လူဆိုးများ

မှောင်မိုက်နေသော ရထားတွဲအတွင်း၌ လင်းရှန်သည် လက်ထဲရှိ ရေဒီယိုကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာပျက်နေသည်။

သူသည် ရေဒီယိုလှိုင်းကို ချိန်ညှိကြည့်သော်လည်း၊ ခလုတ်ကို မည်မျှလှည့်ပါစေ၊ လှိုင်းသည် ၁၅၄၂ တွင်သာ ပြန်လည်တည်ရှိနေသည်။

စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ လှိုက်တက်လာသည်။ ဤထူးဆန်းသော လှည့်စားမှုကို သူသိရှိပြီးဖြစ်သည်—ဤထိတ်လန့်မှုသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချက်ကို သိထားသည့်တိုင် ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းကို သူမသိသေးပေ။

ရထားတွဲအတွင်း အေးစိမ့်သော လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး လေထုကို အေးခဲမှုဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်သွားသည်။

ခဏလေး။

သတိရပြီ… ငွေရောင်အင်တာနာကို ကောက်ယူလိုက်ချိန်မှာ မီးတွေ ပွင့်လာခဲ့တာပဲ…

သူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ချက်ချင်း ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ—ကလစ်…ရထားတစ်ခုလုံး၏ မီးအလင်းစနစ်သည် လည်ပတ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မီးအလင်းများသည် ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေသည်။ အမှောင်ထုထဲ မပျောက်ကွယ်သွားသလို ထူးဆန်းစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လည်း မဖြစ်ပေ။

ကလစ်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင်၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် မီးများ ထပ်မံပိတ်သွားသည်။

လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် ရထားတွဲအဆုံးရှိ ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်သွားသည်။

မီးတွေကို ဘယ်သူပိတ်လိုက်တာလဲ၊၊

အနန္တရထား၏ မီးအလင်းစနစ်သည် ပုံမှန်အလုပ်လုပ်နေသည်။ ယင်းသည် ချို့ယွင်းမှုမဟုတ်—တစ်စုံတစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က အရာအားလုံးကို ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်စေသည်။

အကြံတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို ထပ်မံအသက်သွင်းပြီး တွဲအမှတ် ၁ ၏ အပူပေးစနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အေးခဲနေသော ရထားတွဲအတွင်း…

တစ်ဖက်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသော လေညင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါ လင်းရှန်ပဲ’’

သူမသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အပူပေးစက်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ် ရထားတွဲအတွင်း လင်းရှန်သည် ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထလိုက်သည်။

“စွမ်းအင်သက်သာအောင် အပူပေးစက်ပိတ်လိုက်တာ… ဒါ ဆရာမချန်ပဲဖြစ်ရမယ်”

သူ၏ မျက်ဝန်းများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရေဒီယိုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါတကယ်ပဲ ကြိမ်နှုန်းလှိုင်းတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေတာပဲ’’

သူသည် ၁၅၄၂ တွင် အဘယ်ကြောင့် ပိတ်မိနေရသနည်း၊၊ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

“လှိုင်း… ဟုတ်ပြီ!’’

“ဖီးနစ်အုပ်စုက LW01 လှိုင်းရှည်ကို အသုံးပြုပြီး အရေးကြီးသတင်းတွေ ပို့လေ့ရှိတယ်၊ ငါတို့ လှည့်လည်သူတွေကတော့ AM07 နဲ့ AM09 ကို အဓိကသုံးတယ်…’’

လင်းရှန်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်သည်။

သူသည် အစစ်မှန်နေရာတစ်ခုတွင် မရှိပေ။ သူသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကြိမ်နှုန်းလှိုင်းတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေသည်။ ခလုတ်ကို မည်သို့ချိန်ညှိပါစေ၊ ရေဒီယိုသည် ၁၅၄၂ ကိုသာ ပြသနေသည်။

