မမြင်ရသော ထိတ်လန့်ခြင်း

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ၏ ဓာတ်မီးအလင်းရောင်သည် အဖြူရောင်သတ္တဝါထံ ထိုးလိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်—

အံ့အားသင့်မှု။

ရှုပ်ထွေးမှု။

အတိအကျပင်…

လင်းရှန်က သူ့ကို မြင်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို ထိုသတ္တဝါ အံ့ဩနေသလိုပင်။

လင်းရှန်သည် ကီကီ၏ ဆံပင်အနည်းငယ် လေထဲတွင် ဝဲနေသည်ကို သတိပြုမိသည်—

ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အရင်က တွေ့ခဲ့သော အနက်ရောင်ကြိုးမျှင်များသည်… ကီကီ၏ဆံပင်များဖြစ်ခဲ့သလား။

ဤသတ္တဝါသည် ဤနေရာတွင် တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့သလား။

ထို့နောက် သူ အဘယ်ကြောင့် ယခင်က မမြင်ခဲ့ရသနည်း။

စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ငွေရောင်အင်တာနာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသိစိတ်သည် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါ ဘာလဲဆိုတာလဲ”

အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုသတ္တဝါဆီ လေအမြောက်တစ်ခုကို ပစ်လိုက်သည်။

ဖန်းး

သတ္တဝါ၏ ခေါင်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ဒဏ်ရာမှ အနက်ရောင်မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသတ္တဝါသည် စူးရှစွာအော်ဟစ်ကာ ထွက်လာသော အနက်ရောင်မြူခိုးများကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အတောင်များကို အလျင်အမြန် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်—

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကီကီသည် ၎င်း၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားသည်။

တကယ် ထိသွားတာလား...

လင်းရှန်သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တွေးနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ပါ။

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် ကီကီကို ကယ်တင်ရန် အလျင်အမြန် ခုန်ဝင်သွားသည်�၊၊

အနက်ရောင်မြူသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာကာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်—

အမှောင်ဒီရေများက တစ်တွဲလုံးကို ဝါးမျိုလိုက်သည့်နှယ်။

လင်းရှန်သည် ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ မြူထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ—

ကမ္ဘာလောကသည် ကြမ်းတမ်းစွာ လှည့်ပတ်သွားသည်။

ဟူး ဟူး

သူသည် အနန္တတွင်းနက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ဖိစီးမှုဖြစ်စေသော အလေးချိန်မဲ့ခံစားမှုသည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မြူကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက်—

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် လုံးဝမတူသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်မြို့တော်...

တိမ်ထူထပ်သော ကောင်းကင်အောက်တွင် သေဆုံးနေသော မြို့တစ်မြို့ ရှိနေသည်။

ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် စိမ်းနေသော မြို့ပြရှုခင်းသည်—

ဖိစီးမှုဖြစ်စေသော အမှောင်တိမ်တိုက်များအောက်တွင် ပြိုကျပျက်စီးနေသည်။

ဝေးကွာသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အချက်ပြမီးများသည် အသက်ရှူသကဲ့သို့ မြို့ကို ဝန်းရံထားသော သံမဏိကာကွယ်ရေးနံရံများနှင့် ယှဉ်ပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်များသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ နောက်ဆုံးမီးလျှံများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော်လည်း ဖိနှိမ်မှုဖြစ်စေသော အငွေ့အသက်များ ထွက်နေသည်။

ထို့နောက်—

လင်းရှန်သည် ကောင်းကင်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင်—

လူသားဆန်သောဧရာမအလောင်းတစ်ခုသည် အောက်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်လျက် ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသည်။

ဆယ်ကီလိုမီတာကျော်ရှည်လျားသော ပုပ်သိုးနေသော ဧရာမအလောင်းကြီး။

အလောင်း၏ မီးခိုးရောင် ခြောက်သွေ့သော အရေပြားသည် ဒဏ်ရာရနေသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ တွန့်လျက်ရှိသည်။

သူ၏ အသက်မဲ့နေသော အနက်ရောင်မျက်လုံးများသည် ဖော်မပြနိုင်သော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ မြို့ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မျောနေသည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ် တီးတိုးရေရွတ်သံများသည် လင်းရှန်၏ နားထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

ဖြည်းညင်းစွာ သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး—

မျောနေသော အလောင်း၏ တွင်းနက်မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်…

ရထားအတွင်းရှိ လေထုသည် အလွန်တင်းမာနေသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၊ လို့ရှားရှားနှင့် လို့ဟွာတို့သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ ရပ်နေကြသည်၊၊

လင်းရှန်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“အစ်ကိုလင်း ပျောက်သွားပြီ”

လို့ရှားရှားက အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

လို့ဟွာလည်း ထပ်တူထိတ်လန့်နေပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လုံးဝလက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

“အား”

“လင်းရှန် လင်းရှန်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် အလျင်အမြန် အော်ခေါ်လိုက်သည်—

တုံ့ပြန်သံမကြားရပေ၊၊

အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် လေထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

လို့ရှားရှား၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“1542 ရေဒီယိုစတေရှင်… အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ”

“အဲ့ဒီနေ့က ကီကီ ပြန်လာတုန်းက ကျွန်မကို ပြောပြခဲ့တယ်”

သူမ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။

“အိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ လင်းရှန် ပျောက်သွားပြီလား”

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။

ဖျပ် ဖျပ် ဖျပ်

ရထားကြမ်းပြင်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်မချန်… နားထောင်ဦး…”

လို့ရှားရှား၏ အသံသည် တုန်ယင်လျက် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ခြေသံတွေ… ရှိနေတယ်။”

ဖျပ်ဖျပ် ဖျပ်ဖျပ်

သူတို့သုံးဦးသည် တုန်လှုပ်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိကြသည်။

ခြေသံများသည် ပို၍မြန်ဆန်လာသည်—

ရထားတွဲ ၂ မှ ရထားခေါင်းသို့ ရွေ့လျားလာပြီး—

ထို့နောက် ကီကီ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာသည်။

ဖျပ် ဖျပ်

အသံသည် ရထားခေါင်းတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး—

ထို့နောက် ပြန်လှည့်လာသည်။

“ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အစ်ကိုလင်းဖြစ်နိုင်မလား”

လို့ရှားရှားသည် လက်ကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊၊

ဘာမှမရှိချေ၊၊

“သူ မမြင်ရတော့ဘူးလား၊ ငါကတော့ သူ ရထားပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲလို့ ခံစားရတယ်!”

“ဒါ တကယ်ပဲ 1542 ရေဒီယိုရဲ့ လက်ချက်လား?”

“ဂျစ်ဂျစ်…”

ဆိုဖာပေါ်ရှိ ရေဒီယိုသည် 1542 ကြိမ်နှုန်းကို ပြသနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စပီကာမှ အားနည်းသော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရထားအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရေဒီယိုထဲမှ လေတိုက်သံများကို မှုန်ဝါးစွာ ကြားနေရသည်။

“အစ်မချန်… ဒါကို ပိတ်လိုက်ရမလား”

လို့ရှားရှား၏ အသံသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေသည်။

သူမသည် တစ်စက္ကန့်မျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး—

ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် သွားကာ ရေဒီယိုကို ပိတ်လိုက်သည်။

သို့သော်—

ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်လည်း—

ကြိမ်နှုန်းဂဏန်းများသည် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

“အိုးမိုင်ဂေါ့… ဒါက ဖွင့်နေတုန်းပဲ”

လို့ရှားရှားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

၎င်းတို့အားလုံး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကာ ရေဒီယိုကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ရှဲ..ဖျတ်

ရုတ်တရက်—

ရထားမီးများ လင်းလာသည်။

ဟွမ်ရှင်း 7F လျှပ်စစ်ရထား၏ အင်ဂျင်သည် အသက်ဝင်လာသည်။

ခရက်၊ ခရက်၊ ခရက်။

ပြတင်းအကာပြားများ ပိတ်ကျလာသည်။

တံခါးများ ဖွင့်လာသည်၊၊

ကြည်လင်သော နေ့အလင်းရောင်သည် ရထားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အမှောင်ကို ပြန်လည်ဖယ်ရှားပေးသည်။

ဘီး၊ ဘီး။

အချိန်: ၁၆:၀၅။

မနက်ခင်းရောက်လာပြီ။

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာထားသည် ပြောင်းလဲသွားသည်—

“ဒါ လင်းရှန်ပဲ၊ သူ ရထားကို ထိန်းနေတာ”

“သူ ရထားပေါ်မှာ ရှိသေးတယ်”

နေ့အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာကို လင်းထိန်စေသော်လည်း ၎င်းတို့သုံးဦးသည် စိတ်သက်သာရာမရခဲ့ပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုလင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်!”

“ဒါပေမယ့်… ဘာလို့ သူ့ကို မမြင်ရတော့တာလဲ”

လို့ရှားရှားသည် လေထဲသို့ လက်လှမ်းကာ မမြင်ရသောအရာတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်—

သို့သော် ဘာမှမရှိပေ။

သူမသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်—

သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ကြည့်ဦး၊ ကီကီက ထပ်ပြီး သွေးထွက်နေပြန်ပြီ”

ချန်ဆီရွှမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်—

ကီကီ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးစက်များ ထွက်ကျလာသည်။

“ရှားရှား၊ ရေသွားယူလိုက်”

သူတို့သုံးဦး ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိဖြစ်ကုန်သည်၊၊

ပထမ လင်းရှန် ပျောက်သွားသည်။

ယခု ကီကီ၏ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာသည်၊၊

တင်းမာမှုသည် လေထုကို လွှမ်းခြုံနေသည်။

လို့ရှားရှားသည် ကီကီ၏ မျက်ခမ်းများကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်—

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အနက်ရောင်ဖြစ်လုနီးပါးပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် အားနည်းလာသည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ ကီကီ ပိုဆိုးလာပြီ”

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်မှုဖြင့် ပျက်ယွင်းလျက်ရှိသည်။

“မြန်မြန်၊ အနီရောင်ပဲစေ့ဘယ်မှာလဲ”

လို့ဟွာက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်—

“မရှိတော့ဘူး လင်းရှန် အရင်က ယူသွားတယ်။”

“ဟင်.. အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သွေးပဲစေ့က ပျောက်သွားပြီ!”

လို့ရှားရှားသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်—သို့သော် ဘာမှမတွေ့ရချေ။

ဂျစ် ဂျစ် ရှဲ

ရုတ်တရက်—

ရေဒီယိုသည် ထပ်မံဆူညံလာသည်။

ကြိမ်နှုန်းဂဏန်းများသည် အဆမတန် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး—

ထို့နောက် မှောင်ကျကာ မှေးမှိန်သွားသည်။

ရေဒီယို ပိတ်သွားသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ နှလုံးသည် လည်ချောင်းထဲသို့ ခုန်တက်လုနီးပါးဖြစ်လာသည်။

“တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ”

သူမသည် လက်သီးများ ဆုပ်လိုက်သည်—

“လင်းရှန်က ငါတို့ကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားနေတယ်”

“အခုပဲ လှုပ်ရှားရမယ်”