နှစ်ထပ်ကိန်း

အနက်ရောင်ဖုံးလွှမ်းနေသော အကျဉ်းခန်းအတွင်း....

“သူတို့က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာလူတွေပဲ...” လေးနှစ်သား ကီကီ က သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ်လက်သေးသေးလေးဖြင့် ဖိထားရင်း တိုးတိုးဖွဖွရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် အန်းချီ... ဒီမှာ နာတယ်”

လင်းရှန် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် ထိုမိန်းကလေးက လှည့်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အံ့သြထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမသည် ရှစ်နှစ်သား ကီကီ ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး—

သူမ၏လက်ထဲမှ ပစ္စတိုကို ယူလိုက်သည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ပြိုလဲသွားသည်။

သေစမ်း....

သူမကို တားရန်လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း၊ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ သံတိုင်များအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေသော ကီကီ က ထလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်ကာ သေနတ်ပုံစံပြုလုပ်ပြီး စင်္ကြံအဆုံးသို့ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်သွားသည်။

ထိုနေရာ၌၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရိပ်သဏ္ဍာန်သည် အဝေးသို့ မပျောက်ကွယ်သေးပေ...

အပြင်ဘက်မှ၊ ကလေးများ၏ ရွှင်မြူးနေသည့် ရယ်မောသံများသည် ဟင်းလင်းပြင်ဝယ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“နေဦး”

လင်းရှန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သံတိုင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ၊ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသား သည် စွမ်းအားဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်ထလာသည်—

သို့သော် မည်မျှကြိုးစားစေကာမူ သော့ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

လင်းရှန် စိတ်ပျက်သွားကာ၊ သံတိုင်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည့် စက်တစ်ခုခု—မည်သည့်အရာမဆို—တည်ဆောက်ရန် ချက်ချင်းကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဖြတ်တောက်ရေးကိရိယာတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်မှာ အချိန်ယူရပြီး၊ မည်မျှပင် အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်စေကာမူ အချိန်မီရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ခွေးသူတောင်းစား..”

လင်းရှန်သည် ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်—

ထို့နောက်၊ အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော မွန်းစတားဆီသို့ သူ၏ လေအမြောက် ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဖန်း ဖန်း

လေအမြောက်များသည် မမြင်ရသောနံရံကို ထိမှန်ပြီး ပျံ့လွင့်သွားကာ၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ၊ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါကို ထိခိုက်မှုတစ်စုံတစ်ရာမဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းရှန်၏မျက်နှာသည် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မဟုတ်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အကယ်၍ ရထားပေါ်ရှိ ထိုအဖြူရောင်သတ္တဝါသည် ကီကီ ၏သန္ဓေပြောင်းမှု၏ မူလအကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့ပါလျှင်၊ သူသည် ၎င်းကို သတ်ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဒီအရာက ဘယ်ကလာတာလဲ။

“အား”

ကီကီ ၏မတူညီသော ဗားရှင်းသုံးခုသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် လင်းရှန် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိတ်လန့်မှု။ မဟုတ်ဘူး... အရင်က ဒါ ကြောက်ရွံ့မှုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ကြောက်ရွံ့မှုဆိုတာက...

သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သဘောတရားတစ်ခုကို နားလည်လာသည်၊၊

ဒီမွန်းစတားက—

ဒါက ရထားပေါ်ရှိ အဖြူရောင်သန္ဓေပြောင်းနတ်ဆိုးနှင့် မတူညီခဲ့ပေ။

ကြောက်ရွံ့မှု။

ဖာ့ခ်… အဲဒီ ငွေရောင်အင်တာနာ။

ဘယ်မှာလဲ။

လင်းရှန် သည် သူ၏လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ကိုင်ထားသည်ကို မှတ်မိသေးသည်—

သို့သော် ယခု၊ သူ၏လက်သည် ဗလာကျင်းနေသည်။

ဟမ်။

သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်ချည်းမော့လိုက်သည်—

ထို့နောက် ထောင့်ထဲရှိ ဘီလူးအရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ သူသည် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး—

သူ၏လက်ကို ၎င်း၏သွေးထွက်နေသော ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား”

လင်းရှန်သည် ယခုသဘောပေါက်လိုက်သည်—

ရထားပေါ်တွင် ကီကီ ကို ဖမ်းယူပြီး ဝါးမျိုခဲ့သော မွန်းစတားသည် သန္ဓေပြောင်းမှု၏ မူလရင်းမြစ်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ သူသည် ကီကီ ၏သန္ဓေပြောင်းကမ္ဘာအတွင်းတွင် ရှိနေပြီး၊ လက်တွေ့တွင် သတိလစ်နေသည်ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် ဤထိတ်လန့်ဖွယ်ရာသတ္တဝါလည်းရှိသေးသည်။