“ဒါဆို အပြင်က တစ်ယောက်ယောက်က လှိုင်းတစ်ခုကို ချိန်ညှိပေးရင်… ငါ အဲဒီလှိုင်းနဲ့ ထပ်တူကျပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မယ်’’

သူသည် ရေဒီယိုကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် စိတ်ပျက်မှုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါပေမယ့် ဒီကနေ လှိုင်းကို ပြောင်းလို့မရဘူး’’

ခဏလေး။

သူသည် လက်ထဲရှိ ငွေရောင်အင်တာနာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါကို မေ့နေတာပဲ’’

သို့သော် သူ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

ဒါကို ပြန်တပ်လိုက်ရင် ထိတ်လန့်ဖွယ်တစ်ခုခုကို ထပ်ခေါ်လာနိုင်မလား၊၊

“…ခေါ်လာလဲ ဘာဖြစ်လဲ…အားလုံးက အတုယောင်တွေပဲလေ’’

လင်းရှန်၏ မျက်လုံများ မှိတ်၍ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း ငွေရောင်အင်တာနာကို ရေဒီယိုထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း—

အင်တာနာနှင့် ရေဒီယိုချိတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ စင်္ကြံအဆုံးတွင် အနီရောင်သရဲတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။

သွေးနီရောင် ဂါဝန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရပ်တန့်နေပြီး၊ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် ထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေသည်။

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ…ဒီကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲ ပြောစမ်း’’

စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်မှုတစ်ခုသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်မှုက သရဲမကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

သူမ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးတောက်လောင်ကာ၊ တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူမသည် လင်းရှန်ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်လာပြီး၊ သွေးစွန်းနေသော လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်လှီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်—

ဓား…

လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ ဓားကို လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သရဲမ၏ ဦးခေါင်းသည် ပြတ်ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ချီးပဲ။ ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား’’

ရထားတွဲအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သရဲမ၏ ဖြတ်ထွက်သွားသော ဦးခေါင်းသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှိမ့်သွားပြီး၊ သူမ၏ အသက်မဲ့နေသာမျက်ဝန်းများသည် လင်းရှန်ကို မုန်းတီးမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ဦးခေါင်းမဲ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်သည်းများကို မြှောက်ထားလျက် ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် ရယ်လိုက်သည်၊၊ ဤအရာသည် လှည့်စားမှုတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအစား သူသည် ရေဒီယိုခလုတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ—ဤတစ်ကြိမ်တွင် လှိုင်းပြောင်းသွားသည်။

“ငါထင်တာမမှားဘူး’’

သူ၏ သီအိုရီမှန်ကန်သည်။ ရေဒီယို၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝသည် ငွေရောင်အင်တာနာတွင် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို ဤထိတ်လန့်ဖွယ် လှိုင်းထဲတွင် ပိတ်မိစေခဲ့သည်။

လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အပြင်မှတစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ရေဒီယိုနှင့် လှိုင်းကို ထပ်တူပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်—သို့သော် ၁၅၄၂ မဟုတ်သည့် အခြားလှိုင်းတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်ရာ လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အခု ဆရာချန်ကို လှိုင်းချိန်ညှိဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?’’

ဂလုံဂလုံ…

ပြတ်သွားသော သရဲမ၏ ဦးခေါင်းသည် သူ၏ ခြေထောက်အနီးသို့ လှိမ့်ရောက်လာပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ တောက်ပနေသည်။

“အာ…နင်က တစ်မျိုး”

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ လင်းရှန်သည် ဦးခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းမဲ့အလောင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအရာသည် အစစ်မှန်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည့်တိုင်၊ ၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှုသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

အကြံတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် သရဲမ၏ ဂါဝန်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်—

ဗြိ

သွေးနီရောင်ဂါဝန်သည် ဆုတ်ပြဲသွားပြီး၊ ပိန်လှီ၍ အချိုးအစားကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်… အနီရောင်အတွင်းခံအဝတ်အစားများဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လင်းရှန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“ဟ… သရဲတွေလည်း အတွင်းခံဝတ်တယ်လား’’

