← Chapters

ရှင်ဘယ်လောက်ကြမ်းလဲ

Vol. 6 Ch. 86

ရှင်ဘယ်လောက်ကြမ်းလဲ

Vol. 6 Ch. 86

“အား—”

ဟိုက်ဒရောလစ်ဓာတ်လှေကားတံခါးသည် သူ့လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ထားသော သံမဏိပြားများ ပုံပျက်လာသည်နှင့်အမျှ အသံများထွက်ပေါ်လာသည်။

“သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတာလား”

တာလို့သည် တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရန်သူ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားကို ချက်ချင်းသိရှိလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရက်စက်မှုဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး စက်သေနတ်ကို ဘေးသို့ပစ်ချကာ သံမဏိဓားကြီးကို မြှောက်ကာ ဓာတ်လှေကားတံခါး၏ အက်ကွဲရာထဲသို့ အားပြင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ကလန်

အားပြင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဓာတ်လှေကားတံခါး၏ ထောင့်တစ်နေရာနှင့်အတူ ဓားသွားတစ်ဖက်ကိုပါ ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မုတ်ဆိတ်များနှင့် ရက်စက်သောလူ၏ အကြည့်များ တင်းမာလာသည်—သူသည် အန္တရာယ်ကို ခံစားမိပုံရသည်။ သူ၏လက်များသည် ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ညှပ်လိုက်သည်။

မီးပွားများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နားထဲ စူးရှသွားသော ကြောက်မက်ဖွယ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားလဲ” မုတ်ဆိတ်နှင့်လူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊၊

သူ၏လက်တစ်ဖက်သည် လက်သည်းပုံစံဖြစ်လာပြီး ဓားကို ဖိညှပ်ထားကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံမဏိဓားရှည်ကြီးကို ဓာတ်လှေကားတံခါး၏ အက်ကွဲရာတစ်လျှောက် ဆွဲယူလာခဲ့သည်။

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်ရှားသည်—ဓားသွား၏ ထက်မြမှုကို အသုံးပြုကာ ဓာတ်လှေကားတံခါး၏ ဆက်သွယ်မှုအချက်များကို ဖြတ်ထုတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းဗျူဟာမျိုးလဲ၊၊

တာလို့သည် ရန်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သံမဏိကဲ့သို့ သန်မာရုံသာမက သွက်လက်မှုနှင့် ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပညာများပါ ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤရုတ်တရက်ဆွဲယူမှုကြောင့် သူသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဓားသွားသည် အောက်သို့ ဆွဲယူခံလိုက်ရသည်။

“ယား—”

တာလို့၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထင်းလာပြီး သူသည် အော်ဟစ်ကာ သံမဏိဓားရှည်ကြီးကို မုတ်ဆိတ်များနှင့်လူ၏ ညှပ်တူပမာ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ အားပြင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ကင်းမြီးကောက်”

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကလန် ကလန် ကလန်

ကင်းမြီးကောက်ကဲ့သို့ ဆူးချွန်များသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်ဟထားသော ဟိုက်ဒရောလစ်ဓာတ်လှေကားတံခါးကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

“ဆွဲချိတ်ကို သုံးပြီး တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်၊ ငါ ရှေ့ကိုသွားမယ်—သူတို့ထွက်ပြေးမသွားအောင် သေချာလုပ်စမ်း”

“ကောင်းပါပြီ၊ ဘော့စ်”

အစောပိုင်းက အခွင့်ကောင်းစောင့်နေခဲ့သော ပိန်ပိန်ပါးပါးလူသည် သူ၏ကျောပေါ်တွင် ကင်းမြီးကောက်ကဲ့သို့ စူးချွန်များထွက်ပေါ်လာပြီး ဓာတ်လှေကားတံခါးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွက်လက်သော နောက်လိုက်များသည် သံမဏိဆွဲချိတ်များကို အက်ကွဲရာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တပ်ဆင်ကာ ယာဉ်များဖြင့် ဆွဲဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်�၊၊

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ရထားခေါင်မိုးပေါ်မှ လျင်မြန်သော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လို့ရှားရှားသည် အပေါ်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်း လက်ကိုင်စကားပြောစက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ချန်ဆီရွှမ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

“အစ်မချန် သတိထား…ရှေ့ကို တစ်ယောက်ယောက်လာနေတယ်”

ရထားတွဲအမှတ် ၁ တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသော ရထားမီးများကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်။ မီးရောင်ပုံစံ—အတိုသုံးချက်၊ အရှည်သုံးချက်၊ အတိုသုံးချက်—သည် ထင်ရှားသည်။

မော့စ်ကုဒ်….

