သန္ဓေပြောင်းယိုယွင်းမှု

လင်းရှန်သည် အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ်၊ အကျဉ်းခန်းအပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းသည် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

…

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်ဖြင့် စင်္ကြံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အသက်သုံးနှစ်လေးနှစ်ခန့်သာရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ခုံတန်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေပြီး သူမ၏လက်ငယ်လေးများဖြင့် အရောင်မှိန်သွားသော ဝက်ဝံရုပ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ထိုဝက်ဝံရုပ်လေးသည် အတော်လေးဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း သေသေချာချာ ဆေးကြောထားပြီး သန့်ရှင်းနေသည်၊၊

မိန်းကလေးငယ်သည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ နာခံမှုဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာငယ်လေးတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမနှင့် မနီးမဝေးတွင် တံခါးတစ်ချပ်သည် အနည်းငယ်ဟလျက် ရှိနေပြီး၊ အတွင်းဘက်တွင် ရုံးခန်းတစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။

“စည်းမျဉ်းအရ၊ မိဘနှစ်ဦးစလုံးမှာ အထူးဒုက္ခရောက်မှုဆိုင်ရာ လက်မှတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမာရေးပြဿနာတွေ ပြင်းထန်စွာရှိသူများ၏ ကလေးတွေကိုပဲ ကျနော်တို့ မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ လက်ခံထားနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မိဘနှစ်ဦးစလုံးက လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် လူကိုယ်တိုင်ရှိနေရပါမယ်။ မဒမ်ကျိုး ခဗျားရဲ့ အခြေအနေက ဒီစံနှုန်းတွေနှင့် သိသိသာသာပဲ မကိုက်ညီဘူး—"

“ဒါရိုက်တာ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မစကားကို နားထောင်ပေးပါ။” အမျိုးသမီး၏အသံသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အလောတကြီး တောင်းပန်နေသည်။

“သူမကို ကျွန်မနဲ့အတူ ထားလို့မရပါဘူး။ သူမသေသွားမှာပါ… သေချာပေါက် သေသွားမှာပါ…”

“ဒါ…”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်၊ သူမက အရမ်းနာခံတတ်တယ်၊ ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး”

မိဘမဲ့ဂေဟာဒါရိုက်တာသည် အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။

“မဒမ်ကျိုး ကျနော် စိတ်မကောင်းပါဘူး—"

“အား”

ခဏမျှ တည်ငြိမ်နေသည့် အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရူးသွပ်သလို အော်ဟစ်ကာ ဆံပင်များကို ဆွဲကာ၊ ကော်လံကို ဆုတ်ဖြဲပြီး၊ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ စားပွဲပေါ်မှ ပန်းအိုးကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ခွမ်းး

မြင်ကွင်းသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် အုပ်ထိန်းသူများသည် ရုံးခန်းထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာကာ ရူးသွပ်နေသော အမျိုးသမီးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းကလေးငယ်သည် စင်္ကြံပေါ်ရှိ ခုံတန်းတွင် ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ လူများသည် သူမအနားမှ အလျင်စလိုဖြတ်သန်းသွားကာ အော်ဟစ်သံနှင့် ဆူညံသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ သူမသည် အရာအားလုံးကို မသိသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျွီ—

တံခါးပွင့်သွားသည်။

ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အပြင်သို့ထွက်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်�၊၊

သူမသည် မိန်းကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သလို သို့မဟုတ် မကြည့်ခဲ့သလိုပင်။

သူမသည် ထိုနေရာ၌ ခဏရပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ကာ အလင်းရောင်မှ ဝေးရာသို့ စင်္ကြံ၏အဆုံးသို့ လျှောက်သွားသည်။

နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏နောက်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသော်လည်း၊ သူမ၏ပုံရိပ်သည် ဝေးကွာသော အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် စင်္ကြံသည် ပို၍မှောင်မိုက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ကျိုးအန်းချီ နင့်ရဲ့အမေက ရူးနေတာပဲ”

“ငါတို့က နင်နဲ့မတူဘူး။ နင့်ကို နင့်အမေက စွန့်ပစ်ခဲ့တာ—"

“နင့်အမေက ဒါရိုက်တာကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။ သူမကို သေဒဏ်ပေးလိမ့်မယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကလေးတစ်စုသည် မိန်းကလေးငယ်အနီးတွင် စုဝေးလာကြပြီး၊ သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်ကြသည်။

