တာဝန်လွှဲချခြင်း!

ဝူကွေ့ရှန် မြို့တော် Z ရှိ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အင်တာဗျူးကျရှုံးပြီးနောက် သူမသည် ထောင်ယွမ်ရွာ၏ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်တွင် သူမ၏ အင်တာဗျူးအတွက် လျှောက်ထားရန် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။

“ဟယ်လို၊ ကျွန်မက… ဘာ?” ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဝူကွေ့ရှန်က ရုတ်တရက် သူမ၏ အသံကို မြှင့်ပြီး “ဘာလို့ကျွန်မကို အင်တာဗျူးမလာဖို့ ပြောနေတာလဲ? ဒါက… ကျွန်မယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုထဲမှာ ပိတ်မိနေလို့၊ ဟုတ်တယ်!”

ဝူကွေ့ရှန်က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ခပ်ရေးရေး ဒေါသ ရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူပြီး “မေ့လိုက်တော့၊ ဒါက ကျေးလက်ဒေသက ကုမ္ပဏီတစ်ခုပဲ။ ဒါဘာကောင်းလို့လဲ? ကျွန်မက တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မကောင်းမွန်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲကို မဝင်နိုင်ဘူးလို့ မယုံဘူး။”

ထောင်ယွမ်ရွာ၏ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စူပါမားကတ်သည် Green Freshကော်ပိုရေးရှင်း ဖြစ်လာသောအခါ သူမသည် သူမလွဲချော်ခဲ့သော ဤအခွင့်အရေးကို တကယ်နောင်တရလိမ့်မည်။

ချန်မင်ဟိုင် မြို့တော် Z ရှိ ကုမ္ပဏီမှ လက်ခံခြင်းခံရသောအခါ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ခုန်တက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ‘ဒါဆို ငါတတိယတန်းစားတက္ကသိုလ်တစ်ခုကနေ ဘွဲ့ရခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လဲ? ရွှေက ဘယ်သွားသွား တောက်ပလိမ့်မယ်။ ငါပထမတန်းစားတက္ကသိုလ်တွေက ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအများအပြားကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ အနာဂတ်က ငါ့ပိုင်ပဲ!’

သို့သော် ချန်မင်ဟိုင်တွင် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေးကျွမ်းကျင်မှုများ ချို့တဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အလတ်စားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာသောအခါ သူ၏ သူငယ်ချင်းသည် သူ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သတင်းများပေါ်တွင် သူ့ယခင်သူငယ်ချင်းကို မြင်သောအခါ နောင်တမျက်ရည်များ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည်။

သူသာ အဲဒီတုန်းက အဲဒီရွေးချယ်မှုကို မလုပ်ခဲ့ရင်… သတင်းများပေါ်က လူက သူဖြစ်လိမ့်မည်လား။

…

ရှောင်လင်းယွီ၏ လက်ရှိကုမ္ပဏီသည် လူမရှားပေ။

အင်တာဗျူးပြီးနောက် သူမသည် လျှောက်ထားသူငါးဦးစလုံးကို လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားလူတိုင်းကဲ့သို့ပင် သူတို့တွင် သုံးလကြာ စမ်းသပ်ကာလတစ်ခု ရှိသည်။

သုံးလအကြာတွင် သူတို့နေနိုင်မလား မနေနိုင်ဘူးလားဆိုသည်မှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်လိမ့်မည်။

ရှောင်လင်းယွီက အလေးပေးပြောကြားသည်၊ “ကျွန်မကုမ္ပဏီက စရိုက်လက္ခဏာကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ကျွန်မခင်ဗျားတို့ကို အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်ဖို့ မတောင်းဆိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရှင်တို့ကို ခွဲဝေပေးထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ရှင်တို့ရဲ့အလုပ်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မနောက်ဆုံးမှာ ပြန်လည်သုံးသပ်မယ့်အရာက ရလဒ်ပဲ!”

“ဟုတ်ကဲ့၊ CEO ရှောင်!”

