မြေအောက်မြို့တော်

ဂျုံး—ဂျုံး—

ဂရားးးး

ရထားလမ်းကြောင်းများ ထိသံနှင့် ဖုတ်ကောင်များ၏ အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ဖုတ်ကောင်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ တစစထွက်လာ၍ အနန္တရထားကို ဝိုင်းပတ်လျက်ရှိသည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ အာရုံများမှာ ရှေ့သို့ စူးစိုက်လျက်၊ ဖုတ်ကောင်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ရှေ့တွင်ရှိသော အံ့မခန်းတည်ဆောက်မှုကြီးဆီသို့ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြသည်။

အနန္တရထားသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသောမြင်းကောင်ရေအားဖြင့် စွန့်ပစ်ထားသော ယာဉ်များနှင့် ဖုတ်ကောင်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြတ်သန်းတိုက်ခိုက်လျက်၊ လမ်းကြောင်းရှင်းလင်းကာ မြေအောက်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သည့် သီးသန့်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ကွေ့ဝင်သွားသည်။

ရထားလမ်းကြောင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမတံခါးကြီးတစ်ခု တည်ရှိသည်။ ၎င်း၏ နောက်တွင် ကျယ်ဝန်းသော ကုန်တင်ပလက်ဖောင်းတစ်ခုရှိပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် ကုန်တင်ရထားတွဲများ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်လျက်ရှိသည်။ သို့သော် ဘူတာရုံမှာ ထူးဆန်းစွာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဆောက်လုပ်ရေးယာဉ်များ၊ ကရိန်းများနှင့် စောင့်ကြည့်မျှော်စင်များသည် ထူထပ်သော နှင်းထုထည်အောက်တွင် မြှုပ်နှံလျက်ရှိပြီး၊ ဤမပြီးပြတ်သော ဧရာမစီမံကိန်းမှာ အချိန်တိုအတွင်း အေးခဲသွားသည့်အလားပင်။

“ဒီမြေအောက်မြို့တော်က စွန့်ပစ်ခံရတာလား”

ကီကီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ပြိုလဲသွားတာပဲ နေမယ်”

လင်းရှန်က လှောင်ရယ်ရင်း ပြောသည်။

“ဘာလို့ ဒီနေရာကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ယာဉ်တန်းတွေက တစ်ခါမှ မပြောဖူးတာလဲဆိုတော့ ဒီနေရာက တော်တော်ကြာကတည်းက ငရဲခန်းဖြစ်နေတာပဲ”

ဖုတ်ကောင်များ ပြည့်နှက်နေသော မြေအောက်မြို့တော်သည် ပုန်းခိုရာ မရှိသော မြေပြင်ဖြစ်သည်။ လင်းရှန်ကဲ့သို့ ခံတပ်နှယ် အားကောင်းသော ရထားဖြင့် လက်နက်ကိုင်ထားသူမျိုးသာ ဤသို့သော နေရာသို့ ဝင်ရောက်ရဲမည်ဖြစ်သည်။ သာမန်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဉ်တန်းများသည် ဤအိပ်မက်ဆိုးနယ်မြေကို ပြတ်ပြတ်သားဝင်ရောက်ရန်ကို မပြောနှင့်၊ အပြင်ခြံစည်းရိုးပင် ကျော်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊၊ လင်းရှန်၏ ယန္တရားစွမ်းရည်မရှိခဲ့လျှင် မည်သူကမျှ ဤနေရာသို့ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် လာရောက်မည်မဟုတ်။

“ဒါဆို… ဝင်မလား”

ရှားရှားက တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဝင်မယ်”

လင်းရှန်သည် ကီကီနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ငါ တံခါးကို ဖွင့်မယ်။ ဆရာမချန်က ရထားကို အထဲမောင်းထည့်ပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေ၊ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေး”

တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဖုတ်ကောင်များသည် ဒီရေလှိုင်းသဖွယ် တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

ကီကီက လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး၊ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက ဖုတ်ကောင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း လွင့်ပစ်လိုက်သည်။ လင်းရှန်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ၊ သေနတ်ဖြင့် ပြေးထွက်လာကာ၊ ကျည်ဆံများသည် ဖုတ်ကောင်များကို ဖြတ်သန်းကာ သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်

