ်ဖြစ်နေပြီး၊ အခန်းမီးများ ထင်ရှားစွာ လင်းထိန်နေသော်လည်း၊ အနက်ရောင်အလွှာတစ်ခုက ၎င်းတို့ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့်နှယ် ခံစားရသည်။ ရထား၏ ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံသည် ထူးဆန်းသော မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်—

တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်မိုက်သွားသည့်နှယ်။

လင်းရှန်သည် နေရာတွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေရင်း၊ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ထိတ်လန့်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူကြားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံသာ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခြေဖဝါးမှ စကာ ခေါင်းထိပ်ထိ အေးစက်မှုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။ လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ စူးစမ်းလှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း၊ တစ်ကိုယ်လုံး တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားရဲပေ။

လွန်ခဲ့သည့်စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ နောက်တွင် လူသုံးဦးရှိနေခဲ့သည်။ ယခုမူ၊ ၎င်းတို့သည် လေထဲသို့ အငွေ့ပျံသွားသည့်နှယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ရထား၏ အဆုံးသို့ဦးတည်သော စင်္ကြံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—အမှောင်ထုကြီးသာ ရှိသည်။

ထိုနေရာတွင် မီးအလင်းရောင်ရှိသင့်သည်၊ သို့သော် ထိုအလင်းရောင်သည် အမှောင်ထုကြီးထဲသို့ ကရုဏာမဲ့စွာ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လိမ္မော်ရောင်အလင်းတစ်ခုသာ အားနည်းစွာ တည်ရှိနေပြီး၊ အဆိုပါ အမှောင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လင်းရှန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ရထားတွဲ ၂ ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။—အမှောင်ထုကြီးသာ။

သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် တင်းမာလာပြီး၊ စိတ်ကို စုစည်းကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဆရာမချန်”

အဖြေပြန်မရပေ၊၊

“ရှားရှား… လို့ဟွာ”

တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးခုန်သံသည် အလွန်မြန်လာသည်။ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုက သူ့ကို တစ်ခဏအတွင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဟူးးးး

သူသည် အနက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တက်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ သတိအပြည့်နှင့် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ကလောက်...

သူ၏ နောက်မှ ပေါ့ပါးသော လှိမ့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲမှ ရထားတွဲအတွင်းမှ၊ သေးငယ်သော ဖန်လုံးလေးတစ်လုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှိမ့်ထွက်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

သူ၏ အသံသည် ရထားတစ်ခုလုံးထဲတွင် ပဲ့တင်ထွက်လာပြီး၊ နံရံများပေါ်တွင် ထိပြီး ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိပေ၊၊

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ၊ ထိုဖန်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ကြည်လင်သော ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ အတွင်းတွင် ရောင်စုံသွေးကြောများက လှိုင်းထနေသည်—ကလေးများ ကစားရန်သုံးသော ပုတီးလုံးများနှင့် တူသည်။

မီးဖွင့်...

လင်းရှန်သည် ဤအရာကို မယုံနိုင်ပေ။ သူသည် ရထားတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသူ ဖြစ်သည်—မီးများကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သည်၊၊

တစ်ခနအတွင်း အထက်မှ မီးများသည် ရုတ်တရက် လျှပ်စစ်စီးဆင်းမှုတစ်ခုကြောင့် လင်းထိန်လာသည်၊၊ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလို အမှောင်ထုကြီးက ပြန်လည်ဖိသိပ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အလင်းရောင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူသည် ရထားတွဲ ၂ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာတွင်၊ ကီကီ၏ လက်ပ်တော့မျက်နှာပြင်သည် တုန်ခါလျက် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များကို အမှောင်ထဲသို့ ဖြာထွက်စေသည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်လာသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်ပြီး ရထားခန်းမ ဦးတည်ရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

ရထားခန်းတွင် ပြတင်းပေါက်ကြီးများ ရှိသည်—အပြင်ဘက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သင့်သည်။

