အကျဉ်းခန်း

လင်းရှန်သည် သူ၏စိတ်သည် မြူထဲတွင် ပိတ်မိနေသလို ခံစားရသည်။

စူးရှသော ဆူညံသံတစ်ခုသည် သူ၏နားထဲတွင် တုန်ခါနေပြီး၊ စိုစွတ်နေသောအပုပ်နံ့သည် သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ စီးဝင်လာကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားစေသည်။

သူသည် ရထားပေါ်တွင် ရှိနေသေးသလားပင် မသိရတော့ပေ—

အကြောင်းမှာ ရထားပေါ်ရှိ အနံ့အဆိုးဆုံး ရေချိုးခန်းပင်လျှင် ဤမျှ ရုပ်ဆိုးစွာ မနံခဲ့ပေ။

သူ၏အသိစိတ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်နိုးကြားလာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ၏မှုန်ဝါးသော အမြင်အာရုံသည် မည်းမှောင်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် မှောင်မိုက်သော အကျဉ်းခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ရှိနေသည်။

မှိန်ဖျော့သော အရိပ်များထဲတွင်၊ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသော အားနည်းနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

လင်းရှန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်—

၎င်းသည် အသက်ဆယ်သုံးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်လေးနှစ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ဒူးများကို ဖက်ထားသည်။

သူမ၏ ပိန်လှီနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အာဟာရဓာတ်ချို့တဲ့မှု လက္ခဏာများကို ပြသနေသော်လည်း၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည်—

သူမ၏မျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အတိအကျပင်…

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေသလိုပင်။

“ကီကီ”

လင်းရှန်၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် ကီကီက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ၊၊

ဟုတ်ပါသည်၊ သူမသည် အမြဲတမ်း ကလေးမတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှသေးငယ်မနေခဲ့ပါ…

“ဟေ့၊ ကလေးလေး”

သူက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှုမရှိပါ။

သူ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖိနှိပ်ကာ၊ လင်းရှန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူသည် အကျဉ်းခန်း၏ သံတံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်—

အီလက်ထရွန်းနစ်ဆားကစ်များဖြင့် လည်ပတ်သော ယန္တရားသော့တစ်ခု။

သူ၏လက်ကို ၎င်းပေါ်တင်ကာ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်၊၊

ဆားကစ်များသည် ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်လာသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်—

သူ ဘာလုပ်လုပ်၊ သော့သည် မလှုပ်ရှားသွားပေ။

“ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

သူသည် သူ၏လက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏စွမ်းရည်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းလား။

သူသည် ရထားပေါ်တွင် မရှိသင့်ဘူးလား။

ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရသနည်း။

သူ ယခင်က မြင်ခဲ့ရသော ကောင်းကင်ထဲရှိ ဧရာမအလောင်းသည် ဘာလဲ။

ထို့ပြင် ဤ ကီကီနှင့်တူလွန်းသော မိန်းကလေးသည် မည်သူဖြစ်သနည်း။

သူ၏စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။

ချလွင်

ဝေးကွာသော နေရာမှ သံတံခါးကြီးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေသည်။

အရိပ်ထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော ကီကီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

လင်းရှန် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊၊

သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သားရေဖိနပ်သံများသည် စင်္ကြံတစ်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယူနီဖောင်းနှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူတစ်စုသည် အကျဉ်းခန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာလာပြီး—သူ၏ လေအမြောက်သည် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ဦးဆောင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရာရှိတစ်ဦးသည် အကျဉ်းခန်းကို အကဲခတ်လိုက်ကာ—

ကီကီကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ထိုနေရာ၌ မရှိသလိုပင်။

“ဒါ သူမပဲလား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“သူမကို ခေါ်သွား”

“305၊ တံခါးဖွင့်လိုက်”

တီ

လျှပ်စစ်သော့နှင့် ထိလိုက်ရာ သံတံခါးသည် ပွင့်လာသည်။

အစောင့်နှစ်ဦးသည် အထဲသို့ ဝင်လာကာ ကီကီ၏လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

