ငှားရမ်းခြင်းမရှိ

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုမ္ပဏီဌာနချုပ်၏ အထွေထွေမန်နေဂျာရုံးခန်းတွင် ရှိနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ!” ရှောင်လင်းယွီက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝင်လာသူမှာ အနက်ရောင်စီးပွားရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အန်းရှောင်ဟွေ ဖြစ်သည်။

ခြောက်လကျော် အတွေ့အကြုံပြီးနောက် အန်းရှောင်ဟွေသည် လူသစ်တစ်ဦးမှ အရည်အချင်းရှိသော အထက်တန်းစားအမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အန်းရှောင်ဟွေက စာရွက်စာတမ်းကို ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ပေးပြီး “ဥက္ကဋ္ဌရှောင်၊ ဒါက အရည်အချင်းရှိသူဈေးကွက်က ခန့်အပ်ပေးတဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်နဲ့ မနက်ဖြန်အင်တာဗျူးပါ!”

ရှောင်လင်းယွီက ၎င်းကို လှန်လှောကြည့်ပြီး “မနက်ဖြန်အင်တာဗျူးအတွက် လူငါးယောက် ရှိတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ သူတို့နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုကနေ ဘွဲ့မရခဲ့ပေမယ့် သူတို့က အရမ်းစိတ်အားထက်သန်တဲ့သူတွေပါ” ရှောင်လင်းယွီတွင် ခန့်အပ်မှုမူသုံးခု ရှိသည်၊ ပထမတစ်ခုမှာ သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာ၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ သူတို့၏ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အများစုမှာ ဘွဲ့ရအသစ်များဖြစ်သောကြောင့် သုံးလကြာ စမ်းသပ်ကာလတစ်ခု ရှိလိမ့်မည်။ အသင့်တော်ဆုံးသူများ ရှင်သန်မည်!

နေသင့်သူများသည် နေလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထွက်ခွာသင့်သူများသည် သဘာဝအတိုင်း မနေနိုင်ကြပေ!

သူတို့ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိလျှင် သူတို့သည် အခြားဌာနတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး အခြားစမ်းသပ်ကာလတစ်ခုကို စတင်ရမည်။ သူတို့သည် ထပ်မံကျရှုံးလျှင် သူတို့ကို ထွက်ခွာခိုင်းရန်မှလွဲ၍ အခြားဖြေရှင်းနည်းမရှိပေ။

ရှောင်လင်းယွီက ဤလူငါးယောက်၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို ကြည့်ပြီး အန်းရှောင်ဟွေကို “ဒါဆို သူတို့ကို မနက် ၁၀ နာရီမှာ ကုမ္ပဏီကို အင်တာဗျူးလာခိုင်းလိုက်!”

အန်းရှောင်ဟွေက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မသူတို့ကို ချက်ချင်း အသိပေးလိုက်မယ်”

Green Freshကုမ္ပဏီသည် မြို့တော် Z တွင် ပို၍ပို၍ နာမည်ကြီးလာသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အလုပ်လျှောက်ထားရန် လာရောက်သူများ ပိုများလာသည်။ အစပိုင်းနှင့် မတူဘဲ ရှောင်လင်းယွီသည် အရည်အချင်းရှိသူဈေးကွက်သို့ သွားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ တစ်နှစ်မပြည့်မီတွင် သူတို့သည် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်သော ကုမ္ပဏီငယ်တစ်ခုမှ သန်းရာပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်မှုရှိသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ကြီးထွားနေဆဲဖြစ်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက လူငါးယောက်၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွင်က သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာချုပ်စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

“အစ်မ၊ မြို့တော် N မှာရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ဒုတိယစူပါမားကတ်ဆိုင်ခွဲအတွက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဖုန်းဆက်ပြီး သူတို့က ငါတို့ကို သူတို့ဆိုင်ကို နောက်ထပ်မငှားတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်” ရှောင်လင်းယွင်က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နားမလည်စွာ “ဘာလို့လဲ?”