“ကျိုးအန်းချီ နင်ဘာလို့ ဒီလောက်ဆိုးတာလဲ”

မိဘမဲ့ဂေဟာမှ အုပ်ထိန်းသူများလည်း ပေါ်လာကြပြီး၊ သူတို့၏မျက်နှာများသည် ပြင်းထန်ပြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“နင့်ကို လိမ်ဖို့ ဘယ်သူက သင်ပေးတာလဲ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက လိမ်တတ်တယ်။ ကြီးလာရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ”

“ကျိုးအန်းချီ၊ နင် ဘာလို့ ထပ်ပြီး ခိုးထွက်သွားတာလဲ”

“ကျိုးအန်းချီ၊ နင်က နင့်အမေနဲ့တူတယ်၊ နင်လည်း ရူးနေတာလား”

…

“ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား”

လင်းရှန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

စင်္ကြံထဲရှိ ကလေးများနှင့် အုပ်ထိန်းသူများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် အနက်ရောင်အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး၊ ခုံတန်းပေါ်ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အကျဉ်းခန်းထဲတွင် မိန်းကလေးသုံးဦးရှိသည်။

လင်းရှန်သိသည်—သူတို့သည် ကီကီ၏ မတူညီသော အချိန်ကာလများမှ ပုံရိပ်များဖြစ်သည်။

အငယ်ဆုံး ကီကီသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး၊ သူမ၏လက်ငယ်လေးများသည် ဝက်ဝံရုပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆော့ကစားနေသည်။

သို့သော် သူမမငိုခဲ့ပေ။

သူမသည် ဝက်ဝံရုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆော့ကစားနေရင်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က လာပြီး သူမကို ခေါ်သွားရန် စောင့်နေသလိုပင်။

“ဘာကို ကူညီပေးရမလဲ”

လင်းရှန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ချဉ်ကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ သူမကို မှတ်မိသလားဟု မမေးတော့ပါ။

မိန်းကလေးငယ်သည် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး၊ ယခင်ကဲ့သို့ပင် လင်းရှန်ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပေးမည်ကို စောင့်နေသည်။

လင်းရှန်မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။ တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားရသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လာပြီး၊ ရုတ်တရက် အသံစူးရှလာသည်။

“ဒါရိုက်တာကို သတ်ချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အတန်းဖော်တွေကို ဒါမှမဟုတ်… မင်းအမေကို သတ်ချင်တာလား”

မိန်းကလေးငယ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကီကီ”

လင်းရှန်၏မျက်နှာသည် တည်ကြည်လာသည်။ သူ၏အသံထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုအနည်းငယ်ပါဝင်လာသည်။

“ပြောပြမယ်။ အရင်ကလူတွေက သေသင့်တယ်၊ သူတို့က ထိုက်တန်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းအတန်းဖော်တွေနဲ့ အုပ်ထိန်းသူတွေက… သူတို့က—“

လင်းရှန်ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့နေသည်။ သူသည် ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာ ပိတ်ဆို့မှုထဲတွင် ပိတ်မိနေသလို ခံစားရသည်။ အချိန်ကြာရှည် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သူသည် စကားတစ်ခွန်းကို အတင်းထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ… ဒါပေမယ့် သေစရာမလိုဘူး”

အရာအားလုံးသည် ကီကီ၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုကြောင့်၊ လင်းရှန်သည် မခံမရပ်နိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုရှိလာသည်—

အကယ်၍ ကလေးများ၊ အုပ်ထိန်းသူများနှင့် သူမ၏မိခင်အားလုံး သေဆုံးသွားပါက…

ကီကီသည် နောက်ထပ်မရှိတော့ပြီ။

အကြောင်းမှာ သူသည် စကားလုံးတစ်လုံးကို တွေးမိခဲ့သည်—

အမုန်းတရား…

ဤမှတ်ဉာဏ်များကို သူဘာကြောင့် မြင်နေရသနည်း၊၊

ကီကီတွင် တစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပျက်နေသလား၊၊

“ဖီးနစ်က ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ လှည့်လည်သူများအကြား ကောလဟာလများဖြစ်စေ၊ စွမ်းအားများအားလုံးသည် အရာသုံးမျိုးနှင့် သန္ဓေပြောင်းလဲနိုင်သည်—အရာဝတ္ထုတစ်ခု၊ ခန္ဓာကိုယ်သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှု၊ သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်သည်”

