ငွေရောင်အင်တာနာ

မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်ရှိသော ရထားတွဲသည် ပို၍ပင် မှောင်မည်းလာသည်။

အလင်းရောင်သည် လွှမ်းမိုးနေသော အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမရှိသည့်နှယ်၊ လင်းရှန်၏ တလိမ့်လိမ့်တက်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ၎င်းလည်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည့်ပုံပေါ်သည်။

အေးစက်သော ချွေးများသည် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်မှု၏ အဆုံးအစွန်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သတိအပိုင်းအစများကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး။

ဘယ်နေရာလဲ၊ ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲ...

ဘာကို သတိမထားမိခဲ့တာလဲ....

ဖျပ်၊ ဖျပ်။

အမှောင်ထုထဲမှ ခြေသံများ ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

လင်းရှန်သည် လက်ထဲရှိ သံမဏိဓားကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ချွေးများသည် မိုးရွာသလို စီးကျနေသည်။

ရှေ့မှ စင်္ကြံသည် ပို၍ပင် မှောင်မိုက်လာသည်—သူသည် ရှေ့တွင်ရှိသည်များကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

မည်သူ၏ ပြန်ဖြေသံမှ မကြားရပေ၊၊

သို့သော် လင်းရှန်သည် ခံစားနိုင်သည်—တစ်စုံတစ်ဦးသည် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေသည်။

အေးစက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုသည် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ဒုတ် ဒုတ်

သူ၏ နှလုံးသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ၊ မြင်ရန် အားထုတ်ကြည့်သော်လည်း—ဘာမှ ရှင်းလင်းမလာပေ။

“ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ၊ ဘာက ငါ့ကို မမြင်ရအောင် တားနေတာလဲ”

ထို့နောက်—

ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ့ဆီသို့ လှမ်းလာသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သံမဏိဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုသည် ပိုတင်းကျပ်လာပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာလာသည်—

သူသည် ရိုက်ချရန် အနေအထားယူလိုက်သည်—

သို့သော် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ—

ထိုလက်၏ နောက်ဘက်တွင် နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်တွင် နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာများ ရှိနိုင်ပါမည်လား၊၊

လင်းရှန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အံ့သြစွာ ချီးကျူးရမည်—စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမည့်အချိန်တွင်၊ ဤမျှ အဓိပ္ပါယ်မရှိသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုမေးခွန်းသည်ပင် သူ့ကို ရူးသွပ်မှုမှ ပြန်လည်ဆွဲယူလာပြီး၊ သတိရှိမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မူမမှန်သည့်အရာကို နားလည်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ စူးရှလာသည်။

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ သူသည် ဒဏ်ရာရနေသော လက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ အံကြိတ်လျက်—

၎င်းကို လုံးလုံးလျားလျား ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။

အား—

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် သူ့ကို သတိလစ်သွားစေလုမတတ်ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူမှားသွားကာ လင်းရှန်သည် ဘယ်ဘက်လက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော သရဲပုံရိပ်များကို သူ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

အစား—

သူ၏ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာဖြင့် လက်ချောင်းကို ဆိုဖာပေါ်ရှိ ရေဒီယိုဆီသို့ တည့်တည့်ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လေအမြောက်..

ဖန်းး

အားပြင်းသော လေပြင်းတစ်ခုသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အနက်ရောင် ရေဒီယိုသည် ဆိုဖာပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း—၎င်းသည် ကွဲအက်မသွားပေ။

ထိုအစား၊ ၎င်းသည် ထူးဆန်းစွာ တကျွီကျွီ အသံထွက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ကြိမ်နှုန်းပြသမှုသည် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။

ကလစ်

ချက်ချင်းပင် သတ္တုအသံတစ်ခုနှင့်အတူ—

ငွေရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုသည် အတွင်းမှ လွင့်ထွက်လာသည်။

ရထားတစ်ခုလုံးသည် မျက်စိကျိန်းစေသော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်လာသည်။

စင်္ကြံများနှင့် လျှောက်လမ်းများအားလုံးသည် ရုတ်တရက် အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းလာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်—

သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အနက်ရောင်အရိပ်သည် အပြည့်အဝ ထင်ရှားလာသည်။

လင်းရှန်၏ အသက်ရှူသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။

၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။

အခြားလင်းရှန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး၊ ထူးဆန်းစွာ တွန့်ချိုးလျက်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားကာ၊ သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အေးစက်မှုတစ်ခုသည် လင်းရှန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တတ်လာသည်၊၊

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ၊ အခြားလင်းရှန်သည် အရိပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်—

ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းရှန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ သူ၏ စိတ်သည် အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေသည်။

“ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ”

ဟူးးး

သူ၏ အသက်ရှူသံများက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်၊၊

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ—လက်ချောင်းများသည် ပြည့်စုံစွာ ရှိနေသည်။

နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ—မိန်းကလေးအလောင်းရော သွေးရောမရှိတော့ပေ။

သူ၏ နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်။

“တကယ်လို့ ငါ အလောတကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင်… ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်မိသွားမှာလား”

ထို့အပြင်၊ ထူးဆန်းသောအရာသည် ၎င်းတစ်ခုတည်းမဟုတ်ပေ။

အမှောင်ထဲရှိ ဖန်လုံး။

ရထားတွဲထဲရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သရဲ။

ဖြတ်တောက်ခံရသော လက်ချောင်းမှ အရိုးကျိုးကြေသည့် နာကျင်မှု။

ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ ငယ်စဉ်က ကြောက်ရွံ့မှုများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေသော်လည်း၊ ဘယ်သောအခါမှ အမှန်တကယ် ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် လို့ရှားရှားကို သတ်လိုက်မိသည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည့်အခါ၊ သူစိတ်သည် ပြိုကွဲသွားသည်။

ထိုအခါမှသာ သူ၏ အရိပ်ပုံစံသည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကယ်၍ သူသည် ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ တွေးတောခြင်းမရှိဘဲတိုက်ခိုက်လိုက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်—

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သတ်မိသွားလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် အသေးစိတ်အချက်နှစ်ခုသည် ထင်ရှားလာသည်၊၊

ပထမအချက်မှာ—အရိပ်၏ လက်နှင့် သူ့လက်တွင် နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာများ ရှိနေခြင်း။

ဒုတိယအချက်မှာ—ဆိုဖာပေါ်ရှိ ရေဒီယို။

ရထားတစ်ခုလုံးသည် လင်းရှန်၏ ယန္တရားနှလုံးသားထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုက သူစိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူ၏ စနစ်မြင်ကွင်းဖတ်ရှုမှုများကို အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ၊၊

သို့သော် ထိုရေဒီယိုသည်—

ပါဝါခလုတ်ကို ပိတ်ထားသော်လည်း၊ ကြိမ်နှုန်းပြသမှုသည် လင်းထိန်နေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်မထားခဲ့ပါက—

တစ်ခုခုက ထိန်းချုပ်နေသည်။

ဤလှည့်စားနေသော အဖြစ်မှန်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုများကို ချဲ့ထွင်နေသည်။

ချွင် ချွင်

ငွေရောင်အရာဝတ္ထုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ ထင်ရှားသောသတ္တုအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

လင်းရှန်၏ အကြည့်များသည် ၎င်းပေါ်တွင် လော့ချလိုက်သည်—

၎င်းသည် ငွေရောင်အင်တာနာတစ်ခုဖြစ်သည်၊၊

ထူးဆန်းစွာပင်—

၎င်းသည် လှုပ်ရှားနေသည်၊၊

ထိုအင်တာနာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှိမ့်သွားပြီး၊ ရထားတွဲ ၃ ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်၊

ကလုံ..ကလုံ

မူမှန်ပေ၊၊

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မှောင်မည်းလာသည်၊၊ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်၊၊

ယခုသူ နားလည်သွားလေပြီ—သူ၏ အကြီးမားဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုများသည် အဖြစ်မှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ၡ

ဖန်လုံး၊ အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သရဲ၊ ဖြတ်တောက်ခံရသော လက်ချောင်း—

ဤအရာအားလုံးသည် အတုယောင်ဖြစ်သည်၊၊

ထိုကျိန်စာသင့်သော ရေဒီလှိုင်းသည် ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်—

၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ထုတ်လွှင့်နေသည်၊၊

၎င်းသည် ထိတ်လန့်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်၊၊

၎င်းသည် သူ့ကိုယ်သူ သတ်ဖြတ်အောင် ကြိုးစားနေသည်၊၊

ချွင်..ကလင်

ငွေရောင်အင်တာနာသည် အမှောင်ထဲသို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ လှိမ့်သွားသည်၊၊

ထို့နောက်—ကလင်

၎င်းသည် ကိရိယာသေတ္တာတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီး ရပ်တန့်သွားသည်၊၊

လင်းရှန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားသည်ၡ

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့်—

အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သရဲသည် လေထဲမှ သူ့ဆီသို့ ခုန်ဝင်လာသည်၊၊

လက်းရှန်၏ နှလုံးခုန်သံသည် တစ်ချက်ရပ်တန့်သွားသည်၊၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တွန့်လိန်သွားကာ၊ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်၊၊

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်—

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်နေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုက်သည်၊၊

“စတိုင်က မိုက်တယ်နော်”

အံကြိတ်ကာ—သူသည် သရဲ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်၊၊

အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သရဲ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်၊၊

ထို့နောက် သူမသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊၊

တူညီသော လှည့်ကွက်၊ နည်းလမ်းသာ ကွဲပြားပေသည်၊၊

လင်းရှန် ပြုံးလိုက်သည်၊၊

ဤအရာသည် သဘာဝလွန်မဟုတ်ပေ၊၊

ဤအရာသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတ်လန့်မှုဖြစ်သည်၊၊

ထပ်မံ၍ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်—

လှည့်ပတ်နေသော ဓားတစ်ချောင်းသည် သူလည်ပင်းဆီသို့ လွင့်ပျံလာပြီး—

သူ ခေါင်းသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်၊၊

သို့သော် လင်းရှန်သည် ဖြတ်တောက်ခံရသော သူ့ခေါင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ—

စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်၊၊

“ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ကျောပုံစံပေါ့”

ထို့နောက်၊ သူသည် ခေါင်းကို ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်ပြီး—ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်၊၊

ရှေ့တွင်၊ ရထားတွဲသည် အနီရောင်အလင်းဖြင့် လင်းထိန်နေသည်—

သွေးရောင်ဒီရေတစ်ခုသည် ရှေ့မှ တဟုန်ထိုး စီးဆင်းလာပြီး၊ ဖြတ်တောက်ခံရသော ခေါင်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာသည်ၡ

လင်းရှန်သည် ရေခဲဒိုင်းကာကို ထုတ်ကာ သွေးများနှင့် ဖြတ်တောက်ခံရသော ခေါင်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းလှမ်းသွားသည်ၡ

သူသည် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ခေါင်းတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ၊ လက်ထဲတွင် ဆကြည့်လိုက်သည်၊၊

“မိုက်တယ်။ ဒီဖရဲသီးက ရင့်နေပြီ”

ငွေရောင်အင်တာနာသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေသည်၊၊

သို့သော် လင်းရှန်သည် ဤလှည့်ကွက်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်၊၊

ရထားမီးများသည် မူမမှန်စွာ တုန်ခါနေသည်၊၊

ရထားတွဲတံခါးများသည် တကျွီကျွီ အသံဖြင့် ပွင့်လာသည်၊၊

သံမဏိသည် မမြင်ရသော ဖိအားအောက်တွင် အသံထွက်လာသည်၊၊

“အခုတော့ အကုန်လုံးကို ထုတ်သုံးနေပြီ၊ ဟုတ်လား”

လင်းရှန်သည် ကိရိယာသေတ္တာရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး၊ ငွေရောင်အင်တာနာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်၊၊

“ဒါက ငါ့ရထားကွ၊ သရဲတစ္ဆေကောင်ရဲ့”

ဖတ်။

သူသည် လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်၊၊

ဝူးးး

သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် အသက်ဝင်လာသည်၊၊

ပြတင်းပေါက်များသည် ဖျပ်ကနဲ ပိတ်သွားသည်၊၊

တံခါးများသည် တောင့်တင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်၊၊

မီးများသည် တည်ငြိမ်လာသည်၊၊

ရထားအင်ဂျင်သည် တည်ငြိမ်စွာ အသံထွက်လာသည်၊၊

အကယ်၍ သူ့တွင် ယန္တရားနှလုံးသားမရှိခဲ့ပါက၊ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုထဲတွင် နစ်မြှုပ်သွားပြီး၊ အစစ်မှန်နှင် အတုယောင်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိတော့လောက်ပေ၊၊

“မင်းက တကယ်ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်”

လင်းရှန်သည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး၊ ငွေရောင်အင်တာနာဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်၊၊

ချက်ချင်းပင်—

သရဲတစ္ဆေများနှင့် အလောင်းများသည် သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး စီးဆင်းလာသည်၊၊

သို့သော် သူသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး၊၊ အင်တာနာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊၊

ဆွှီ

အိပ်မက်ဆိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊၊

“သိပြီ၊ ဒီအရာက အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာရှိတယ်”

သို့သော်—

သူသည် အင်တာနာကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်နှင့်—

ရထားသည် လုံးဝအမှောင်ထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားသည်၊၊

ထို့နောက်—

သတ္တဝါတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်၊၊

ဖြူဖွေးသော အမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ ပါးစပ်မှ သွေးများ ယိုစီးနေသော မွန်းစတားတစ်ကောင်—

ကီကီကို ၎င်း၏လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊၊