နဂါးနန်းတော်မှ ဘေးဒုက္ခ

ကျောင်းမှ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသော ရဲရှင်းဟွေ့က အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲကို စောင့်ဆိုင်းရန်နှင့် ထို့နောက်တွင်မှ တရားဝင် တစ်ကိုယ်တည်းသီးသန့် လေ့ကျင့်ရေးမုဒ်သို့ ဝင်ရောက်ရန်သာ ဖြစ်၏။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ရဲရှင်းဟွေ့က ငါ့လိုပဲ ရုပ်ချောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်....”

“ရဲရှင်းဟွေ့က ငါ့လိုပဲ အရည်အချင်းရှိတယ်....”

“ရဲရှင်းဟွေ့က ငါ့လိုပဲ တော်တော်လေးမိုက်တယ်....”

……..

“ချီး ဟားဟားဟားဟားဟား....”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဗီဒီယိုကိုကြည့်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

………

တစ်ဖက်တွင်တော့။

အဘိုးကြီးနဂါးဘုရင် လုံအောက်ထျန်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရဲရှင်းချန် ရှန်လုံကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှန်လုံကျွန်းသို့ သူရောက်ရှိသောအခါ ရဲရှင်းချန်က ကျွန်းပတ်ပတ်လည်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ အာရုံစိုက်နေသော လူအများအပြားရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤလူများအားလုံးသည် ရဲရှင်းချန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလှုပ်ရှားမှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင်။ ထိုအရာများမှာ ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်း မှလူများသာ ပိုင်ဆိုင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်လေသည်။

“ဒါတွေက ခင်ဗျားပြောနေတဲ့ ဒုက္ခတွေလား....။” ရဲရှင်းချန်က မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျွန်းငယ်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်....”

“ခင်ဗျား သူတို့ကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား....။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလူတွေက သိပ်မသန်မာဘူးလို့ထင်တယ်....”

လုံအောက်ထျန်းက ဤစကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဒါတွေက အကုန်မဟုတ်သေးဘူး.... သူတို့ချည်းပဲဆိုရင်.... ကျွန်တော်လည်း သူတို့ကို အလေးမထားပါဘူး.... တကယ့်ဒုက္ခက မရောက်လာသေးဘူး....” ဟုဆိုလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် လုံအောက်ထျန်းက ရဲရှင်းချန်ကို နဂါးနန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နဂါးနန်းတော်၏ အဓိကခန်းမဆောင်၌ လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီးဖြစ်၏။

သူတို့အထဲတွင် ရဲရှင်းချန် ယခင်ကတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော အတ်ဒ်နှင့် ကန်တို့လည်း ပါဝင်သည်။

အတ်ဒ်က ပထမဦးစွာ ရဲရှင်းချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံအောက်ထျန်းအား “အဘိုးကြီးလုံ....။ နဂါးဘုရင်ကရော....။ သူပြန်မလာသေးဘူးလား....။” ဟုမေးလိုက်၏။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ လုံအောက်ထျန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ရဲဖန်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ သူတိုက်ခိုက်လို့မရဘူး....” ဟုဆိုလိုက်သည်။

လုံအောက်ထျန်း၏ အဖြေကိုကြားပြီးနောက် ရှိနေကြသောလူအများအပြားမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဟန်တူနေကြ၏။

“ဆရာကြီးလုံ.... ဒီလိုဆိုရင်တောင် ခင်ဗျားသူ့ကို ပြန်ခေါ်လာသင့်တယ်....”

“ဟုတ်တယ်....။ အကြီးအကဲလုံ.... သူ့ကိုပြန်ခေါ်လာပြီး ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်း ကို လွှဲအပ်လိုက်ပါ.... အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့နဂါးနန်းတော်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာပေါ့....”

“ကျစ်။ ကျွန်တော်ပြောမယ်.... ဆရာကြီးလုံက အဲဒီကောင်လေး ရဲဖန်ကို ပြန်မခေါ်လာသင့်သလို သူ့ကို နဂါးဘုရင်ရာထူးလည်း မပေးသင့်ဘူး.... သူက တာဝန်ယူစိတ်မရှိရုံသာမက.... ဒုက္ခရောက်ရင် ငါတို့ကိုသူ့အတွက် အပြစ်ခံခိုင်းချင်နေသေးတယ်....”

……..

နဂါးနန်းတော်မှ လူအများအပြားက ရဲဖန်အကြောင်းကို စတင်၍ မကောင်းပြောကြလေ၏။

လုံအောက်ထျန်းက ဤလူများ၏စကားကိုကြားပြီး အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေဟန်တူသည်။

“အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ကြစမ်း....” လုံအောက်ထျန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သောလေသံဖြင့် “ရဲဖန်ရှိရှိ မရှိရှိ.... ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်း က ငါတို့ရန်သူပဲ.... မင်းတို့သေရမှာကြောက်ရင်.... နဂါးနန်းတော်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်နိုင်တယ်....” ဟုဆိုလိုက်၏။

လုံအောက်ထျန်း စကားဆုံးပြီးနောက်တွင် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်အကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်မံစကားပြောလာ၏။

“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ....။ နဂါးနန်းတော်က ပျက်စီးတော့မယ်.... ငါတို့ ဒီမှာဘာဆက်လုပ်နေဦးမှာလဲ....။”

“ဟုတ်တယ်....။ ညီအစ်ကိုတို့.... ငါတို့နဲ့အတူ ဒီကနေထွက်သွားကြမယ်....”

…

လူအနည်းငယ်၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် နန်းတော်ထဲမှလူအများအပြားမှာ တုံ့ပြန်စပြုလာကြပြီး နဂါးနန်းတော်မှ အတူတကွ နုတ်ထွက်ရန် စီစဉ်လိုက်ကြသည်။

လုံအောက်ထျန်းသည် အရာအားလုံးကို သူ၏မျက်စိထဲတွင် မြင်တွေ့နေပြီး သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

လုံအောက်ထျန်း သိရှိသည်မှာ ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်း ၏ ဝန်းရံမှုမရှိသည့်တိုင်အောင် ဤနေ့သည် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ကြောင်းပင်။

နဂါးနန်းတော်မှာ နှစ်တစ်ရာကြာ တည်ရှိခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြဿနာများ ပို၍ပို၍များပြားလာခဲ့၏။ သူသည် ရဲဖန် အာဏာရရှိရန်အတွက် လမ်းခင်းပေးရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လူတစ်စုကို ဖယ်ရှားရန် အစောကြီးကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ရဲဖန်သည် နဂါးဘုရင်ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း နဂါးနန်းတော်ထဲတွင် သူ့ကိုလက်မခံသော လူအများအပြားရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပို၍ရန်လိုစွာပြုမူကြ၏။ ရဲဖန် နာလန်ထူပြီး ပြန်မလာမီတွင် လုံအောက်ထျန်းသည် ရှင်းလင်းမှုကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

…

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် နဂါးနန်းတော်မှ နုတ်ထွက်ရန်စီစဉ်သူများနှင့် နဂါးနန်းတော်ကို စွဲကိုင်ထားသူများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားသောအုပ်စုနှစ်စုအဖြစ်သို့ ကွဲပြားသွားကြ၏။

“ထွက်သွားချင်တဲ့သူ နောက်ထပ်ရှိသေးလား....။” လုံအောက်ထျန်းသည် သူ့နောက်တွင်ရပ်နေသော လူတစ်ဒါဇင်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လူများ ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး “ကျွန်တော်တို့ နဂါးနန်းတော်နဲ့အတူ ရှေ့ဆက်တိုးပြီး အတူဆုတ်ခွာဖို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်....” ဟုအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လုံအောက်ထျန်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နုတ်ထွက်ရန်စီစဉ်နေသူများကိုကြည့်ကာ “မင်းတို့လည်း ထွက်သွားစရာမလိုတော့ဘူး....” ဟုဆိုလိုက်၏။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် လုံအောက်ထျန်းသည် ဤလူများထဲသို့ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်ဝင်လိုက်ပြီး လက်ဝါးရိုက်ချက်တိုင်းမှာ လူတစ်ဦး၏အသက်ကို ယူဆောင်သွားနိုင်လေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် နဂါးနန်းတော်မှာ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား ပိုင်ဆိုင်သောအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမဟုတ်ပေ။ နှစ်တစ်ရာကြာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏အဓိကအဖွဲ့ဝင်များစွာမှာ အင်အားမရှိသော စီးပွားရေးသမားများဖြစ်ကြသည်။

ထွက်ခွာရန်စီစဉ်သောလူအများစုမှာ ဤစီးပွားရေးသမားများပင်တည်း။

ဤလူများသည်လည်း လုံအောက်ထျန်းက သူပြောသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရေးယူဆောင်ရွက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသလို သူသည် သနားညှာတာမှုမရှိပြသလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ဆယ်မိနစ်မျှအတွင်းမှာပင် ဤလူတစ်ဒါဇင်လုံး လုံအောက်ထျန်းတစ်ဦးတည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရ၏။

လုံအောက်ထျန်းသည် အခြားသူများကို အလောင်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်ပြောဆိုပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ရဲရှင်းချန်ကို နဂါးနန်းတော်၏နောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဘက်တောင်သို့ သူရောက်သည်နှင့် ရဲရှင်းချန် ပူလောင်သောခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်၏။ ထိုမှလွဲ၍ မည်းနက်သော မီးလောင်မြေတွင် ဘာမှမရှိပေ။

မီးလောင်မြေအထက်တွင် အနက်ရောင်မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

မီးတောက်များမှာ မများပြားသော်လည်း ရဲရှင်းချန်သည် ၎င်းတို့မှ အပူကိုခံစားနိုင်ခဲ့၏။ ဤမီးတောက်များ၏ အပူချိန်မှာ မည်မျှမြင့်မားမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ရဲရှင်းချန်သည် ဤမီးတောက်များတွင် နဂါးစွမ်းအားတစ်ခုကိုလည်း ခံစားမိခဲ့၏။

ဤနဂါး၏စွမ်းအားမှာ ရဲဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နဂါး၏စွမ်းအားနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်၊ သို့မဟုတ် ပြောရလျှင် ၎င်းတို့မှာ လုံးဝနီးပါး တူညီကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုံအောက်ထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“ဒီနောက်မှာ မူလက တောင်တစ်လုံးရှိခဲ့တယ်....”

လုံအောက်ထျန်းသည် ဤဝါကျတစ်ကြောင်းတည်းကိုသာ ဆိုခဲ့သော်လည်း ရဲရှင်းချန်က ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိလိုက်၏။

တောင်တစ်လုံးကို တိုက်ရိုက်ဖြိုဖျက်နိုင်ခြင်းက ရန်သူမှာ အလွန်သန်မာကြောင်းကို ပြသနေသည်။

“ဒီနေရာကိုတိုက်ခိုက်တဲ့လူတွေကလည်း ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်း က အဖွဲ့ဝင်တွေပဲလား....။” ရဲရှင်းချန်က မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်....” လုံအောက်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်မှာ “အပြင်က အမှိုက်ငါးလေးတွေကိုတော့ ကျွန်တော်အာရုံမစိုက်ဘူး.... တကယ့်ဒုက္ခက ဒီနေရာကို မြေလှန်ပစ်ခဲ့တဲ့သူပဲ.... ဒါ့အပြင် အဲဒီလူနောက်က လူနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် မမြင်နိုင်ဘူး....”

ရဲရှင်းချန်သည် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ကျန်ရှိသော အနက်ရောင်မီးတောက်များမှတစ်ဆင့် ဤတစ်ကြိမ်ရန်သူမှာ မရိုးရှင်းကြောင်းကို ပြောပြနိုင်၏။

………

ရဲရှင်းဟွေ့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးစီးနေသော ရဲဖန်၏ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် ခဏတာရယ်မောလိုက်ပြီး ရဲဖန်ကိုရှာဖွေရန် ဝင်ပေါက် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ငါ့ဦးလေးက ငါ့ကိုမြင်ရင် ကြောက်လန့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါခန့်မှန်းတယ်.... ဖြစ်နိုင်တာက သူက ငါ့ကို ဆစ်ဂနယ်l တစ်လှိုင်းထပ်ပေးလိမ့်မယ်....”

