မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်ငါးကြီး

“အား—”

အနန္တရထားတစ်ခုလုံးကို အားပြင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်သည့် စွမ်းအားကြောင့် ရထားသည် ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးသွားသည်။ ရထားခေါင်မိုးနှင့် ဘေးနံရံများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုက ရိုက်ခတ်လာကာ ဆွဲယူခြင်းနှင့် ခြစ်မိသံများ နားထဲထိဖောက်ဝင်လာသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်ထုအတွင်း လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏စိတ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လုံးဝဗလာဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက်—

မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသော ရထားမီးများက သူမကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။

လင်းရှန်…လင်းရှန်…

ငါ လင်းရှန်ကို ကယ်တင်ရမယ်၊၊

သူမသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ထလိုက်ပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသော မီးများကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အလျင်စလိုတွေးတောနေသည်။

“အတိုတစ်ချက်၊ အရှည်တစ်ချက်—A.”

“အရှည်နှစ်ချက်—M.”

“အရှည်နှစ်ချက်၊ အတိုသုံးချက်—၇”

“AM7… AM7… ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့လာပြီး နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်လာသည်။ ရုတ်တရက် ဆိုဖာပေါ်ရှိ ရေဒီယိုကို တွေ့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“AM07—ဒါက ရေဒီယိုလှိုင်းနံပါတ်ပဲ! နားလည်ပြီ”

သူမထလိုက်သည်နှင့်—

ဝုန်းးးး

ရထားဘေးဘက်တစ်လျှောက် ဧရာမဆူးအစွယ်တစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ခြစ်မိလိုက်သည်၊၊ အနန္တရထားတစ်ခုလုံး လှုပ်ယိမ်းကာ လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံလဲကျသွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ ထပ်မံထလိုက်ပြီး ရေဒီယိုဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။

သူမသည် ရေဒီယိုလှိုင်းကို AM07 သို့ လျင်မြန်စွာ ချိန်ညှိလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အခြားရထားတွဲတစ်ခုအတွင်း—

လင်းရှန်သည် ရေဒီယိုရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာထားတင်းမာနေသည်။

သူသည် AM07 လှိုင်းကို ချိန်ညှိပြီးသား ဖြစ်ပြီး ချန်ဆီရွှမ် လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် သူစောင့်ဆိုင်းနေရသည်မှာ အချိန်ကြာရှည်လွန်းနေပြီး ဘာမှမဖြစ်ပေါ်သေးပေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ…ငါခန့်မှန်းတာ မှားသွားတာလား”

“မဟုတ်ဘူး… ဒါက သဘာဝကျတယ်…”

သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။

သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် ရထားတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါနေသည်ကို ခံစားမိသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် သူရှိနေသော အခန်းသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားပေ။

၁၅၄၂ အမှောင်ရေဒီယို… ဘာကြောင့် ဒါကို ကြုံတွေ့ရတာလဲ….

သူသည် ကျန်းယွမ်၏ စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရလိုက်သည်—

“ဒီအရာကို သတိထားပါ။ ဒါက လူတွေဆီက အချက်ပြမှုတွေကိုသာ လက်ခံတာမဟုတ်ဘူး…”

လင်းရှန်၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟုတ်ပြီ… ထူးဆန်းသော အနီရောင်ပဲစေ့—ဒါက အမှောင်ရေဒီယိုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ၊၊

သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် ယခင်က ရေဒီယိုတွင် ထူးဆန်းသော အနီရောင်ပဲစေ့ကို တပ်ဆင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသို့ဖြင့်ပင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်လှိုင်းနံပါတ်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်… သူထိုပဲစေ့ကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီမဟုတ်လား၊၊

အသက်ရှူသံကို ထိန်းထားရင်း လင်းရှန်သည် အလျင်စလို ရှာဖွေလိုက်သည်၊၊

“ငါ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်… ဒီမှာပဲ ရှိရမယ်”

သို့သော် ဤထူးဆန်းသော လှိုင်းနံပါတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုပဲစေ့အကြောင်း လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

“ဆိုဖာပေါ်မှာ မရှိဘူး…”

“ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာရော”

နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်လာရင်း လင်းရှန်သည် မီးကိုဖွင့်ကာ တစ်လက်မခြားစီ ရှာဖွေတော့သည်။

သွေးနီရောင်ပဲစေ့လေးသည် ထင်ရှားစွာ တွေ့ရလွယ်ကူသင့်သည်။

“ဘယ်မှာလဲ”

သူရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် သူ၏အမြင်အာရုံသည် ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့သွားသည်—

သူ့ရှေ့တွင် ဖြူဖျော့ပြီး တစ္ဆေနှင့်တူသော ခြေထောက်တစ်စုံ ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်—

ထိုနေရာ၌ အတွင်းခံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဦးခေါင်းမရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

“ဖယ်စမ်း”

လင်းရှန်က သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ယိမ်းထိုးသွားသည်။

သို့သော်—လင်းရှန်၏လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏အကြည့်များသည် သူမ၏ နီရဲသောအဝတ်အစားများ၊ အတွင်းခံဝတ်စုံနှင့်…

အခန်း၏ထောင့်တွင် ရှိသော ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ဦးခေါင်းဆီသို့ လှည့်လည်သွားသည်။

အချိန်အတန်ကြာ ရပ်နေပြီးနောက် လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်—

“မင်းက ဘာလို့ တစ်ကိုယ်လုံး အနီရောင်ဝတ်ထားတာလဲ”

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်—

သရဲမ၏ မျက်နှာသည် ပုံပျက်သွားသည်။

သူမ၏ ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ဦးခေါင်းသည် ရုတ်တရက် သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာပြီး ပါးစပ်ဟကာ အစွယ်များ ပြူးထွက်လာသည်၊၊

ဖန်းး

လင်းရှန်သည် လေထဲတွင် ထိုဦးခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ… ငါနားလည်ပြီ…”

“ဒါကြောင့် ပဲစေ့လှိမ့်နေတဲ့အသံကို ငါ တစ်ချိန်လုံးကြားနေရတာ”

“ဒါက မင်းကိုး”

သရဲမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်�၊၊

ရုတ်တရက် ရထားမီးများ ပြင်းထန်စွာ ပိတ်လိုက်၊ဖွင့်လိုက် ဖြစ်လာသည်၊၊

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။ သူ၏လက်နှစ်ဖက်သည် ထိုဦးခေါင်းကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်—သူညှစ်ချေလိုက်သည်။

ခရက်..

ဦးခေါင်းသည် ကွဲအက်သွားသည်။

သွေးနီရောင် အခိုးအငွေ့တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖရိုဖရဲလှည့်ပတ်နေရင်း လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားသည်။

လင်းရှန်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ မူးဝေသွားသည်။

သူပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ—

သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် သွေးနီရောင်ပဲစေ့တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

ထူးဆန်းသော သွေးအဆီနှစ် ပဲစေ့…

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်လာသည်။

“သူတို့က ငါ့ကို ငါ့ရဲ့ရထားထဲမှာ ပိတ်လှောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ ငါ့ဓားနဲ့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်တယ်၊ အခုတော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို သုံးပြီး သရဲတဖြစ်လာပြီး ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြံထားသေးတယ်”

“ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသက်သက်ပဲ…”

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လင်းရှန်သည် ရေဒီယိုကို ဆွဲယူပြီး အနီရောင်ပဲစေ့ကို တပ်ဆင်လိုက်သည်�၊၊

ထိုအခါတွင်

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာသည် ပြိုကျသွားသည်။

ဘန်းး

ရထားတစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါစေသော ထိခိုက်မှုကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန် တစ်ကိုယ်လုံးယိမ်းထိုးသွားပြီး နားထဲတွင် လေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လင်းရှန်”

သူတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ့ဆီသို့ ရောက်လာပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနန္တရထားသည် လုံးဝလဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဆရာမချန် သတိထား”

လင်းရှန်သည် သူမကို အလိုလျောက် ကာကွယ်လိုက်သည်၊၊

အနန္တရထားသည် မွန်းစတားတစ်ကောင်က ဝါးမျိုလိုက်သည်အလားပင်၊၊

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင်—

နားထဲထိဖောက်ဝင်လာသော စူးရှသောအော်သံ။

အသက်ရှူကြပ်စေသော ဖိအား။

အသက်ရှူကြပ်စေသော အိပ်မက်ဆိုး။

ထိုအသံသည် သူတို့၏ဦးခေါင်းခွံအတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး နားစည်များကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေသည်—

အဆုံးတွင်—

ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဒါ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေရင်း ထထိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် သူမကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ယာဉ်မောင်းခန်းထဲသို့ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်—

ရထားလမ်းတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်။

လမ်းကြောင်းနှစ်ဖက်တစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲရာများ ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင်…

ရထားလမ်းများ လုံးဝပျက်စီးသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် သူတို့၏အရေပြားကို ထိတ်လန့်စေသည်။