…

“CEO ရှောင်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မအရမ်းပေါ့ဆခဲ့တယ်!” သူမရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အန်းရှောင်ဟွေက သူမ၏ အမှားအတွက် ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက စားပွဲကိုခေါက်ပြီး “ဒီတစ်ခါ လျှောက်ထားသူတွေကို ဘယ်သူလက်ခံခဲ့တာလဲ?”

အန်းရှောင်ဟွေက “ဒါက ရှောင်ပိုင်ပဲ!”

“ရှောင်ပိုင်?” ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းပြီး “ပိုင်ရှန်းရှန်း?”

အန်းရှောင်ဟွေက ခေါင်းညိတ်ပြီး “CEO ရှောင်၊ ရှန်းရှန်းက ကျွန်မတို့ကုမ္ပဏီကို ဝင်လာတာမကြာသေးဘူး။ ဒါက ကျွန်မသူမကို ကောင်းကောင်းမသင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မအမှားပါ…”

ရှောင်လင်းယွီက သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေ၊ “…”

ရှောင်လင်းယွီက သူ့ခေါင်းကို ခါပြီး လေးနက်စွာ “အန်းရှောင်ဟွေ၊ မင်းငါတို့ဆီ စဝင်တုန်းက ငါမင်းကို ပြောခဲ့တာကို မင်းမှတ်မိသေးလား?”

အန်းရှောင်ဟွေ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူမက “ဟုတ်ကဲ့။ CEO ရှောင်က ကျွန်မက အရမ်းကြင်နာပြီး နှလုံးသားနူးညံ့လွန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါမှန်တယ်! ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်တာဝန် ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ရှန်းရှန်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့တာဝန် မဟုတ်ဘူး”

အန်းရှောင်ဟွေက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ တာဝန်ပဲ”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဒီနေ့ အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်!” ရှောင်လင်းယွီက လေးနက်စွာ “မင်းအဲဒီငါးယောက်က အလုပ်လျှောက်ထားသူတွေဖြစ်တာကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ သူတို့က လူဆိုးတွေဖြစ်ရင်ကော? ငါတို့က ကျပန်းလူတွေကို ငါတို့ကုမ္ပဏီထဲကို ဒီလိုပဲ ဝင်ခွင့်ပေးတော့မှာလား?”

အန်းရှောင်ဟွေက သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ပုံရသည်။ အန်းရှောင်ဟွေက သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ပြီး လေးနက်စွာ “CEO ရှောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးပါ”

ရှောင်လင်းယွီက ခဏစဉ်းစားပြီး “ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးမယ်။ ဒီလိုထပ်ဖြစ်ရင် မင်းလူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာနအတွက် သင့်တော်သလားဆိုတာကို ငါစဉ်းစားရလိမ့်မယ်”

တကယ်တော့ ရှောင်လင်းယွီ၏ အမြင်တွင် အန်းရှောင်ဟွေသည် ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုဌာနအတွက် ပိုသင့်တော်သည်!

သို့သော် သူမသည် အန်းရှောင်ဟွေ တက္ကသိုလ်တွင် သင်ယူခဲ့သော ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အသိပညာနှင့် အရည်အချင်းကို ဖြုန်းတီးချင်စိတ်မရှိသောကြောင့် သူမသည် အန်းရှောင်ဟွေကို လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာနတွင် ထားရှိခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ဆက်ပြောသည်၊ “ဒါက မင်းအမှားဖြစ်စေ၊ ပိုင်ရှန်းရှန်းရဲ့အမှားဖြစ်စေ၊ ဒါအားလုံးက မင်းရဲ့ညံ့ဖျင်းတဲ့ ကြီးကြပ်မှုကြောင့်ပဲ”

“ဒါကြောင့် ငါမင်းကို ဒီတစ်ခါ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးပေမယ့် ငါမင်းကို ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ပေးမယ်။ ငါမင်းရဲ့ဘောနပ်စ်ကို သုံးလကြာ ဖြတ်တောက်မယ်။ မင်းဘာကန့်ကွက်စရာ ရှိလဲ?”