သေနတ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

လို့ဟွာနှင့် ရှားရှားတို့လည်း ရထားမှ ဆင်းလာကာ၊ လင်းရှန်၏ လမ်းကြောင်းကို ကာကွယ်ရန် အဆက်မပြတ်ပစ်ခတ်နေသည်။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ လင်းရှန်သည် ဧရာမတံခါးကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြေးသွားပြီး၊ ၎င်း၏ အေးခဲနေသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ တံခါး၏ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်နှင့် လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်သွားသည်။

ဘီဇီဇီတီ—ဒုန်း

မိုးမျှော်မုန်တိုင်းကို ဆန့်ကျင်လျက်၊ တံခါးကြီးသည် နက်ရှိုင်းသော ယန္တရားသံဖြင့် တုန်ခါလျက်၊ ဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် ချက်ချင်း အရှိန်တင်လီဗာကို တွန်းလိုက်ပြီး၊ အနန္တရထားကို ကုန်တင်ပလက်ဖောင်းအတွင်းသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း၊ အခြားသူများသည် ဖွင့်ထားသော တံခါးမှတဆင့် ဆုတ်ခွာလာကာ၊ လင်းရှန်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဘန်း ဘန်း ခရက်ရှ်

ဖုတ်ကောင်များသည် ပိတ်နေသော တံခါးကို အပြင်းအထန် ကုတ်ဖဲ့ကြသည်၊ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်မှာ လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးလာသည်။ ခဏအတွင်း၊ လို့ဟွာနှင့် ရှားရှားတို့သည် ကျန်ရှိသော ဖုတ်ကောင်များကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

“ဂရားးးး”

တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ဖုတ်ကောင်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် အော်ဟစ်နေကြသည်၊ ၎င်းတို့၏ ပုပ်သိုးနေသော လက်များကို အက်ကွဲကြောင်းများမှတဆင့် ဆန့်ထုတ်ထားသည်။ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစိမ့်တတ်လာေစသည်၊၊

“နောက်ဆုတ်နေ၊ သတိထားကြ—ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုရှိနေနိုင်သေးတယ်”

လင်းရှန်က သတိပေးလိုက်သည်။ သူသည် မြေအောက်မြို့တော်သည် လုံးဝစွန့်ပစ်ခံထားရသည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ စီမံခန့်ခွဲမှုတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့လျှင်၊ ၎င်းသည် အတွင်းပိုင်းပြိုလဲသွားပြီဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုပေမည်။ ယခင်ဖက်ဒရယ်အစိုးရသည် ဒေါ်လာထရီလီယံပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသော စီမံကိန်းကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရိုးရိုးစွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ပေ။

အနန္တရထားသည် ကုန်တင်နေရာများထဲမှ တစ်ခုသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မြေအောက်မြို့တော်၏ ဝင်ပေါက်သည် မြေကြီးထဲတွင် ပွင့်နေသော တွင်းနက်ကြီးနှယ်၊ နွေးထွေးသော လေစီးကြောင်းများသည် အေးခဲသော လေတိုက်ခတ်မှုနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကာ၊ တွင်းအထက်တွင် ဝဲများဖြစ်ကာ မြူခိုးများကို ဖန်တီးလျက်ရှိသည်။

သူတို့ သတိမထားမိပဲ၊ ကုန်တင်ပလက်ဖောင်းအတွင်းရှိ ဖုံးကွယ်ထားသော လုံခြုံရေးကင်မရာများသည် တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ အနန္တရထားကို လော့ခ်ချထားသည်၊၊

“ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ လူမရှိဘူးလား”

ကီကီက လူသူကင်းမဲ့သော ဘူတာရုံကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ကြီးလွန်းတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရှာမှာလဲ”

“ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ငါတို့ ထင်ထားသင့်တယ်”

လင်းရှန်က ပြန်ဖြေသည်။

“ဒီမြေအောက်မြို့တော်ထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဆီက ရေဒီယိုအချက်ပြမှုတစ်ခုမှ မလာခဲ့ဘူး။ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ—လူမရှိရင် ငါတို့ လိုအပ်တဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကိူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှာနိုင်တယ်”

“ဒါပေမယ့် လျှပ်စစ်မရှိရင် ကျွန်မတို့ ရိုးရိုးဝင်လို့မရဘူး”

ကီကီက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လျှပ်စစ်မရှိရင် မြေအောက်မြို့တော်ရဲ့ အဓိကထိန်းချုပ်စနစ်က ပိတ်ထားမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မက ဟက်ချင်ရင်တောင်၊ ဆာဗာတွေ သေနေရင် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး”

