အလုပ်
Vol. 7 Ch. 91
အမှောင်ဖုံးလွှမ်းသော ရထားတွဲအတွင်း၌ အပူပေးစနစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုသည် ထူထဲသော သံချပ်ကာအပြင်ဘက်ရှိ အေးခဲနေသော ရာသီဥတုနှင့် သိသိသာသာ ခြားနားနေသည်။
သူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း လင်းရှန်သည် အနားတွင် အိပ်ပျော်နေသော ချန်ဆီရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်များစွန်းထင်နေသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် သူ့အား အချိန်တိုအတွင်း များစွာသင်ကြားပေးခဲ့သည်။
အစားအသောက်နှင့် ရေသည် အလွန်ရှားပါးလှပြီး၊ ဖုတ်ကောင်များနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် သေစေနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုများဖြစ်သော်လည်း၊ အထီးကျန်မှုနှင့် ရှင်သန်ရေးအတွက် ကြောက်ရွံ့မှုသည်လည်း အလားတူ ဖိအားဖြစ်စေသည်။
ချန်ဆီရွှမ်၏ အကူအညီမရှိခဲ့လျှင်၊ ကီကီ၏ စွမ်းရည်မရှိခဲ့လျှင်၊ လို့ဟွာနှင့် ရှားရှားတို့၏ ကူညီမှုမရှိခဲ့လျှင်၊ ဆက်ပြီး သွားရန် သတ္တိကိုပင် ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။
အပြင်ဘက်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းသည် ဒလကြမ်းတိုက်ခတ်နေသည်၊၊ လင်းရှန်သည် ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝေးလ် 03E ၏ ရထားခန်းသို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းပြီး ရထား၏ ပြည့်စုံသော စစ်ဆေးမှုနှင့် ပြုပြင်မှုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားသော သဘာဝလွန်သတ္တဝါသည် သူ၏ စိတ်အတွင်း အမှောင်တိမ်တိုက်တစ်ခုအလား ဖိစီးနေပြီး အနားမယူနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရထား၏ သံချပ်ကာကို အနည်းငယ် အားဖြည့်ရန် အချိန်ကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။
ယခုအခါ ရထား၏ သံချပ်ကာကို အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ တိုးလာသော အလေးချိန်နှင့် အပူပေးစနစ်၏ စွမ်းအားသုံးစွဲမှုသည် လျှပ်စစ်ရထား၏ စွမ်းအင်သိုလှောင်မှုကို ဖိအားများနေသည်။ ၎င်းသည် ရထားလည်ပတ်ရန် လောင်စာကုန်ကျစရိတ်ကို တိုက်ရိုက်တိုးမြှင့်စေသည်။
“ငါ့ရဲ့ ယန္တရားနှလုံးသားကို အဆင့် ၃ အထိ မမြှင့်တင်ရင်၊ တစ်နေ့ကို ၃၀၀ ကီလိုမီတာ ခရီးသွားဖို့တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”
“မြေအောက်မြို့မှာ အသုံးဝင်တဲ့ စွမ်းအင်စနစ်တစ်ခုရှိမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ဖိအားတချို့ကို သက်သာစေဖို့...”
အရေးကြီးဆုံး သံချပ်ကာပြုပြင်မှုများကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက်၊ လင်းရှန်သည် အိပ်ရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး နှိုးစက်တစ်ခုသတ်မှတ်ကာ အနားယူရန် အတင်းအကျပ်လုပ်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်လှိုင်းရှာဖွေကိရိယာကြောင့်၊ သူသည် ညအခါတွင် ရထား၏ နောက်ဖက်ကို လို့ဟွာတစ်ဦးတည်းကို စောင့်ကြပ်ရန်သာ တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ရှေ့တွဲရှိ ရေဒါသတိပေးစနစ်သည် သူ့အား စိတ်အေးချမ်းမှုအချို့ပေးခဲ့သည်။ သူသည် စွမ်းအင်ပြန်လည်ဖြည့်သွင်းရန် လိုအပ်သည်—မနက်ဖြန်သည် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။
ဘီးပ် ဘီးပ်။ ဘီးပ် ဘီးပ်။