ဖျပ် ဖျပ် ဖျပ်

သူ၏ ခြေသံများသည် ရထားထဲတွင် ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်စလိုလုပ်လိုက်ပြီး—ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်စိထောင့်မှ—

ရှေ့မှာ ကော်ရစ်တာသည် လှိုင်းထနေသည်။

လင်းရှန်သည် ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ၊ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် သေးငယ်ပါးလျသော ကြိုးမျှင်များစွာသည် စင်္ကြံထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ထူးဆန်းစွာ လွင့်မျောနေသည်။

မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလျက်၊ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းများ အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့်၊ ထိုကြိုးမျှင်များသည် သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ခါလျက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လင်းရှန်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကလစ်။ ပြင်းထန်သော ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အမှောင်ထုကို ဖြတ်ကာ၊ ရထားလမ်းလယ်ရှိ ရှုပ်ထွေးသော ယန္တရားများကို ထင်ရှားစေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်စလိုလှမ်းကာ၊ ရထား၏ ရှေ့ဦးပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။ အလင်းတန်းသည် ဘာတစ်ခုမှ မပြသပေ—မည်သူမျှ မရှိပေ။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မြှောက်ကာ၊ သူသည် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော နှင်းဖုံးလွှမ်းသော ကန္တာရတစ်ခုသည် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ အရှေ့မှ ရထားလမ်းများသည် အဆုံးမရှိသည့် အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက်—

သူ၏ အလင်းတန်း၏ တုန်ခါမှုအောက်တွင်—

လင်းရှန်သည် ရထားလမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော အနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

အနက်ရောင်၊ လူပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုသည် ရထားလမ်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး၊ ရထား၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။

လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလျက်၊ ချက်ချင်း လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထိုနေရာသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းသည် ဖြတ်သန်းသွားသည်—ဘာမှ မရှိပေ။

ထိုပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အေးစက်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုသည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တွားတတ်လာသည်။

ထို့နောက်—

ထိုအချိန် ဖန်လုံး လှိမ့်သံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

ကလောက်~ထပ် ထပ်

ဤတစ်ကြိမ်တွင်—

၎င်းသည် နီးကပ်နေသည်။ သူ၏ နောက်တွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ အကွာတွင် ရှိသည်။

အေးစက်သော အသက်ရှူလေတစ်ခုသည် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို—ဖြည်းညင်းစွာ—လှည့်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုကြီးသာ... မည်သူမျှ မရှိပေ။

သို့သော်—မှိန်ဖျော့ဖျော့ အထက်မီးများအောက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ရထားခန်းမစင်္ကြံတွင်—

သေးငယ်သော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါ ဘာလဲ”

လင်းရှန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်ရာ၊ သံမဏိဓားတစ်ချောင်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြိတ်ထားလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သရဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဆိုးဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူဂရုစိုက်လဲ၊၊

ပြန်လှည့်ရိုက်ချက်...

ဝှစ်

လွှမ်းမိုးနေသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်လျက်၊ လင်းရှန်သည် ထိုအနက်ရောင်အရိပ်ဆီသို့ ပြတ်သားစွာ ရက်စက်စွာ ဓားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရွှပ်..

ဓားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ အသားကို ဖြတ်တောက်သွားသည် အသံတစ်ခု လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမှန်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အရိပ်ထဲမှ—မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ထဲသို့ လှမ်းထွက်လာသည်။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး၊ သွေးထွက်နေသော လည်ပင်းကို ထိတ်လန့်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုဖြင့် ရှုံ့တွလျက်ရှိသည်။

လို့ရှားရှား။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှားရှား၏ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များနှင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်၊၊ သူမ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ သူမသည် ပြိုလဲကျသွားသည်။

“ရှား—”

သူ စကားမဆုံးခင်—

အေးစက်မှုတစ်ခုသည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ၏ နောက်တွင် ရှိနေသည်။

လင်းရှန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

ဖြူဖျော့ပြီး ပုပ်သိုးနေသော အသားအရေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းစွာ တွန့်လျက်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုက နေရာယူလျက်ရှိနေသည်။

သူမသည် သူ၏ မျက်နှာနှင့် လက်မဝက်မျှသာ အကွာတွင် ရှိနေသည်။

ရှူးးး

လင်းရှန်သည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အလိုလျောက်ပင် သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်—

လေအမြောက်

ဖောက်..