၎င်းသည် ထိုငွေရောင်အင်တာနာ၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်။

သူထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

သူ၏လက်သည် မွန်းစတား၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည့်အခါ၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်—

အေးစက်ပြီး သတ္တုဖြစ်သော အရာတစ်ခု။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်—

အရိပ်သဏ္ဍာန်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု အကျဉ်းခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်—

သံတိုင်များသည် ပွင့်လှစ်သွားသည်။

လင်းရှန် သည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ငါထင်ထားတာမမှားဘူး။

တစ်စက္ကန့်မျှမဖြုန်းဘဲ၊ သူသည် အကျဉ်းခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။

ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်...

အမှောင်စင်္ကြံသည် သူ့ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိဟု ထင်ရပြီး၊ အဝေးတွင် မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်နေသည်၊၊

လင်းရှန် ပို၍ပို၍ အရှိန်ယူပြေးလိုက်ပြီးနောက် အလင်းရောင်သည် မျက်စိကျိန်းစဖွယ် တောက်ပလာသည်။

သူသည် လက်မောင်းဖြင့် မျက်လုံးများကို ကာလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်—

သူသည် အလင်းရောင်ကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏အထက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် တောက်လောင်နေသည်။

ပြင်းထန်သောအလင်းရောင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ထိခိုက်စေပြီး၊ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ထားရသည်။

အပြင်ဘက်တွင်၊ ကျယ်ပြန့်သော စိမ်းလန်းစိုပြည်သော မြက်ခင်းတစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်စွာဖြန့်ကျက်နေသည်။

မိဘမဲ့ဂေဟာသည် တောရိုင်းအလယ်တွင် တစ်ခုတည်းရပ်တည်နေပြီး၊ ၎င်း၏ခြံစည်းရိုးများနှင့် ဥယျာဉ်များသည် ကြာမြင့်စွာဖျက်ဆီးခံထားရပြီဖြစ်သည်။

မိဘမဲ့ဂေဟာအပြင်ဘက်တွင်၊ မနီးမဝေးတွင် မိုးမျှော်တိုက်များ တည်ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏တည်ရှိမှုသည် တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အအုံကို အထီးကျန်စေသည်၊ယ

သို့သော် သတ်ဖြတ်မှုများ မရှိခဲ့ပေ။

သွေးထွက်သံယိုမှုများ မရှိခဲ့ပေ။

သာမန်ကလေးတစ်စုသာလျှင်—

နေရောင်အောက်တွင် ရယ်မောကစားနေကြသည်။

ထို့နော�က် ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ကျယ်ပြန့်သောအရိပ်အောက်တွင်၊ သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သေးသွယ်သောမိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ဝက်ဝံရုပ်ကို ဖက်ထားရင်း မြက်ခင်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေသည်။

သူမသည် အဝေးရှိ လမ်းငယ်လေးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး—

ဖရိုဖရဲနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည်ထွက်သွားနေပြီး၊ သူမ၏အသွင်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်းသည် သူမ၏မိခင်၏ နောက်ကျောဖြစ်သည်။

ထွက်ခွာသွားနေသည်။

“ဟေ့...”

သူ၏နောက်တွင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုက ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

ထို့နောက် ကီကီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသိထားသော ကီကီ ။

သူမသည် လှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေပြီး၊ တောက်ပစွာ ပြုံးနေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လင်းရှန်”

…

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းသည် ဆက်လက်ပြင်းထန်နေသည်။

ရထားတွဲ ၁ ၏အတွင်းတွင်၊ ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ရှားရှား တို့သည် ကီကီ ၏အခြေအနေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်—

သွေးများစွာဆုံးရှုံးပြီးနောက်၊ ကီကီ ၏မျက်နှာအရောင်သည် ရုတ်တရက် ကောင်းမွန်လာသည်၊၊

သူမ၏အသက်ရှူသံသည် တည်ငြိမ်လာသည်။

သူမသည် ပုံမှန်အခြေနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“သူမက... အရင်လောက် သိပ်မဆိုးတော့ဘူး”

ချန်ဆီရွှမ် က မျက်မှောင်ကြုံ့ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ၎င်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကီကီ၏အခြေအနေသည် ပြောင်းလဲမှုများဖြင့် မတည်ငြိမ်စွာ အတက်အကျဖြစ်နေပြီး၊ ခန့်မှန်းမရဖြစ်နေသည်။

မနေ့ညကတည်းက အနန္တရထား ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ထူးဆန်းနေသည်။

