မောင်လေးရဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှင့်ကိုတွေ့ပြီ
Vol. 10 Ch. 137
“အိုး၊ ဝိုး... ဒီမျက်နှာသာပေးစွမ်းရည်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ။”
ချက်ချင်းပင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် လူငယ်အား
“အစ်ကို၊ ငါ့ကိုနောက်တစ်ခါ မျက်နှာသာနည်းနည်းပေးပါ၊ မင်းရဲစခန်းကိုသွားပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။”
ရဲရှင်းဟွေ့ ထိုသို့ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ လူငယ်သည် ပြတ်သားစွာခေါင်းခါလိုက်သည်။
စမ်းသပ်မှုနှစ်ကြိမ်သာဖြစ်သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် မျက်နှာသာပေးစွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။
သူခန့်မှန်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်နှလုံးသည် အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်နေခြင်း သို့မဟုတ် ရုန်းကန်နေသရွေ့ မျက်နှာသာပေးစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းနိုင်သည်။
သို့သော် အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသည် တစ်စုံတစ်ခုအပေါ်တွင် ပြတ်သားနေပါက မျက်နှာသာပေးစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လူငယ်သည် ကြော်ငြာငယ်များကပ်ခြင်းမှာ မှားယွင်းပြီး ဥပဒေနှင့်မညီကြောင်းသိသည်၊ ထို့ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကိုမျက်နှာသာအချို့တောင်းသောအခါ သူပေးခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကိုအဖမ်းခံစေရန် မျက်နှာသာတောင်းသည်၊ အဖမ်းခံခြင်းမှာ လူငယ်က သေချာပေါက်မလုပ်မည့်အရာဖြစ်ရာ... ဒုတိယအကြိမ်တွင် ၎င်းမှာမအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
......
တစ်ဖက်တွင်။
လုံအောက်ထျန်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော ရဲရှင်းချန်နှင့် ရဲဖန်တို့သည် ဆေးရုံအပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာကြသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ချီနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးထားတာကြောင့် သူသဘက်ခါလောက်ဆို ဆေးရုံကဆင်းနိုင်သင့်ပြီ။”
ရဲရှင်းချန်က သူ့ဘေးရှိ ရဲဖန်အား ဆို၏။
“ဟားဟား။ ဟုတ်တယ်။ ပြောရရင် ရှင်းချန်၊ မင်းက တကယ်ပဲ လှည့်ကွက်တွေအများကြီးရှိတာပဲ၊ ဘယ်ကသင်ခဲ့တာလဲ။”
ရဲဖန်၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းချန်သည် ခဏတာစဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။
“အဲ့ဒါက မှောင်မိုက်ပြီး လေထန်တဲ့ညတစ်ညမှာ၊ ကျွန်တော် လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်းလျှောက်နေတုန်း ရုတ်တရက် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ တာအိုရသေ့အိုကြီးတစ်ပါးကို ထရပ်ကားတစ်စီးက ဝင်တိုက်ပြီး လွင့်ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်က စိတ်ကောင်းရှိတော့ သူ့ကိုကယ်ဖို့သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ တာအိုရသေ့အိုကြီးက သေခါနီးနေပြီ။ သူမသေခင်မှာ သူက သူ့ရဲ့စွမ်းရည်အားလုံးကို ကျွန်တော်လို ရေစက်ပါတဲ့လူတစ်ယောက်ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာ။”
ရဲဖန်မှာမူ ဆွံ့အသွားသည်။
“ဟေး၊ ဟေး။ မင်းမပြောချင်ရင် မပြောချင်ဘူးလို့ပြောလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်သိသာတဲ့ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းအဖြေမျိုးပေးရတာလဲ။”
“ခဏ... ဘာလို့ ဒီဇာတ်လမ်းက ဒီလောက်ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ဒါကို ရဲရှင်းဟွေ့က အရင်ကပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက စကားလုံးတစ်လုံးတောင်မပြောင်းဘူးလား။”
“ကျွန်တော်ပြောင်းခဲ့တယ်။ အဆုံးသတ်က မတူဘူး။”
ရဲဖန်သည် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ပို၍ပင်ဆွံ့အသွား၏။
“ငါ့ရဲ့တူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုမိစ္ဆာတွေ၊ နတ်ဆိုးတွေလဲ။”
ထိုအချိန်မှာပင် ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရဲရှင်းချန်နှင့် ရဲဖန်တို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
သူမ ရဲရှင်းချန်၏ ရှေ့သို့ရောက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက်ခလုတ်တိုက်လဲကျကာ ရဲရှင်းချန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွား၏။
အမျိုးသမီးလျှောက်လာသောအခါ ရဲရှင်းချန်သည် သူ့ကိုအလွန်မသက်မသာဖြစ်စေသော ရေမွှေးရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးနီးကပ်လာသည်နှင့် ရေမွှေးရနံ့ကြောင့် ရဲရှင်းချန်သည် အလိုအလျောက်ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။
သူ့ဘေးရှိ ရဲဖန်မှာမူ သူသည်လည်း သူမကိုထူပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
ထိုသို့ဖြင့် ရင်သားကြီးသော အစ်မကြီးတစ်ဦးသည် တိုက်ရိုက်ခလုတ်တိုက်လဲကျသွားသည်။
“အ..”
အမျိုးသမီးသည် “အ” ဟူသောအသံပြုပြီးနောက် သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ရဲရှင်းချန်အား မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
သူမ ရဲရှင်းချန်၏ မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသည်လည်း ကြောင်သွားသည်။
“မောင်လေးရဲ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်ကိုတွေ့ပြီ။”
အမျိုးသမီး၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ငါဒီမိန်းမကိုသိလို့လား။” ဟု တွေးနေမိသည်။
ရဲရှင်းချန် စကားမပြောမီမှာပင် သူသည် အမျိုးသမီးထပ်မံပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အရင်တစ်ခါ ရှင်ကျွန်မကို ဟိုတယ်မှာတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့တာ၊ ကျွန်မအတွက် အရမ်းရှက်စရာကောင်းခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ ရှင်ထွက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး။”
“ပြောရရင်... ငါတို့နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာကနေ သိပ်မကြာသေးဘူး၊မောင်လေးရဲ ရှင့်ရဲ့ဟန်ပန်က ပိုပိုပြီးတော့ လောကီနဲ့ကင်းလွတ်နေပြီ။”
သူမပြောနေစဉ်မှာပင် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကိုပင် လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ရာ သူမက ရဲရှင်းချန်ကို စားပစ်ချင်သည့်အလားပင်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသော ရဲဖန်သည် သူ၏တူအကြီးဆုံးကို ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
တစ်ရက်ကျော်ကြာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် ရဲဖန်သည် သူ၏တူအကြီးဆုံး ရဲရှင်းချန်၏ စရိုက်ကို အနည်းငယ်နားလည်ခဲ့သည်။
ရှင်းဟွေ့နှင့်မတူဘဲ ရှင်းချန်မှာ လောကီကိစ္စများနှင့် ကင်းကွာနေသူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူ၏။ သူကိုယ်တိုင် သို့မဟုတ် သူ၏မိသားစုနှင့် မသက်ဆိုင်သရွေ့ သူသည် အခြေခံအားဖြင့် လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအကြောင်းဆိုလျှင် ပို၍ပင်။
ရဲရှင်းချန်သည်လည်း အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်။
“ဒီမိန်းမ ဘယ်သူလဲ။ ငါသူ့ကိုမသိဘူးထင်တာပဲ။ ငါပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမတိုင်ခင်က ငါဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာအကြွေးများလား။”
“မဟုတ်ဘူး... ငါပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမတိုင်ခင်ကတောင် ငါဒီမိန်းမကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူးဆိုတာ ငါသေချာတယ်။”
ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရဲရှင်းချန်သည် သူသူမကိုသိ၊ မသိကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“သွား။”
ရဲရှင်းချန်သည် မသေမျိုးဧကရာဇ် ဩဇာအာဏာကြီးသောသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ ဤ “သွား” ဟူသောစကားလုံးတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်ရှိသော စွမ်းအင်ချီမျှမပါဝင်သော်လည်း ၎င်းသည် အမျိုးသမီးကို ထိုနေရာတွင်ပင် မူးဝေပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကို ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် ရဲဖန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။
ရဲရှင်းချန်သည် အမျိုးသမီးမည်သူဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့သာ ထိုနေရာတွင်ရှိခဲ့ပါက သူသည် သူမကိုသေချာပေါက် မှတ်မိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ဤအမျိုးသမီးမှာ ယခင်က သူ့ကိုသူမ၏မျိုးစေ့ကိုချေးငှားရန် တောင်းဆိုခဲ့သော ဝမ်ရှောင်လီ ဖြစ်သည်။
ရဲရှင်းချန် အတော်အတန်ဝေးသွားပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လီသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။
သတိပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လီသည် ရဲရှင်းချန် (ရဲရှင်းဟွေ့) အပေါ် လက်လျှော့ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
.....
မြင်ကွင်းသည် ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူ၏ မျက်နှာသာပေးစွမ်းရည်အကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူသည် ဆက်လက်စမ်းသပ်ခဲ့၏။
ဤစမ်းသပ်မှုများမှာ အရေးမပါသော ကိစ္စငယ်များသာ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူက လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကိုရှာပြီး “အစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာနည်းနည်းပေးပါ၊ ကျွန်တော်ကြည့်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေပြပါလား၊ ဟုတ်ပြီလား။” ဟု ပေါ့ပေါ့ဆဆပြော၍မရပေ။
အကယ်၍ အသက်ကိုတန်ဖိုးထားပြီး ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်ရှိသောသူတစ်ဦးဖြစ်ပါက ကိစ္စမရှိပေ။ အများဆုံးတော့ သူတို့က “မင်းက အရူးပဲ” သို့မဟုတ် “မင်းနေမကောင်းဘူး” ကဲ့သို့သော စကားလုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေလိုသော အတွေးများရှိသူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အိမ်စာများကြောင့် ရူးသွပ်ပြီး မြစ်ထဲသို့ခုန်ချလိုသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက ထိုသူတို့သည် သူ့ကိုဤမျက်နှာသာကို အမှန်တကယ်ပေးပြီး ဤကမ္ဘာကြီးကို တိုက်ရိုက်နှုတ်ဆက်သွားနိုင်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့သည် လမ်းပေါ်တွင်လျှောက်လှမ်းရင်း ရံဖန်ရံခါ လမ်းသွားလမ်းလာများကို သူ့ကို ကိုလာတစ်ဘူး သို့မဟုတ် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုဝယ်ပေးရန် မျက်နှာသာတောင်း၏။
သူတွေ့ဆုံခဲ့သော လူများ၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ သူ့ကိုမျက်နှာသာပေးကြပြီး ကျန်နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာမူ သူ့ကိုမည်သည့်မျက်နှာသာမျှမပေးပေ။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်း၏။ ဤလူများသည် အလွန်အမင်းကပ်စေးနှဲခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏အသက်ထက် ငွေကိုပိုတန်ဖိုးထားခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။
မျက်နှာသာ။ မျက်နှာသာက ငွေထက်ပိုအရေးကြီးနိုင်မည်လား။
ရဲရှင်းဟွေ့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းပြီး ကိုလာသောက်နေစဉ်မှာပင် သူသည် သူ၏အစ်ကိုကြီး ရဲရှင်းချန်နှင့် သူ၏ဦးလေး ရဲဖန်တို့ သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အိုး၊ ဝိုး။ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာပြီ။ ဟိုနဂါးဘုရင်ကြီး ဘယ်လိုနေလဲ။”
“သူသဘက်ခါလောက်ဆို ဆေးရုံကဆင်းနိုင်လောက်တယ်။”
သူပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲဖန်သည် ရဲရှင်းဟွေ့ကိုကြည့်ကာ
“မင်းဒီလောက်နောက်ကျမှ အပြင်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“ကျွန်တော်စားတာများပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ လမ်းလျှောက်ထွက်တာ။”
ရဲဖန်နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့မှာ ဆွံအသွားကြသည်။
သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် ဦးလေးကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးပြပြီး
“အစ်ကိုကြီး၊ ဦးလေး၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကိုမျက်နှာသာပေးပြီး ကျွန်တော်နှစ်ချက်လောက်ကန်လို့ရအောင် ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေပေးလို့ရမလား။”
ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကိုကြားသောအခါ ရဲဖန်သည် များများစားစားမခံစားရပေ။ သူစဉ်းစားမိသည်မှာ သူ၏တူငယ်ကို သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကန်ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။
ရဲရှင်းချန်မှာမူ ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့က “ကျွန်တော့်ကိုမျက်နှာသာပေး” ဟု ပြောသောအခါ သူသည် နိယာမတရားအမျှင်တစ်စကို ခံစားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။
ဤနိယာမတရားအမျှင်တစ်စမှာ အားမကောင်းဘဲ ရဲရှင်းချန်ကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း သူသည် ၎င်းကိုအမှန်တကယ်ခံစားမိသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ နိယာမတရားစွမ်းအား ဘယ်ကလာသည်ကိုမသိသလို သူဘာလုပ်ရန်ရည်ရွယ်သည်ကိုလည်းမသိသောကြောင့် ရဲရှင်းချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဤမျက်နှာသာကိုပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်၏။
ရဲဖန်သည် ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ ဘာလုပ်မည်ကို ကြည့်လိုသည်။
××××××××××