ထိတ်လန့်ဖွယ်ပိန်လှီမှုကို ထားလိုက်လျှင်…

ထောင့်ထဲရှိ ဖြတ်ထွက်သွားသော ဦးခေါင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

ဆုတ်ပြဲသွားသော အဝတ်များ ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့်အမျှ၊ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော လေထုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လွှမ်းမိုးနေသော ထိတ်လန့်မှုသည် အငွေ့ပျံသွားသည်။

လင်းရှန်သည် ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သရဲမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရင်၊ မင်းကို အကုန်ချွတ်ပစ်မယ်’’

…

ဘွန်းးးး ဝူးး

အင်ဂျင်အသံများ အဝေးမှ မြည်ဟည်းလာကာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခုသည် သစ်တောအတွင်းမှ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

“အစ်မချန် နောက်ထပ် လူတွေ ရောက်လာပြီ!’’

လို့ရှားရှား၏ ဒေါသထွက်နေသော အသံသည် ဝေါကီတော်ကီမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီညတော့ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို တကယ်ပစ်မှတ်ထားပြီထင်တယ်’’

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ “ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ သူတို့ကို သေချာကြည့်ထား—ဒီမှာ လင်းရှန်က တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်’’

သူမသည် လင်းရှန်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် သူမ၏ ဦးစားပေးဖြစ်သည်။

ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်

သူမတုံ့ပြန်နိုင်မီ နောက်ဖေးတွဲများမှ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနည်းဆုံး ယာဉ်တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ရောက်ရှိလာပြီး ရထားကို ဝိုင်းထားရန် ကြိုးစားနေသည်။

လို့ရှားရှားနှင့် လို့ဟွာတို့သည် ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆူညံသံသည် နှင်းမြေပြင်မှ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို ဆွဲဆောင်လာသည်။

အပြင်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဒလကြမ်းတိုက်ခတ်နေသည်။

ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရထားအမိုးပေါ်သို့ တက်နေသည်၊၊

“အစ်မချန် အရှေ့မှာ’’

လို့ရှားရှားသည် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်ပြီး ဝေါကီတော်ကီမှတစ်ဆင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ နှလုံးသားသည် တဒိန်းဒိန်း လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် ရထားခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ တံခါးများကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြံလိုက်သည်။

အကယ်၍ တိုက်ခိုက်သူများက ရထားပေါ်တွင် လူသုံးဦးသာရှိကြောင်း သိသွားပါက၊ အခြေအနေသည် ထိန်းမရဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း

အသံသည် ရထားနောက်ဖက်မှ ရှေ့သို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားလာသည်။

ဓါတ်မီးရောင်များသည် အက်ကွဲရာများမှ ဝင်လာပြီး အဆက်နေရာများကို ရှာဖွေနေသည်—ရုတ်တရက် မျက်နှာတစ်ခုသည် လေကာမှန်ရှေ့တွင် ဇောက်ထိုးပြုတ်ကျလာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုသူ၏ နောက်ကျောမှ ကင်းခြေများကဲ့သို့ အင်းဆက်ခြေထောက်များ ပေါက်နေသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး….

သူ၏ ဓါတ်မီးရောင်သည် သူမအပေါ် ကျရောက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပလာပြီး ရယ်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်၊၊

“ဟား ဟား ဟား… သုံးယောက်ပဲရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်က လတ်ဆတ်တဲ့ အသားလေးတွေ’’

ထို့နောက် သူသည် ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ယာဉ်တန်းသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ နှလုံးသားသည် အောက်ဆုံးသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမသည် ဝေါကီတော်ကီကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ရှားရှား၊ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်က ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ၊ သူ သတင်းပို့ဖို့ ပြေးနေတယ်’’

တွဲအမှတ် ၅ တွင် လို့ရှားရှား၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။ သူမသည် သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်—

“အစ်ကို၊ အဲဒီလူကို အခုပဲ ပစ်လိုက်’’