နားလည်မှုလွဲခြင်း

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ချန်ယင်းယင်း၏အိမ်နှင့် အတော်လေးနီးသော နေရာတစ်ခုကိုရှာကာ သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး သူ၏အစ်ကိုကြီးထံသို့ ဦးစွာဖုန်းခေါ်ဆိုရန် စီစဉ်လိုက်၏။ ဖုန်းခေါ်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ အဘိုးကြီးတစ်ဦးက သူ၏ခွန်အားကို လာရောက်စမ်းသပ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအဘိုးကြီးကို မသတ်မိစေဖို့ သတိထားရန် ပြောကြားလိုခြင်းပင်။

ဖုန်းလိုင်းသည် လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်မိသွား၏။

"ဟယ်လို။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်ပါ။"

"သြော်၊ ရှင်းဟွေ့။"

သူ၏ညီငယ်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ မူလက အနည်းငယ်အေးစက်နေသော အသံသည် နူးညံ့သွား၏။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"အဲ့ဒါ... ကျွန်တော်ပြောချင်တာက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခွန်အားကို လာစမ်းလောက်တယ်။ သူ့ကိုမသတ်မိအောင် သတိထားပါ၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ကျွန်တော်တို့ဦးလေးရဲ့ ဆရာပဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားဆုံးပြီးနောက်တွင် တစ်ဖက်ဖုန်းလိုင်းမှ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဟယ်လို။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အနည်းငယ်နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "ဟယ်လို။" ဟု ထပ်ပြောလိုက်၏။

"သိပြီ။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရဲရှင်းချန်၏ အသံသည် ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းအကြောင်းကြားတာ နောက်ကျသွားပြီ၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီး မြေပေါ်မှာ လဲနေပြီ။"

တစ်ဖက်တွင် ရဲရှင်းချန်သည် ဖုန်းပြောနေစဉ် သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေ၏။ ဤအဘိုးကြီးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ နဂါးဘုရင်ကြီး လုံအောက်ထျန်းပင် ဖြစ်၏။

ယနေ့တွင် သူ၏အစ်ကိုကြီးမှာ အလွန်အားကောင်းသည်ဟု ရဲရှင်းဟွေ့ထံမှ ကြားသိပြီးနောက် သူသည် လေယာဉ်တစ်တန် ၊ဘတ်စ်ကားတစ်တန်ဖြင့် ကူယန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းတူးရန် ပြင်ဆင်နေသော ရဲရှင်းချန်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။

အဘိုးကြီးသည် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခဲ့သည်။ သူက "ဒီအဘိုးကြီးကို မင်းရဲ့ခွန်အားကို ပြခွင့်ပေး..." ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ 'ထို့နောက်' ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။

ရဲရှင်းချန်သည်လည်း သူ၏ရှေ့မှ အဘိုးကြီးမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်သောကြောင့် သူ၏အစွမ်းအကုန်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ရှင်းချန်သိုင်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် အလင်းတန်းအများအပြားသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားသော လုံအောက်ထျန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်လဲကျသွားစေခဲ့၏။

လုံအောက်ထျန်းသည် ရဲရှင်းချန်၏ ခွန်အားကို အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး စမ်းသပ်မှုဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အစွမ်းအကုန်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ အမှန်မှာ သူ၏ခွန်အားတစ်ဝက်ပင် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ရဲရှင်းချန်သည် ဤမျှပြတ်သားပြီး သေစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟုပင်။ အကယ်၍သာ လုံအောက်ထျန်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံများစွာမရှိဘဲ သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်အချို့ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပါက သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားလောက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံအောက်ထျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေ၏။

"ဒီခေတ်လူငယ်တွေ။ တိုက်ခိုက်ရေးကိုယ်ကျင့်တရား လုံးဝမရှိဘူး။ ဘာလို့များ အစကတည်းက အပြင်းဆုံးတိုက်ကွက်တွေ သုံးရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဖလက်ရှ် စီဒီတောင် မပြည့်သေးဘူး။"

ဤအဘိုးကြီးသည် သူ၏ဦးလေး၏ ဆရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ ရဲရှင်းချန်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ့ကိုကုသပေးခဲ့သည်။

လုံအောက်ထျန်းကို ကုသပေးနေစဉ်တွင် သူသည် တစ်ဖက်ဖုန်းလိုင်းမှ ရဲရှင်းဟွေ့အား "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါရှိနေတာပဲ၊ ဒီအဘိုးကြီးကိုတော့ မသေစေရဘူး။" ဟု ဆို၏။

ရဲရှင်းချန်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချနိုင်သွားသည်။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။"

"တခြားကိစ္စရှိသေးလား။"

ရဲရှင်းချန်က မေးလိုက်၏။

"သိပ်မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါက အဓိကပဲ။"

"ဪ။ ဒါဆို အမြန်ဆုံးပြန်လာခဲ့၊ ငါမင်းကို ပြောစရာရှိတယ်။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲရှင်းချန်က ပြောစရာရှိနေခြင်းပင်။

"ဟင်။ ဘာများလဲ။"

ရဲရှင်းဟွေ့က မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြန်လာရင် သိလိမ့်မယ်၊ သတင်းကောင်းပဲ။"

ဤနောက်ဆုံးစကားကို ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် ဖုန်းချလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဖုန်းလိုင်းမအားသော အသံကိုနားထောင်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်ကာ "ငါ့အစ်ကိုကြီးက ငါ့ရဲ့ ပိတ်နေတဲ့ မယ်ရီဒီယန်တွေကိုများ ဖွင့်ပေးနိုင်လို့လား။" ဟု တွေးနေမိသည်။

….

ကျွန်ုပ်တို့၏အကြည့်ကို ယခု ရဲဖန်ထံသို့ ပြောင်းကြစို့။

ရဲဖန်သည် သတိလစ်နေသော ချန်ရွှယ့်ကို သူမ၏အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ချန်ရွှယ့်၏အိမ်တွင် မည်သူမျှမရှိသောကြောင့် ရဲဖန်သည် ချန်ရွှယ့်၏အိတ်ထဲမှ သော့ကိုအသုံးပြု၍ သူမ၏တိုက်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်ကာ သူမကို သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့၏။ ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရဲဖန်သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် လူနေရပ်ကွက်အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာသည်နှင့် ရဲဖန်သည် သူ၏ဦးခေါင်းအထက်မှ စောင့်ကြည့်ခြင်းခံနေရသော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့၏။ သူသည် အမှတ်မထင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ဘုရင်ဖြူတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ငှက်ဦးခေါင်းသည် သူ၏ဘက်သို့ ရံဖန်ရံခါ ကြည့်နေသည်။

"ဒါ ရှင်းဟွေ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လား။ တော်တော်လေး အသိဉာဏ်ရှိတာပဲ။"

ရဲဖန်သည် ဘုရင်ဖြူ၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ချန်သောသော၏ ကားကို ကြွရွစွာမောင်းနှင်ကာ သူ၏လျှပ်စစ်စက်ဘီးကိုပြန်ယူရန် ယခင်ဗီလာရပ်ကွက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဗီလာရပ်ကွက်အနီးသို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် ရဲကားအချို့သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားပြီးဖြစ်၏။ ရဲကားများရောက်နေရခြင်းအကြောင်းမှာ ရဲဖန်က မထွက်ခွာမီကပင် ရဲကိုဖုန်းခေါ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။

ရဲဖန်သည် ယခုအခါ ဥပဒေလိုက်နာသော နိုင်ငံသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုလူယုတ်မာနှစ်ဦးအတွက်မူ သူသည် ရဲကိုသာ တိုင်ကြားနိုင်ခဲ့၏။

လူယုတ်မာနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံခဲ့ရပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်သေအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော ကင်မရာများကိုလည်း ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရဲဖန်သည် ကားကို နေရာလွတ်တွေ့သည့်နေရာတွင် ရပ်နားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏လျှပ်စစ်စက်ဘီးကိုစီးကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

"ဒီလောက်နောက်ကျနေမှတော့ ဈေးဝယ်လို့မရတော့ဘူး၊ ပါဆယ်ပဲ မှာစားရတော့မှာပဲ။"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ယင်းယင်းသည် အိမ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီးဖြစ်၏။ ရဲဖန် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ္ထ္ခချန်ယင်းယင်းသည် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"ရဲဖန်၊ ရှင်ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။"

ရဲဖန်က ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရှင်းပြတော့မည်အပြုတွင် မပိတ်ထားသောတံခါးသည် အပြင်ဘက်မှ ဖွင့်ခြင်းခံလိုက်ရ၏။ ချက်ချင်းပင် ချန်ရွှယ့်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ ဝင်ရောက်လာသော ချန်ရွှယ့်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးဖြင့်လွှဲရိုက်လိုက်ရာ သူ၏ပစ်မှတ်မှာ ရဲဖန်၏ မျက်နှာဖြစ်၏။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်သွားပြီး သူသည် ချန်ရွှယ့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ချန်ယင်းယင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရှိပေ။

လက်ကောက်ဝတ်အဖမ်းခံရသော ချန်ရွှယ့်၏ မူလကဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နာကျင်ဝမ်းနည်းဟန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မျက်ရည်စက်ကြီးများသည် သူမ၏မျက်လုံးများမှ လိမ့်ဆင်းလာ၏။ ချန်ရွှယ့် ငိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲဖန်သည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ရဲဖန်၏ ထိန်းချုပ်ထားသောလက်မရှိတော့သည်နှင့် ချန်ရွှယ့်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ချန်ယင်းယင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်ကာ ငိုယိုရင်း ထိုနေ့ကအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ပြောပြတော့သည်။ သူမပြန်လည်ပြောပြသည်မှာ သူမစိတ်ကူးပုံဖော်ထားသော အရာများပင်။ အကြောင်းအရာမှာ ရဲဖန်သည် တိရစ္ဆာန်ထက်ဆိုးသည်၊ ရဲဖန်သည် တိရစ္ဆာန်လောက်ပင်မကောင်း၊ ရဲဖန်က သူမကိုမူးယစ်ဆေးခတ်ပြီး မုဒိမ်းကျင့်ရန် ကြိုးစားသည် စသည်တို့ပင်။

