အရေးပေါ်အကူအညီတောင်းခံမှု
Vol. 7 Ch. 94
ချန်ဆီရွှမ်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။
“ဟင်…အောက်မှာ တကယ်ပဲ လူတွေရှိသေးတယ်”
“အရင်ဆုံး သူတို့ပြောတာကို နားထောင်ကြည့်ကြစို့” လင်းရှန်က တိတ်ဆိတ်ရန် လက်ဟန်ပြပြီး တုံ့ပြန်ခလုတ်ကို ထပ်မံနှိပ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ပြောတာ ငါတို့ကြားတယ်”
“ကျွန်မက တင်းကျန်းရီ ပါ၊ မြေအောက်မြို့အမှတ် ၉ ရဲ့ ဇီဝသုတေသနဌာနရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးပါ။ ဒီမြို့ဟာ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ညအခါပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ ကြီးမားတဲ့ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကြောင့် လွှမ်းခြုံခံထားရတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဟာ အခုလက်ရှိ သုတေသနဇုန်ရဲ့ အလွှာ -၅၂ မှာ ပိတ်မိနေပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မလား၊ အကူအညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ဘက်က တစ်ခုခု လဲလှယ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
သူမ၏အသံထဲတွင် အရေးကြီးသောသဲလွန်စများပါရှိသော်လည်း၊ အနန္တရထားပေါ်ရှိ အဖွဲ့သားများ၏မျက်နှာများမှာ မည်းမှောင်လာသည်။
“မင်းပြောတာက… ဒီမြေအောက်မြို့တစ်ခုလုံးထဲမှာ မင်းတို့လူနည်းနည်းလေးပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
လင်းရှန်၏ပထမဆုံးခံစားချက်မှာ သူမ၏စကားကို သံသယဖြစ်မိခြင်းပင်။ သူသည် ယခင်က ထောင်ချောက်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်—ဤသည်မှာ သူအလွယ်တကူ ယုံကြည်မည့်အရာမဟုတ်။
“တခြားနေရာတွေမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဦးရေအတိကျကို မသိရသေးပါဘူး”
တင်းကျန်းရီက ပြန်ဖြေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က အောက်ဆုံးအလွှာတွေမှာ တူးဖော်ရေးအဖွဲ့တွေက အမည်မသိ မြေအောက်သက်ရှိတစ်မျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အဲဒါကြောင့် လုပ်ငန်းတွေ အရေးပေါ်ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရပါတယ်။ အဓိကဓာတ်ပေါင်းဖိုအမှတ် ၁ မှာ ပြိုကွဲမှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ဒါက ကျယ်ပြန့်တဲ့ သန္ဓေပြောင်းမှုတွေနဲ့ ကူးစက်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ အနည်းဆုံး နိုင်ငံသား ၃၇၆,၀၀၀—လူဦးရေရဲ့ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကျော်—သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ မြေအောက်မြို့ ဖက်ဒရယ်စီမံခန့်ခွဲရေးကော်မတီက ရွှေ့ပြောင်းရေးကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ တိုက်ကြီးကူးသန်းရထား ၈ စီး၊ ထာဝရအဆင့်ရထား ၃ စီး၊ လေယာဉ်တွေ၊ ရဟတ်ယာဉ်တွေနဲ့ လေကြောင်းယူနစ်အများကြီးကို အဓိကပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ပို့ဆောင်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လေကြောင်းရွှေ့ပြောင်းယာဉ်အားလုံးနီးပါး တာ့လိုတောင်တန်းတွေပေါ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကနဦးခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအရ သူတို့ကို လေထဲမှာ ညအခါပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“သန္ဓေပြောင်းမှုတွေက ကြီးမားတဲ့ပရမ်းပတာဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး၊ မြို့ရဲ့အခြေခံအဆောက်အအုံတွေကို ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေက မြေအောက်အလွှာတွေကို လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး၊ ညအခါပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေလည်း အများအပြားပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သုံးဦးက အချိန်မီထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ၊ ဇီဝသုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ ခိုလှုံနေရပါတယ်။ အခုလက်ရှိအချိန်မှာ မြေအောက်မြို့အမှတ် ၉ မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတော့မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က GF2 ဘူတာရဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းတွေကတစ်ဆင့် ရှင်တို့ကို တွေ့ရှိခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အကူအညီတောင်းနေတာပါ”
အကူအညီတောင်းခံနေသော်လည်း၊ သူမ၏အသံသည် ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမ စကားပြောပြီးသည့်အခါ၊ ကီကီသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း၊ စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာများစွာသည် သူတို့၏ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ လှည့်နေသည်၊၊
“အိုး… ဒီနေရာမှာ လူတွေရှိရုံတင်မကဘူး… လျှပ်စစ်ဓာတ်အားလည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး၊ သူ၏အဖွဲ့သားများ၏မျက်နှာများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ တင်းကျန်းရီ ဖော်ပြခဲ့သော ညအခါပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ သတ္တဝါများသည် သူတို့ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သူယုံကြည်သည်။ တုံ့ပြန်ခလုတ်ကို ထပ်မံနှိပ်လိုက်ပြီး သူက မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ငါတို့က ဘာလို့ကယ်တယ်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလဲ”
ရှေ့ဆက်ဖြစ်ပေါ်မည့်အရာများကို သူတို့မသိရသေးပေ။ တင်းကျန်းရီ၏ဖော်ပြချက်အရ၊ အမည်မသိသက်ရှိတစ်မျိုးသည် မြေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဖုတ်ကောင်များနှင့် ညအခါပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ သတ္တဝါများက မြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားကာ၊ သူတို့သည် အလွှာ ၅၂ ထပ်အောက်တွင် ပိတ်မိနေသည်။ လင်းရှန်အနေဖြင့် ကူညီလိုသော်လည်း၊ သူသည် နောက်ထပ်အချက်အလက်များ လိုအပ်သည်—ဤသည်မှာ သေမင်းထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
တင်းကျန်းရီက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။
“လက်ရှိမှာ ဓာတ်လှေကား ၁၊ ၂ နဲ့ ၅ က လုံးဝပျက်စီးနေတယ်။ ဓာတ်လှေကား ၇ နဲ့ ၈ ကတော့ အဆင့် -၈၀ နဲ့ အောက်ကို ရောက်နိုင်ပေမယ့် အဲဒီနေရာတွေက ကူးစက်ခံထားရတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ။ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ ဓာတ်လှေကားက အမှတ် ၃ ပဲရှိတော့တယ်၊ အဲဒါက ပစ္စည်းပို့ဆောင်ဖို့သုံးတဲ့ ကုန်စည်ဓာတ်လှေကားပါ။ အဲဒါက မြေအောက်အဆင့် -၉၅ ကုန်စည်ရထားဂိတ်ကို ဆက်သွယ်ထားပေမယ့်၊ ဖွဲ့စည်းပုံပျက်စီးမှုကြောင့် အဆင့် -၈၉ ထိပဲ ရောက်နိုင်တယ်”
“ကျွန်မက အဝေးထိန်းစနစ်နဲ့ GF2 ဘူတာရဲ့ မြေအောက်ရထားလမ်းဆီ လုံခြုံရေးတံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့မှာ အရန်ဓာတ်အားရင်းမြစ်ပဲရှိပါတယ်။ ရှင်တို့ရထားအတွက် ရထားဓာတ်လှေကားကို လှုပ်ရှားဖို့ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအားတော့မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်တို့ရထားက အဆင့် -၆၅ ကုန်စည်ဂိတ်ကို တိုက်ရိုက်ဥမင်လှိုင်ခေါင်းကနေ ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကနေ ဓာတ်လှေကားအမှတ် ၃ ကို သုံးပြီး ကျွန်မတို့ရှိတဲ့ အဆင့် -၅၂ ကို ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။ အပြင်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးရှိပေမယ့်၊ ရှင်တို့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လက်နက်အင်အားနဲ့ စိတ်စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ရှိနေတာကြောင့်၊ အန္တရာယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
