မုန်လာဥဖြူစားမလား....။

လမ်းဘေးမှ လူသူကင်းမဲ့သောနေရာ၌။

လူမိုက်နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ဦးခေါင်းများကိုကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော လူမိုက်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများရှိနေပြီး ထိုအားလုံးမှာ ဝက်ဝံကန်းမှ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် လူနှစ်ဦးကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ကာ “ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့က ထိုင်တဲ့နေရာမှာ တော်တော်ကျွမ်းကျင်တာပဲ....။ ထောင်ကနေ လွတ်လာတာ မကြာသေးဘူးလား....။” ဟုမေးလိုက်၏။

တတိယလူအတွက်မူကား....။ သူသည် သတိလစ်နေဆဲပင်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကိုကြားသောအခါ လူမိုက်နှစ်ဦးမှာလည်း မှင်တက်သွားကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ယခုလေးတင်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်။

“ကောင်းပြီ.... ပြောစမ်း.... ခင်ဗျားတို့ နောက်တစ်ခါ ငါ့ပေါင်ပေါင်းကို ဘယ်ကိုခေါ်သွားမလို့လဲ....။”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကြောင့် လူမိုက်နှစ်ဦး မှင်တက်သွားကြ၏။

သာမန်အသိတရားအရ သူသည် သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ထိုမိန်းကလေးကို ပြန်ပေးဆွဲလိုရသနည်းဟု မေးသင့်သည်မဟုတ်ပါလား....။ အဘယ်ကြောင့် သူမကို ဘယ်ကိုခေါ်သွားရမည်ဟု မေးနေရသနည်း....။

သူတို့မသိသောအရာမှာ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပေါင်ပေါင်းကို မည်သူတိုက်ခိုက်မည်ကို သိရှိပြီးသားဖြစ်ရာ မေးခွန်းများစွာမေးရန် မလိုအပ်တော့ခြင်းပင်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ကြံရာပါ ဘယ်နေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် တိုက်ရိုက်ထိုနေရာသို့ သွားရန်သာ ဖြစ်၏။

“ဟမ့်....။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျင့်ဝတ်တွေရှိတယ်.... ကျွန်တော်တို့အလုပ်ရှင်ကို သစ္စာဖောက်မှာမဟုတ်ဘူး....”

“ကျစ်....။ ခင်ဗျားတို့အလုပ်အကိုင်မှာ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျင့်ဝတ်တွေ ရှိဖို့လိုလို့လား....။”

“ဒါပေါ့.... ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့အလုပ်ရှင်ကို သစ္စာဖောက်တဲ့အမျိုးအစားလို့ သိသွားရင်.... အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ငန်းဆက်ရတော့မလဲ....။”

“ဟေး....။ အခုအရာအားလုံးက တကယ်ပဲ ယှဉ်ပြိုင်မှုဆိုင်ရာသမာဓိတွေ ပါဝင်နေတာပဲ....”

“ဒါပေါ့—”

မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော လူမိုက် စကားတစ်စုံတစ်ရာပြောတော့မည်အပြုတွင် သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏လေသံကိုပြောင်းလိုက်ပြီး “ဒါပေါ့မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ ဖမ်းမိပြီးနောက် တစ်ခါနှစ်ခါလောက် မရုန်းကန်ဘဲ အလုပ်ရှင်ရဲ့အချက်အလက်တွေကို ဖော်ထုတ်တာက နည်းနည်းကျင့်ဝတ်မရှိသလိုပဲ....” ဟုဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူ စကားပြောသောအခါ တုန်ရီနေသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် အလိုအလျောက်ပင် ထိုလူကြည့်နေသောနေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ငြီးငွေ့နေသော ပေါင်ပေါင်းက ယခင်ကလူမိုက်ကိုင်ခဲ့သော ပစ္စတိုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို ချက်ချင်းမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဤပစ္စတိုကို စစ်ဆေးပြီးဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ တကယ့်သေနတ်မဟုတ်ဘဲ ကစားစရာသေနတ်တစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကစားစရာသေနတ်တစ်လက်မျှသာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို သတ္တုအပြည့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထား၏။

သို့သော်လည်း သတ္တုကစားစရာသေနတ်မှာ ပေါင်ပေါင်း၏ လက်ထဲတွင် မြေစေးကဲ့သို့ ပုံပျက်နေသည်။