သို့သော် သူ ပစ်လွှတ်ခြင်းမပြုမီ—

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ညှိုးသည် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အသားများ ဆုတ်ပြဲသွားသည်။ လက်သည်းများ ကွဲအက်သွားသည်။ အရိုးသည် ပြတ်ထွက်သွားပြီး၊ ပါးလျသော အရေပြားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲထားသည်။

“အား—”

လင်းရှန်သည် သွားများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြိတ်လျက်၊ နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ ညည်းညူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များသည် ဒဏ်ရာရထားသော လက်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူသည် ထပ်မံမော့ကြည့်လိုက်သည်—

အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊၊

အနည်းငယ်ဝေးသော၊ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်ရှိ ရထားတွဲ နံပါတ် ၂ တွင်—

အနီရောင်အရိပ်သည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်

သူ၏ နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်။

အဒရီနယ်လင်းသည် သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ ထိုးတက်လာသည်။ နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ၏ သတိတရားကို ဖျက်ဆီးနေသည်။

သူ၏ စိတ်သည် အဆက်မပြတ် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ယိမ်းယိုင်နေသည်။

…

လင်းရှန်၏ အကြည့်များသည် သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်ကြားတွင် အလျင်အမြန် ရောက်နေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများသည် ပုံမဟုတ်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ငါ… လို့ရှားရှားကို သတ်လိုက်မိပြီလား...

“ရှားရှား”

ဒဏ်ရာရထားသော လက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိထားရင်း၊ သူသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

အဖြေပြန်မရပေ၊၊

သူမြင်နေရသည့်အရာကို သူ မယုံနိုင်ပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်—

သို့သော် ထိုအခါ—

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နောက် အရိပ်ထဲမှ၊ ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် ရှားရှား၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆွဲယူလိုက်သည်။

ရှစ်...

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှောင်ထဲသို့ ဆွဲယူခံလိုက်ရသည်။

သွေးစီးကြောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်းရှန်၏ ဦးရေပြားသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် တဆစ်ဆစ်ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ အသိစိတ်က သူ့ကို တည်ငြိမ်နေရန် အော်ဟစ်နေသော်လည်း၊ နက်ရှိုင်းသော၊ ဖိနှိပ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ၏ စိတ်ကို တိုက်စားနေသည်။

သံချပ်ကာ၊ ရေခဲဒိုင်းကာ—ဘာတစ်ခုမှ အလုပ်မလုပ်ပေ။

လွှမ်းမိုးနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတစ်ခုသည် စတင်အမြစ်တွယ်လာသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းမှ နာကျင်မှုသည် ပြင်းထန်လှပြီး၊ သူ၏ အေးစက်သော ချွေးများသည် မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖြစ်ပျက်နေသမျှသည် မူမမှန်ပေ၊၊

၁၅၄၂ ရေဒီယိုစတေရှင်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပျောက်ကွယ်မှုများ။ ထူးဆန်းသောသဘာဝလွန် ဖြစ်စဉ်များ။ အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သရဲ…

မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်—ကျန်းယွမ်၏ စကားများသည် သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သတိထားပါ… ဒီအရာက လူသားအသံတွေကို တုံ့ပြန်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး…”

“ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ မူမမှန်နေတာလဲ”

အေးစက်သောလေညင်းတစ်ခုသည် ရထားတွဲထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးများသည် ထပ်မံတုန်ခါလာသည်။

အနီရောင်အရိပ်သည်—

ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။