“ဒါဆို ငါတို့က တွေ့တဲ့အရာတွေကို ယူလိုက်မယ်”

လင်းရှန်သည် သိပ်စိတ်မပျက်ပေ။ အကယ်၍ ဤနေရာသည် တကယ်ပင် စွန့်ပစ်ခံထားရသည်ဆိုပါက၊ ၎င်းသည် အတားအဆီးနည်းပါးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးမားသော စက်ယန္တရားများ အများအပြားရှိပြီး၊ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားအတွက် အကောင်းဆုံး လောင်စာဖြစ်သည်။ ကံကောင်းပါက၊ ၎င်းတို့ကို ဝါးမျိုလိုက်ခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းရည်ကို အဆင့် ၃ သို့ တွန်းပို့နိုင်မည်ဖြစ်သည်—မဆိုးသော အပေးအယူပင်။

“ဆရာမချန်”

လင်းရှန်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ကီကီနဲ့ ငါက ဝင်ပေါက်ကို စစ်ဆေးမယ်။ အချိန်မဖြုန်းဖို့အတွက်၊ ကျန်တဲ့သူတွေ ဒီမှာနေပြီး အသုံးဝင်တဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းထားပါ။ နောက်မှ ပြန်လှည့်ရမယ်ဆိုရင်၊ ရထားကို အပြင်မှာ လှည့်ဖို့ ခက်ခဲမှာမို့၊ ယူချီဘူတာကို ပြန်သွားပြီး မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ယူရလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

လို့ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊၊

ရှားရှားက အနီးရှိ ကုန်တင်ရထားတွဲကို ညွှန်ပြရင်း “အစ်ကိုလင်း၊ ပလက်ဖောင်းပေါ်က ဝန်တင်ယဉ်တွေကို သုံးပြီး အဲဒါပေါ်ကို ပစ္စည်းတွေ တင်လိုက်ရင်ရော၊ ကျွန်မတို့မှာ ဓာတ်ဆီလည်း ကျန်သေးတယ်၊ နောက်မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထည့်လို့ရတယ်”

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အကြံကောင်းပဲ။ စက်ယန္တရားတွေကို ဦးစားပေးယူထားလိုက်မယ်။ အသုံးဝင်တဲ့ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေ တွေ့ရင်လည်း တင်ထားပါ၊၊ ဒီနေရာမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။ ကီကီ၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”

“အိုကေ၊ တစ်ခုခု ကောင်းတာတွေ့မလားကြည့်ရအောင်”

ကီကီက ရေရွတ်ရင်း၊ ဦးထုပ်ကို ဆွဲတင်ကာ လက်များကို ပွတ်ပြီး နွေးအောင်လုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သေနတ်ကို ကိုင်ကာ လင်းရှန်နောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်က တွန့်ဆုတ်စွာ သတိပေးလိုက်သည်၊၊ “သတိထားဦး။ ဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်… ကျွန်မကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေတယ်”

လင်းရှန်သည် ထိုင်ခုံခန်းတံခါးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည့်အခါ၊ ရုတ်တရက် အခန်းအတွင်း၌ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဘီဖ်—ဘီဖ်—ဘီဖ်!

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် အသံရင်းမြစ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အံ့အားသင့်စွာ၊ ရထား၏ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်သည် မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။

“လင်းရှန်… ရေဒီယိုပဲ”

“ဘယ်လို”

ကီကီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ… အနီရောင်ပဲစေ့မရှိရင် အချက်ပြတာရဖို့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူယာသုန်မှုန်သွားကာ ထိုင်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

“ဘူတာရုံအတွင်းက လာတာမဟုတ်ရင်ပေါ့”

ထိန်းချုပ်ခုံသို့ ရောက်ရှိပြီး၊ သူ� တွန့်ဆုတ်စွာ ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဖြေကြားခလုတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိပ်လိုက်သည်။

ဘီဖ်—

လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

လင်းရှန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

စပီကာမှတဆင့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု အက်ရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၊ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မက မြေအောက်မြို့တော် နံပါတ် ၉၊ အလွှာ -၅၂၊ သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းပါ။ ကျွန်မကို ကြားနိုင်ရဲ့လား”

အဖွဲ့တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည်။

မြေအောက်မြို့တော်တွင် လူများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသည်၊၊