မနက် ၈ နာရီတွင် လင်းရှန်၏ လက်ပတ်နာရီသတိပေးသံက သူ့ကို နှိုးလိုက်သည်။ သူသည် သိသိသာသာ အားပြည့်လာသည်ကို ခံစားရသည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်—ရထားပေါ်ရှိ စွမ်းအားမရှိသူ နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ခံနိုင်ရည်သည် အခြားသူများထက် များစွာနိမ့်ကျသည်။ ရှားရှားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သူမသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဖိစီးမှုများပြီးနောက်၊ ဤသည်မှာ သူမ၏ ပထမဆုံး ပြည့်စုံသော အနားယူမှုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမကို အနှောင့်အယှက်မပေးလိုသဖြင့်၊ လင်းရှန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထလိုက်ပြီး တွဲအမှတ် ၂ ၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကီကီသည် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ဟယ်လို၊ ဘော့စ်”
ကီကီသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးများကို မဖွင့်ထားခဲ့ပေ။ မော်နီတာ၏ နူးညံ့သော အလင်းရောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ထွန်းလင်းစေပြီး၊ လင်းရှန်အား ရုတ်တရက် စကားစုတစ်ခုကို တွေးမိစေသည်—
“အင်တာနက်စွဲလမ်းနေသော မိန်းကလေး”
“...မင်း အစောကြီးထနေတာလား”
“ကျွန်မ အတော်ကြာအိပ်ထားပြီးပြီ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား”
ကီကီသည် အားပြည့်စွာဖြင့် ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။
“အခုဆို ကျွန်မက ဒီရထားပေါ်မှာ အနိုးကြားဆုံးလူပဲ”
“မဆိုးဘူး၊ အားပြည့်နေတဲ့ ကောင်မလေး”
လင်းရှန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ရေ-အောက်ဆီဂျင် လည်ပတ်စနစ်ကို လုပ်နေတာလား”
“ဒီမှာကြည့်”
ကီကီသည် ဖန်သားပြင်ကို ညွှန်ပြပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူပုပ်လိုက်သည်။
“ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ သုံးစွဲရေနဲ့ ရထားရဲ့ ရေပေးဝေမှုကို ခွဲထားဖို့ သီးသန့်သိုလှောင်ကန်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ စစ်ထုတ်စနစ်က ရှင်က ဘယ်လိုသန့်စင်စက်ပုံကြမ်းကို သုံးမလဲဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တယ်”
“အပူပေးစနစ်တစ်ခု ထည့်သွင်းချင်တယ်ဆိုရင်၊ ရထားရဲ့ ရေတိုင်ကီနဲ့ သုံးစွဲရေတိုင်ကီကို ချိတ်ဆက်ပြီး လည်ပတ်စေရမယ်။ ဒါဆိုရင် ရေသန့်စင်ရင်း အပူပေးနိုင်တဲ့ ပေါင်းခံနည်းကို ပေါင်းစပ်နိုင်တယ်”
“ရေ-အောက်ဆီဂျင်စနစ်ကတော့ ပိုပြီးရှုပ်ထွေးတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးတွဲတစ်ခုထည့်မယ်ဆိုရင်၊ ရေအားလျှပ်စစ်နည်းပညာ၊ အစက်ချရေသွင်းနည်းနဲ့ လေထုစီးဆင်းမှုတွေ လိုအပ်တယ်—ဆိုလိုတာက အောက်ဆီဂျင်လည်ပတ်မှုကို ပြည့်စုံအောင်လုပ်ဖို့ ရထားကို လုံးဝအလုံပိတ်ထားရမယ်...”
ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရှန်စိတ်ဝင်စားလာသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အစပိုင်းကတော့ ရထားရဲ့ ရေပေးဝေမှုကို တိုးတက်စေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သန့်စင်မှု၊ ပြန်လည်အသုံးပြုမှု၊ အပူပေးမှုနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးကိစ္စတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်။ ပိုရှုပ်ထွေးလာပြီ... ဒါပေမယ့် ရေသန့်စင်မှုနဲ့ ပြန်လည်အသုံးပြုမှုကနေ စတင်လို့ရတယ်။ အပူပေးတာက လက်ရှိ လေနွေးပေးစနစ်က အဆင်ပြေနေသေးတယ်”
“ငါစဉ်းစားနေတာက—မြေအောက်မြို့ နံပါတ် ၉ မှာ အဆင့်မြင့်စနစ်တွေ ရှိမှာပဲ။ သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ကူးယူလို့ မရပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ဒီဇိုင်းကို လေ့လာလို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အသုံးပြုလို့ရတဲ့ အဆင်သင့်စနစ်တစ်ခုတောင် ရှိလိမ့်မယ်ထင်တယ်...”
ကီကီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“အိုး...ဟုတ်တယ်! အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့နေရာမှာ သေချာပေါက် ရုက္ခဗေဒဌာနတစ်ခုရှိမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စနစ်တစ်ခုလည်း...”
ဖြန်း...