…

ပေါင်ပေါင်းက သူ့အတွက် လူမိုက်များကို အလိုအလျောက်ခြိမ်းခြောက်ပေးခဲ့သည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူတို့နောက်တစ်ခါ ပေါင်ပေါင်းကို ဘယ်ကိုခေါ်သွားမည်ကို လူနှစ်ဦးထံမှ လျင်မြန်စွာသိရှိခဲ့သည်။

လူမိုက်နှစ်ဦးသည်ပင် သူတို့ကို ထိုနေရာသို့တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်ပို့ဆောင်ပေးရန် အကြံပြုခဲ့ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် လူမိုက်နှစ်ဦးသည် သတိလစ်နေသော အဖိုးဟွမ်ကို လမ်းဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အုပ်စုနှင့်အတူ ပို့ဆောင်ရမည့်လိပ်စာသို့ အလျင်အမြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့ကြ၏။

…….

တစ်ဖက်တွင်တော့။

ကူယန်၏ မြို့ပြင်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသောစက်ရုံအဆောက်အအုံထဲ၌ ကိုသယ့်သည် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူတွေးတောနိုင်သမျှမှာ ကလေးများနှင့်မသင့်တော်သော မြင်ကွင်းများပင်။

အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဤစွန့်ပစ်ထားသောစက်ရုံနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေ၏။ ဤသည်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ အရိုးများကို သူ၏အစ်မကြီးနှင့် အစ်ကိုကြီးက သန့်စင်သောမှော်လက်နက်များ အဖြစ်သို့ သန့်စင်ခဲ့သောနေရာပင်တည်း။

ကိုသယ့် အနည်းငယ်စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မီနီဗန် ကားတစ်စီး စက်ရုံထဲသို့မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကိုသယ့်သည် ဤကားကိုမြင်သောအခါ စိတ်ထဲ၌ပျော်ရွှင်သွား၏။

“မင်းတို့ ဘာလို့ဒီလောက်နောက်ကျမှလာရတာလဲ....။” ကိုသယ့်က စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကိုသယ့်၏ မေးခွန်းကိုတုံ့ပြန်ရာ၌ ယာဉ်မောင်းခုံနှင့် ခရီးသည်ခုံမှထွက်လာသော လူမိုက်နှစ်ဦးမှာ ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ဘဲ သူတို့သည် နောက်မှထွက်လာသော ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကိုသယ့်သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်းခံစားမိလိုက်သည်။

ကိုသယ့် မလွတ်မြောက်နိုင်မီမှာပင် ဝက်ဝံကန်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် ဦးစွာရပ်လိုက်၏။

“ရှင်းဟွေ့.... ဒီကောင်က ပေါင်ပေါင်းရဲ့ ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် လည်ပင်းကျိုးသွားတဲ့ ကံဆိုးတဲ့ကောင်ပဲ....”

“မင်းနာမည်က ငါ့မိန်းမလား....။” ရဲရှင်းဟွေ့က ကိုသယ့်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ကိုသယ့်သည် စိတ်ထဲမှကျိန်ဆဲလိုက်၏။

'မင်းကမှ မိန်းမလို့ခေါ်တဲ့သူ.... မင်းတစ်မိသားစုလုံးက မိန်းမလို့ခေါ်တာ....'

သို့သော် သူသည် ၎င်းကို သူ၏စိတ်ထဲတွင်သာ ဆိုရဲခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်.... ဟုတ်တယ်.... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားမိန်းမပါ...”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ကိုရိ အား သူ့ကိုယ်သူဆက်လက်မိတ်ဆက်ခွင့်မပေးဘဲ သူ၏ အိပ်မွေ့ချစွမ်းရည် ကိုတိုက်ရိုက်အသုံးပြု၍ သူ့ကို အိပ်မွေ့ချလိုက်၏။

“ပြောစမ်း.... မင်းဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေါင်ပေါင်းကို ဒီကိုခေါ်လာခိုင်းရတာလဲ....။”

“တခြားဘာဖြစ်ရမှာလဲ....။ သူမကိုခံစားပြီး သူမနဲ့ကစားဖို့ပေါ့....”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ အမူအရာမှာ ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ညှိုးငယ်သွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းအရေးမယူဘဲ တစ်ဖန်ပြန်မေးလိုက်သည်မှာ “မုန်ကျစ်ယွီ ဘယ်မှာလဲ....။ သူဘာလို့ဒီမှာမရှိရတာလဲ....။”

“အဲဒီကောင်က သတ္တိမရှိဘူး.... ကျွန်တော်သူ့ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ မိန်းကလေးနဲ့လာကစားဖို့ပြောခဲ့တယ်.... ဒါပေမယ့် သူကမလိုချင်ဘူး.... ဒါကြောင့် သူမလာခဲ့ဘူး....”

