အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ
Vol. 38 Ch. 617
“ဝိုး၊ ဒါ ထောင်ယွမ်ရွာလား။ အရမ်းလှတာပဲ!”
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည့် ခရီးသွားများ ပုံမှန်ထက် ပိုများသည်။ ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် ဆောင်းရာသီနှင့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်များသည် ရာသီပူများ ဖြစ်ကြသည်။
“ထောင်ယွမ်ရွာက မက်မွန်ပန်းတွေကြောင့် လှတယ်လို့ ကြားတယ်” ဟု ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများပါသည့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးခါစ ကျောင်းသားများကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ဖြေလျှော့ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ ကျောင်းသားများအားလုံးသည် Z မြို့မှ ဖြစ်ကြသည်။
ထောင်ယွမ်ရွာ ကျော်ကြားလာသောအခါ သူတို့သည် စာမေးပွဲအတွက် နေ့ရောညပါ ကြိုးစားပြင်ဆင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် စာမေးပွဲ ပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း လာခဲ့ကြသည်။
“မက်မွန်ပန်းပင်တွေ အများကြီးပဲ။ အချိန်က မမှန်တာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ မက်မွန်ပန်းရာသီမှာ လာခဲ့ရင် မက်မွန်ပန်းတောကြီး အပြည့်အစုံ ပွင့်နေတာကို သေချာပေါက် မြင်ရမှာ”
“တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ! ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ တခြားလှပတဲ့ ရှုခင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေလည်း ရှိတယ်တဲ့”
“လာ၊ ဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်”
“ပြောရရင်၊ ငါတို့ ခရီးသွားလမ်းညွှန် လိုအပ်လောက်လား”
“ခရီးသွားလမ်းညွှန်လား။ ငါ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ဆီက ကြားတာက ဒီမှာ ခရီးသွားလမ်းညွှန်တွေက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးတွေချည်းပဲတဲ့။ သူတို့ကို လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်များလို့လည်း ခေါ်တယ်”
“တကယ်ပဲ၊ ဒါက ဒီနေရာရဲ့ အမှတ်လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ! ငါတို့ တစ်ယောက်လောက် ခေါ်ကြည့်ကြမလား” ဟု တစ်ဦးက အကြံပြုသည်။ ခရီးသွားလမ်းညွှန်မရှိဘဲ သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိကြဘဲ လျှို့ဝှက်နေရာအချို့ကို လွဲချော်သွားနိုင်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ တစ်ယောက်လောက် ခေါ်ကြစို့!”
လူတိုင်းက ခရီးသွားလမ်းညွှန်တစ်ဦး ခေါ်ရန် သဘောတူကြသည်။
ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဝင်ပေါက်ဘေးရှိ ခရီးသွားလမ်းညွှန် စားပွဲသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ သူတို့ ခရီးသွားလမ်းညွှန်တစ်ဦး တောင်းတော့မည့်အချိန်တွင် ကလေးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် အဝါရောင် လက်တိုရှပ်နှင့် အဝါရောင် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးသည် ဝိုင်းပြီး မျက်လုံးများက ကြီးသည်။ သူသည် ဖြူဖွေး၊ ဝဖြိုးပြီး နူးညံ့သည်။ သူသည် လွန်စွာ ချစ်စရာကောင်းသည်။
“ဝိုး၊ မင်း ဘယ်ကလာတာလဲ။ အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး လှတာပဲ” ဟု မိန်းကလေးများက အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။
ရှောင်လဲ့ထုန်က လေးနက်တည်ကြည်စွာ “အစ်မတို့၊ ကျွန်တော်က ယောက်ျားလေးပါ။ ယောက်ျားလေးတွေက ခန့်ညားတယ်၊ လှတာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့က၊ ဝိုး၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး ခန့်ညားတဲ့ မောင်လေးလို့ ပြောသင့်တယ်” ဟု ပြောသည်။ သူသည် ထိုသို့ပြောသောအခါ သူ၏လက်များဖြင့် မျက်နှာကို ကိုင်ထားသည်။
“အား၊ ဒီကလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါ သူ့ကို အိမ်ခေါ်သွားချင်တယ်”
“ငါရောပဲ!”
“မောင်လေး၊ အခု ဘယ်လောက် အသက်ရှိပြီလဲ”
“ကျွန်တော် တစ်နှစ်နဲ့ ခြောက်လ ရှိပါပြီ”
“ဘာ” မိန်းကလေးများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ “ပြီးတော့ မင်း စကားပြောတာ ဒီလောက် ကောင်းနေပြီလား?!”
“အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။ ငါ့ ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ ကလေးက အခု နှစ်နှစ်ခွဲ ရှိပြီ။ သူက ဒီမောင်လေးလောက် စကားသွက်သွက် မပြောတတ်ဘူး”
“ငါ့ ညီမဝမ်းကွဲက သုံးနှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ သူက နေ့တိုင်း ငိုတာပဲ တတ်တယ်။ သူက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။ သူက ဒီမောင်လေးလောက် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“မောင်လေး၊ မင်း တကယ်ပဲ တစ်နှစ်ခွဲပဲ ရှိသေးတာလား။ မင်း တို့တွေကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”
ရှောင်လဲ့ထုန်က ကျယ်လောင်စွာ “တကယ်ပါ! ကျွန်တော် အခု တစ်နှစ်ခွဲပဲ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မယုံရင် သူတို့ကို မေးကြည့်လို့ ရတယ်” ဟု ပြောသည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့နောက်မှ လူငယ်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လူငယ်ခရီးသွားလမ်းညွှန်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး “အစ်မတို့၊ အစ်ကိုတို့၊ ညီလေးက ခင်ဗျားတို့ကို မလိမ်ပါဘူး။ သူ အခု တစ်နှစ်ခွဲပဲ ရှိသေးပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က အလွန်ဂုဏ်ယူစွာ “သူက ကျွန်တော့် တူပါ။ သူ တစ်နှစ်ခွဲ ရှိပေမဲ့ စကားပြောတာ သွက်လက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်း အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံးက ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိလား” ဟု ပြောသည်။
အစ်ကိုအစ်မများ"..."
ဒါက တို့တွေ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပါ။ ဘယ်လို သိမှာလဲ။
ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ဆက်ပြောသည်မှာ “ကျွန်တော့် တူက အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်ပြီး ရွတ်ဆိုနိုင်တယ်”
“ဘာ” အစ်ကိုအစ်မများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
“ဒီ မောင်လေးက အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို ရွတ်ဆိုနိုင်တယ်လား” သူတို့ မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့ပင်လျှင် စာကျက်သည့်အခါ အဘိဓာန်များကို အားကိုးရသည်။ သူတို့သည် ၎င်းကို သူတို့၏ခေါင်းထဲတွင် အလွတ်မကျက်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်နှစ်ခွဲအရွယ် ကလေးတစ်ဦးက သူတို့ မလုပ်နိုင်သည့်အရာကို လုပ်နိုင်သည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။
ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ဂုဏ်ယူစွာ “ကျွန်တော့် တူက ပါရမီရှင်ပါ။ သူက ဓာတ်ပုံရိုက်မှတ်ဉာဏ် ရှိတယ်။ အဘိဓာန်ကို အလွတ်ကျက်တာကတော့ ကိတ်မုန့်တစ်လုံး စားရသလောက်ပဲ လွယ်ပါတယ်”
အစ်ကိုအစ်မများ"..."
အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ကိတ်မုန့်တစ်လုံး စားရသလောက် လွယ်မှာလဲ။ သူတို့သည် ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။
“ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ။ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့၊ ခင်ဗျားတို့ ခရီးသွားလမ်းညွှန် လိုအပ်သလား” ဟု ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခဏတာ ဂုဏ်ယူပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ခရီးသွားလမ်းညွှန် ရှာဖို့ ဒီကို လာတာပါ” ဟု တစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လမ်းညွှန် ဖြစ်ပေးမယ်” ဟု ရှောင်ထုန်က ချက်ချင်း တာဝန်ယူသည်။ “ကျွန်တော် ရွာမှာ ကြီးပြင်းလာတာပါ။ ဒီမှာ ရှိတဲ့ ပန်းတွေ၊ အပင်တွေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေ အကြောင်း အကုန်သိတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ”
ရှောင်ရှောင်းဟွေ့သည် ရှောင်ထုန်ကို သတင်းအချက်အလက် စားပွဲပေါ်မှ ချီချလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်စွာ “ရှောင်လဲ့ထုန်၊ ငါ့ အစ်မ၊ မင်းရဲ့ အမေက မင်းကို အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခွင့် မပြုဘူးလို့ ပြောထားတယ်! မဟုတ်ရင် သူက မင်းရဲ့ ဖင်ကို ထပ်ရိုက်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆယ်ကျော်သက်များကို ကြည့်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးသည်။ “ကျွန်တော် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လမ်းညွှန် ဖြစ်ပေးပါ့မယ်”
အစ်ကိုအစ်မများ "..."
***