ရဲဖန်သည် နားထောင်ရင်း သူ၏နဖူးပေါ်တွင် အမည်းရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပေါ်လာ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘုရင်ဖြူ၏ အကြောင်းကြားမှုဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း ချန်ယင်းယင်း၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရဲရှင်းဟွေ့သည် နားလည်မှုလွဲခြင်းကို ဖြေရှင်းရန် သက်သေကို ချက်ချင်းမထုတ်ပြဘဲ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

ချန်ရွှယ့်၏ ပြောဆိုချက်အပေါ်တွင် ချန်ယင်းယင်းသည် အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ချန်ရွှယ့်က

"အစ်မ၊ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့အပျိုစင်ဘဝကိုသုံးပြီး ရဲဖန်ကို အကွက်ဆင် အသရေဖျက်မယ်လို့ အစ်မထင်နေတာလား။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချန်ယင်းယင်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ချန်ရွှယ့်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ခေါင်းမာသော်လည်း ချန်ယင်းယင်းသည် သူမက ရဲဖန်ကို ဤသို့သောနည်းဖြင့် အသရေဖျက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သည်။ ပြီးတော့ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရွှယ့်၏ မျက်ရည်များနှင့် နာကျင်ဝမ်းနည်းမှုတို့မှာ ဟန်ဆောင်နေပုံမရပေ။

ဘေးမှ ဇာတ်လမ်းကိုကြည့်နေသော ရဲရှင်းဟွေ့သည် အနည်းငယ် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"သက်ပြင်းချမိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ မြို့ပြဝတ္ထုတွေထဲမှာ မိန်းမတွေက ပြဿနာတွေကိုစဉ်းစားဖို့ သူတို့ဦးနှောက်ကို ဘယ်တော့မှမသုံးကြဘူး။"

"ဒါမှမဟုတ် ဒီဇာတ်လမ်းက ငါ့ဦးလေးကို နားလည်မှုလွဲပြီး ထွက်သွားစေဖို့၊ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းက မိန်းမက ယောကျ်ားကိုလိုက်တဲ့ပုံစံ ပြောင်းသွားဖို့များလား..."

ဇာတ်လမ်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရဲရှင်းဟွေ့သည် အရေးမကြီးဟု ခံစားမိသည်။ သူယခုစဉ်းစားနေသည်မှာ ချန်ယင်းယင်းကို ရဲဖန်အား အမြန်ဆုံးရိုက်စေပြီးနောက် သူအချက်ပြမှုအချို့ကို ရရှိနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် အတော်လေးဆင်တူသော ရိုက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။ မှန်ပါသည်၊ ချန်ယင်းယင်းက ရဲဖန်ကို ရိုက်လိုက်ခြင်းပင်။ ထိုမျှသာမက ချန်ယင်းယင်းသည် သူမဝတ်ဆင်ထားသော အလွန်လှပသော လက်ကောက်တစ်ကွင်းကိုလည်း ချွတ်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤလက်ကောက်မှာ ပုံဆောင်ခဲပုတီးစေ့တစ်တွဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ပုံဆောင်ခဲပုတီးစေ့တစ်ခုစီအတွင်း၌ ရွှေရောင်အကြေးခွံတစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး အလွန်လှပ၏။

ဤလက်ကောက်ကို သူမအား ရဲဖန်က ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အချစ်၏အမှတ်အသားသဖွယ်ဖြစ်သော လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ယင်းယင်း မည်မျှစိတ်ပျက်နေသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပြတင်းပေါက်သို့ရောက်လာပြီး ပစ်ထုတ်လိုက်သောလက်ကောက်မှာ အမှိုက်ပုံးတစ်ခုထဲသို့ တိကျစွာကျသွားသည်ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရပြီး အမှိုက်ကားမှာလည်း တိုက်ဆိုင်စွာပင် အမှိုက်ပုံးထဲမှ အမှိုက်များကို စုဆောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"သက်ပြင်းချမိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ။ သိပ်စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ကြနဲ့။ အမှန်တရားပေါ်လာတဲ့အခါ အမှိုက်ပုံထဲပြန်ရှာရတာ အရမ်းနံမှာ။"

အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ မှားမတွက်မိပါက ရဲဖန်ထွက်သွားပြီးနောက် အမှန်တရားပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် နောင်တရနေသော ချန်ယင်းယင်းသည် ရဲဖန်ကို အသည်းအသန်ရှာဖွေမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုမတွေ့သောအခါ သူမသည် အမှိုက်ပုံထဲတွင် အသည်းအသန် ရှာဖွေလိမ့်မည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ အတွင်းစိတ်က သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် တီဗီလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှတစ်ဖန် ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ တီဗီလေးကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူရှေ့ထွက်ရန်၊ ကြွားဝါရန်နှင့် သူ၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်၏ ခက်ခဲသောဆက်ဆံရေးကို ကယ်တင်ရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

×××××××××