အန်းရှောင်ဟွေက သူမ၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါပြီး “မရှိပါဘူး၊ လုံးဝမရှိပါဘူး!”

“ပိုင်ရှန်းရှန်းကို သွားခေါ်” ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက ထွက်ခွာသွားပြီး သူမ၏ အသက်အရွယ်ခန့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဝိုင်းစက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြီးမားသည်။ သူမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်၊ အထူးသဖြင့် သူမသည် ပန်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသောအခါ။ ဤလူသည် ပိုင်ရှန်းရှန်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်း အထွေထွေမန်နေဂျာရုံးခန်းသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူမက လိမ်မာစွာ “CEO ရှောင်!”

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက သူမမသက်မသာဖြစ်နေသကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူမသည် အင်တာဗျူးအမှားအကြောင်း ကြားခဲ့ပြီး သူမသည် အပြစ်တင်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီက တိုက်ရိုက် “ပိုင်ရှန်းရှန်း၊ မင်း ငါမင်းကို ဒီကို ဘာလို့ခေါ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိလား?”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက ဂရုတစိုက် စူးစမ်းသည်၊ “CEO ရှောင်၊ ဒါက အင်တာဗျူးအကြောင်းလား?”

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်တယ်။ ငါမင်းကို မေးချင်တာက မင်းဒီကိစ္စအကြောင်း ရှင်းပြစရာတစ်ခုခု ရှိလား? ဒါရိုက်တာအန်းက သူက မင်းကို အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ခေါ်မသွားခင် လျှောက်ထားသူတွေနှင့် အတည်ပြုဖို့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”

ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

သူမက “CEO ရှောင်၊ ဒါအမှန်မဟုတ်ဘူး! ဒါရိုက်တာအန်းက ကျွန်မကို ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွေကို ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အဲဒီငါးယောက်ကို အစည်းအဝေးခန်းမသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ပြောခဲ့တယ်!”

အန်းရှောင်ဟွေ၊ “…” ဒါဆို ဒါအားလုံးက ငါ့အမှားပေါ့။ ဒီမိန်းကလေး… ရှောင်လင်းယွီက ငါ့ကို အရမ်းနှလုံးသားနူးညံ့ပြီး အရမ်းကြင်နာတတ်တယ်လို့ ဆက်တိုက်ပြောနေတာ မဆန်းဘူး!

အစောပိုင်းက သူမသည် အပြစ်အားလုံးကို ခံယူရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ရှန်းရှန်းက သူမပါးစပ်ဖွင့်သည်နှင့် အန်းရှောင်ဟွေကို ဘတ်စ်ကားအောက်သို့ တွန်းချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး အပြုံးမဟုတ်သော အပြုံးဖြင့် “ဒါဆို ဒါရိုက်တာအန်းက မင်းကို အဲဒီလျှောက်ထားသူတွေကို ရုံးခန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ပြောခဲ့တယ်၊ မင်းက သူတို့ရဲ့အထောက်အထားတွေကို အရင်မစစ်ဆေးဘဲ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလား?”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက ဤမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမက သူမ၏ လက်ချောင်းကို ကြည့်ပြီး မသက်မသာစွာ “ကျွန်မ… ကျွန်မက ဒါရိုက်တာအန်းက ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွေကို စစ်ဆေးပြီးပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မထပ်မလုပ်ခဲ့ဘူး” တကယ်တော့ ပိုင်ရှန်းရှန်းက လျှောက်ထားသူများနှင့် ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမက ၎င်းကို အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤသို့သော အမှားတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှင်းလင်းစွာပင် သူမသည် ရှောင်လင်းယွီကို ထိုအကြောင်းကို မပြောနိုင်ပေ။

ရှောင်လင်းယွီက “ဒါဆို ဒါက မင်းအလုပ်လုပ်စရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား?”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲနေကာ ဘာမှမပြောပေ။