သူသိလိုသောအရာကို သိရှိပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏လက်ချောင်းများကိုဖျစ်လိုက်ရာ ကိုသယ့်သည် စိတ်ညှို့ခံရခြင်း မှနိုးထလာခဲ့သည်။

ကိုသယ့် နိုးထလာပြီး သူယခင်က ဘာပြောခဲ့သည်ကို သူမသိခဲ့ပေ။

သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ညှိုးငယ်သောအမူအရာကိုမြင်သောအခါ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် အေးစက်သောခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သိရှိလိုက်၏။

“ကျစ်... ပြောစမ်း.... မင်းဘယ်လိုသေချင်လဲ....။”

ကိုသယ့် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ခြေထောက်များကြားမှ နွေးထွေးသောအရည်တစ်စက် စီးကျလာခဲ့သည်။

“အင်း... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး....။ ဒါက မုန်ကျစ်ယွီကြောင့်... ဟုတ်တယ်... ဒါက ကျွန်တော့်ကိုရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ မုန်ကျစ်ယွီကြောင့်ချည်းပဲ....”

ထိုအချိန်တွင် ကိုသယ့် တွေးတောနိုင်သမျှမှာ အပြစ်ကို မုန်ကျစ်ယွီအပေါ်သို့ ပုံချရန်သာဖြစ်သော်လည်း သူယခင်ကအရာအားလုံးကို ပြောပြပြီးဖြစ်ကြောင်းကို သူမသိခဲ့ရာ အပြစ်ပုံချခြင်းမှာ နာရူတို ၏ ဒန်ဇို အပေါ်သို့ အပြစ်ပုံချခြင်းကဲ့သို့ အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ပေ။

နာရူတို ၏ ဒန်ဇို: “???”

“ဒါပေါ့.... အဲဒီကောင်မုန်ကျစ်ယွီကတော့ မလွတ်နိုင်ဘူး....။ ဒါပေမယ့် မင်းကတော့...”

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အလွန်ကြီးမားသော လူသားဂျင်ဆင်းတစ်ခု ကိုသယ့်၏ ရှေ့တွင် သူ၏လက်ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ဤဂျင်ဆင်းအမြစ်မှာ တစ်မီတာခွဲရှည်ပြီး ဆယ်စင်တီမီတာကျော်ထူ၏။ ၎င်းတွင် အမျှင်များစွာမရှိပေ။ သေသေချာချာမကြည့်ပါက ၎င်းမှာ မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးနှင့်တူလှသည်။

“မင်းသာ ဒီမုန်လာဥဖြူကို စားပြီးရင်.... ငါမင်းကို လွှတ်ပေးမယ်....။ မင်းမစားပြီးသေးရင်တော့ ငါ...”

ရဲရှင်းဟွေ့ သူ၏ခြိမ်းခြောက်စကားများကို မပြီးဆုံးမီမှာပင် သူ၏နောက်မှ တကျွိကျွိမြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ငြီးငွေ့နေသော ပေါင်ပေါင်းသည် သူမ၏နူးညံ့သောလက်ငယ်လေးများကိုအသုံးပြု၍ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ လက်မကဲ့သို့ထူသော သံမဏိဘားကို မြေစေးနှင့်ကစားနေသောကလေးကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ကွေးညွှတ်သောပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော်စားမယ်... ကျွန်တော် မုန်လာဥဖြူကိုစားဖို့ ရွေးချယ်တယ်....”

ပေါင်ပေါင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကိုမြင်သောအခါ ကိုသယ့်သည် မြေပြင်ပေါ်မှမုန်လာဥဖြူကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်လိုက်၏။

မုန်လာဥဖြူ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ဝင်သောအခါ ကိုသယ့်သည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုလှိုင်းများ ရုတ်တရက်ခံစားမိလိုက်သည်။

“ကျစ်.... ဒါဘာကြီးလဲ... ဒါက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ.... ပြီးတော့ ဒါကိုစားပြီးတော့ အရမ်းနေလို့ကောင်းတာပဲ....”