ယခုတိုင်အောင်၊ သူမသည် ကျန်ရစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့... ယခုအခါ ကီကီ သည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာနေသည်။

သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

“ဒါပေမယ့်... ခြေသံတွေ မကြားရတော့ဘူး”

ရှားရှား သည် စင်္ကြံတစ်လျှောက် သတိထားစွာ လှမ်းကြည့်ရင်း၊ သူမ၏မျက်နှာလေးသည် သတိဖြင့် တင်းမာနေသည်။

ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း။

လေးလံသောခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်—

လို့ဟွာသည် ၎င်းတို့ဆီသို့ မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာ လှမ်းလျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှေ့မှာ ရထားတစ်စီးရှိတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ရှားရှားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

သူတို့သည် ရထားခန်းသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားလိုက်ကြသည်—

ထို့နောက် ၎င်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနောက်မြောက်ဘက်တွင်၊ ကျန်းယု JY3365 ရထားလမ်းတစ်လျှောက်—

အနက်ရောင်ရထားတစ်စီးသည် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အနန္တရထား နှင့် တူညီသောလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မရှိပေ။

အကွာအဝေးတစ်ခု၌ ရထားလမ်းနှစ်ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံသွားမည်ဖြစ်ပြီး—

ထိုအနက်ရောင်ရထားသည် တာ့လိုတောင်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

ဂျုံး ဂျုံး ဂျုံး

ရထားနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

စတားဖလိ့ အင်တာကွန်တီနင်တယ်-စစ်ရေးအဆင့်ရထား။

ကုန်တွဲများကို ဖြတ်ကာ စတားဖလိ့၏ ဧရာမရထားသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းကာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“စစ်တပ်လား။ အဲဒါ သံချပ်ကာတပ်ရင်းပဲ”

ရှားရှားက အနက်ရောင်ရထားပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို မှတ်မိပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရထားပေါ်တွင် ကြီးမားသောသံချပ်ကာတင့်ကားများ—

သံချပ်ကာ-အဆင့်၃ စစ်ဘက်တိုက်ခိုက်ရေးယန္တားရားများ၊

‘ဖျက်ဆီးသူ’ ကြီးမားသောသိမ်းပိုက်ရေးလမ်းလျှောက်သူသုံးဦး၊

ထို့နောက် အဆုံးတွင်—

ဧရာမရထားတင်သေနတ်ကြီးတစ်လက်။

ဝီ ဝီ

သူတို့၏အထက်တွင် ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်လာသည်—

မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်တပ်ဆင်ထားသောလေသင်္ဘောများနှင့် လေယာဉ်များသည် ကျယ်လောင်သောအသံများဖြင့် ရထားပြတင်းပေါက်များကို လှုပ်ခါစေရင်း ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

“ဒါ အင်အားအများကြီးပဲ... အားလုံးက တာ့လိုတောင် နဲ့ ယူပေမြို့ ဆီကို ဦးတည်နေတာလား”

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

“ဒါက ရေဒီယိုက သတိပေးခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ—အန္တရာယ်များလွန်းတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့နယ်မြေ။ အဓိကထူးဆန်းသောအဖွဲ့အစည်း။ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ငါတို့ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ယူရမယ်”

“လင်းရှန်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရေဒီယိုနဲ့ သူ့ကို အဆက်အသွယ်မရသေးဘူး...”

ရှားရှား၏ မျက်လုံးများသည် စိုးရိမ်မှုဖြင့် တဖျတ်ဖျတ်လက်နေပြီး၊ ဧရာမစစ်တပ်အင်အားကြီးက အမှောင်မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ရွေ့လျားနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

၎င်းသည် သူမမြင်ဖူးသမျှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤမျှလောက်ကြီးမားသော စစ်တပ်ခင်းကျင်းမှုဖြစ်သည်။

“ငါတို့ စောင့်မယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“လို့ဟွာ၊ နေ့အလင်းရောင်ရှိသေးတဲ့အချိန်မှာ ရထားကို စစ်ဆေးပါ။ ရှားရှား၊ ဆိုင်ကယ်ယူပြီး တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ကင်းထောက်သွားပါ။ ငါ့မှာ မကောင်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခုရှိတယ်—ဘယ်လမ်းကိုပဲယူယူ၊ ယူပေမြို့ ကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး। ငါက ဒီမှာ ကီကီ ကို စောင့်ကြည့်ပြီး လင်းရှန်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ထားမယ်။ ညမိုးချုပ်လာပြီ။ ဒီညတော့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ ရပ်ပြီး ခုခံကာကွယ်ရမယ်”

ရှားရှားက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ သွားကြစို့”