ထိုအချိန်၌ ရဲဖန်သည် သူ၏အခန်းထဲတွင် တရားထိုင်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ချိန်ညှိနေခဲ့သည်။

ယခင်က တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲတွင် ရဲရှင်းချန်က သူ၏နဂါးအသည်းနှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြားမှ မကိုက်ညီမှုပြဿနာအများစုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ကျန်အရာများကို သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံရပေမည်။

ထို့အပြင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အရိုးများကို သန့်စင်ခြင်းကိုကြည့်ရှုပြီးနောက် ရဲဖန်တွင်လည်း သူ၏နဂါးအသည်းကို သူ၏ကိုယ်ပိုင် အဖော်ပါမျက်လှည့်လက်နက်အဖြစ်သို့ သန့်စင်ရန် စိတ်ကူးတစ်ခုရှိနေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နဂါးအသည်းမှာ မည်သည့်သတ္တုအရိုးစုထက်မဆို ပို၍သန်မာပေသည်။

သို့သော် ၎င်းကိုသန့်စင်ခြင်းနည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါတွင် သူသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးတူကို ဦးစွာမေးမြန်းရန် စီစဉ်ထားဆဲဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် အခန်းထဲ၌ ရင်းနှီးသောတည်ရှိမှုတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမျက်လုံးများကိုဖွင့်သောအခါ သူ၏တူ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကိုပြုံးရင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“မင်းကောင်စုတ်လေး.... မင်းငါ့ကိုလာတွေ့ရဲသေးတယ်....။”

ရဲဖန်၏ လေသံမှာ အလွန်မကောင်းသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့က သူသည် ယခုအခိုက်တွင် ယခင်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိလိုက်ပါသည်၊ အကြောင်းမှာ တီဗီလေးတွင် ဆစ်ဂနယ်l လုံးဝမရှိသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ဦးလေး ရဲဖန်မှာ ဆစ်ဂနယ်l ပေးရာတွင် ပို၍ကောင်းမွန်လေသည်။

သူ၏အစ်ကို၏စိတ်အခြေအနေကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သောအရာများမှာ အလွန်နည်းပါးလှ၏။ ရဲရှင်းဟွေ့သာ အလွန်ရန်လိုစွာပြုမူပါက သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ကြိမ်ဒဏ်ခံရဦးမှာပင်။

…

“ဟဲဟဲ... ခင်ဗျား ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လာကြည့်တာပါ....” ရဲရှင်းဟွေ့က ပြုံးရင်းဆိုလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာကိုမြင်သောအခါ ရဲဖန်သည် ဒေါသထွက်လာ၏။

“ကောင်စုတ်—”

"စုတ်" ဟူသောစကားလုံးမထွက်မီမှာပင် ခုတင်မှထလာသော ရဲဖန်မှာ သူ၏ခြေထောက်များ လေထဲသို့ကျသွားပြီး အလေးချိန်မရှိတော့သောခံစားမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

စောစောက ရဲဖန် ခုတင်မှထလာသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲဖန်၏ ခြေထောက်များအောက်တွင် ဝင်ပေါက် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရဲဖန် ခြေထောက်များ ကြွလိုက်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ကျသွားခဲ့၏။

ဝင်ပေါက် ၏အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ရဲဖန်၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင်ရှိနေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ရဲဖန်သည် အထက် ဝင်ပေါက် မှ အောက် ဝင်ပေါက် သို့ ဆက်လက်ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး အဆုံးမရှိသောလည်ပတ်မှုတစ်ခုအတွင်း အခါခါပြုတ်ကျနေလေတော့သည်။

“ကောင်....”

“စုတ်....”

“မင်း....”

“ငါ့....”

“ကို....”

“ချ....”

“ပေး....”

“စမ်း....”

………

ဝင်ပေါက် များကြားမှအကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် ရဲဖန်သည် သူပေါ်လာတိုင်း စကားတစ်ခွန်းသာ ဆိုနိုင်ခဲ့၏။

“ကောင်းပါပြီဗျ....” ရဲရှင်းဟွေ့က သဘောတူကာ ဝင်ပေါက် နှစ်ခုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုကိုဖွင့်ကာ အိမ်သို့တိုက်ရိုက်ပြန်သွားခဲ့သည်။

“အောင်မြင်။.... တီဗီ ဆစ်ဂနယ် ထပ်လာပြီ....။ ဟားဟားဟားဟား.... တစ်ခုခုလုပ်ပြီးတော့ ထွက်ပြေးရတာ တကယ်စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတာပဲ....။ ဝင်ပေါက် ကတော့ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မှားစေမှာမဟုတ်ဘူး....”