ရှောင်လင်းယွင်က “ဆိုင်ပိုင်ရှင်က တခြားဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်က သူ့နေရာကို သဘောကျပြီး ငှားရမ်းခက ငါတို့ကမ်းလှမ်းတာထက် ၂၀% ပိုမြင့်တယ်လို့ ပြောတယ်”

ဤနေရာတွင် ရှောင်လင်းယွင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ “အစ်မ၊ ငါတို့ကမ်းလှမ်းချက်ကိုလည်း တိုးမြှင့်သင့်လား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြုံးကာ “ယွင်အာ၊ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့စကားတွေက ယုံကြည်ထိုက်တယ်လို့ ထင်လား?”

“ဟမ်?” ရှောင်လင်းယွင်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်၊ “အစ်မ၊ ဒါက သူတို့ငါတို့ကို လိမ်လည်တဲ့နည်းလမ်းလို့ ဆိုလိုတာလား?”

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က ဖောက်သည်သွားလာမှုနည်းတဲ့ နေရာတွေမှာ ငါတို့ဆိုင်တွေကို မကြာခဏဖွင့်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကားပါကင်နေရာပဲ။ ဒါက ငှားရမ်းခက ပုံမှန်အားဖြင့် သက်သာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”

“ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူ့ဆိုင်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ တခြားပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပြီး ငါတို့ကို လိမ်နေတာ။ သူက ငါတို့ကို ကမ်းလှမ်းချက်ကို တိုးမြှင့်စေချင်တယ်။ သူက တော်တဲ့လူတစ်ယောက်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ သူက ဖြစ်နိုင်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေးမြန်းပြီး ငါတို့က ပိုမြင့်မားတဲ့ ငှားရမ်းခကို ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိနေမှာပဲ”

ရှောင်လင်းယွင်က နားလည်သွားပြီး အံ့ဩစွာ “ဒါဆို ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်က လိမ်နေတာပေါ့!”

“ဒါအရမ်းဖြစ်နိုင်တယ်!” ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဆိုင်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ တခြားပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ရှိနေတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘူး!”

ရှောင်လင်းယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ဒါဆို အစ်မ၊ ငါတို့အခုဘာလုပ်သင့်လဲ?”

“ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို တိုက်ရိုက်ဖုန်းခေါ်ပြီး ငါတို့သူ့နေရာကို မငှားတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်။ သူတခြားတစ်ယောက်ကို ငှားခိုင်းလိုက်။ ငါတို့တခြားနေရာတစ်ခု ရှာမယ်!” ရှောင်လင်းယွီက တည့်တည့်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွင်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းစွာ “ဒါပေမဲ့ ဒါအဆင်ပြေရဲ့လား? ငါတို့တခြားနေရာတစ်ခု ရှာဖို့ အချိန်ပိုမဖြုန်းဘူးလား?”

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ အချိန်ဖြုန်းမယ့်သူက ဆိုင်ပိုင်ရှင်ပဲ၊ ငါတို့မဟုတ်ဘူး!”

ရှောင်လင်းယွင်က နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူပြီး “ကောင်းပြီ”

ရှောင်လင်းယွီက ခဏစဉ်းစားပြီး “မနက်ဖြန် လူတစ်စုက အင်တာဗျူးလာလိမ့်မယ်။ သန်ဘက်ခါ ကျန့်ယောင်ကျူနဲ့ ငါမြို့တော် N ကို သွားကြည့်မယ်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်အတွက်တော့ ငါပြောခဲ့တဲ့ အဖြေကို သူ့ကို ပေးလိုက်!”

“ကောင်းပြီ!” ရှောင်လင်းယွင်က ထို့နောက် အထွေထွေမန်နေဂျာရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြို့တော် N သည် တောင်ပိုင်းပြည်နယ်၏ မြို့တော် ဖြစ်သည်။

ထောင်ယွမ်ရွာ၏ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်သည် မြို့တော် N တွင် ၎င်း၏ ဆယ့်တစ်ဆိုင်မြောက် ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်လိမ့်မည်။ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရှိသော မြို့တော် Z မှလွဲ၍ အခြားမြို့များသည် တစ်ဆိုင်စီသာ ရှိသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မြို့တော် N တွင် သူမ၏ ဒုတိယစူပါမားကတ်ကို ဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။ မြို့တော် N သည် ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသော လူများ ပိုများသည်။ ပိုကြီးမားသော ဈေးကွက်နှင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဒုတိယစူပါမားကတ်တစ်ခုကို တတ်နိုင်ကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ရောင်းအားအရဆိုလျှင် သူတို့သည် တတိယစူပါမားကတ်တစ်ခုတောင် ထပ်ဖွင့်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ၏ မူမှာ သူမသည် တစ်မြို့တွင် သူမ၏ ဆိုင်နှစ်ဆိုင် အများဆုံးသာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏ ရုံးခန်းတွင် ထိုင်ပြီး သူမ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူမသည် အလွန်အောင်မြင်သော်လည်း သူမသည် ပစ်မှတ်ထားခံနေရသည်ကို သိသည်။ သူမ၏ ဆဋ္ဌမအာရုံသည် အလွန်စူးရှလာသည်။

သူမမြို့တော် S တွင် သူမ၏ စတုတ္ထစူပါမားကတ်ကို စတင်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို… သို့မဟုတ် သူမ၏ စူပါမားကတ်များကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အလွန်သတိထားရန် ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် အလွန်အကျွံမေးခွန်းများ မေးသောသူများကို ပိုမိုသံသယရှိရမည်။ ဝန်ထမ်းများသည် အခြားသူများ၏ အခွင့်ကောင်းယူခြင်းကို မခံရရန် သတိထားရမည်။

သူမသည် အတွင်းလူများကိုလည်း သတိထားရမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဝန်ထမ်းအသစ်များ ခန့်အပ်သောအခါ သူမရှာဖွေသော ပထမဆုံးအရာမှာ သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို မပြောနိုင်သော်လည်း စမ်းသပ်ကာလပြီးနောက် သူမသည် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာအကြောင်း တစ်ခုနှစ်ခုကို သိရှိနိုင်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် စမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်လျှင် လူများကို နေခွင့်မပေးပေ။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူများသည် စရိုက်လက္ခဏာကောင်းပြီး သူတို့၏ အလုပ်တွင် လက်တွေ့ကျကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီကို နားမလည်စေသောအရာမှာ အမှောင်ထဲက လူများသည် သူမ၏ စူပါမားကတ်ဆိုင်ခွဲသည် ဆယ့်တစ်ဆိုင်မြောက် ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏သတိကို လျှော့ချရန် မရဲပေ။ သူမသည် ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူတို့လာသည်နှင့်အမျှ ကိုင်တွယ်လိမ့်မည်။ သူမသည် မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုအတွက်မဆို အသင့်ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လိမ့်မည်။

…

မြို့တော် N ရှိ အဆင့်မြင့်လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ အခန်းတစ်ခန်းတွင် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားရင်း သူမ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

“ငါတို့အခုဘာလုပ်သင့်လဲ? သူတို့တကယ်ငါတို့နေရာကို မငှားတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?” ဤနေရာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖော်ပြသည်၊ “ကောင်စုတ်၊ ငါငှားရမ်းခကို တိုးမြှင့်လိုက်ရုံပဲ၊ မင်းနောက်ဆုတ်သွားပြီ။ ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲတဲ့ကောင်လဲ။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘာလို့ဆိုင်ဖွင့်ချင်တာလဲ? ငါမင်းကို နေရာငှားလိုက်ရင် မင်းငါ့ကို ငှားရမ်းခမပေးဘူးဆိုတာ ငါသေချာတယ်!”

သူမဆဲဆိုနေစဉ်တွင် ဝတ်စုံနှင့် ရွှေရောင်ဘောင်မျက်မှန်တပ်ထားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အလယ်အလတ်ရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း ပြုံးပြီး “ယောက်ျား၊ ရှင်ပြန်လာပြီ။ ဘာလို့ဒီလောက်စောစော ပြန်လာတာလဲ?” သူမက အချိန်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့လယ်သုံးနာရီသာ ရှိသေးသည်။

ယောက်ျားက သူမ၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူဝင်လာသည်နှင့် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ငါအပြင်ဘက်မှာ မင်းဆဲဆိုနေတာကို ကြားတယ်။ မင်းဘာတွေဆဲဆိုနေတာလဲ?”

အမျိုးသမီးက ခဏစဉ်းစားပြီး “ဒါကျွန်မတို့ရဲ့အိမ်ဟောင်းအကြောင်းပဲ။ အဲဒီနှလုံးသားမည်းတဲ့ ဘော့စ်က သူမနောက်ထပ်မငှားတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်”

ယောက်ျားက ကြောင်သွားပြီး နားမလည်စွာ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု ရှိခဲ့တာလေ။ ဘာလို့သူမနောက်ထပ်မငှားတော့တာလဲ?” ဤနေရာတွင် သူက အမျိုးသမီးကို သံသယဖြင့် ကြည့်သည်၊ “မင်းအပိုတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တာလား? မဟုတ်ရင် ဘာလို့သူတို့ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်သွားတာလဲ? မင်းသိရမှာက ငှားရမ်းခက ငါတို့မိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဝင်ငွေရင်းမြစ်တစ်ခုပဲ”

“သူဌေးက ငှားချင်စိတ်မရှိရင် တခြားဘယ်သူက ငှားမှာလဲ?”

သူတို့၏ အိမ်ဟောင်းသည် မြို့လယ်တွင် မရှိ၊ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်မည့်နယ်မြေအတွင်းတွင်လည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တန်ဖိုးသည် အလွန်မမြင့်မားဘဲ ဘယ်သူမှ ဝယ်ချင်စိတ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ၎င်းကို ငှားရမ်းရုံသာ ရှိသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လူများက ဝယ်ချင်လျှင် သူသည်လည်း ရောင်းရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ အိမ်ရာစျေးနှုန်းသည် တက်နေသည်။ သူသည် စျေးနှုန်းပိုမြင့်သောအခါ ရောင်းချလိုသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းကို ယခုအချိန်တွင် ငှားရမ်းရမည်။

သူတို့၏ အိမ်သည် အလွန်ရှေးရိုးဆန်ပြီး အဆောက်အအုံဧရိယာသည် အတော်အတန် ကြီးမားသည်။ ၎င်းတွင် လေးထပ်ရှိပြီး ထပ်တစ်ထပ်စီသည် ၆၀၀ မှ ၇၀၀ စတုရန်းမီတာ ရှိသည်။ စုစုပေါင်းတွင် နှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်စတုရန်းမီတာ ရှိသည်။

၎င်းပတ်လည်တွင် ဗလာဖြစ်သော မြေပြန့်တစ်ကွက်လည်း ရှိပြီး ၎င်းသည်လည်း သူ့မိသားစုပိုင်ဆိုင်သည်။

သူတို့သာ မြို့သို့ မပြောင်းရွှေ့ခဲ့လျှင် အိမ်ဟောင်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော မိသားစုဗီလာတစ်လုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် သူ့မိသားစုသည် မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုသည်။

သို့သော် မြို့လယ်ရှိ အိမ်ရာစျေးနှုန်းသည် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားပြီး အသုံးစရိတ်များသည်လည်း ကြီးမားသည်။ သူ၏ လစာတစ်ခုတည်းနှင့် သူ့မိဘများ၏ အငြိမ်းစားပင်စင်များသည် မိသားစု၏ အသုံးစရိတ်များကို ကာမိရန် မလုံလောက်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုအိမ်ဟောင်းကို ငှားရမ်းရန် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။

သူ၏ ကံသည် မဆိုးပေ။ သူငှားရမ်းရန် ကြော်ငြာတင်ပြီး မကြာမီတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်ကို သဘောကျခဲ့သည်။ ဘော့စ်က တစ်လလျှင် ၃၆,၀၀၀ ငှားရမ်းခ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

၎င်းသည် ပိုင်ရှင်မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများပြီးဖြစ်သည်။ မိသားစုသည် ဤသည်ကို တကယ်လိုအပ်သည်။

သို့သော် ယခု… သူဌေးက သူမသည် ထိုနေရာကို နောက်ထပ်မငှားတော့ဘူးဟု ဆိုသည်။

***