အန်းရှောင်ဟွေကတော့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ပိုင်ရှန်းရှန်း၊ ငါမင်းကို ဒီလူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွေကို ပေးတုန်းက ငါမင်းကို လျှောက်ထားသူတွေနဲ့ အတည်ပြုဖို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့တယ်” အန်းရှောင်ဟွေက အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းက သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ချင်သကဲ့သို့ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက တိုက်ရိုက်ပင် “ဒါက ရုံးခန်းဖြစ်စေ၊ ကုမ္ပဏီရဲ့ အဝင်ဝဖြစ်စေ၊ ကင်မရာတွေ ရှိတယ်။ ငါတို့က ဗီဒီယိုဖိုင်ကို စစ်ဆေးပြီး တကယ်ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကြည့်နိုင်တယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ?”

ပိုင်ရှန်းရှန်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ပြီး အန်းရှောင်ဟွေကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အန်းရှောင်ဟွေသည် အမြဲတမ်းအနိုင်ကျင့်ရလွယ်ကူပြီး သူမသည် CEO ကို ဘယ်တော့မှ မတိုင်ကြားပေ။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှန်းရှန်းက အပြစ်ကို သူမအပေါ် ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု…

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် တကယ်ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းက မနေနိုင်ဘဲ “အစ်မအန်း၊ မင်း…”

အန်းရှောင်ဟွေက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပိုင်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သည်၊ “ငါမင်းအတွက် ဒီတစ်ခါ အပြစ်မခံပေးတာကို ထိတ်လန့်နေတာလား?”

ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။

“တကယ်တော့ ငါလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ငါမင်းအတွက် အပြစ်အားလုံးကို ခံယူခဲ့တယ်” အန်းရှောင်ဟွေက ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “ဒါပေမဲ့ CEO ရှောင်က ပညာရှိတယ်။ သူက အရာအားလုံးကို ငါ့အပေါ်မှာ အပြစ်မတင်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့တဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကို ဝန်ခံမယ့်အစား မင်းက အပြစ်ကို မင်းရဲ့အထက်လူကြီးအပေါ် ပုံချချင်နေတာ”

“မင်းငါ့ကို အဲဒီလောက်အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ ထင်လား? ဘာလို့မင်းငါမင်းအတွက် အပြစ်အားလုံးကို ခံယူလိမ့်မယ်လို့ ထင်တာလဲ?”

ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး သူမသည် အန်းရှောင်ဟွေကို အနိုင်ကျင့်ခံရသည့်လူတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေ၊ “…” ဟမ့်၊ ကြာပန်းဖြူမ! ငါအရင်က တကယ်ပဲ အရမ်းကြင်နာပြီး နှလုံးသားနူးညံ့လွန်းခဲ့တယ်။

ရှောင်လင်းယွီက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့လျှင် သူမသည် အန်းရှောင်ဟွေက ပိုင်ရှန်းရှန်းကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု ထင်လိမ့်မည်။

အန်းရှောင်ဟွေ၏ နှလုံးသားသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမက ဒေါသတကြီး “ပိုင်ရှန်းရှန်း၊ မင်းဘာလို့ဒီလိုအမူအရာ လုပ်နေရတာလဲ? ဒီမှာ ယောက်ျားတွေ မရှိဘူး။ မဟုတ်ရင် လူတွေက ငါမင်းကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ထင်နေလိမ့်မယ်”

ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမခေါင်းခါပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်ပြီး နစ်နာစွာ “CEO ရှောင်၊ ကျွန်မ… ကျွန်မမလုပ်ခဲ့ဘူး…”

အန်းရှောင်ဟွေ၊ “…”

ရှောင်လင်းယွီ၊ “…”

ဒါက အဆုံးစွန်ကြာပန်းဖြူပဲ!

ပိုင်ရှန်းရှန်း အလုပ်ထုတ်ခံရသည်!

ဤသည်မှာ ရှောင်လင်းယွီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်!

ပိုင်ရှန်းရှန်းက သူမ၏ အရည်အချင်းမပြည့်ဝမှုကြောင့် အမှားလုပ်ခဲ့လျှင် သူမ၏ အမှားကို ဝန်ခံသရွေ့တော့ သူမအလုပ်ထုတ်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမတွင် လှည့်ကွက်များစွာ ရှိသည်။ သူမ၏ လှည့်ကွက်အများစုသည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည်။ သူမသည် အခြားသူများကို အသုံးပြု၍ ထိပ်ဆုံးသို့ တက်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။

သူမသည် သူမနှင့် တူညီသော အသက်အရွယ်ရှိသော အန်းရှောင်ဟွေသည် သူမ၏အထက်လူကြီးဖြစ်သည်ကို မနာလိုဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် တူညီသော နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်မှ လာပြီး တူညီသော အတန်းကို လေ့လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် အန်းရှောင်ဟွေနှင့် မျှတစွာ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာန၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်ရန် အရည်အချင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လှည့်ကွက်ငယ်များကို အားကိုးခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်လင်းယွီသည် ဤသေးငယ်သော အငြင်းပွားမှုများကို မျက်စိမှိတ်ပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ တကယ့်စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီသည် အလုပ်ထုတ်ခံရသော ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် ဤမျှမကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး အင်တာနက်ပေါ်တွင် မှတ်ချက်အချို့ကို တင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ၊ ၎င်းသည် အင်တာနက်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်!

…

“အစ်ကိုတို့ အစ်မတို့၊ ခင်ဗျားတို့ပျော်ခဲ့ကြလား?” ရှောင်လဲ့ထုန်က သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ပြီး ခရီးသွားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ “ခင်ဗျားတို့ပျော်ခဲ့ကြလား?”

ရှောင်လဲ့ထုန်က သေးငယ်သည်။ သူသည် အခြားသူများက သူ့ခေါင်းကိုကြည့်ကာ စကားပြောသည်ကို မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မြင့်မားသော နေရာများတွင် ရပ်ပြီး အခြားသူများနှင့် စကားပြောလေ့ရှိသည်။

ခရီးသွားများက ပြုံးပြီး “ဒါပျော်စရာကောင်းတယ်။ ငါတို့နောက်တစ်ရက် နေဦးမယ်။ သူငယ်ချင်းလေး၊ မင်းမနက်ဖြန် ငါတို့ရဲ့လမ်းညွှန် ဖြစ်နေဦးမှာလား?” ခရီးစဉ်သည် ကလေးနှင့်အတူ ပိုပျော်စရာကောင်းသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့လက်မောင်းကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို အခြားတစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူက သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါက အခြေအနေပေါ်မူတည်တယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို မနက်ဖြန် လက်ရေးလှရေးတာကနေ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးရင် ကျွန်တော်လာပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့လမ်းညွှန် ဖြစ်မယ်”

ခရီးသွားများက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ “ကလေးလေး၊ မင်းအရမ်းငယ်သေးတာကို လက်ရေးလှအတွက် လေ့ကျင့်နေပြီလား?!”

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာက လေးနက်ပြီး သူက သနားစရာကောင်းစွာ “ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ မတည်ငြိမ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ငြိမ်သက်စေဖို့အတွက် နေ့တိုင်း လက်ရေးလှအက္ခရာ ၁၀၀ ရေးရမယ်၊ အဲဒီနောက်မှ ကျွန်တော့်ကို ကစားဖို့ ထွက်ခွင့်ပေးလိမ့်မယ်”

ခရီးသွားများ၊ “…” အဘိဓာန်တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်ပြီး လက်ရေးလှရေးနိုင်သော ဤကလေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့သည် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်။

သို့သော် ဤကလေး၏ အမေသည်လည်း အတော်အတန် ရူးသွပ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကလေးသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ကလေးကို လက်ရေးလှလေ့ကျင့်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုရန် မလိုအပ်ပေ။

“ကလေးလေးလေး၊ ဘယ်လောက်သနားစရာကောင်းလဲ!” ခရီးသွားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အလွန်လေးနက်စွာ “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်”

လူတိုင်း၊ “…”

***