လင်းရှန် ထရပ်လိုက်သည်၊၊

ဝင်ရောက်ဟန့်တားရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

အကြောင်းရင်းကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်—

မည်သူမျှ သူ့ကို မမြင်နိုင်ပေ။

“ဒါဘယ်လိုအခြေနေလဲဟ”

ထိတ်လန့်ဖွယ် နားလည်မှုတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးစိုးလာသည်၊၊

သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်ရန် အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဒါ အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘူး။

ငါက တစ်နည်းတစ်ဖုံနဲ့… စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖန်တီးမှုထဲမှာ ရှိနေတာဖြစ်ရမယ်။

ကီကီကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့်အခါ၊ သံချောင်းများအပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းသည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရုတ်တရက်—

လင်းရှန်သည် အကျဉ်းခန်းအတွင်း၌ မရှိတော့ပေ။

ထိုအစား—

သူသည် မှောင်မိုက်သော ရုပ်ရှင်ရုံထဲတွင် ရုပ်ရှင်ကြည့်နေသလိုပင် အချိန်သည် ရှေ့သို့ ရောက်သွားပုံရသည်။

ကီကီသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်းမာသောအခြေနေနှင့် ထိုင်နေသည်။

တရားရေးဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ဖိုင်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခံစားမှုကင်းမဲ့သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

“မင်းနာမည်က ကျိုးအန်းချီလား”

“ဟုတ်တယ်”

ကီကီ၏ အသံသည် တိုးညင်းပြီး ခံစားချက်မဲ့နေသည်။

“မင်းနဲ့ ကျိုးလုက ဘယ်လိုဆက်နွယ်မှုရှိလဲ”

“ဘာမှမရှိဘူး”

“ဒါပေမယ့် ငါတို့မှတ်တမ်းအရ၊ သူမက မင်းရဲ့ မိခင်ပဲ။ သူမက မင်းကို ယုလန်မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်က စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး ပြီးတော့ ပျောက်သွားတယ်”

ကီကီ၏ မျက်လုံးများသည် ဗလာကျင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

“ရှင်တကယ် မေးချင်တာက ဘာလဲ”

အမျိုးသမီးသည် မတုန်မလှုပ်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်�၊၊

“သူမအကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်သိထားလဲ”

တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊၊

ခဏရပ်နားပြီးနောက်၊ အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

“ကျိုးလုရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ မင်းအဖေဖြစ်နိုင်တဲ့ သူနဲ့ ကိုက်ညီမှုတစ်ခု ငါတို့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူနဲ့ တွေ့ချင်လား”

ကီကီသည် တုံ့ပြန်မှုမပြပေ။

“မင်းအဖေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဝမ်၊၊ သူက လင်းလုံအုပ်စုရဲ့ စီအီးအိုဖြစ်ပြီး၊ ဒီမြို့ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးပဲ”

ကီကီသည် ခြောက်သွေ့သော ရယ်သံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်၊၊

“ဒါဆို ကျွန်မက ကံကောင်းသွားပြီပေါ့”

သူမ၏စကားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။

အမျိုးသမီးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့မှတ်တမ်းတွေကို ငါ ပြန်ကြည့်ခဲ့တယ်—”

“မင်းက ရှစ်နှစ်အရွယ်မှာ မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ မင်းက ခရိုင်ဟောင်းတစ်ခုမှာ လူတွေကို လှည့်စားပြီး အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ မင်းက ငွေထုတ်စက်တွေကို ဟက်လုပ်ဖို့ ပရိုဂရမ်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သင်ယူခဲ့တယ်”

“ခြောက်နှစ်အတွင်း မင်းက ၁၉ ကြိမ် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရတယ်”

“ဘယ်လောက်ထူးခြားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်းလဲ။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း—လမ်းဘေးက ကြွက်တစ်ကောင်လို မင်းလို သူတစ်ယောက်က ဒီလောက် အခွင့်ထူးခံ အဖေတစ်ဦးနဲ့ ဆုံသွားရတယ်တဲ့။ မင်းက အရမ်းဂုဏ်ယူနေမှာပဲ”

ကီကီ၏ အမူယာသည် တင်းမာလာသော်လည်း၊ သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး အသံသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်၊၊

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က—”

“မင်း မိခင် ကျိုးလုက လုချန်းမိလ္လာစက်ရုံအနီးမှာ သေဆုံးနေတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်”

“သူမ၏အလောင်းကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ရက်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ပုပ်သိုးနေပြီးပြီ”

ကီကီ၏ လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်—မသိမသာပင်။

သို့သော် သူမ၏မျက်နှာသည် ခံစားချက်မဲ့ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

…..