သူမ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လင်းရှန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်”
“ဘာလဲ”
“Ai မော်ဂျူးတစ်ခု”
ကီကီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။
“စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်တဲ့ Aiတစ်ခုရရင်၊ ကျွန်မတို့ရထားရဲ့ စနစ်တွေအတွက် စိတ်ကြိုက်ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ဒီဇိုင်းထုတ်ပေးနိုင်မယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ မတွေးရတော့ အများကြီးပိုကောင်းတယ်”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်”
“ပြီးတော့၊ ပြီးတော့—”
ကီကီသည် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘောင်းဘီတိုသာ ဝတ်ထားသောကြောင့် သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များသည် လင်းရှန်ဘက်သို့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆန့်ထွက်နေသည်။
“မြေအောက်မြို့မှာ အနန္တအဆင့်ရထားတစ်စီးတောင် ရှိနိုင်တယ်—အရင်းအမြစ်ပို့ဆောင်ရေး ဒါမှမဟုတ် အရေးပေါ်ရွှေ့ပြောင်းရေးအတွက် သုံးတာပေါ့”
“ဒီစူပါရထားတွေမှာ နျူကလီးယားဓာတ်ပေါင်းဖိုအသေးတွေ ပါတယ်။ တစ်စီးရရင်တော့...”
သူမ၏ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ လင်းရှန်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ၊၊
ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို လိုချင်ခဲ့သည်။ မြေအောက်မြို့တွင် ထိပ်တန်းနည်းပညာများ ရှိမည်ကို သူသိသည်။ ယန္တရားစွမ်းရည်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် ၎င်းသည် နိဗ္ဗာန်တစ်ခုဖြစ်သည်။
သို့သော် သူလည်း သိသည်...
ထိုအရာများသည် ဤမျှရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ပေ။
ပထမဦးစွာ၊ မြေအောက်မြို့များသည် ကမ္ဘာမပြိုကွဲမီ ဖက်ဒရယ်အစိုးရ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အဖွဲ့အစည်းသစ်က ၎င်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းထားသလား။ ၎င်းတို့သည် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သလား။
သို့ဆိုလျှင်ပင်၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အဆင့် မြေအောက်မြို့တစ်ခုတွင် အံ့မခန်းလုံခြုံရေးအစီအမံများ ရှိမည်ဖြစ်သည်။
ကီကီသည် ခိုးဝင်နိုင်ပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ၎င်းသည် သူလည်း ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။
ထို့အပြင် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ—
အချိန်သည် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ယူပေမြို့၏ နံပါတ် ၁ အာကာသဆိပ်ကမ်းလမ်းကြောင်းသည် သုံးရက်အတွင်း ပိတ်သိမ်းမည်ဖြစ်သည်။
ခရီးသွားချိန်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင်၊ မြေအောက်မြို့ကို စူးစမ်းရန် နှစ်ရက်ထက်နည်းသော အချိန်သာ ရှိသည်။
သို့သော် ကီကီ၏ တောက်ပသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း၊ လင်းရှန်သည် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ချက်ချင်း မဖျက်ဆီးလိုခဲ့ပေ။
“အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်သွားရင်”
လင်းရှန်က ပြောလိုင်သည်။
“ငါတို့ရထားက ကြီးမားတဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်မှုတစ်ခုရလာနိုင်တယ်။ အာကာသာလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင်၊ တစ်ပတ်အတွင်း ကျန်းကျိုးမြို့ကို ရောက်မယ်။ အဲဒီကနေ ကျင်းဟိုင်ကို ခရီးတိုတစ်ခုပဲ”
ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ကီကီ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမသည် သူ့ကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏလေး၊ ရှင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
“...ဘာမှားလို့လဲ”
လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။
သူ တစ်ခုခုမှားပြောမိတာလား....
ဝုန်းးး
သူမတုံ့ပြန်နိုင်မီ၊ ကီကီသည် ရုတ်တရက် ဖိနပ်မစီးဘဲ ကုလားထိုင်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးလာသည်။
ကြောင်တစ်ကောင်လို သူမက သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီကော်လံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့အား နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
“ကျင်းဟိုင်....ဘာလဲ၊ ကျွန်မကို ရထားကနေ ထပ်ကန်ထုတ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား”
လင်းရှန်သည် သူမ၏ ကြီးမားပြီး လှပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။
လင်းရှန် ရယ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လုပ်ရမှာလဲ...မင်းက ငါတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကျွမ်းကျင်သူပဲ။ ငါက လမ်းကြောင်းအကြောင်းပြောနေတာပဲ”
“တကယ်လား...”
ကီကီသည် သူ့မျက်လုံးများထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံကို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားရသည်—
နူးညံ့ပြီး ယားယံသော ခံစားမှုတစ်ခု။
“တကယ်ပါ”
လင်းရှန်က အလေးအနက်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာ လေထုသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက်၊ ကီကီသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ နှာခေါင်းကို ကိုက်လိုက်သည်၊၊
ဟွန့်…
ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ထွက်သွား၊ ထွက်သွား...ကျွန်မအလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့”
လင်းရှန်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။
ဒါ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျိုးလဲ...