အင်တာဗျူးအမှား

“မင်းသူတို့ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ?” လုချင်းလျန်က တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ… ကျွန်မ…” မစ္စစ်လုက သူမ၏ခင်ပွန်း ဒေါသထွက်တော့မည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက အနည်းငယ် နစ်နာစွာဖြင့် “ကျွန်မ… ကျွန်မက သူတို့ကို ငှားရမ်းခ တိုးမြှင့်စေချင်ရုံပါပဲ။ သူတို့က ဒီလောက်နှမြောပြီး ဒီလိုပဲ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ?”

လုချင်းလျန်က မည်းမှောင်သော မျက်နှာဖြင့် “ငါတို့အရာအားလုံးကို ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ မင်းဘာလို့ရုတ်တရက် ငှားရမ်းခကို တိုးမြှင့်ရတာလဲ?”

မစ္စစ်လုက “သူတို့ကျွန်မတို့နေရာကို ငှားရမ်းပြီးတော့ ကျွန်မတို့ငှားရမ်းသူရဲ့ နောက်ခံကို သွားစစ်ဆေးခဲ့တယ်” ဤနေရာတွင် မစ္စစ်လုက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး “ယောက်ျား၊ ငှားရမ်းသူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်သိလား?”

“ဘယ်သူလဲ?” လုချင်းလျန်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်ပြီးနောက် သူက “ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငှားရမ်းခကို ကျပန်းတိုးမြှင့်တာက မှားတယ်”

မစ္စစ်လုက “ငှားရမ်းသူက ထောင်ယွမ်ရွာ၏ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်ရဲ့ မန်နေဂျာပဲ!”

“ဘယ်သူ?” လုချင်းလျန်က သူကြားမှားတယ်လို့ ထင်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

မဒမ်လူက “သူတို့က ထောင်ယွမ်ရွာ၏ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်က လူတွေပဲ! သူတို့က ကျွန်မတို့နေရာကို ဒီမှာ ဒုတိယစူပါမားကတ်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ဖို့ ငှားရမ်းနေတာ!”

“ကျွန်မတို့နေရာရဲ့ တည်နေရာက အစွန်အဖျားဖြစ်နေရင်တောင် သူတို့ရဲ့စီးပွားရေးက ကောင်းလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်မသိခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီစူပါမားကတ်က ပစ္စည်းတွေက အရမ်းစျေးကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ရဖို့အရေး တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့စီးပွားရေးက အမြတ်အစွန်းရှိပြီး သူတို့ရဲ့ဝင်ငွေက တစ်နေ့ကို သိန်းပေါင်းများစွာပဲ”

“သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတာ အရှင်းကြီးလေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မငှားရမ်းခကို တိုးမြှင့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။ ကျွန်မပြောလိုက်တာနဲ့ သူတို့နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်ခဲ့မှာလဲ? ဘယ်လိုတောင် ကပ်စေးနှဲတဲ့သူဌေးလဲ!” သူမပိုပြောလေ၊ မစ္စစ်လုက ပိုဒေါသထွက်လေဖြစ်သည်။

“တော်လောက်ပြီ!” လုချင်းလျန်က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး “စီးပွားရေးသမားတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားမှုကို အများဆုံး တန်ဖိုးထားကြတယ်။ ငါတို့ငှားရမ်းခကို သဘောတူပြီးသားဆိုတော့ ငါတို့ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် စျေးနှုန်းကို တိုးမြှင့်နိုင်မှာလဲ?”

မစ္စစ်လုက အေးစက်စွာ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆို မင်းမရိုးသားနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား?” လုချင်းလျန်က သူ့ဇနီးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ဝမ်ယွီချင်၊ ငါမင်းကို ပြောပြမယ်၊ သူတို့တကယ်ငါတို့အိမ်ကို မငှားတော့ရင် မင်းလမ်းပေါ်မှာ အိပ်ဖို့ပဲ စောင့်နေနိုင်တယ်”

ထိုမိန်းမသည် မိသားစုကို တစ်လလျှင် ယွမ် ၃၆,၀၀၀ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ သူသည် ဤမျှမိုက်မဲသော ဇနီးတစ်ဦးနှင့် ဘယ်လိုကြောင့်များ လက်ထပ်ခဲ့မိတာလဲ။

မစ္စစ်လုက ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမက ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်သည်၊ “လုချင်းလျန်၊ ရှင်ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? လမ်းပေါ်မှာ အိပ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ကလေးနှစ်ယောက်မွေးပေးခဲ့တယ်လေ။ ရှင်အဲဒါကို မေ့သွားပြီလား?”

…

ရှောင်လင်းယွီသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရအသစ်ငါးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်မက ရှောင်လင်းယွီ၊ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာပါ” ရှောင်လင်းယွီက သူတို့ရှေ့တွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဝတ်စုံဖြင့် ရပ်နေသည်။ “အခု၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပေးပါ!”

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က တောင်ပိုင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ၊ ချီကျားချန်!”

“မင်္ဂလာပါ၊ ဥက္ကဋ္ဌရှောင်၊ ကျွန်မက ချန်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ၊ ကောင်းပေပေ!”

“ဥက္ကဋ္ဌရှောင်၊ မင်္ဂလာပါ၊ ခင်ဗျားက ဟွာလီတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ၊ ရှန်ကော့ဟွာ!”

“မင်္ဂလာပါ၊ ဥက္ကဋ္ဌရှောင်၊ ကျွန်မက J ပြည်နယ်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ၊ ကျန်းလဲ့လဲ့”

“ဥက္ကဋ္ဌရှောင်၊ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ရှန်ဟိုင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပါ၊ ကျန်းမင်ယွီ!”

ရှောင်လင်းယွီ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူမမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ‘ဒါတွေအားလုံးက နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတွေပဲ။ အန်းရှောင်ဟွေက သာမန်တက္ကသိုလ်တွေက လျှောက်ထားသူနှစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား? သူငါ့ကို ကိုယ်ရေးရာဇဝင်အမှားတွေ ပေးခဲ့တာလား? ဒါမဖြစ်သင့်ဘူး။ အန်းရှောင်ဟွေက ဒီလိုအပျော်တမ်းအမှားမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?’

ရှောင်လင်းယွီက စားပွဲပေါ်က သူမ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ထုတ်ယူပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက “မြို့တော် w အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတက္ကသိုလ်က ဝူကွေ့ရှန်နဲ့ မြို့တော် G စီးပွားရေးကျောင်းက ချန်မင်ဟိုင်တို့ ရောက်ပြီလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

လျှောက်ထားသူငါးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖတ်ပြီး “ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူတွေ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို သိကြလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူတို့ထဲက သုံးယောက်က ခေါင်းခါပြီး “CEO ရှောင်၊ ငါတို့သူတို့ကို မသိဘူး” နှစ်ယောက်က ဘာမှမပြောပေ။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာ ခဏထိုင်ပါ။ ကျွန်မခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်” သူမက ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ယူပြီး အန်းရှောင်ဟွေကို ဖုန်းခေါ်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

“အန်းရှောင်ဟွေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့လျှောက်ထားသူနှစ်ယောက်က ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွေနဲ့ မကိုက်ညီတာလဲ?” ရှောင်လင်းယွီက တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမက သူမ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်မိတ္တူများကို ရှာဖွေပြီး နားမလည်စွာ “CEO ရှောင်၊ လျှောက်ထားသူတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို ပြောပြလို့ရမလား?”

ရှောင်လင်းယွီက “သူတို့အားလုံးက နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တွေက ဘွဲ့ရတွေပဲ။ အန်းရှောင်ဟွေ၊ ခန့်အပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ဘာအမှားမှ မရှိသင့်ဘူး”

“ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ဆက်သွယ်ရန်နံပါတ်တွေနဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွေက ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားနေတယ်။ ဘာလို့ဒီလိုအမှားမျိုး ရှိရတာလဲ?”

အန်းရှောင်ဟွေက ကြောင်သွားသည်။ သူမသည်လည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်ပေ။

အန်းရှောင်ဟွေက သူမ၏ သံသယများကို ဖိနှိပ်ပြီး “CEO ရှောင်၊ ကျွန်မရှင်နဲ့အတူ ဝင်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်မယ်!”

လျှောက်ထားသူငါးဦးကို ရှောင်လင်းယွီ၏ ရုံးခန်းသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သူမှာ HR ဌာနမှ အခြားလူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် စိစစ်ပြီးဖြစ်သင့်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန်းရှောင်ဟွေသည် ခန့်အပ်မှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်။ သူမအမှားလုပ်ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် သူမ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့!” ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေ ဝင်ရောက်ပြီး လျှောက်ထားသူများကို မြင်သည်နှင့် သူမသည် မနေ့က အရည်အချင်းရှိသူဈေးကွက်တွင် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို သတိရသည်။ သူတို့ထဲက နှစ်ဦးသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး သူတို့က သူတို့၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို သူမထံသို့ ပေးသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မောက်မာပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာများ ရှိခဲ့သည်။ အန်းရှောင်ဟွေက သူတို့ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဒါဆို ဘာလို့သူတို့ဒီနေ့ ဒီမှာ ရှိနေကြတာလဲ?

အန်းရှောင်ဟွေတွင် ကောင်းမွန်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရှိသည်။

သူမက မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ညွှန်ပြပြီး “မင်းက ချန်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက် ကောင်းပေပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

ကောင်းပေပေက အန်းရှောင်ဟွေကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မနာမည်က ကောင်းပေပေ!”

“မင်းက ရှန်ဟိုင်းတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်၊ ကျန်းမင်ယွီ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

ကျန်းမင်ယွီ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျန်းမင်ယွီက ရှက်နေသည်။

ကျန်းမင်ယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ကျန်းမင်ယွီ!”