လင်းရှန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု စီးဆင်းလာသည်�၊၊ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက်နှင့် ဦးခေါင်းထိပ်သို့ ထူးဆန်းသော တုန်ယင်မှုတစ်ခု တက်လာသည်။

သူသည် ကီကီက အိန်ဂျယ်စီမံကိန်းအကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည့် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ယိုယွင်းခြင်း။

“စုဆောင်းထားသော ဖြစ်ရပ်များအရ၊ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုသည် အမြဲတမ်း အာမခံချက်မရှိသည့်အပြင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ အချို့သောကိစ္စများတွင်… ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုသည် မှားယွင်းပြီး ဖြစ်ပွားနိုင်သည်”

“ကီကီက သေဆုံးဖို့ နီးကပ်နေတယ်။ သူမရဲ့စွမ်းအားက ပြောင်းလဲနေတာလား”

“စိတ်ခံစားမှု… စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ…”

“မှားယွင်းတဲ့ သန္ဓေပြောင်းလဲမှု…”

“တစ်စုံတစ်ရာက သူမကို သန္ဓေပြောင်းယိုယွင်းစေတာလား”

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး အလိုလျောက် အနောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်သွားသည်။

သူသည် ယခင်က မြင်ခဲ့ရသော အဖြူရောင်သတ္တဝါကို သတိရလိုက်ပြီး… ကီကီ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အနက်ရောင်မင်ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းသော အေးစက်မှုတစ်ခု ပျံ့လွင့်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအဖြူရောင်သတ္တဝါကို သူဘာကြောင့် ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသနည်း၊၊

“ထိုထူးဆန်းသော အင်တာနာကြောင့်လား”

“ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဒါဆိုရင်၊ ထိုအရာသည် ကီကီနှင့် အမြဲအတူရှိနေပြီး ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တာလား?”

ဟူး…

လင်းရှန်သည် အနက်ရောင်အကျဉ်းခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းရပ်နေပြီး၊ သူ၏အသက်ရှုသံများ မှားယွင်းလာနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏စိတ်သည် ထိတ်လန့်နေသည်—သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော တားမြစ်ထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခုကို တစ်ချက်လေး မြင်လိုက်ရတာများလား၊၊

ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် သူတို့အနားတွင် အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့တာလား၊၊

မကြာသေးမီက၊ သူသည် လို့ဟွာနှင့် ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး၊ အ‌မှောင်သတ္တဝါများသည် အသံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ သက်ရှိများကြောင့်ဖြစ်သလားဟု တွေးခဲ့သည်။

အဖြူရောင်သတ္တဝါကြီး သို့မဟုတ် ခေါင်းသုံးလုံးပင့်ကူမွန်းစတားဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့သည် လင်းရှန်အနီးတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာကြပြီး၊ သူတို့သည်…

အမြဲတမ်းရှိနေသလိုပင်။

ဤအတွေးပေါ်လာသည့်အခါ၊ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုသည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်း အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူ၏အကြည့်သည် ကီကီ၏ ပုံရိပ်သုံးခု၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်�၊၊

ထိုနေရာတွင်၊ အရိပ်ထဲတွင်၊ ဧရာမအနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။

ဤအနက်ရောင်အကျဉ်းခန်းထဲတွင်၊ သူနှင့် မိန်းကလေးသုံးဦးအပြင်—

တစ်ခုခုရှိနေသည်။

လင်းရှန်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် ထိုအနက်ရောင်ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာလာသည်။

ထိုအရိပ်သည်…

သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်�၊၊

၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး၊ ၎င်း၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်�၊၊

၎င်းသည် ၎င်း၏ဟောင်းလောင်းဖွင့်ထားသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ရာကို ဝါးမျိုနေသလိုပင်။

ကီကီ၏ ပုံရိပ်သုံးခု—အငယ်ဆုံးမှ အကြီးဆုံးအထိ—တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ညှိုးနွမ်းလာသည်။

သူတို့၏အရေပြားများ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး၊ မျက်နှာများသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ပုံပျက်သွားသည်။

သူတို့၏ ရှင်သန်ခြင်းအော်ရာများ စုပ်ယူခံနေရသည်။

သူကြောက်ရွံ့ခဲ့သည့်အတိုင်း…

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲနေသော ကီကီသည် ယိုယွင်းမှု၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသည်၊၊