မုန်လာဥဖြူ၏ အကျိုးကျေးဇူးများကိုခံစားမိသောအခါ ကိုသယ့်သည် ရူးသွပ်စွာစားစပြုလေသည်။ တစ်မီတာခွဲရှည်ပြီး ဆယ်စင်တီမီတာကျော်အချင်းရှိသော မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးကို ကိုသယ့်က လျင်မြန်စွာ စားသုံးလိုက်၏။

ဘေးမှ ဖရဲသီးစားလူမိုက်နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

“ဒါက မြို့ကလူတွေလုပ်တဲ့အရာတွေလား....။ သူ့ကောင်မလေးက မနှစ်မြို့ဖွယ်ကိစ္စတွေအတွက် ပြန်ပေးဆွဲခံရတော့မလိုဖြစ်နေတာတောင် သူက တရားခံကို မုန်လာဥဖြူစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတုန်းပဲ....။”

“အစ်ကို... ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ အဲဒီမုန်လာဥက အရမ်းအရသာရှိတယ်ထင်တယ်.... ကျွန်တော်လည်းစားချင်တယ်....”

“ဘာအသုံးမကျတာလဲ.... မင်းက စားဖို့ပဲတွေးနေတယ်....။ ဘယ်လိုလွတ်မြောက်မလဲဆိုတာ ဘာလို့မစဉ်းစားရတာလဲ....။ ဒီကောင်သာ ငါတို့ကိုရဲစခန်းပို့လိုက်ရင်.... ငါတို့အဲဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေရမလဲဆိုတာ မသိဘူး....”

…..

ဝက်ဝံကန်းသည် ရဲရှင်းဟွေ့က ဤအရူးကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးပေးအပ်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် မုန်လာဥဖြူမှာ မကောင်းသောအရာတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းလိုက်၏။

“ရဲရှင်းဟွေ့.... မင်းသူ့ကို တကယ်ဘာကျွေးလိုက်တာလဲ....။ ဒါက မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးမလား....။”

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါက တကယ်တော့ မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးမဟုတ်ဘူး....” ဟုဆိုလိုက်၏။

ဝက်ဝံကန်း ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အမူအရာတစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။

သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့၏ နောက်စကားများက သူ့ကိုယိမ်းယိုင်သွားစေခဲ့၏။

“ဒါက မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးမဟုတ်ဘူး.... ဒါက ဂျင်ဆင်းမြစ်....”

ဝက်ဝံကန်း: “…”

ဝက်ဝံကန်းသည် ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွား၏။

…

နောက်ဆုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများ၏ သက်သေခံမှုအောက်တွင် ကိုသယ့်သည် ဂျင်ဆင်းကြီးတစ်လုံးလုံးကို စားသုံးခဲ့သည်။

ဤကောင်က ဂျင်ဆင်းအားလုံးကို စားသုံးပြီးဖြစ်ကြောင်းမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ.... မင်းသွားလို့ရပြီ....” ဟုဆိုလိုက်၏။

ကိုသယ့်သည် ရဲရှင်းဟွေ့က ဤမျှရိုးသားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“အစ်ကို.... ခင်ဗျားက အရမ်းထူးခြားတာပဲ....”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကိုသယ့်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်မှာ “အစ်ကို... ဒီနေ့ကိစ္စက... တကယ်တော့ မုန်ကျစ်ယွီကြောင့်ဖြစ်တာ....။ မုန်ကျစ်ယွီက သူက ခင်ဗျားမိန်းမကို နှောင့်ယှက်ရုံသာမက.... သူက ခင်ဗျားကို မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ သတ်ဖြတ်မယ်လို့ပြောတယ်....။ သူ့ကို မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးပေးပြီးတော့ လွှတ်မပေးလိုက်နဲ့....”

“ကောင်းပြီ.... ငါသိပြီ.... ငါသူ့ကို မုန်လာဥဖြူတစ်လုံးပေးမှာမဟုတ်ဘူး.... သွားစမ်း....” ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်မရှည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ.... ကောင်းပြီ.... ကျွန်တော်အခုသွားပြီ....”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကိုသယ့်သည် စက်ရုံမှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ၏ကားဖြင့် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝက်ဝံကန်းသည် အရာအားလုံးကို သူ၏မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိနေဆဲဖြစ်၏။