တစ်စုံတစ်ယောက်က SOS အချက်ပြမှု ပေးပို့နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူမသည် သေနတ်ကို ချက်ချင်းကောက်ကိုင်ကာ ယာဉ်မောင်းခန်းသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။ ရန်သူက ရထားကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ဘန်းးးး

သူမအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် မုတ်ဆိတ်ထူသူသည် ရုတ်တရက် အပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ယာဉ်မောင်းခန်းပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သံမဏိအကာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သံချောင်းတစ်ခုကို ခွန်အားဖြင့် ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားရှိသော အပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူ၏ သံမဏိဖြစ်နေသော လက်များသည် တောက်ပနေကာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ချန်ဆီရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေး၊ ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ…လာပါ၊ ဦးလေးနဲ့ ကစားကြမယ်။ ဦးလေးက တော်တော်ကြမ်းတယ်နော်”

ထို့နောက် သူ၏ သံမဏိလက်သည် ယာဉ်မောင်းခန်းပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ထိုးဖောက်လာသည်။

“အား”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ကြောက်ရွံ့စွာ နောက်သို့ ယိုင်ထိုးသွားပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ပွင့်လိုက်စမ်း”

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူက ဟိန်းဟောက်ပြီး လက်သီးကို ရှေ့သို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သံမဏိအကာအရံများသည်

မွန်းစတားများကိုသာ တားဆီးနိုင်ပြီး၊ ဤပြတင်းမှန်က တစ်စက္ကန့်မျှပင် ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ထားသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ဖျားများသည် မှန်နှင့် ထိတွေ့သည့်အချိန်၌ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

“…ဟမ်”

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ၏ မျက်လုံးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသည်။

သူမျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ မှန်ကွဲသံတစ်ခုက မထွက်ပေါ်လာပေ၊၊

ချန်ဆီရွှမ်သည် တုန်ယင်နေသော လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချလိုက်ရင်း၊ မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို တွေ့ရလျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက်—သူမ၏ နောက်တွင်—ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူအိုကြီး… ရှင် ဘယ်လောက်ကြမ်းလဲ”

ချန်ဆီရွှမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဝမ်းသာမှုဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

ရထားတွဲလမ်းကြောင်းတွင် ရပ်နေသူသည် မျက်လုံးများက ထူးဆန်းစွာ တောက်ပလျက်၊ လေမတိုက်သော်လည်း ဆံပင်များသည် လှိုင်းထလျက်ရှိကာ၊ လွှမ်းမိုးနိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအော်ရာများ ထွက်ပေါ်နေသည်၊၊

ထိုသူသည် ကီကီ မှလွဲ၍ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း၊၊

“မင်း… မင်း…”

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူ၏ မျက်ဆံများ အပ်ချည်ဆံအရွယ်သို့ ကျုံ့သွားသည်။

သူသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်ရုံမျှမက၊ သူ၏ အသံနှင့် အသက်ရှူသံတို့ပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊၊

ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းရည်တစ်ခု…

တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီအတွင်း၊ သူ၏ နှလုံးထဲသို့ သဘာဝကျသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်၊၊

ဘန်းးး

ကီကီသည် သူမ၏ လက်ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူသည် ရုတ်တရက် အမြှောက်ကျည်ဆန်တစ်ခုလို ပစ်ထုတ်ခံရပြီး၊ အနားကပ်လာသော စစ်သုံးဂျစ်ကားတစ်စီးကို တိုက်မိသွားသည်။

ခရက်ရှ်

ထိုအား၏ ပြင်းထန်မှုသည် ဂျစ်ကားကို C-ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပုံပျက်သွားစေပြီး၊ တာယာများ ပေါက်ကွဲသွားကာ၊ ယာဉ်တစ်စီးလုံး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

“ကီကီ”

ချန်ဆီရွှမ် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

“အစ်မချန်၊ မြန်မြန်လုပ်”

ကီကီ၏ မျက်နှာသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး၊ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းဖြူများသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ထက်မြက်နေသည်။ သူမ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ရထားတွဲ နံပါတ် ၁ သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်၊၊

“လင်းရှန်ကို ကယ်လိုက်”

“ကောင်းပြီ”

ကီကီ၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုသည် ချန်ဆီရွှမ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြန်လည်နိုးကြားစေခဲ့သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်အသစ်ဖြင့် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရထားတွဲ နံပါတ် ၁ သို့ အပြေးသွားသည်။

ကီကီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာရထားပေါ်သို့ တက်လာနေသော ဓားပြများကို တွေ့ရလျှင် လက်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

“စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ”

ဓားပြများ လုယက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊

ရထားအလယ်ဗဟိုမှ တိုက်ခတ်လာသော လေမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှော့ခ်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဘန်းးး

အနီးအနားရှိ ဓားပြများ၊ ကုန်တွဲပေါ်ရှိ ဓားပြများ၊ အနီးအနားတွင် ရပ်ထားသော ယာဉ်များပင် အားလုံး လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားသည်၊၊

ရှော့ခ်လှိုင်းသည် နှင်းမှုန်များကို လွင့်ပျံစေကာ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

“အား”

“အို—”

“ဒါ ဘာကြီးလဲ”

အော်သံများနှင့် ညည်းညူသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရထားရှေ့ဘက်အနီးတွင်၊ ပုံပျက်သွားသော ကားများသည် နှင်းဖုံးနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောကျသွားသည်။ မီးလျှံများထဲတွင် မုတ်ဆိတ်နှင့်လူသည် ထိတ်လန့်စွာ ထရပ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်၊၊

သူ၏ သတ္တုရောင်အရေပြားသည် ယခုအခါ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အသားနှင့် အရိုးများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ စီးကျနေသော သွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း၊ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“သေစမ်း… သူမက ရူးနေတာပဲ…”

“ဘော့စ်၊ အဲဒီမိန်းကလေးက တကယ်အားကောင်းတယ်”

“ချီးပဲ… သူမက စွမ်းအားရှင်ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ… တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီရထားက ပိတ်မိနေတာ—အချိန်ကြာရင် ငါတို့ ဖွင့်ပြီး ဆုလာဘ်ကို စားသုံးလို့ရမှာပဲ”

“ဟုတ်ပေမယ့်—ခဏလောက်—ဟာ ဖာခ့်”

ဖြန်းးး

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားကို ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းဘယ်သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလဲ”

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူ့နောက်ကျောရှိ ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ဘော့စ်… အဲဒီမှာ—မွန်းစတားတစ်ကောင်”

ဂွီးးးးးး—

ထိတ်လန့်ဖွယ် အသံတစ်သံသည် လေထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မြေပြင်နှင့် နှင်းများကို တုန်ခါစေသည်။

မုတ်ဆိတ်နှင့်လူသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုကို ခံစားရသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

သို့သော် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိရှိမီ၊ ကြီးမားသော အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု သူ့အပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင်—သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြားလူဒါဇင်ကျော်နှင့်အတူ သွေးနှင့် အူသိမ်အူမများ ပြန့်ကျဲသွားသည်၊၊

အနန္တ ရထားပေါ်တွင်—

လို့ရှားရှား နှင့် တာလို့သည် အသက်ရှူဖို့ အနည်းငယ်သာ အချိန်ရသွားနောက် ကီကီ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊၊

“တာလို့၊ ရှားရှား…ပြတင်းပေါက်တွေကို အခုချက်ချင်း ပိတ်လိုက်”

သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ—

ဘန်းးးး ချွမ်

ထိတ်လန့်ဖွယ် အသံတစ်သံ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထို့နောက်—ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲယူသွားသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် အသံတစ်သံ။

“အား”

“ပြေးကြ”

“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ”

“အပေါ်ကို ကြည့်စမ်း… ကောင်းကင်မှာ ရှိတယ်”

ရှားရှား အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်—

ရထားပေါ်တွင် ကြီးမားသောအရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူမ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။

“အဲဒါ… ဘာကြီးလဲ”

ကီကီ၏ အသံက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆူးတောင်တွေ”

All Chapters