အန်းရှောင်ဟွေက နားမလည်စွာ ကြည့်ပြီး “ကျွန်မမှတ်မိတာတော့ ကျွန်မရှင်တို့နှစ်ယောက်ကို အင်တာဗျူးလာဖို့ အသိမပေးခဲ့ဘူး။ ဒါဆို ဘာလို့ရှင်တို့ဒီနေ့ ဒီမှာ ရှိနေကြတာလဲ?”

ကောင်းပေပေနှင့် ကျန်းမင်ယွီတို့သည် အပြစ်ရှိပုံရသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး တိုက်ရိုက် “ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဝူကွေ့ရှန်နဲ့ ချန်မင်ဟိုင်ကို သိလား?”

ကောင်းပေပေက “ကျွန်မဝူကွေ့ရှန်ကို သိတယ်”

ကျန်းမင်ယွီက “ကျွန်တော်ချန်မင်ဟိုင်ကို သိတယ်!”

အန်းရှောင်ဟွေက တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း “သူတို့မလာချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့က သူတို့ကို မလာအောင် တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တာလား?”

နှစ်ဦးသား ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကြသည်။ “မစ္စအန်း၊ ခင်ဗျားမှားနေတယ်”

ကောင်းပေပေက “ကျွန်မဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဝူကွေ့ရှန်က မြို့တော် Z က တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုကနေ အင်တာဗျူးအတွက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ သူမဒီကို မလာနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမက ကျွန်မကို သူမအစား လာခိုင်းခဲ့တာ” ကောင်းပေပေက ခဏရပ်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့စွာ “တကယ်တော့ ကျွန်မက ရှင်တို့ကုမ္ပဏီရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအလားအလာကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားပြီး ရှင်တို့ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ရမယ်ဆို အရမ်းပျော်ရွှင်မိမှာပါ”

“ကျွန်မမသိတာက ဘာလို့မစ္စအန်းက ကျွန်မကို အရည်အချင်းရှိသူဈေးကွက်မှာ မကြိုက်ခဲ့တာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးချင်ခဲ့တုန်းပဲ” ဤနေရာတွင် ကောင်းပေပေက သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ပြီး ရှောင်လင်းယွီကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “CEO ရှောင်၊ ကျွန်မရှင်တို့မိသားစု စိုက်ပျိုးတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားရတာ ကြိုက်တယ်။ ကျွန်မဒီလှပတဲ့ နေရာမှာ အလုပ်လုပ်ရတာကိုလည်း ကြိုက်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ခန့်အပ်ပါ”

ရှောင်လင်းယွီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ခပ်ရေးရေး ပြုံးကာ “မင်းအိမ်စာလုပ်ခဲ့ပုံရတယ်”

ကောင်းပေပေက သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ “ကျွန်မသူငယ်ချင်းတွေအများကြီးက တောင်ယွမ်ရွာအကြောင်း ပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မအမြဲတမ်း ဒီကို လာချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မဒီမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ”

ရှောင်လင်းယွီက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက အခြားလူကို ကြည့်ပြီး ခပ်ရေးရေး သို့သော် ခန့်ငြားသော အသံဖြင့် “မင်းကကော?”

ကျန်းမင်ယွီက “CEO ရှောင်၊ ကျွန်တော့်အခြေအနေက သူမနဲ့ တူတူပဲ။ ချန်မင်ဟိုင်ကလည်း တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုကနေ အင်တာဗျူးအတွက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတိုက်ရိုက် သွားခဲ့တယ်”

“ဒါပေမဲ့ သူက ခင်ဗျားတို့ကုမ္ပဏီကို အသိမပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ခင်ဗျားတို့ကုမ္ပဏီကို အထင်ကြီးလို့ပဲ။ ကျွန်တော်ခင်ဗျားတို့ကုမ္ပဏီထဲကို ဝင်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းရှိသူခန့်အပ်မှုဈေးကွက်မှာ မစ္စအန်းက ကျွန်တော့်ကိုလည်း ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မကျေနပ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဒီကို တိုက်ရိုက်လာခဲ့တယ်”

အန်းရှောင်ဟွေ၊ “…” တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူတို့က ဒါကို သူမအမှားလို ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ သူမရွေးချယ်ခဲ့တဲ့လူတွေက အင်တာဗျူးကို ပျက်ကွက်ခဲ့ကြတယ်၊ သူမငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့လူတွေက ပျက်ကွက်သူတွေအစား အင်တာဗျူးကို တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။

အန်းရှောင်ဟွေ၏ နှလုံးသားသည် မကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “CEO ရှောင်၊ ဒါ…”

ရှောင်လင်းယွီက “အဲဒီနှစ်ယောက်ကို နောက်တစ်ခါ ဖုန်းခေါ်လိုက်!”

အန်းရှောင်ဟွေက ပြန်ဖြေသည်၊ “ဟုတ်ကဲ့!”

“သူတို့ကို နောက်ထပ်လာစရာမလိုတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်!”

***