လူတစ်စုသည် အားငယ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ကရုဏာမဲ့စွာ ရိုက်နှက်နေသည်၊၊

သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

သူမ၏ အော်ဟစ်သံများသည် အသည်းကွဲဖွယ်ဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ သမီးဘယ်မှာလဲ”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးသည် သူမ၏ဗိုက်ကို ရက်စက်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

“မင်း တိတ်ဆိတ်နေရင် သူမကို ငါတို့ ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ထင်နေလား”

“ငါ… ငါမသိဘူး…”

သူမသည် ငိုယိုကာ အလျင်အမြန် တောင်းပန်နေသည်။

သို့သော်—

ရိုက်နှက်မှုများသည် ပိုမိုရက်စက်လာသည်။

မကြာမီ၊ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။

သွေးများသည် သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် စွန်းထင်းနေသည်…

“ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား”

ဖျော့တော့ပြီး အားနည်းသော အသံတစ်ခုသည် လင်းရှန်၏ နောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်�၊၊

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အားနည်းနေသော မိန်းကလေးသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်—

အရိပ်ထဲမှ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသည် အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပနေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်သူလဲ သိလို့လား”

လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။

“ရှင်က ကျွန်မကိုကူညီဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ”

ကီကီ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေသည်။

“ဘယ်လိုကူညီရမလဲ”

လင်းရှန်က မျက်ခုံးတွန့်ကာ မေးသည်။

သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး—

မြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ လူများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“သူတို့ကို သတ်ပေးပါ”

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

“မင်း… ဘယ်သူလဲ”

“ကျွန်မက ကီကီပဲ”

မိန်းကလေးသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

သူမ၏အကြည့်သည် အရိပ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ့ကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူယာသည် မှောင်မိုက်လာသည်။

လက်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ—

သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် အသက်ဝင်လာသည်။

အပြည့်အဝတပ်ဆင်ထားသော ဂလော့ခ် ၂၃ တစ်လက်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ စုဆောင်းထားသော သေနတ်အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ပစ္စည်းများကြောင့် အခြေခံသေနတ်များကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း—ကျည်ဆံများသည် အကန့်အသတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ပိန်လှီသော မိန်းကလေးသည် သေနတ်ကို ရူးသွပ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူမသည် လင်းရှန်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ”

မြစ်ကမ်းပေါ်တွင်...

လူမိုက်တစ်ဦးသည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ဟမ်...ဟိုမှာ ကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်”

လူများသည် အမျိုးသမီးကို ရိုက်နှက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကီကီသည် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရပ်နေသည်—

သူမ၏လက်ယာလက်ကို မြှောက်ထားပြီး—

လက်ချောင်းများကို သေနတ်ပုံစံဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

“ဒီကလေးက ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“သူမ ရူးနေတာလား”

ကီကီ၏ မျက်နှာသည် ခံစားချက်မဲ့ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“ဘန်းး”

သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခွံသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး—

သွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်ဖြန်းသွားသည်။

“ဟာ၊ သူမမှာ သေနတ်ရှိတယ်”

“သတ်လိုက်စမ်း”

ကီကီ၏ မျက်လုံးများသည် အမုန်းတရားဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူမသည် ထပ်မံရေရွတ်သည်—

“ဘန်းး ဘန်းး”

ကျည်ဆံများသည် အသားများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အော်ဟစ်သံများသည် လေထုထဲ ပြည့်နေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၊ လူများသည် သေနတ်ပစ်ခတ်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားသည်။