လင်းရှန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
သူမ၏ရှင်းပြချက်အရ၊ ဇီဝသုတေသနဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် သူမ၏အထောက်အထားသည် အလွန်ယုံကြည်စရာကောင်းသည်။ သာမန်မြေအောက်မြို့နိုင်ငံသား—ရာထူးမြင့်အရာရှိများပင်ဖြစ်စေ—ဤသို့သော မြို့၏အခြေခံအဆောက်အအုံအသေးစိတ်ကို ဤမျှပြည့်စုံစွာ သိရှိထားမည်မဟုတ်။ သူမ၏ယုတ္တိဗေဒသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး၊ စီစဉ်မှုမှာ စနစ်ကျသည်၊ ထို့ပြင် သူမ၏စကားပြောပုံသည် သုတေသီတစ်ဦး၏ တိကျသောလေသံဖြစ်သည်။
သို့သော်၊ လင်းရှန်သည် အပြည့်အဝယုံကြည်မှုမရှိသေးပေ။
“မင်းပြောတာ လွယ်နေသလိုပဲ။ ဖက်ဒရယ်အစိုးရကို ဘာလို့ အကူအညီမတောင်းခဲ့တာလဲ”
ကီကီလည်း ချက်ချင်းနားလည်သွားကာ ဝင်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ တရားဝင်ကယ်ဆယ်ရေးကို ဘာလို့ အကူညီမတောင်းတာလဲ”
ရုတ်တရက်၊ ပိုငယ်ရွယ်ပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည့် အသံတစ်ခုက တုံ့ပြန်စက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
“ဘာလို့ဆို မြေအောက်မြို့ရဲ့ ဂြိုဟ်တုဆက်သွယ်ရေးစနစ်တွေကို ရွှေ့ပြောင်းရေးအတွင်း ယူဆောင်သွားခဲ့လို့ပေါ့၊၊ စံပြဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတွေက အမှောင်ညရဲ့ သံလိုက်လှိုင်းတွေကြောင့် အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ဒါကို ရှင်တို့လည်း ကောင်းကောင်းသိမှာပါ၊၊အခု ကျွန်မတို့သုံးနိုင်တာ မြို့ရဲ့ဆက်စပ်စနစ်တွေပဲရှိတော့တယ်၊ ဒါကြောင့် ဘူတာရုံရဲ့တုံ့ပြန်စက်ကို သုံးပြီး မင်းတို့ကို ဆက်သွယ်နေရတာပဲ”
လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ရွှေ့ပြောင်းရေးဖြစ်ပွားတဲ့အခါ… မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ လာမကယ်ခဲ့ဘူးပေါ့”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် တင်းကျန်းရီက ပြန်စကားဆက်သည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ အရေးပေါ်အကူအညီတောင်းခံမှုတွေကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်”
သူမက ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် အခြေအနေတွေအရ… ကျွန်မတို့ကို စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရဖွယ်ရှိတယ်”
မြေအောက်မြို့အမှတ် ၉ ၏ အတွင်းပိုင်းတွင်၊ ပိတ်ဆို့ထားသော သုတေသနဇုန်တစ်ခုအတွင်း၊ သီးသန့်တံခါးများသည် ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်စင်္ကြံများသည် မှောင်မည်းနေပြီး၊ ဖုတ်ကောင်များ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းတွင်၊ သုတေသီလေးဦး—အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး—စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အတူတကွ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် တစ်ပတ်ကျော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။
မြင့်မားသော လုံခြုံရေးအစီအမံများနှင့် အသက်ရှင်ရန်ထောက်ပံ့မှုစနစ်များရှိသော်လည်း၊ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများသည် ပိုပို၍ နည်းပါးလာသည်။ မကြာမီထွက်မပြေးနိုင်ပါက၊ သူတို့သည် ဆာလောင်မှုဖြင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်။
ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး တင်းကျန်းရီသည် အသက်သုံးဆယ်အစောပိုင်းတွင်ရှိပြီး၊ သူမ၏ထက်ရှသော အကြည့်များကို မျက်မှန်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူမနှင့်အတူ ရှိနေသူများမှာ ကျိုးယန်၊ ရှုဝမ်နှင့် ဟန်ချီမင်း ဆိုသည့် အဏုဇီဝဗေဒပညာရှင်များဖြစ်သည်။
သူတို့ထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သူ ကျိုးယန်သည် သိသိသာသာ အားနည်းနေသည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် စမ်းသပ်သုံးစွဲရန်အတွက် စိုက်ပျိုးထားသော အစိမ်းရောင်အပင်များကို စားသုံးခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် မီးအလင်းရောင်နှင့် လေဝင်လေထွက်စနစ်များ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေသေးသဖြင့်၊ သူတို့သည် အသက်ရှူကျပ်မှုမဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။
အကြီးစားရွှေ့ပြောင်းရေးပြီးကတည်းက၊ မြေအောက်မြို့တော်သည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ လမ်းများပိတ်ဆို့သွားပြီး၊ အမှောင်ညဆိုက်ရောက်လာကာ၊ ကယ်ဆယ်ရေးအခွင့်အလမ်းများသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မှေးမှိန်လာသည်၊၊
ရွေ့ပြောင်းရေးအတွင်း အသုံးဝင်သည့်အရင်းအမြစ်အားလုံးနီးပါးကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ဝက်တစ်ပျက်ပြီးစီးခဲ့သော၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အလွန်ကာလ၏ ဧရာမအဆောက်အအုံ—၁၇၅ ရာခိုင်နှုန်းသာ ပြီးစီးခဲ့ပြီး ယခုအခါ စိတ်ပျက်အားလျော့ဖွယ် သင်္ချိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူး တင်း… သူတို့က ငါတို့ကို ယုံမယ်မထင်ဘူး”
အငယ်ဆုံးနှင့် အကြောက်ဆုံးဖြစ်သူ ရှုဝမ်သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ တုံ့ပြန်စက်မှ တိတ်ဆိတ်နေမှုက သူမကို ပိုမိုထိတ်လန့်စေသည်။ “ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“စိတ်အေးအေးထားပါ”
ဟန်ချီမင်းက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် နှစ်ပတ်ကြာ ဆာလောင်မှုကြောင့် အရိုးနှင့်အရေ ဖြစ်နေသည်။
“သူတို့က ရထားနဲ့ရောက်လာတာဆိုတော့၊ ဒီနေရာမှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိမှာပဲ။ ထပ်ပြီး လုံခြုံရေးတံခါးကိုဖွင့်ထားပြီး မြင့်မားတဲ့စွမ်းရည်တွေလည်း ရှိတယ်။ သူတို့ဟာ မြေအောက်မြို့ကို စူးစမ်းချင်မှာပဲ။ ဒါဆိုရင်… ငါတို့မှာ တူညီတဲ့ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ”
“ဟုတ်တယ်”
အကြီးဆုံးဖြစ်သူ ကျိုးယန်က တင်းကျန်းရီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူး တင်း၊ သူတို့ကို တိုက်ရိုက်မေးကြည့်ရမလား”
တင်းကျန်းရီသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမသည် ပြန်ဖြေမည့်အစား၊ လုံခြုံရေးမှတ်တမ်းရုပ်သံများကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး၊ လင်းရှန်၏အဖွဲ့သည် GF2 ဘူတာကို မည်သို့ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ၊ သူမသည် ရထားအဖွဲ့သားများက သူတို့ကို ကူညီမည်လားဟူသော အချက်ကို အာရုံစိုက်မထားပေ—သူမသည် သူတို့ကို လေ့လာနေသည်။
တက်ဘလက်ပေါ်တွင် မှတ်စုများယူရင်း၊ သူမသည် ရုပ်သံဖိုင်ကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည်။
“ရုပ်သံမှတ်တမ်းမှာ လူငါးယောက် တွေ့ထားတယ်”
“ရထားပေါ်မှာ နောက်ထပ်လူရှိမရှိ မသေချာဘူး။ ဦးဆောင်သူက ကျွန်မတို့နဲ့ စကားပြောနေတဲ့လူပဲ။ ခန့်မှန်းအသက်က ၂၅-၃၀ ဝန်းကျင်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှင်းလင်းပြီး၊ ယုတ္တိဗေဒဆန်တဲ့တွေးခေါ်မှုရှိတယ်၊ ပညာတတ်တဲ့ပုံပဲ။ သူက GF2 ဘူတာတံခါးကို ဖွင့်ခဲ့တယ်—ကျွန်မ စနစ်မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့တယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိခဲ့ဘူး၊ ဆိုလိုတာက သူ့မှာ အဆင့်မြင့်ယန္တရားစွမ်းရည်တစ်ခုရှိပြီး အားသုံးဖွင့်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်”