“လင်းရှန်—ကြည့်ဦး”

ချန်ဆီရွှမ်သည် လက်ညှိုးထိုးပြီး သူမ၏အသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှေ့တွင်…

တောင်ကြားအထက်တွင် လှည့်ပတ်နေသော—

ကျွန်းတစ်ကျွန်းစာအရွယ်ရှိသော ဧရာမဂျယ်လီဖစ်ငါးကြီးသည် ညအမှောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ လွင့်မျောနေသည်၊၊

ထိုအရာသည် အိပ်မက်ဆိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အရာနှင့်တူသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူယာ တင်းမာသွားသည်၊၊

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာသည်… သူ အမှောင်မြူထဲတွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကောင်းကင်၌ လွင့်မျောနေသော ဧရာမအလောင်းနှင့် ရာနှုန်းပြည့် တူညီလှသည်၊၊

ဤမမှန်းဆနိုင်သော အမှောင်ညအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်သတ္တဝါများ မည်မျှပုန်းအောင်းနေသေးသနည်း၊၊

လို့ရှားရှား၊ တာလို့နှင့် ကီကီတို့သည် ရထားတွဲအမှတ် ၁ ထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်လာသည်။

“အစ်ကိုလင်း… အား”

ရှားရှားသည် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကောင်းကင်ထဲရှိ မွန်းစတားကြီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော လို့ဟွာပင်လျှင် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။

ကီကီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး မျက်လုံးများ အံ့သြထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“Atmospheric Micaလားဟ…”

ထိုအရာသည် ‌ဟော်ရာဝတ္ထုများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အရာနှင့် အတိအကျတူနေသည်။

ရှားရှား တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

“ဒါကို… ဘယ်လိုသတ်ရမှာလဲ”

လင်းရှန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပျက်စီးမှုများကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်လာသည်၊၊

“ဒါကြီးက ငါတို့ကို မမျိုချလိုက်တာ ကံကောင်းတယ်လို့တောင် ပြောရမယ်”

လူတိုင်းသည် ထိုဧရာမသတ္တဝါသည် ညအမှောင်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မျောပါသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့မသိလိုက်ရပဲ အသက်ရှူသံများကို ထိန်းထားမိကြသည်။

အဆုံးတွင် သူတို့အားလုံး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

“ထွက်သွားပြီ…”

“အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်…”

ချန်ဆီရွှမ်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှားရှားသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုလင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ! ဘယ်ကိုရောက်သွားတာလဲ၊ ပြီးတော့ ကီကီ—နင်သတိလစ်နေရင်း ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတယ်၊ ငါတို့ သေလောက်အောင် ကြောက်နေခဲ့ရတယ်”

လင်းရှန်သည် ကီကီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဒါက ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုပဲ”

လင်းရှန်က ပြောသည်။

“အရင်ဆုံး ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရအောင်”

သူသည် တာ့လိုဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

“တာလို့၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့—ရထားရဲ့ ပျက်စီးမှုတွေကို စစ်ဆေးပြီး လမ်းကြောင်းတွေကို ပြန်ပြင်လို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်”

သူသည် ကီကီဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”

ကီကီသည် သူမ၏ခါးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်တင်ထားလိုက်သည်။

“ရထားခေါင်းဆောင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်”

လင်းရှန်သည် သူမကို စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်သည်—သူမ၏အပြုအမူသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲနေသည်။

“အင်း”

လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒရုန်းကိုသုံးပြီး အနီးတစ်ဝိုက်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်”

“ရှားရှား၊ သတိထားစောင့်ကြည့်ထားပါ”

“ပြီးတော့ ကျွန်မရော”

ချန်ဆီရွှမ်က မေးသည်။

လင်းရှန်သည် သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သတိပြုမိသည်။

“အနားယူလိုက်။ လမ်းကြောင်းတွေပြင်ပြီးတာနဲ့ မင်းက တာ့လိုတောင်တောင်ပိုင်းလမ်းကြောင်းကနေ မောင်းရလိမ့်မယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ တစ်ခုခုချက်ပြုတ်လိုက်မယ်။ ကီကီ နိုးလာခါစဆိုတော့ အစားအသောက်လိုမယ်”

ကီကီက ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲဒီအရာကြီးက ရှေ့မှာ ဆက်လှည့်နေမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား”

လင်းရှန်သည် ခဏရပ်တန့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ။ အာရုဏ် မတက်မချင်း အနားယူထားကြမယ်”